6/10

Geen 10/10 gekregen van de dokter! Ik ben deze voormiddag bij de dokter geweest, om de draadjes in mijn knie te laten uithalen . Mijn knie werd nog even aan een deskundig onderzoek onderworpen. Nog wat vocht proberen uit te trekken. En een beetje paraderen door het dokterskabinet zodat dokter kan zien hoe ik stap. Vooral bij het laatste ben ik mijn punten kwijtgespeeld. Ik stap nog steeds niet door en strek nog steeds dat been niet. Eenvoudigweg omdat het nog niet gaat, het is te pijnlijk en ik heb nog steeds het gevoel dat er elk moment opnieuw iets kan kraken.  Best na onze reis, snel naar de kiné om goed te leren bewegen. Want op die manier ga ik mijn bekken en heup gaan overbelasten , wat op zich ook al pijnlijk is.

Ik wil koste wat kost terug aan de slag na de paasvakantie. Maar eerlijk, om volgende maandag aan de slag te gaan zou het zeker niet lukken. Een kwartiertje stappen zou misschien nog lukken, maar ik vrees dat ik geen 2.5 uur zou kunnen rondlopen zonder af en toe te zitten. Toeme toch .

Nu ja lopen jammeren heeft geen zin. Eerder zal ik harder mijn best doen om op een correcte manier te leren stappen, in plaats van huppelend op mijn kruk de streek onveilig te maken.

Verder moest er nog een hoop papieren ingevuld worden. Documenten voor de ziekenkas, verlenging ziekte. En dan een stapel documenten voor op reis. Ik moet immers zeker mijn spuitjes krijgen tegen het flubiet. Dus heeft de huisdokter Wim die spuitjes leren zetten, en eerlijk, het ging goed, het deed niet meer pijn dan van een verpleegster. Ik moet dus kunnen bewijzen dat ik die spuitjes nodig heb. En idem dito voor al mijn andere medicatie. We reizen via Boston en o wee , ze zijn daar streng.

Zowat vier keer op een jaar gaan mijn vingertoppen heel hard vervellen tot bloedens toe. En owee, ik deed al in mijn broek dat het niet ging lukken om mijn vingerafdrukken te nemen in de luchthaven. Ja ze zijn daar niet mals in de Usa. Ik reis veel liever via Ijsland of via London.  Een hele tube nivea crème heeft er aan moeten geloven. Ik krijg al terug een dun velletje en hoop dat het zal lukken voor de vingerafdrukken.

Ja er moet aan veel gedacht worden. Ik heb ook besloten om met één kruk te reizen. Dan heb ik ook wat steun als we ergens in een lange rij moeten wachten.  En ik ben vroeger ook naar de Usa en naar Canada geweest met een kruk en de mensen rondom u houden daar dan wel rekening mee. Ze zijn zeer galant om ergens hun plek af te staan . Het is immers zichtbaar dat er iets scheelt met je lijf.

Het is erger gesteld met het begrip voor fibro. Je lijf kan doodop zijn, zodat je ook een stoel wil bemachtigen in het vliegveld om te wachten. Maar je ziet er goed uit en jong, en niemand verwacht dat het lijf niet meewil en ze gaan met hun ogen rollen als ze merken dat je op een stoel voor ” disable peoples ” gaat zitten. En dan kan je het gaan uitleggen, want o wee ” ze zien niets” . Soms heb ik goesting om een sticker op mijn gezicht te plakken ” ja ik heb die stoel nodig omdat ik wel degelijk ziek ben”.

Enfin, ondertussen ga ik voor mijn vertrek al mijn paperassen invullen. Maandag nog langs de ziekenkas, en het syndicaat. En in de namiddag vertrekken we dan met de trein naar de luchthaven om daar een shuttlebus te nemen naar het ibisbudgethotel waar we die nacht gaan slapen zodat we om 4 uur in de luchthaven kunnen zijn..

Er is voor de eerste nacht in Canada een B&B geboekt , zodat we niet nog moeten rijden na zo’n lange dag reizen. En ik hoop met een frisse kop dan op woensdagmorgen dan vroeg te vertrekken om zo snel mogelijk mijn zoon en zijn gezin te omhelzen.

En ik denk dat we heel veel gaan knutselen en frutselen e spelen met de kleindochter gaan doen, want lange winterwandelingen maken zal er deze keer niet in zitten, maar ach, we gaan ook niet om aan sightseeing doen.

Advertenties

23 kg is 23 kg en geen 22.5.

Als er op mijn reisdocumenten staat dat ik 23 kilo mag meenemen dan neemt Chrissebie dat heel serieus! Gisteren samen met mijn mannetje de valiezen gevuld, beter gezegd hervuld, want er zat al maanden gerief in om mee te nemen naar Nova Scotia. Telkens ik iets koop om mee te nemen naar daar, dan gaat het in mijn koffer , omdat het anders toch maar zou rondslingeren in de kamer.

Gisteren was het dus grote valiezen-vullerkes-dag! En euh, ik kan daar zo van genieten. Twee grote koffers en een kleine koffer die als handbagage dienst moet doen, lagen open op ons bed. Ik heb daar eerst alles uitgehaald en alle nieuwe items, ontdaan van verpakking, plastiek, kartonnen dozen, het weegt allemaal. Eerst heb ik de handbagage gevuld. We overnachten eerst in Brussel vanwege de ultravroege vlucht. En bij aankomst in Halifax gaan we ook eerst overnachten in een B&B op onze route. Het leek me het verstandigst , vooral met mijn knie nu, en de lange vlucht. Zo moet Wim ook geen twee uur in het donker rijden . Dus moet er voor twee nachten gerief voorzien zijn in de handbagage, zodat de grote koffers niet open moeten. Pijama’s ondergoed, wat toiletgerief , nog wat zware dingen erbij. En zo zit ik momenteel aan 9 kg, maar 10 kg is toegelaten. Ik hang daar dan keurig een briefje aan waar op staat 9 kg. Zo weet ik dat ik er nog 1 kg kan bijproppen.

Daarna gaat de rest van ons kleren in de twee koffers, mijn sneeuwbotten en dan wordt de rest opgevuld met alles wat ik gekocht heb, aheum, ik verschiet er telkens van hoeveel ik op zes maand vergaard heb. Wat kleren en schoentjes voor Ellie, voor de zoon en schoondochter elk een dikke winterpull. En omdat we daar zijn met pasen, heeft de Granny ook veel paasgerief mee om Ellie een tijdje lang aan het werk te zien om alles te gaan zoeken in de tuin, als er tenminste geen sneeuw zal liggen . Want dat is momenteel redelijk onzeker. De meteo geeft vanalles, regen, wind, sneeuw, we zullen het moeten afwachten.

Het wordt misschien de enige keer dat ik Pasen zal vieren met mijn kleindochter en dan moeten we dat goed doen uiteraard, en Granny woont nu eenmaal in chocolaland, t zou maar raar zijn als ze dan de chocolade niet van daar meebrengt.

De valiezen gingen dicht , gewogen en ik deed haast een vreugdedansje met een spakske erbij, toen ik snel uitrekende dat ik nog 2.5 kg meer mag meedoen. Mijn zoon wou graag een duveltje hebben en dus haalden we deze morgen duvel. Maar o wee, wat weegt dat veel, meer dan 600 gram voor een flesje duvel. Dus gaan de koffers vanavond nog eens open, wordt de rest er nog bijgepropt waar er nog gepropt kan worden en dan gaan ze onverbiddelijk dicht. Want ik wil geen problemen aan de douane en al zeker geen overwicht, want dan mag je daar alles op vloer opensmijten en een en ander beginnen versteken naar de handbagage. Alleen mijn ventje zal handbage meenemen, ik alleen een lichte tas met een kieken in chocolade en een paar paashaasjes die de vlucht vast beter gaan overleven in mijn tas dan in de geplette koffers.

De nodige esta formulieren voor Canada en voor de Usa zijn uitgeprint. De Canadese dollars zitten in mijn tas, de vliegtickets, de boekingen van hotels en huurwagen. Mijn jas, muts en sjaal zijn gewassen. Ik zou zo kunnen vertrekken. Maar eerst nog een beetje oefenen om zoveel mogelijk door te stappen op mijn rechterbeen. Thuis loop ik nu zonder krukken en dat gaat. Maar ik kan er nog niet zonder om de weg op te gaan, troittoir op , troittoir af. Maar we hebben nog een week te gaan. Het zou tegen dan moeten lukken om zonder krukken te lopen. We duimen voor onszelf! Ik maak me er in elk geval niet druk om, of ik nu met kruk of zonder kruk moet vertrekken, zolang ik maar kan vertrekken is alles goed. Zaterdag gaan de draadjes eruit en dan zien we wel wat de dokter zegt. Alles op zijn tijd!

Stokje van Leentje

Ik volg al sinds het beginnen van mijn blogavontuur de blog van Leentje, die zich in den beginne Lj liet noemen. We hebben elkaar al zelf in levende lijve ontmoet, jaja dat is alweer een tijdje geleden. Soit, vandaag nomineerde Leentje mij met een Liebster award en dus ga ik met veel plezier op haar vragenlijstje antwoorden. Daar gaan we .

-Mocht je eerder waar ter wereld kunnen wonen , welke plek zou je dan kiezen.


Wel, ik denk dat aan co-homing zou doen. Als dat woord niet bestaat, wel dan heb ik het net uitgevonden. Ik zou in de winter in ons Belgenlandje komen wonen, want uiteindelijk hebben we het hier zo slecht nog niet. En in de lente , laat ons zeggen van begin Mei tot oktober zou ik daar een huisje betrekken. Een beetje van beide werelden genieten. Het sociale leven hier in Belgie, de stilte en de natuur van Canada. Maar uiteraard komt die keuze voort uit het feit dat mijn zoon daar woont. Want eerlijk, Canada stond in mijn jonge jaren niet eens op mijn verlanglijstje van landen die ik wil zien. Van uit Nova Scotia zou ik Noord-Amerika willen rondtrekken, misschien met een bescheiden tweedehands mobilhome. Te Beginnen met West en midden-Canada. Maar ook de Usa, Van Florida , Texas , Utah, de Westkust van Amerika. Enfin, nog heel veel te bekijken daar.  Keep on dreaming zou ik zeggen, want ik krijg Wim absoluut niet overtuigd. 😉

-Stel dat je morgen op pensioen mag en geen geld in het laatje meer moet brengen om te overleven , waarmee zou je je dagen vullen.


Euh, bezig zijn, ” doing is being is immers mijn leuze”, schilderen, tekenen, juwelen maken, boetseren, whatever, dingen creëren. Cursussen volgen misschien. En tussendoor reizen, etentjes, in elk geval, ervaringen opdoen. Want ervaringen is zo’n ongelooflijke rijkdom. Ik probeer nu ook elke dag om ” iets leuks ” te doen, en daar tegenover, ” iets wat ik totaal niet leuk vind, maar wat moet gedaan worden” en daar tussenin het gewone huishouden. Want het is ook niet de bedoeling dat we gaan fladderen, leven gelijk God in Frankrijk en lak hebben aan ons huishouden, de maatschappij enzo. De kunst is om evenwicht in dit alles te vinden en daar blij mee te zijn.

-Hoe groot is je balkon of je tuin en hoe is hij ingericht?


Euh de tuin dat is Wim zijn domein. Ons huis staat in de hoek van zijn tukje Meulebeke. Er is een oprit in klinkers, langs beide kanten een graspleintje en verder veel struiken, hoge sparren, veel te hoog naar mijn goesting, maar soit. En er staat in een hoekje tuin een caravan, ooit aangekocht om de zoon en zijn vrouw in te logeren. Maar nu doet hij meer dienst als , bar in de zomer. Of onze ruimte om even weg van de wereld te zijn. Gsm’s niet toegelaten, waar we eens spelletje kaarten, dobbelen of  rumicub spelen. Of gewoon een Gin tonic drinken, en genieten van de buitenlucht, het zonneke op ons bolleke. Ja , misschien zou ik het wel graag eens heraangelegd zijn, maar soit, ik ben er anders best tevreden mee. Aan groenten kweken doen we niet meer mee. Vroeger wel toen ik het nog zelf kon. Maar tuinieren, neen dat kan ik niet meer. En aangezien mijn mannetje elke dag vroeg op moet en lange dagen van huis is, wil ik niet dat hij elke dag nog moet staan wieden, planten en zaaien.  Ik heb vrede met groenten van de supermarkt.

-Hoeveel boeken heb je in his en welke is je absolute favoriet?


Ik ben geen fervent lezer, vroeger las ik meer, maar mijn concentratievermogen heeft het lastig om boeken te lezen. Maar af en toe kan ik toch nog wel een boek in een ruk uitlezen , als ik er echt mijn zinnen op zet. Ik hoef die boeken achteraf niet te houden, ik kan ze makkelijk wegdoen naar de kringloopwinkel, doorgeven aan iemand anders, of zelfs bij het oud papier droppen. Boeken zijn geen schatten voor mij. Wat ik dan wel als schatten van boeken zie, zijn gewoon foto-albums, die liggen me kwa boek veel nauwer aan het hart.

-Hoe maak jij je favoriete slaatje?


Mijn favoriete slaatje maak ik door vaak af te wisselen. Ik eet namelijk heel veel slaatjes vanwege mijn paleo-eet-wijze. Afwisseling van groentensoorten, dressings en de variaties, vlees en vis. Natuurlijk is mijn favoriete slaatje eentje met Parmezaanse kaas , broodkorstjes, maar euh, dat mag dan weer niet en we proberen ons daar zoveel mogelijk aan te houden. Maar het is wel fijn om eens op restaurant een slaatje te eten en eens iets helemaal anders voorgeschoteld te krijgen dan wat we gewoon zijn.

Zo dat waren de vraagjes. Ik ga niemand nomineren, maar wie er zin in heeft mag de volgende vraagjes oppikken.

-Wat is je ultieme droom die bovenaan je bucketlist staat?

-Welk goed doel zou je steunen als je echt superveel geld zou hebben?

-Wat was de kinderdroom uit je verste herinnering?

–Met welke bv zou je nog eens uit eten willen?

-Waar zou je graag nog eens gaan eten, stel dat je wedstrijd wint en mag kiezen waar je maar wilt in België?

 

Voel u geroepen!

 

Meanwhile in de Canada………

Gisteren stuurde mijn zoon foto’s van uit Heathers beach, sneeuw, veel sneeuw en er wordt nog meer sneeuw verwacht voor volgende week. Sind ik die tickets geboekt heb, probeert hij me duidelijk te maken dat het niet is omdat het Pasen is dat we echt lenteweer moeten verwachten. Dat er meestal rond die periode van het jaar nog sneeuw ligt.

Maar de positivo in mij denkt dan, ach misschien wordt het dit jaar uitzonderlijk een zonnige sneeuwvrije Pasen.

Ik ben niet bang van de sneeuw of van de kou, ik heb sneeuwbotten en een warme winterjas, wanten en dikke truien, daar niet van, maar ……………..

Je hoort me al komen er is iets! Jup, er is iets. Verleden jaar hebben we besloten om voortaan te verblijven in een vakantiewoning om elkaar zijn privacy te gunnen, een zomerhuisje zeg maar. Jawel, er is een pelletkachel, tot dusver geen probleem. Die kachel moet volstaan om het kleine houten huisje te verwarmen. Dat is nog niet de “maar” waarover ik het had. Maar nu komt het.

Penny lane , de laan waar de cottage ligt wordt niet sneeuwvrij gemaakt. Er rijden geen sneeuwruimers in die kleine laantjes in cottageland. En wij verblijven in nummer 76.

Het wordt dus ofwel

-nog steeds hopen op een mirakel, ( ik ben goed in hopen )

-de sneeuw laten ruimen door een firma

-of gewoon door de sneeuw ploeteren met onze bagage, onze aankopen enz..

Aan mijn zoon ligt het niet , hij heeft me voldoende verwittigd, dat wordt dus alweer een avontuur om U tegen te zeggen, vooral omdat ik het waarschijnlijk nog op krukken zal moeten doen.  Maar ach, zelfs dat kan de pret niet bederven, we zullen het wel zien .

Als we op de dag van aankomst de lane niet opkunnen, gaan we eerst een nachtje uitslapen bij de luchthaven, want ik zie ons s avonds om 11 uur toch niet staan ploeteren met een zaklamp om tot bij het huisje te geraken, dan nog de kachel te moeten ontsteken .

Naar Canada reizen is altijd een beetje avontuur, we zijn alweer voorbereid!

 

Over dagopnames en zo…

Dinsdag werd ik verwacht op de dagopname van het ziekenhuis. Alles draait daar als een goed geöliede machine. Wachten in de wachtkamer, daarna wordt je uitgnodigd om het typische operatieschortje aan te doen, even controleren of de beentjes geschoren zijn. Ik had daar gelukkige de vorige dag aan gedacht en was de verpleegsters voor. Ik kon toch niet met mijn zwarte stoppels toekomen op de afdeling. Om negen uur werd ik naar het operatiekwartier gebracht. Mijn bril had ik in mijn kastje moeten stoppen net als mijn andere belongings en daardoor zag ik alles een beetje blur, ik keek als door een waas alsof ik al een beetje voorverdoofd was, wat niet het geval was. Ik kreeg de eer om via een kleine opstap op de operatietafel te gaan liggen. Die tafel was hard en mijn been werd vastgegespt in een soort voorhistorisch gareel. Vastgemaakt aan enen poot, ik zou hier niet meer vluchten in elk geval. Ik moest ineens denken aan de koeien die ze met één poot de lucht in hangen om te slachten. Gelukkig zag ik geen katrollen in de buurt en ik haalde opgelucht adem.

Tegen de anestesiste vertelde ik nogmaals het verhaaltje van mijn hallucinaties toen ik 32 jaar geleden werd verdoofd voor een curretage ( wat een hatelijk woord is me dat ) na een miskraam van  een zwangerschap van een paar weken . Ik vertelde over het vreselijke wat ik had meegemaakt, toen alle verpleegsters veranderden in grote ratten, de dokter in een reus met grote ijzeren poken. Neen dit wil ik nooit meer meemaken. Volgens de anesiste werd ik verdoofd met “ketallar”, allee , nu weet ik dat tenminste. Volgende keer schrijf ik bij allergieën, “ketallar” in grote letters.Een griezelfilm op tv had er niets aan. Ik ben nog nooit zo bang geweest in heel mijn leven en had er nadien nog vaak nachtmerries over.

Enfin dus gene Ketallar voor mij. Wat het was weet ik niet, ik weet alleen dat er iets in pols werd gespoten via het infuuskanaal, dat dit een ferm brandend gevoel in mijn arm teweeg bracht. De slaapdokter zei nog snel slaapwel en toen was ik vertrokken in een droomloze slaap.

Ik kwam wakker toen ik in de verte twee stemmen hoorde die zeiden, ” mevrouw , wakker worden”. Ik kreeg er geen noot uit, maar ik had wel willen zeggen, laat me slapen, ik lig hier zo goed. Na een tijdje begon het te dagen ik lag op recovery, de ingreep was voorbij.

Enfin, om niet verder uit te wijden, ik werd naar boven gebracht, kreeg een kamer alleen toegewezen, had ik niet naar gevraagd, en het maakte ook helemaal niets uit voor mij.

Om twee uur kreeg ik een tas flauwe koffie en een mierzoete suikerwafel. Ik vraag me steeds af waarom ze in ziekenhuizen zo’n ongezonde dingen voorschotelen. Ik erger me daar vaak blauw aan. In ziekenhuizen zouden ze mensen moeten oplappen door gezond eten te geven. Geen soep uit zakjes of poedertjes, geen sauzen uit dozen. Maar ik kan er koksgewijs inkomen, je moet maar eens iets deftigs proberen te koken voor zoveel mensen !

Toen ik nog aan de koffie en de wafel zat, kwam de dokter al langs, met een fotoke van het binnenste van mijn knie. Legde uit dat hij alle uitergerafelde stukken mooi egaal had gesneden, en de rondzwevende stukjes kraakbeen er had uitgezogen. Er was namelijk één van die deeltjes ergens tussen geraakt en dat zorgde voor de blokkage in mijn knie.

Hij vertelde me vrolijk dat ik direct mocht proberen om met twee benen te stappen. Goed door moest proberen stappen en dat ik niet naar de kiné moest. Jippie, dat laatste maakte me blij, want ik haat kiné. Ik heb in de laatste 8 jaar al zoveel kiné gehad dat ik er echt geen zin meer in heb. Ik herinner me nog maar al te goed de pijnlijke sessies na mijn frozen shoulder en nadien na mijn schouder operatie. Man man, ik gaf de kinesiste de naam ” Black Isolde”, ik beeldde me haar in met een zwart pakje aan en een zweepje om me te geselen. Want die kiné was echt een marteling. En het is trouwens nooit meer goed gekomen met die schouder.  Soit dit even tussendoor.

Maar voor de knie had ik goeie hoop, het deed niet eens zoveel zeer, niet meer dan dat ik had voor de operatie, alleen voel ik die draadjes een beetje trekken, maar laat ons eerlijk zijn, het is een fluitje van een cent.

Ik ging plassen, kleedde me aan , mijn mannetje ging een rolstoel halen, want tot aan de uitgang met krukken zou me nog niet lukken, dat zou nogal een mirakel zijn om direct zo’n ver stuk te stappen.  Eind goed al goed dus. Allee we hopen uiteraard dat het goed komt. Nu revalideren door thuis een evenwicht te zoeken tussen rusten en toch voldoende bewegen en af en toe een blogske tussendoor, moet lukken!

 

Miss positivo is toch een beetje pissed.

Ja, ik ben toch een beetje pissed. Ik was naar eigen normen heel erg verbeterd, toen ik vandaag terug naar het ziekenhuis moest. Maar de dokter dacht daar helemaal anders over. Ik loop scheef gelijk een lavabo, mijn heup en bekken zijn al overbelast van in verwrongen toestand te lopen. En dus vond hij het toch beter om geen risico te nemen en me morgen te trakteren op een kijkoperatie. De meningen in mijn omgeving zijn verdeeld, de ene zegt, zeker snel laten doen, terwijl de ander zegt, absoluut niet laten doen. Ik werd er knettergek van en vond uiteindelijk dat er maar 1 persoon in staat was van te beslissen en dat is de dokter.

Damn. Van het ziekenhuis naar de Bel en Bo achter nog een joggingachtige broek, k verschoot nog van de prijs van dat onding, maar ik raak niet in een gewone jeans met die straffe knieband aand. Daarna passeren bij huisdokter, er moesten een hele resem vragen ingevuld worden , inclusief een cardiogram en een bloedanalyse. Snel met het mannetje nog wat boodschappen gedaan, allerhande luiewijvenvoedsel gekocht, soep, gemaakte slaatjes, een pittacolli waar alles bij zit. Want ik ga al mijn energie gebruiken om zo goed en zo snel mogelijk te revalideren. Dertien dagen heb ik voor we vertrekken, heel spannend dus.

De laatste jaren is elke Canadareis een heel avontuur, we waren eens drie dagen onderweg, heel gezellig, als je in plaats van een week maar vier dagen bij de zoon kan blijven. De volgende keer miste ik mijn vliegtuig in London, moest naar een andere terminal, het was allemaal heel druk, heel verwarrend en heel vermoeiend. En verleden hebben we ons nog het minst druk gemaakt, dan kwamen we gewoon zonder bagage aan.

Maar ook dat kon de pret niet drukken, we kochten een paar onderbroeken en sokken, we hadden onze pijama in onze handbagage en we liepen heel de week in dezelfde jeans rond. We kunnen daar allemaal tegen.

Nu zie ik weer een hoop vraagtekens. Zal het zonder complicaties verlopen? Gaat mijn fibromonster zich er ook nog een beetje mee gaan bemoeien, wordt het een rolstoel, worden het krukken? Ons Chrissebie weet het niet . Een planner als ik heeft het daar moeilijk mee. Ik weet nu al dat ik heel veel uit mijn bagage zal moeten smijten, want als ik met twee krukken ga lopen of nog erger in de rolstoel zitten, dan zie ik de Wim niet met nog vier valiezen rijden, hij mag dan mijn grote held zijn, zo’n superman is hij nu ook weer niet.  Maar er is ook goed nieuws, naar het schijnt zijn er van die leuke scootmobiels in de supermarkt in Amherst, zo van die dingen op electriciteit en met een karretje aan, om de aankopen in te gooien. Dat kan nog leuk worden met Ellie op mijn schoot. Enfin, ik probeer het natuurlijk allemaal een beetje leuker voor te stellen dan het is, om de moed niet te verliezen. Ik ben van nature geen doemdenker, ik reken er altijd op dat alles goed komt.

Ik heb toch eens gekeken deze namiddag of we de lange onconfortabele vluchten niet konden omboeken naar een betere vlucht, ja dat kan, maar tegen woekerprijzen, via icelandair kon ik nog boeken voor 1400 euro per persoon, euh, neen, dit is geen optie.

Komt er nog bij dat mijne Wim mij flubietspuitjes zal moeten leren geven. het schijnt niet moeilijk te zijn, maar het is wel nodig om met het vliegtuig te reizen. Dat is de kans van zijn leven om eens vogelpiek om mijn lijf te spelen.

Morgen om kwart voor 8 wordt ik nuchter in het ziekenhuis verwacht, o wee zonder koffie, dat wordt nog de moeilijkste uitdaging, maar ” niet gaan ” bestaat niet, nietwaar!

Eigen kweek-brief aan Ellie

Hi Ellie my little patatje,

The granny is sitting in the miserie, my knee sayd krak, 15 days before she she must go on for the Canada. Miserie miserie, because granny is looking so forward to see you. My valizes are allready standing ready in the sleepingroom, filled with wintercloths and mouse of shit for on your stutjes.

Tommorrow Granny has to know if she goes under the knife or not under the knife . Anyay whatever what happens, even when she don’t go under the knife i think she will walk with a spakske however. But i don’t find that very very. If i can see you and having fun with you is importanter, you know well.

Granny wants to paint stones with you, well that i can do with a knee ho does not want to work with. We will have fun whatever.  We don’t have to go out much out the house to have fun together. There is fun enough in the house to do. We can bake pancakes , than we can chose to put mouseshit on it or speculoospasta, what granny has in her valize too, because i know your mom is there so wild off!

I hope there will be no bears in your garden , different i will do pipi in my underpants i am not so wild of bears you know.

Well anyway, Granny will leave you here, i keep you on the heigth what the doctor says tomorrow.

Granny gives you a fat, fat hug, what do i say, thousand fat hugs, so much that i love you to the moon and back and another time to the moon and back.

Love Granny.

 

Ps, t is maar om te lachen , natuurlijk ken ik wel een beetje beter engels voor degene die moesten twijifelen 😉 😉 😉 😉

 

Spelbreker!

Mijn knie zei “krak”, ik weet niet meer precies wanneer, of hoe het kwam, ik gaf er niet veel aandacht, wetende dat mijn lijf af en toe wel eens kraakt en spokt. Morgen beter dacht ik en ging vroeg slapen, want ik was moe, zowel in geest als lijf. Maar s nachts schoot ik wakker van de pijn bij het draaien in bed. En stil liggen is nu niet mijn beste vak. Ik ben om 7.30 wakker en wist het meteen, het zou vandaag niet lukken om te werken. Alleen als ik liep gelijk een chimpansee, raakte ik zonder pijn vooruit. Mijn knie helemaal strekken deed ontzettend pijn. Damn, dat deed ik niet graag, me ziek melden op het werk. Ik had zo gehoopt geen enkele dag afwezig te moeten zijn door ziekte. En al zeker nu niet omdat ik binnen 18 dagen al een week werkverzuim neem om naar Canada te vertrekken. Ik moest mijn vermoeide hersentjes snel aan het werk zetten, dus eerst bellen voor afspraak dokter. En bij nader inzien beseft dat ik niet aan het juiste adres was bij huisarts. Dan maar ziekenhuis gebeld . Ze zouden mij er tussen foefelen. Mijn mannetje nam prompt een halve dag verlof want ik was niet in staat om met de wagen te rijden.  En als ze je er tussen foefelen moet je geduld hebben, veel geduld. De chimpansee mankte met zijn kruk van receptie naar dokter, van dokter naar echo , van echo naar mri en dan terug naar dokter. Verdikt, een scheurtje in de miniscus. Oh, neen, ik moet naar Canada! De dokter verzekerde me dat ik na een kijkoperatie tegen de 26 ste al terug de been moest op zijn! Maar ik kreeg de keuze, of ik liet me morgen opereren, of ik ga mijn eigen de kans om beter te worden tegen maandag. Maandag moet er beslist worden als ik dinsdag een kijkoperatie laat uitvoeren. Langer kan ik niet wachten, wil ik tegen de 26 ste gerevalideerd zijn. Het liefste vertrek ik toch zonder krukken of zonder rolstoel, maar niets of niemand gaat ons Chrissebie tegen houden! Ik kan assistentie vragen en een valies minder meenemen als ik een deel gerief thuis laat.

Maar ik heb me ondertussen braafkes in de zetel geinstalleerd want heel mijn lijf doet zeer van al dat gemank, waardoor de rest van mijn lijf geradbraakt is. Enfin, we gaan ons niet laten doen door meneerke ” Miniscus ” hoor! Dat hij dat maar goed in zijn oren knoopt.

 

 

I

Mijn moeder was een straffe madam, deel twee.

Ik was bijna vergeten dat ik een vervolg beloofd had aan het eerste verhaal! Wel, mijn moeder won op een dag een rondreis naar Thailand. Ik vond dat als puber de max, want ik was zot van die exotische winkeltjes met bloezen uit indisch katoen , boedhabeeldjesn en zo van die toestanden. Ik was toendertijd zelf zot van ivoor.  Een ivoren ring was toen zo cool! En eerlijk, ik stond er niet bij stil dat er daar olifanten voor geslacht moesten worden. Schiet nu niet in de lach, maar ik dacht dat die tanden elk jaar uitvielen, zoals bij de herten het geval is, dat hun gewei jaarlijks wisselt.

Dus ik vroeg mijn moeder om zeker voor mij een ivoren ringske mee te brengen en zo van die bloezen, ( die ik normaal niet kreeg, wegens te hippie-achtig en te duur  in die winkeltjes ).

Mijn moeder kwam terug en ja ze had die spulletjes voor mij gekocht, een rodd en blau zijden bloesje, ik heb het jarenlang gedragen, en ook wat ivoren spulletjes, een olifantje in jade om aan ketting te hangen. Ik vond het allemaal de max

Mijn mama had in Chiang Mai een gesculteerde tafel gekocht een een houten idem bewerkte koffer.  Ze kon er maar niet over zwijgen, ze vroeg zich steeds maar af od het effectief zou opgestuurd raken.

En maanden later kwamen de dingen aan. Moeder in de wolken en fier als een gieter, want er waren maar weinig mensen die zo’n dingen in huis hadden. Er kwamen veel vrienden van mijn ouders aan huis en iedereen wo plots ook zo’n tafel en zo’n koffer.

Met het commercebloed in haar aders plaatste mijn ma een grote bestelling en ze geraate wonderbaarlijk alles kwijt, met winst natuurlijk of het zou mijn moeder niet zijn.

Na een tijdje boekte ze opnieuw een reis, en passeerde ook eventjes in Hong Kong, want ze had gehoord dat dit “the place to be ” was om gesculteerd ivoor te kopen.

Alweer kwam de grote vriendenkring over de vloer en iedereen moest zijn stukske ivoor in huis hebben. In 1980, ik studeerde dat jaar af in hotelschool Spermalie in Brugge , had mijn moeder een kleine winkel gekocht in Menen, want ze kon deze buiseness niet verder doen in t zwart. Samen met een vriendinnetje van school verzorgden wij de receptie. Het was een sobere winkel, maar er stonden wel heel kostbare stukken. Zo kocht mijn moeder ooit een bloemenmand in ivoor, van wel een meter doorsnede en zeker 60 cm breed, ja die durfde dat, een eyecatcher waarvan je zou denken dat ze het nooit verkocht zou krijgen, maar jawel, ” she did it”.

Mijn vader was de stille helper die de houten kisten op brak als de goederen toekwamen. En toen kwam er een “voyageur” langs die wel met kleine ivoren dingetjes wou gaan leuren langs de winkels, armbanden oorringen, hangertjes, ringen. Heel haar gamma zat in den sigarenkistje. En zo werd mijn moeder ineens groothandel.

Een beetje later stond ze voor het eerst op een beurs in Oostende , die alleen voor andere winkeliers bestemd was. En zo verkocht mijn moeder meer dan alleen kleine prullaria in het groot.

Het befrijf groeide alsmaar , eindelijk had mijn moeder haar hartewens waargemaakt, ze was een echte commercevrouw geworden Ze reisde vaak naar Hong Kong, Thailand, Mexico helemaal alleen. Eén keer heb ik het geluk gehad te kunnen meereizen met haar om aankopen te doen. Maar eerlijk, ik scheet haast in mijn broek toen mijn moeder in een hotel van bedenkelijke toestand wou slapen, ik was doodsbang in die buurt. ” Het Chunckinghouse” heette dat hotel toendertijd, het lag in een donkere steeg , er was geen lift en er stonden op elk verdiep rare snuiters.

Mijn moeder was kwaad op mijn dat ik daar niet wou blijven en we noodgedwongen naar het Greenhotel gingen dat fors duurder was. Mijn moeder durfde alles, ze had ook nooit een woord  Engels geleerd, laat staan Spaans, om in Mexico te communiceren.

Ik mocht wel spulletjes helpen kiezen om verder te verkopen en dat lag me dan wel, jaja typisch, alleen de leuke dingen aan het verhaal graag doen.

In 1990 kochten mijn ouders twee kleine huisjes naast de winkel , lieten heel de boel verbouwen en hadden dan een mooie moderne winkel van 100 vierkante meter, met een appartement erboven. Ze kocht een magazijn , mijn broer kwam in dienst als verkoper en mijn schoonzus voor de boekhouding. Zo is het bedrijf uitgegroeid tot een gekend bedrijf in de “cadeau en fantasie-sector” Ook mijn broer had heel wat lef, ze gingen ook op de beurs in Parijs staan en hadden daardoor ook klanten in Frankrijk. Ja samen hebben ze dat goed gedaan. In 2001  nam ik de winkel over en mijn broer nam de groothandel over.

Zelf deed ik heel graag de winkel. Ik hield er van verhalen te vertellen aan de mensen over de Senagalese maskers, de namen van de Egyptische goden die in beeld stond uitgestald. Ik kocht niet alleen aan mijn broer, maar had meerdere leveranciers. Ik knutselde en frutselde in de winkel, versierde struisvogeleieren die ik verkocht, boetseerde katjes, olfiantjes , kikkers, schildpadden voor de Fransen die verwoedde verzamelaars zijn ( waren ). Ondertussen was ik gescheiden, leerde ik Wim kennen, en na 5 jaar winkel en latrelatie besloten we te trouwen en ons zigeunersbestaan tussen Menen en Meulebeke op te geven. Mijn ouders ware niet zijn zo blij met die beslissing maar soit. Ik ging een nine to five job doen in de sportschool in Meulebeke, schoonmaken, keuken en refter en dit tot fibromyalgie mij een kopje kleiner heeft gemaakt en toen ben ik beginnen bloggen. Maar ik was eigenlijk over mijn  straffe moeder aan het vertellen!

Mijn moeder was een straffe madam……

Ik heb het er al een paar keer over gehad, mijn moeder was een straffe madam. Haar ouders hadden een wagenmakerij, later houtzagerij. Als jong meisje stond ze aan de boommachine planken aan te nemen, samen met iemand van het ” de domistieken”, Zo heetten ze hun werkvolk, hun personeel, een domestiek, geen idee waar het woord vandaan kwam. Zestien was ze en moest werken als een stoere vent! Bovendien moest ze ook gaan “voyageren”, gaan verkopen bij de houthandelaars . Ze had dan ook graag haar plaatsje gekregen in het bedrijf, maar haar vader heeft haar schoonzus een job aangeboden en zo werd mijn mama na haar huwelijk gewoon huisvrouw. Mijn vader was slachter, en ze wou dan ook graag een beenhouwerij beginnen. Maar er waren snel vier kinderen en mijn vader wou dat ze voor de kinderen zorgde.

Maar het bloed kroop waar het niet gaan kon. Mijn moeder zou en wou haar vader bewijzen dat ze hem helemaal niet nodig had om het te maken in het leven. Het was een moedige, commerçante zonder schroom. Ik kan daar nogal aan puntje aan zuigen.

Het eerste waar ze aan deelnam, was, een editie van de beste huisvrouw van Vlaanderen. Dit ging door in een zaal van het speelplein van Dadizele. REgine Clauwaert presenteerde dat. En wij mochten niet gaan, te laat voor kleine kinderen. Maar we hebben onze mama wel op tv gezien. En glunderen dat we deden, want mijn mama was de winnaar. Ze kon het beste dassen knopen, strijken, verse mayonnaise maken en tomate crevette en zo nog meer proeven. Ik was helemaal blij met het kroontje in een soort aluminiumfolie,  Ze had de smaak van het “winnen” te pakken.  Een tijdje later ging ze terug “voyageren” met produkten van mylene. Een grote blauwe valies met allemaal produktjes in. Ik mocht daar soms mee spelen. Ik ben zelfs nog meegegaan terwijl ze een mylène demonstrati gaf. Mijn mama durfde dat allemaal!

Ze kreeg ook de smaak van meedoen aan “wedstrijden ” te pakken. Welke wedstrijden? Wel er waren indertijd van alle merken wel eens wedstrijden. Van royco soep, tot planta, wc paier, youghurt, chacha’s, chips, waspoeder, dreft afwasprodukt. Ze moest dan per invulformulier een wikkel  of een puntje van het produkt bij stoppen. En dat ging niet over 1 formuliertje, maar over duizenden formulieren vaak. Op sommige momenten stond ons huis vol wcpapier, moesten we daar dan met een stanly mes een bonnetje uit de verpakking snijden. En mijn moeder ging het wc papier nadien weer verkopen bij haar kennis. Ze had een hele grote tas waar ze alles in stopte wat er te koop was en ze ging bij al haar kennissen aanbellen. Ik moest vaak mee en eerlijk, ik schaamde me dood. Dan zei mijn mama dat ik niet beschaamd moest zijn dat ik wel blij zou zijn als ze iets zou winnen. En uiteraard was dat leuk.

Op een keer moest ik mee naar de Vlaamse bergen, en ik was wel eens benieuwd in die vlaamse bergen.  Ik herinner me nog de ontgoocheling toen ik doorhad dat dit niet eens hoge bergen waren. Soit, mijn moeder had een overeenkomst met een man van een groot restaurant. En die verkocht massa’s martine aan de Franse die in grote getale bij hem kwamen eten als ze op busreis door de streek reisden. Mijn mama had een frank het stuk geboden voor de maantjes die boven op de hals van de flessen stond.  Ik moest met haar in de kelder al die maantjes afsnijden met een stanley mes. Alweer schaamde ik me dood. Er was altijd wel iets te doen. Mijn mama deed ook veel mee op adressen van andere mensen en als ze iets op hun naam won, eiste zij de prijs op en gaf dan iets wat ze ofwel gewonnen had in een andere wedstrijd, of iets wat ze gekocht had om mee te doen aan een wedstrijd. Zo kon je bijvoorbeeld een fiets winnen op je naam , moeder kwam de fiets halen en je krijg in ruil, een pakket met yoghurt roycosoep in blik waar geen etiket meer aan hing, maar waar er met alchoholstift op stond, as. dat was dan aspergesoep.

Ook wij hadden dat overal moeten opschrijven. Ik heb jaaaaren roycosoep gegeten , om over de zwanworstjes nog maar te zwijgen.Mijn moeder maakte ze op allerlei manieren klaar. Koud warm, gebakken in de oven met kaas. Man man, ik moet nog steeds geen  zwanworstjes hebben. Chips en chacha’s vond ik dan wel weer leuk. Dan nam ik een halve valies chacha’s mee naar school en mijn moeder zag niet eens dat er een hele doos verdwenen was. Toen mijn kamer op veertienjarige leeftijd eens volstond met “cinzano” een soort nep-martini, heb ik eens een weddingschap gedaan met mijn broers dat ik een hele fles in ene keer kon uitdrinken. Ze hadden me vast uitgedaagd . Man man, ik heb goed geslapen , maar toen ik s anderdaags de trein moest nemen, liep ik als een zombie door het station. Euh, dat is niet voor herhaling vatbaar, maar we hebben er van geleerd.

Op een dag won mijn moeder , verschiet niet, en het is echt echt waar, 300 paar rolschaatsen. Ze probeerde die te verkopen aan scholen, kennissen, voor tombolaprijzen . Weggeven zat er bij mijn moeder niet echt in ! Wij krijgen met ons vier, 2 paar. We moesten maar een beetje afwisselen. Maar al snel hadden we er toch een paar of vier in gebruik zonder dat mijn moeder daar erg in had. Want verstrooid is ze altijd al geweest.

Wat hebben wij gerolschaatst, wat deed ik dat graag.  Mijn moeder won vaak de eerste prijs, een auto. Ik durf het hier niet neerpennen hoeveel auto’s z in heel haar carrière gewonnen heeft, jullie zouden me vast niet geloven. 18 brommers had ze gewonnen, groene en oranje maar het merk ben ik vergeten. En ik kreeg er geen toen ik 16 was. Dat was niets voor meisjes. Ik krijg een ring met een diamant ( ook gewonnen uiteraard ) maar eerlijk, die ring kon me weinig schelen. Ik heb de steen nog altijd, al zit hij nu in een andere ring. En de brommers zijn al lang kapot. Mijn broers hadden er elk wel een gekregen. Wasmachines, frietketels, radio’s, . Op zolder speelden wij winkeltje met al die dingen. We moesten de dozen wel netjes toelaten want dat was gerief om te verkopen.

Reizen won ze ook vaak, ( zie mijn vorig logje  en toen kwam ze in een nieuwe periode. Daarover de volgende keer meer!