She said no!

Neen zei, ze , neen, ik ga niet naar het rusthuis voor tien dagen, ik kan genoeg mijn plan trekken. En dan kreeg ik telefoon van het zorghotel dat ze de optie gaan schrappen omdat mama onder geen beding te vermurwen is.

Oh ja, ze kan haar plan trekken, omdat ik achter de schermen alles voor haar oplos. Gisteren alweer overschrijvingen gevonden, weggstopt  onderaan haar handtas. Betalingen die zelf wil doen omdat ze telkens opnieuw vergeet dat ik al een jaar haar boekhouding regel. Ze vergeet datdie dan  in haar handtas zitten en ze vergeet wat ze met de begeleidende facturen heeft gedaan. En dan mag ons Chrissebie een paar telefoontjes doen, om te zien of ik ondertussen die betalingen nog niet heb gedaan.

Oja, geen warm water, ah Chrissebie kan dat, even de kast wegschuiven , twee kraantjes opendraaien, wachten tot het stokje in de meter terug op groen staat, en huppekee, er is terug warm water.

Diepvries helemaal ontdooit, Chrissebie regelt het, alles netjes in de vuilnisbak kieperen, ( nog maar eens voor de derde keer in een jaar tijd )

Jullie voelen vast het sarcasme hier tussen de lijnen door vloeien, want ik was kwaad, echt. Voor het eerst sinds het begin van die kutdementie, heb ik het gehad met al dat geregelen al dat ge-oplos. Ik ben zelfs zo kwaad dat ik hier instant zelf woorden aan het uitvinden ben.

En ik ben zo geneigd te zeggen, ok, mama doe maar, trek maar eens uw plan, maar ik ken mezelf en besef dat ook dit deel uitmaakt van die ziekte, de ontkenning. En misschien moet ze  eens tegen de muur aanbotsen om te beseffen dat ze hulp nodig heeft en dat ze het niet  helemaal alleen kan.

Het enige wat ik eigenlijk wou is tien dagen schandalig kunnen genieten van mijn kleindochter , mijn zoon en schoondochter, een beetje vakantie met mijn mannetje erbij. En me niet om de haverklap zorgen moet maken, , of ze nog geld op haar rekening heeft, of ze s morgens eet, zodat ze niet ziek wordt van haar medicatie. Of ze brood in huis heeft, haar diepvries niet terug af ligt, of ze warm water heeft, nog medicatie genoeg heeft enz.

Maar ik ken mezelf, mijn kwaadheid zal weg-ebben en uiteindelijk ga ik het allemaal braafjes weer eens regelen met de broers deze keer, een taakverdeling maken, een lijstje met de dingen waar aan gedacht moet worden.

Want ik mag dan maar 1 of twee keer op een week naar ginder gaan en fysiek aanwezig zijn, ik ben er altijd achter de schermen, om te communiceren met de verzorgenden.

Enfin, ik word hier zo moe van .

Advertenties

Zorghotel

Deze week heb ik beslist om mama twee weken te laten opnemen in het zorghotel in de periode dat wij naar Canada gaan. Een heel zware beslissing waar ik wel achter sta omdat ik het nodig acht. Maar o wee, ik voel me zo’n boeman die zijn moeder opsluit terwijl we zelf op vakantie gaan.  Maar hoe leg je dat uit aan je nietsvermoedende moeder, die denkt dat haar leven op rolletjes loopt, maar niet beseft, dat ik er achter de schermen voor zorg , elke dag opnieuw dat het op rolletjes kan lopen. Zo heb ik dagelijks contact met poetsdienst, of traiteurdienst. Zo zorg ik dat de betalingen gedaan worden, al vergeet ze dat en zo haalde ik ook vandaag terug overschrijvingen uit haar handtas.Overschrijvingen waarvan de facturen zoek zijn en ik terug moet gaan rondbellen om te weten of die facturen al voldaan zijn ja of nee.

Twee dagen in de week heeft mama familiehulp. Ook op die dagen ben ik stand bye, om te bellen naar die fantastische dames van familiehulp, om er voor te zorgen dat het eten van mama opgewarmd word, Het bed verschoond wordt, de was en de plas gedaan wordt. Dan is er nog de verpleging , waarmee vaak per mail gecommuniceerd wordt, of met briefjes op de medicatiekoffer.

Op dinsdag en donderdag gaat mama naar het dagcentrum, ze gaat daar graag naartoe, en ook daar wordt voor haar gezorgd en hou ik een oogje in het zeil achter te schermen.

En zo vind mijn mama dat haar leven op rolletjes loopt! Alles gaat goed, ze kan het allemaal nog aan, ( tja als alles door iemand achter de schermen wordt opgelost ).

En nu ga ik niet beweren dat ik onmisbaar ben, ik zou die taken natuurlijk kunnen doorgeven aan mijn broers, tijdens de periode dat wij weg zijn. Maar ik weet nu al dat ik niet met een gerust hart zou kunnen vertrekken. Dat ik ook vaak telefoontjes of Whatt’appjes zou krijgen met vragen, allerhande.

Vandaag had ik al mijn moed samengeraapt en voorzichtig aangekaart dat er in het zorgcentrum een “zorghotel” is, waar ze terecht kan en ik haar daar graag eens naartoe zou sturen. Ik had nu niet verwacht dat ze dit zo maar klakkeloos zou slikken zonder enige tegenwind te bieden. En idd, ze verweerde zich dat dit helemaal niet nodig was, dat alles nu toch perfect loopt, dat ze liever op hotel zou gaan aan zee met haar vriend. En dat zo’n zorghotel verloren geld is en ze haar geld liever besteed aan uit eten gaan en eluke dingen doen. En ik ben de eerste om dat allemaal te begrijpen. Maar toen ze onlangs een weekend aan zee was geweest , was ze helemaal verward, uiterst oververmoeid , ze leek van een andere planeet te komen, kende geen enkele naam meer van haar kleinkinderen. En ik had een sterk vermoeden dat ze haar medicatie niet had genomen of niet op te correcte manier.

En ik geef toe, ze had een goeie dag vandaag, ze was redelijk bij de pinken en ik zag even de mama van weleer. En mijn hart bloedde bij het idee dat voor haar bestwil twee weken op vakantie wil sturen naar het rusthuis.

Want ze mogen het dan nog een mooie naam geven, het “zorghotel”, het blijft een onderdeel van het rusthuis en dat is blijlange niet zo idyllisch als het klinkt!

Wordt vervolgd.

 

 

 

De arbeidsmarkt

Ik heb bewondering voor ons aller blogvriendin Gitta die zich aan een nieuwe job waagt. Zomaar springt in het duister. Chapeau hoor. Ik daarentegen ben een echte schijthaas. Oja, ik kan het goed uitleggen hoor, hoe een ander het moet doen, maar zelf zit ik al te sidderen en te beven bij de werkaanbiedingen.

Ik ben officieel nog steeds werkzoekende, welteverstaan naar aangepast werk, werk die ik aankan. En eigenlijk moet ik niet zelf op zoek naar een job, maar krijg ik daardoor begeleiding van Gtb. Maar soms in een vlaag van overmoed ga ik zelf op zoek,op de site van de vdab als ik het weer eens beu ben van thuis te zitten en als ik bedenk dat ik zelf ook graag nog een centje zou kunnen verdienen,, enfin, duizenden redenen. Maar ik raak al snel gefrustreerd door de hoge eisen die ze stellen in de aanbiedingen. Uiteraard zoek ik geen fulltime job. Ook schoonmaken is niet meer voor mij weggelegd wegens te zwaar. En vandaag klikte is dan maar eens op “inpakker”, wie niet waagt niet wint dacht ik. En ik werd alweer ontmoedigd door de hoge eisen die er gesteld worden. Let vooral op het zinnetje “geen fysieke beperkingen” en we weten alweer hoe laat het is. Inpakker, het ziet er eenvoudig uit, gewoon iets in papier of plastiek draaien zou je zo denken, maar lees maar eens hieronder wat er allemaal van jou verwacht wordt. Die hoge eisen daar zo zwart op wit zien staan ontmoedigd mensen, enfin, ik kan hier alleen voor mezelf spreken uiteraard. Oordeel nu zelf

 

INPAKKER

Vaste Job – Online sinds 18 mei 2017

Functieomschrijving

Voor een groothandel in wild en gevogelte zijn wij op zoek naar een gemotiveerde inpakker. Je staat in voor het afwegen, verpakken, etiketteren van de producten.

Profiel

Je hebt een goede kennis Nederlands.
Je kan vroeg opstarten (5u) indien nodig.
Je kan in dag werken.
Je hebt geen fysieke klachten.
Je kunt zelfstandig werken en hebt een hoog werktempo.

Jobgerelateerde competenties

  • De producten of het afval naar de opslag-, verzendings-of recyclagezones, … vervoeren
  • De werkpost voorzien van materiaal en producten of de bevoorrading controleren
  • De werkzone reinigen en opruimen (materieel, hulpstukken, …)
  • Activiteitengegevens registreren (aantal stukken, …)
  • De producten van een etiket voorzien, merken en de gegevens controleren (houdbaarheidsdatum, …)
  • Producten volgens kenmerken, bestellingen en wijze van transport verpakken
  • De producten bij ontvangst, bij klaarmaken van de bestelling of bij verzending controleren
  • Toezicht houden op de doorstroom en de voortgang van producten op een productie- of transportlijn Indien nodig elementen deblokkeren en verwijderen
  • Zichtbare afwijkingen aan producten opsporen, lokaliseren en ze sorteren (oppervlakte, kleur, …)
  • Stukken monteren, assembleren en bevestigen Controleren of de assemblage correct is gebeurd (gebruik, uitzicht)
  • Preventief of correctief basisonderhoud van machines of uitrustingen uitvoeren

Diploma

Een paar maanden geleden hoorde ik op het nieuws dat je nu als “bakker ” geen diploma meer nodig hebt! Eum, betekent dit dan dat iedereen zomaar een bakkerij kan beginnen? Hoe zit het met warenkennis? Hygienezorg? Prijsbereking. Nog straffer, bedrijfsbeheer wordt ook al afgeschaft.

Het komt er dus op neer dat iedereen nu maar een commerceke kan beginnen???!!! Moet je dan niet meer weten dat er drie maandelijks btw moet betaald worden op de verkoop , aan vadertje staat? Moet je dan de nederlandse of franse taal niet meer meester zijn om in Belgie een zaak te beginnen, of het nu in de vlaanders of in Wallonië is.

Ik snap het niet meer! In tijden van grote concurrentie met ” het internet en de webshops” moet er ineens niets meer. Misschien kan ik hier thuis een bakkerij beginnen met cupcakes, ik hoef niet te weten hoe je btw moet betalen, dat ik uberhaupt een btw-nummer van doen heb. Ik hoef de wetten en de plichten niet meer te kennen, van wat mag en wat kan! Ik stel me daar toch serieus veel vragen bij hoor!

Ik heb vroeger hotelschool gedaan. In spermalie leerden wij drankenkennis, schoonschrift, boekhouden, Frans, Duits en Engels. We hadden warenkennis.

We leerden hygiene in de keuken. En we moesten school lopen tot we minstens 18 waren. Nu is dat ook nog zo, daar niet van. Maar iedereen mag nu een zaakske beginnen, zonder maar een jota verstand te hebben van boekhouding en van de wetten, om een zaak te beginnen. Dan stel ik me de vraag of dit geen “achteruitgang is, in de plaats van vooruitgan”. Of dat niet om moeilijkheden vragen is , als we met zijn allen bakker mogen worden, we elkaar de nek mogen afbijten wat prijspolitiek betreft. Zijn er dan geen normen opgelegd wat een brood moet bevatten, voor t zelfde geld draaien die flutbakkers er een beetje cement bij. Neen, ik ben geen voorstander. Ik vind dat we eerst moeten leren en dan gaan doen. Ik vraag me dan af of ze niet omgekeerd gaan discrimeren en de brave belg die voor bakker geleerd heeft, gezwoegd heeft om balansen te leren opmaken bij de les boekhouding, eigenlijk de pineut is. Ik vraag me dan of, er nog niet meer in het zwart gewerkt zal worden, omdat men niet weet dat men in ons belgenlandje btw moet betalen op de verkoop.

Verdorie toch, het is toch nodig om de wetten te kennen. Ik snap het niet meer.

Schoenen

Ik ben één van de weinige vrouwen die niets heeft met schoenen. T is te zeggen. Ik heb heel moeilijke voeten en meestal moet ik gewoon orthopedische schoenen dragen. Pumps on high heels is dus helemaal niet aan mij besteed. Ik ben al heel blij als ik eens iets met een plateauzool kan dragen, of een hak van een centimer of 7. Ja, sorry, niets aan te doen.

Het gevolg is dat ik eigenlijk niet veel naar vrouwenschoenen kijk in de winkels. Als ik schoenen nodig heb ga ik recht op mijn doel af. En heel zelden vind ik eens wat in een gewone winkel.

Mannenschoenen daarentegen. Ik ben daar helemaal zot van. Ik kijk daar graag naar en vind mooie mannenschoenen heel erg sexy. Ik let daar ook altijd op als we naar een optreden gaan, welke schoenen de mannen op het podium dragen. Tja, elk zijn hobby zeker, je hebt mannen die naar de borsten van de vrouwen kijken, ik kijk naar de mannelijke voeten.

En ik ben al helemaal gek op Van Bommelschoenen. Mijn ventje heeft er geen hoor. Het is duur en ik kan hem niet overtuigen om zo’n gigantisch bedrag neer te tellen om mij eens te behagen. En in de solden is zijn maat meestal niet meer te vinden.

En dan hou ik nog het meest van de gedurfde kleuren en modellen. Zoals die hieronder.

van bommel 2

Voor een kleine 200 euro zijn ze van jou.

Zelfs de hele klassieke vind ik wel mooi. Maar o wee, ik denk dat ik hemel en aarde zou moeten bewegen om deze aan de pootjes van teergeliefde echtgenoot te krijgen.

van bommel 3En ik ben al helemaal zot van die blauwe of rode zolen onderaan.

Enfin, Wie weet vinden we er eens een paar in de solden die dan wel betaalbaar zijn. Maar meestal schieten de kleine maatjes over , of de hele grote.

Maar ach, Van Bommel of niet, ik zie mijn ventje altijd even graag hoor. Hij mag zelfs op zijn blote voeten lopen, alhoewel, ik niet zo voeten-minded ben. Een mooi opgeklede man vind ik veel mooier dan een naakte man, en ik hoor vaak dat hetzelfde geldt voor de vrouwen. Mannen vinden mooi geklede vrouwen vaak sexyer dan naakte vrouwen. En ik ben maar al te blij dat ik me een beetje kan bedekken, want een vetrolleke hier, een buikje daar. Maar ach, voorlopig maak ik er me niet zo druk meer over. T is wat het is. Ik voel me goed en dat is wat momenteel primeert. Voila.

 

 

Slaapmedicatie versus Melatonine.

Ik Neem al jaar en dag slaapmedicatie, trazodone heet het goedje, trazolon de joekels van pillen. Maar nu moet ik zeggen dat ik de laatste tijd heel veel last heb van vergeetachtigheid Het gevoel s morgens een zombie te zijn. En het lijkt of het medicament zich tegen mij aan het keren is.

Een goed jaar geleden volgde ik een voordracht over het dag en nachtritme, en daar was er sprake van het aanmaken van melatonine. Ik zal jullie heel de uitleg besparen. Maar doordat we constant maar met schermen bezig zijn, tv, laptop smartphone geven we de hersenen de impulsen dat het nog “dag” is en daarom schiet het mechanisme niet op gang dat melatonine moet aanmaken.

Je kan dat oplossen door een speciale bril te dragen met blauwfilterende glazen. En aangezien er een aktie was bij Hans Anders , waar je gratis glazen kon krijgen, ik moest alleen de optie blauwfilderend bijbetalen en dat was slechts 40 €. Montuur en bril goed voor 79 euro. Ik kocht ook een gewone bril, voor 39 € en kreeg nog eens 40 € van de ziekenkas terug. Ik wil maar zeggen mensen, voor de prijs moet je het niet laten.

Ik draag nu s avonds mijn roze bril, want er mogen dan blauwfilterende glazen inzitten, het montuur is rose En ik probeer het nu met melatonine bij te nemen in de plaats van slaapmedicatie.

Ik moet zeggen, na drie dagen ben ik zombie-af. Mijn hoofd voelt veel helderder, geen katergevoel meer s morgens. Maar ik ben hondemoe, want ik lig veel wakker, ondanks de melatonine. Maar wat wil je, ik zit al bijna tien jaar aan de slaapmedicatie, we gaan dat nu ook niet gaan oplossen in één twee drie.

Deze nacht heb ik dan tegen tegen 3 u een lichte inslaper genomen, stukken lichter dan wat ik normaal neem. En heb dan toch geslapen tot mijn wekker om 6.30 afliep. Want ik moest al om kwart voor 8 de trein nemen in Tielt, om haar Kalmthout te sporen.

En ik kreeg zo’n klop van de hamer toen ik thuiskwam dat ik me een half uurtje in de zetel heb gelegd en ondanks de drie koppen koffie prompt in slaap ben gevallen.

Ik hoop dat ik er in slaag om toch terug een nachtritme op te bouwen . melatonine zorgt er ook voor dat het lichaam in herstel kan treden enfin, wie er meer wil over weten mag me altijd raadplegen.

Maar de angst dat ik zal worden is zo groot! Soms wordt dat eens smalend gezegd, dat ik moet opletten dat ik niet wordt als mijn moeder, en o jee, ik hoor dat niet graag.

Nu alleen hopen dat ik er toch in slaag om voldoende door te slapen zodat mijn lichaam zich inderdaad kan herstellen tegen s morgens.

En neen, het is geen valium of zo waar ik moet van afkicken, het is ook geen antidepressiva. Ik heb er dus goeie hoop op, dat mijn lichaam de veranderingen zonder al te veel tegenmorren zal aanvaarden.

Ik voel me in elk geval scherper van geest, helderder en kan me beter concentreren. Op hoop van zegen dus.

En zo gaat het hier momenteel.

Even melden dat ik nog steeds alive and kicking ben. Het gaat een stuk beter met mij, maar ik heb niet minder zorgen dan vroeger. Enfin, nog steeds alle perikelen met mijn mama. Ze leeft als God in Frankrijk, geeft nog steeds veel geld uit. Haar vriend zal in zijn handjes wrijven met zo’n vriendin die alles voor hem betaald. Zo zijn ze nu samen aan zee en ik zie de rekening hier zienderogen minderen. Ik ben eindelijk radeloos op dat vlak. En mijn mama ziet het niet in , wat wil je, ze is ziek.

Ik heb ten einde raad een mail gestuurd naar het zorgcentrum om te vragen of ze eventueel nog een dag meer daar terecht kan. En ik heb ook nagevraagd of ze daar voor twee weken zou terecht kunnen terwijl wij in Canada verblijven. het zou een grote geruststelling zijn, dat ik weet waar onze “puber” uithangt.

Dan is er nog de buurvrouw die me terug wat in beslag probeert te nemen om boodschappen te doen met haar, en me nog met andere klussen opzadelt. Maar ik heb aan de alarmbel getrokken , door raad te vragen bij de sociale dienst. Enfin, ik wil hier niet verder op ingaan, want de buren lezen mee.

Ik probeer zoveel mogelijk voor mezelf te doen, mijn eigen werk, dingen die ik graag doe. En ik heb woensdag een dag met mijn dochter in Gent ingepland. En die zal ik niet verschuiven.

Dan zijn er nog steeds de kopzorgen rond Canada, ik zoek een manier om daar langer te verblijven eens Wim in pensioen is. Maar dat is mijn droom en niet die van Wim, waar ik kan inkomen. We hebben samen gedroomd en toekomstplannen gemaakt, maar ineens wil ik een bocht maken van 45 graden door twee maand per jaar in Canada te verblijven , maar daar zijn we helemaal nog niet uit, dat was niet de droom die voor ogen hadden samen.

Laat ons beginnen met in augustus naar ginds te gaan, de buurt te bekijken waar Amaury naartoe verhuist. Misschien de mogelijkheid bezien om zijn blokhut die op het einde van zijn bos staat op te knappen en dat als vakantiewoning te gebruiken.

Maar ik ben er nog niet eens geweest, want ze wonen er nog niet , ik kan dus helemaal niet inschatten wat er me te wachten staat.

Het maalt in mijn hoofd en ik vind geen oplossing.Dat een kleinkind voor zo een impact zou zorgen op mijn leven had ik nooit verwacht.  Sowieso kunnen wij nu nog niet weg voor twee maanden, want er zijn nog de ouders van ons die alle drie hoogbejaard zijn en zorgen nodig hebben.

En zo heb ik hier terug mijn potje gezaagd. 😉

Maar er zijn ook positieve dingen! We hebben een spotgoedkoop uitje geboekt naar de moezel. 125 € voor twee nachten, twee keer ontbijt, twee keer avondeten, en dat voor twee personen. En onze reisvrienden gaan mee. Ja het is ons goed bevallen samen met die vrienden in Mexico. En dat smaakt naar meer! Zuid-afrika staat ook op de planning, maar nog niet voor volgend jaar hoor.

Volgend jaar dan gaan we paaseitjes rapen met Ellie! Ik heb een vlucht geboekt voor eind maart. Jullie kennen ondertussen mijn strategie,  bijna een jaar vooraf boeken. Zo kost ons ticket slechts 422 €, als je bedenkt dat we vijf jaar geleden tegen de 900 betaalden. En ok, het is wat omslachtig. We vliegen eerst naar Amsterdam en van daar naar Boston, en van daaruit naar Halifax. Met telkens 3 uur overstaptijd ertussen. Liever wat moet wachten dan alweer onze aansluiting moeten missen, want ik heb het gehad na in 2016 eens drie dagen onderweg geweest te zijn.

Morgen naar de vdab eens gaan praten met de verantwoordelijke van het Gtb project om te zien welke job ik eventueel nog zou kunnen  doen. We zien wel. Ik zou echt wel graag nog “iets” kunnen doen, wat meer verdienen zou aardig meegenomen zijn , als ik elk jaar naar Canada wil.

Zo, fijne vakantie iedereen.

 

Dag van de poetshulp.

Poetsen, een beroep dat ferm onderschat wordt. Er wordt heel vaak degenerend over gedaan. Ik geef een voorbeeld.

Toen ik indertijd een winkel had en we gingen op reis, dan gebeurde het vaak dat we aan de praat raakten met andere mensen. Ik ben wel te vinden voor een babbeltje, maar ga niet echt socializen en aan de mensen gaan plakken. Maar dan kwam het al vaak eens ter sprake wat we in het leven doen. En toen ik vertelde dat ik een winkel had, vonden mensen dat reuze interessant, ik vertelde over de landen waar mijn spullen uit kwamen die ik te koop aanbood. Thailand, India, Venezuela.

Het jaar erop, zelfde scenario. Mensen vroegen, en wat doe je in het leven. Ik antwoordde, ik werk in een school. “Ah, ben je lerares? ” vroegen ze enthousiast, en ik antwoordde ” neen, ik ben poetsvrouw”, dan had je hun gezicht moeten zien. Ze stonden ineens met hun mond vol tanden, alsof er geen leuke verhalen  vasthingen aan het leven van poetsvrouw. Oh, ik kan leuke dingen vertellen van mijn tijd op de sportschool, over wat de internen uitspookten en zo. Maar ik ga dat niet doen, laten we dat binnenskamers houden.

Toen Wim en ik besloten hadden te trouwen, wilde ik gewoon werken, 9 to 5. ik werkte al sinds mijn 15 jaar, in de horeca, later in de winkel die ook open was op zaterdag en zondag.

En ik heb de eerste de beste job aangenomen die me aangeboden werd. Het maakte me echt geen fluit uit, wat ik moest doen, als ik maar niet in de weekends moest werken , normale uren had en met alles in regel was. Terug in de horeca zag ik absoluut niet zitten.

En ik beken dat ik de job ferm had onderschat! Fysiek is het heel zwaar, en het is telkens opnieuw beginnen. Telkens opnieuw, vloeren poetsen, toiletten proper maken. Maar ik moet bekennen, we kregen heel veel complimentjes van de leerlingen. Ze waren vriendelijk tegen ons, we werden gewaardeerd om wat we deden. En eerlijk, dat maakte de job lichter, zorgde ervoor dat ik moe, maar vrolijk thuiskwam. En er was bij ons gelukkig ook afwisseling in de job. Ik hoefde niet alleen te poetsen, had soms dienst in de refter, een avondshift, een ochtendshift, helpen in de keuken. En eerlijk, ik heb mijn job altijd graag gedaan.

Het was een grote knop omdraaien van het leven als zelfstandige naar het leven van werknemer, maar ik heb me daar onmiddelijk aan aangepast. Ik kende perfect mijn plaats. En ik was dankbaar dat ik een job had. Dat ik een goeie drie jaar later, thuis zou zitten met meneertje F. wist ik toen nog niet, ik had echt gedacht hier te blijven tot aan mijn pensioen. Maar het lot besliste anders.

Dus lieve mensen, als je naar de bank gaat, en er is iemand aan het poetsen en je voorbij, zeg dan ook eens een goeiedag! Die mensen verdienen ook een vriendelijk woord. Bedankt uw eigen poetshulp op tijd en stond en maak een complimentje over hoe heerlijk het thuiskomen is, als alles fris ruikt.

Zeg goeiendag, tegen de poetsvrouw in het ziekenhuis, in plaats van haar voorbij te lopen. Enfin, ik probeer eigenlijk tegen iedereen die ik voorbij loop een goeiedag te zeggen. Niet als ik aan het shoppen ben in een grote stad, maar in het dorp. Of als ik naar de markt ga, en de mensen kijken me aan, ga ik telkens op zijn minst een knikje geven, of eens glimlachen.

Een bloemetje, een pralineke, een kleinigheidje of op zijn minst af en toe een complimentje, om hen te bedanken, wordt heel erg gewaardeerd.

Aan alle poetsers, zorgkundigen, dikke merci, we zijn zo blij dat jullie er zijn!

 

 

Dag Jenny.

Dag Jenny.

Ik kom hier weer keihard te laat aandraven met mijn woorden, want je kan ze niet meer lezen! Maar toch, moet ik het ergens kwijt, wat ik je nog te zeggen had.

Ik ken je al een hele tijd. Niet zo zeer In real , maar eerder via chat. Ja we hebben elkaar ook in het echt ontmoet, want we gingen beide bij de zelfde dokter. En op een dag had ik een afspraak net terwijl je in het ziekenhuis lag. Ik vond het fijn je te zien, de dame

achter het zeepaardje. Het zeepaardje verving uw foto op facebook. Daarna heb ik je nog eens gezien in Oostende, samen met je vrienden. Maar meer persoonlijk contact was er niet.

Maandag moest ik er opnieuw naartoe, naar “onze” dokter. Daarna besloten we om nog een wandelingetje te maken door Oostende. We liepen over het wapenplein, en dan zag en hoorde ik de werken, de werken die voor u een nachtmerrie waren. Want je had zwaar tinnitus, en hyperacusius. En ook fibro en cvs. Vier gemene pretbedervers in het leven. Wat zeg ik pretbedervers, bij u namen ze elk sprankje levenskwaliteit af, elk moment van hoop, elk brokje energie. Je was op! Je hebt het me verteld een paar maand geleden. Je verkeerde in een toestand van ondraaglijk lijden, had amper nog goeie momenten. En je wou gebruik maken van de euthanasiewet. Ik begreep het, kon er in komen, want als elke dag een hel wordt om te te overleven, snap ik je keuze. Al had het natuurlijk anders gekund, als er meer begrip was geweest, en vooral meer oplossingen voor het nodeloze lijden. Maar dat is er helaas nog steeds niet. Je was moegevochten.

Ik had begrip voor je keuze. Maar we kwamen er niet meer op terug, de volgende chatsessie babbelden we gewoon over koetjes en kalfjes, maar werd het woordje “euthanasie” doodgezwegen.

En maandag liepen we dus over het plein, dicht bij de plek waar je woont, en ik zei tegen Wim, ” Toeme, ik moest een berichtje gestuurd hebben naar Jenny, om te vragen of ze graag een bezoekje wou ” want ik wist dat ze bezoek meestal niet aankon, dat het al snel te druk voor haar was en dus belde ik ook niet zomaar aan , met de vrolijke mededeling, piep, hier ben ik, ik kom eens leuk met je tetteren. Ik hoorde de machines draaien en ik heb misschien maar 1/10 de hyperacusius van wat jij te verduren kreeg, zelf ik legde mijn handen op mijn oren en stapte verder, de winkelstraat in.

Lang zijn we niet gebleven, ik was zelf moe, mijn lichaam kreunde onder de pijnen, het wandelen putte mij uit.

S avonds na het avondeten zette ik mijn computer open en het eerste wat ik te zien kreeg was jou doodsbericht. Ik verschoot me een bult, was er helemaal niet goed van. En eerlijk Jenny, ik wist niet of ik nu triest moest zijn of blij omdat je nu was waar je wou zijn, in het land van de stilte. Ik was kwaad omdat het zo erg is dat die ziektes iemand zo ver drijven dat ze uit het leven willen stappen, omdat het onhoudbaar is geworden. Ik was kwaad ook op het onbegrip voor die aandoeningen. Wat een lijdensweg mensen stilletjes gaan, achter gesloten deuren, omdat het voor hen zelf onmogelijk is om nog sociaal contact te hebben omdat dit hen zo uitput.

Het had allemaal zo mooi kunnen zijn, je was een knappe aangename vrouw, die ik graag gekend hebt. Ik kon er niet bij zijn op de uitvaart omdat ik die dag moest oppassen. En ik vroeg me tevens af, of het niet hyprocriet zou zijn om naar de uitvaart te gaan , terwijl ik maandag niet langs was geweest, geen berichtje had gestuurd.  Maar spijt komt vaak te laat.

Ik hoop Jenny, dat uw dood niet voor niets is geweest, dat er gauw iets gevonden wordt voor al die aandoeningen, dat er uit geleerd kan worden. Ik hoop Jenny dat je aangekomen bent in het land van de stilte, het ga je goed Jenny, het was fijn je gekend te hebben.

x

Bam!

En dan heb je een leuke dag met vrienden, met een etentje er bovenop, heel gezellig, lekker eten. En dan kom je thuis en het lijkt wel of je ineens een mokerslag krijgt. Niet omdat er iets raars, of onheilspellend noch triestigs is thuis. Neen want ik ben perfect gelukkig. En toch! Het lijkt of ik de mokerslag niet meer kon ontwijken, er niet onderuit kwam. He really hit me!

Even toegeven en op aangeven van de “big Bam” vroeg gaan slapen en dat we morgen terug fris opstaan, met herwonnen energie en we zijn weer een beetje op de been.

Maar “Big Bang” lijkt al mijn energie in één keer te hebben uitgezogen als een dorstige vampier in mijn vleesrijke lijf. Ligt aan de talrijke nachtmerries die me ook deze nacht te beurt vielen? Of aan die hormonenkuur, moet ik nu wel of niet die pilletjes nog verder nemen? Ik voel me leeg, mijn voeten slepen over de vloer alsof er onderaan magneten bevestigd zijn die het stappen moeilijker maken. Hm een blik in de spiegel verteld ook niet veel goeds. Ik loop met grote witte kringen rond mijn ogen. Mijn ogen zitten diep en ik heb het gevoel dat ik niet eens op mezelf lijk.

Ik heb me gesleept om te koken, om te praten, te eten. Op mijn bed gelegen, wat doelloos rondgesurfd op het net alsof ik dacht daar antwoorden te vinden op mijn gebrek aan energie, mijn verdwenen levenskracht. Ik ben op. Ik zou het liefste even verdwijnen tot ik mezelf terug in de spiegel kan kijken en zeggen, Ha, daar is ons Chrissebie terug.

Ik ben kwaad, ik wil dit niet! Ik vecht er al zo lang tegen, door leuke dingen met mezelf en mijn ventje te gaan doen, om zo het hoofd boven water te houden en niet meegesleurd te worden door de vuist om mijn nek, die me korte snok, naar beneden trekt.

Kan ik niet gewoon een gebroken been hebben, waarvan de mensen zeggen, ochere kijk daar ze heeft haar been gebroken. Een gebroken been heeft nog iets stoers, iets wat je tegenkomt als je aktie onderneemt, bij het sporten, of gewoon bij het uit de auto stappen. Maar het is toch wat heroïscher dan de grote val in het zwarte gat. Waar de muren glibberig zijn, eens je over de rand bent en alle grip aan het verliezen bent.

Ik voel hoe ik me vastklamp aan de kleine dagelijkse dingen, die me de kracht geven . Want mensen denken onterecht dat iemand die “depressief ” is persé ongelukkig is, want dat is helemaal niet zo. Dan hoor je vooroordelen als, goh, waarom moet die depri zijn, ze moet niet werken, ze gaat op reis, ze heeft een dak boven haar hoofd. Wel mensen. Een depressie is niet hetzelfde als even een dipje hebben, het even niet zien zitten, problemen hebben.

Het is mijn lijf die opgeeft, die halt roept. Het is mijn harde schijf die vol zit, en als een computer vol zit gaat hij crashen, hij start niet meer op! Dan moet je hem even resetten, even wat bestanden weg doen, overbodige dingen uitsmijten, virussen verwijderen. En dat heeft wat tijd nodig .

Maar ik wanhoop niet! Morgen heb ik een afspraak bij de Gynaecoloog om die hormonenkuur te bespreken. De medische oorzaak ook te zoeken, van mijn buik en rugpijn. En volgende week heb ik een afspraak bij mijn psychiater die samen met mij eens kan kijken voor een betere combinatie van mijn medicatie.

En er zijn lichtpuntjes , die zijn er altijd ! En het is niet zo dat ik ze vaak niet meer zie! Want zoals ik al zei, ik ben een gelukkig mens. En zolang er lichtpuntjes zijn kan ik vasthouden aan de grassprieten die groeien aan de boord van het zwarte gat. Ik wil van zijn levens nooit meer terug naar die zwarte hel! Ik heb ze ooit gezien, been there, done that.

En voor wie denkt dat ik kamp met een groot gebrek aan karakter, wel, haak dan gewoon af, ik doe wel verder met mensen zonder vooroordelen, mensen die weten waarover ik het heb. Ook medelijden kan ik mijden als de pest, ik ben niet te beklagen, ik ben gewoon moe. Ik vraag alleen, laat me even bekomen, laat me even rusten bij mijn pak en zak. Als ik er klaar voor ben, zullen de ringen rond mijn ogen verdwijnen en krijg ik weer lichtjes in mijn ogen. Misschien is het volgende week , of is het morgen al en word ik kwaad omdat ik me vandaag zo kwetsbaar heb opgesteld, door hier alles uit te braken, omdat ik anders met het onbehaaglijke gevoel blijf zitten dat ik moet overgeven dat mijn innerlijke een beerput is die aan het rommelen is. Wel het doet me goed om dit even van mezelf af te schrijven. En daarom dank aan mijn laptop, die het allemaal kan slikken, zonder commentaar te geven. Gewoon een luisterend oor te bieden. Want uiteindelijk is dat het enige wat ik op dit moment nodig heb.

Chrissebie.