Moederen.

O ja dat doe ik graag  af en toe eens goed “moederen”. Als een klokhen met haar kuikentjes. Alleen jammer dat mijn eigen kuikentjes er morgen niet zullen zijn. Maar ik geniet ervan, om te kokerellen , lekkere dingetjes te maken waarmee ik mijn kroost blij kan maken.Ja eten, ik wordt daar echt blij om! Eten en koken!

Alleen de afwas is iets minder leuk. Gelukkig heb ik een ventje die het zich niet ontziet om de hemdsmouwen op te sloven en zijn handen in het sop te steken .  Ik heb graag dat mensen zich hier welkom voelen. Al is het maar om een glaasje te drinken ik maak het graag gezellig. Eigenlijk deed ik dat al graag van kindsbeen af. Mensen bedienen en mensen “pleasen” ja ik ben een geboren “pleaser”. Als kind speelde ik steevast de “dienaar” terwijl mijn nichtjes ruzie maakten over wie de prinses of de koningin mocht zijn. Ik had nooit geen ambitie om koningin of prinses te zijn. En waarschijnlijk heb ik daardoor voor een horeca-opleiding gekozen, hoewel ik me eigenlijk afvraag of ik indertijd daar uberhaupt zelf iets in de pap te brokken. Ik kom uit een tijd waar de ouders beslisten wat goed was voor hun kind. Waar ze luisteren naar wat in het pms gezegd werd en die keuze ook gevolgd. En het speelde uiteraard ook een rol dat ze zelf vrienden hadden die dochters in Spermalie hadden zitten.

Of ik daar spijt van heb neen hoor. Al kook ik niet meer beroepshalve, het is leuk dat je het kan, opdienen, koken mensen in de watjes leggen. En ik mag  bescheidenheid zeggen dat ik er goed in ben.

Of het dan altijd grote luxe moet zijn?? Neen hoor! Maar ik werk graag rond een thema. Of ik kook eens Mexicaans, of een gewone kaasplank. Of dan weer een etentje uit grootmoeders tijd, waar ik dan mijn “vintageservies ” op tafel zet, die ik eens kocht voor een prikje. Ik hecht er ook ontzettend veel belang aan dat de gasten niets tekort komen.

En ik merk dat de kids heel graag eens rond de tafel zitten en het hen laten welgevallen. Wat ik morgen klaarmaak is niet zo heel bijzonder maar het moet haalbaar zijn om alles warm op te dien en zelf niet heel de avond in de keuken te moeten staan. Zo maak ik iets klaar  waar ik een goeie mise en place voor kan maken en dat ik op die manier binnen de tien minuten eten op tafel kan toveren voor 6 man.

Wat we eten morgen?  Wel k zal t zeggen Walter!

Ik heb zelf sangria gemaakt als aperitief  er is altijd een alternatief voor het geval er zijn die dit niet lusten. Ik hou altijd iets achter de hand.

Dan heb ik zelf kaascroquetjes gemaakt van franse kazen, een beetje afgeweken van de traditionele croquetjes met emmentaller of gruyére.

Als hoofdgerecht wordt het Linguini met zeevruchten. Zo maak ik de saus vooraf met de koppen van de gamba’s en de scampischalen. Op het moment  kook ik de pasta  warm ik de saus en bak ik de scampi’s gambas en verse coquilles, mmm, daar kijk ik toch echt naar uit.

En een simpel nagerechtje, ijs met verse aardbeien en aardbeiencoulis die ik ook zelf zal maken.

En daarna…….. tja t is pasen voor iets dan komt er nog een verrassing, maar die ga ik nog niet verklappen, want de muren hebben oren hier.

Fijne Pasen iedereen!

 

wikken en wegen

Er was eens een vrouwtje die in het huis van haar ventje woonde. En ja ze was er best gelukkig. Maar stiekem droomde ze ook van een eigen huisje niet om alleen te gaan wonen  maar om samen met haar ventje te kopen. Een huisje niet te groot want de kinderen zijn aan het uitvliegen. Maar wel een huisje waar niet aan gerenoveerd moet worden. En toen ze de prijzen zag van huisjes met alles erop en eraan en die dan nog middenin het dorp gelegen waren ( wij zij niet graag zou wonen ) was het sprookje uit.

Het mannetje wou ook het liefst blijven wonen waar hij woont en dus werden er andere opties bekeken.  Ze gingen rond de tafel ( enfin in ons geval was dat in de zetel ) en begonnen plannen te maken. Maar het vrouwtje had duidelijk grotere plannen dan het mannetje die alles in het huisje nog redelijk goed vond. En dat terwijl het vrouwtje droomde over een nieuwe keuken badkamer nieuwe vloeren wegkappen van de schouw en zo. En zo kwam het dat mannetje-vrouwtje elkaar een beetje in de haren vlogen ( alweer figuurlijk uiteraard ) . En ze besloten om er een nachtje over te slapen. Het nachtje werd twee nachtjes . En ze besloten om beiden een beetje water bij de wijn te doen. Ze stonden op dronken een potje koffie samen en begonnen alles op een blaadje papier te schrijven er werden veel ideetjes opgeschreven. Het vrouwtje en het mannetje lachten naar elkaar en ze zullen vast nog heel lang en gelukkig samenleven of het nu met laminaat is of met een gerenoveerde vloer . Wordt vervolgd.

Pasen

Dag mijn kleine patat,

zo noem ik je soms, maar je hoort het niet, ik babbel tegen de foto’s die je papa me doorstuurt. Af en toe chatten we wel eens met de camera en dan trek je verbaasde gezichten en honderd grimassen, wat je grote specialiteit is.

Zondag is het Pasen en ik weet dat ik je ongelooflijk zal missen! Hoe graag zou ik hier eitjes voor jou verstoppen en met jou aan mijn hand eitjes gaan zoeken want je stapt al goed, alleen niet zo goed in het gras en zo.

Ik zou de sterretjes in je oogjes willen zien, ik zou je chocoladesmoeltje willen zien, en ik zou met heel veel liefde je door chocolade besmeurde handjes afkuisen. Dat is wat Grannys doen, dat is wat ik hoor te doen. Maar die grote plas tussen ons is onverbiddelijk , hij ligt er nog steeds. En mijn hartje doet nu al pijn als ik aan Pasen denk.

Tante Aimee zal je eitjes meebrengen, maar dan moet je nog twee maand geduld hebben. Gelukkig heb je nog geen besef van tijd en zal het jou vast niet uitmaken of je eitjes raapt op Pasen zelf of twee maanden nadien. Zolang ze maar niet smelten , maar zo’n vaart zal het vast in juni niet lopen.

Wat zou het ook fijn zijn als papa en mama er zijn. Ik ga kaascroquetten maken als voorgerecht, niets bijzonders zeg je, dan heb je Grannys croquetjes nog niet geproefd! Je papa is vast aan het likkebaarden bij het lezen van die brief. Maar ik beloof het, in augustus maak ik kaascroquetjes, dat staat vast.

Tante Aimée zal er ook niet zijn met Pasen, jammer maar ze moet werken en ook haar zal ik missen. Alleen de kinderen van Bompie Wimpie zullen er zijn samen met hun liefje. Ze hebben je allemaal al geknuffeld toen je zes maand was, maar dat ben je vast vergeten.

En dan ga ik koken, iedereen in de watjes leggen, zoals ik met jullie ook zou doen. En hopelijk leid dat me een beetje af en is het gemis draaglijk.

Maar ik beloof je lieve Ellie, om toch ooit  eens Pasen met jou te komen vieren. IK heb een plannetje in mijn hoofd. Ik wil één keer komen met Pasen, één keer met je verjaardag, één keer met kerst, al is het dan ontzettend duur, maar soit, daar gaat Granny nu even niet aan denken. Ik wil er ook eens zijn op één of ander opa en oma-feest op school als ze dat doen bij jou. Maar dan moet ik het wel tien maand op voorhand weten, zodat ik een goedkope vlucht kan boeken. Ik zal er zijn op je 18 de verjaardag, tenminste als je dan je ouwe Granny er nog bij zal willen . Ik wil er zijn als je ” graduated”, ik wil je zien met je zwarte hoedje en je toga zoals het bij jullie nog steeds gebeurt. En uiteraard wil ik er zijn op je huwelijk, dat zou nog mankeren, en ik ga die Canadezen dan nog eens de Marie-Louise leren dansen, of is roeien een betere woordkeuze. Granny zal meestal wel komen op momenten dat ik een goedkope vlucht op  de kop kan tikken, maar ik wil volgend jaar of binnen twee jaar, of drie, eitjes met je rapen. Ik zal je Vlaamse gekke liedjes leren zingen. En ik hoop maar dat je mij leuk vindt! Stel je voor dat je niets hebben moet van die rare Granny die ze maar eens in het jaar ziet. Ja, dat is nog altijd mijn grootste angst, maar ik denk wel dat het zal meevallen, je bent een sociale dame van al meer dan een jaar. Je krijgt nog duizend kusjes, nog meer knuffels , een aaitje op je bolletje en nog veel tralalala’s .

Heel veel liefs

Granny uit Chocolalaland.

Reviews op het world wide internet kwakken.

Zaterdag hadden we een geweldig leuke dag in Ieper. Er was een evenement, ” de gevleugelde stad” waar wel honderd straatartiesten hun kunsten ten toon spreidden Er hing een zalig zonnetje in de lucht. De kippen aan het spit roken heerlijk en ineens had ik ontzettend zin in lekkere , sappige, goed gekruide ribbetjes. Lekker gegrild, vers van de pers, euh, de grill. Ik herinnerde me een restaurantje in het Ieperse dat gespecialiseerd was in ribbetjes en waar ik al veel over had zien passeren op facebook van vrienden die in het Ieperse wonen.

Waar een smartphone goed voor is, je zoekt de site en met een klikje kan je onmiddellijk bellen. Ik was al aan het likkebaarden toen ik hoorde dat er geen tafeltjes meer vrij waren. Damn, dat was dikke pech. Maar Chrissebie zou Chrissebie niet zijn als ze niet verder zou zoeken en bij het googelen naar ribbetjes, kwam in bij een restaurant in Rumbeke, groot Roeselare zeg maar. Ik las snel eens de recensies, en die leken me niet slecht wat de ribbetjes betroffen toch. Alleen waren er wat klachten over de trage bediening. Ik belde en ik kreeg een tafeltje toebedeeld en ik deed al een klein huppeltje bij het gedacht aan die lekkere sappige ribbetjes. Ik was dan heel erg in mijn nopjes en mijn verlangen was groot.

We bestelden een flesje wijn en een fles water, deze keer geen aperitief omdat mijn ventje toch nog een stuk met de wagen moest rijden . Ik ging snel een bezoekje brengen aan het toilet, nadat onze wijn was ingeschonken. En toen ik terug was, stonden wonder boven wonder de ribbetjes al op tafel. Ik fronste mijn wenkbrauwen en vroeg me af of die mannen een supergrill hadden in de keuken of zo. Bij het knagen aan mijn eerste ribbetje kwam de grote ontgoocheling. Die ribbetjes smaakten niet vers, niet gekruid. Ik keek naar mijn mannetje om te zien of hij het ook ging smaken en hij zei als eerst, ” t is precies soepvlees. Ik kon dat alleen maar beamen en een troostend slokje wijn nemen. Zoals het een goeie ober betaamd kwam hij vragen als alles in orde was. En euh, ik kan niet liegen. Dan vertelde ik zo vriendelijk mogelijk dat de wijn ontzettend lekker was , de service meer dan prima ( kwestie om altijd met iets positiefs te beginnen ) maar dat de ribbetjes opgewarmd waren en eigenlijk nog koud waren, en dat ze vast opgewarmd waren. Ik was zo diep ontgoocheld, ik wordt helemaal pissed als ik slecht eten krijg. Ik moet niet persé dure luxegerechten, het mag best iets eenvoudig zijn, maar het moet lekker zijn, al betreft dat een bakje frieten, dan verlang ik ook verse belgische frietjes die perfect gebakken zijn.

Vijf minuten later kwam de ober met een plateau ribbetjes, die klaarblijkelijk warmer waren. Die vielen haast van het bot, waren echt overdone en kwamen al zeker niet van de grill maar uit de oven . ( beroepsmisvorming ) Mijn humeur bleef maar dalen toen de ober beweerde dat ze vers van de grill kwamen. Ik betwiste dat niet , dat ze zeven gedraaid en gekeerd hadden op de grill, maar ze kwamen uit de oven. Moeilijke Chrissebie zal je denken. Misschien wel, maar anderzijds vind ik dat ze uit kritiek moeten kunnen leren. Maar er werd niet positief mee omgegaan, we werden de zaak haast uitgekeken. We betaalden het gelag, 65 € om slecht te eten. En ik nam wraak. Ik plaatste een slechte recensie op facebook , waar ik schreef dat de ribbetjes er heel slecht waren , dat ik ze beter thuis zelf kon klaarmaken. Ik schreef ook dt ik begrip heb voor de situatie dat ribbetjes nu eenmaal lang moeten garen op de grill en dit veel tijd kostte, maar dat zich dan beter zouden richten op gerechten die ze wel aankondenIk kreeg kort daarna een tegenberichtje dat ik dan idd beter thuis blijf dan te komen om te reclameren en dat ze nog nooit geen klachten hadden over hun ribbetjes. Enfin, ik heb er niet meer op gereageerd.

De dag erna begon het een beetje te knagen aan mij. Was ik niet een beetje te hard geweest met dat bericht te plaatsen? Was het niet makkelijk om zomaar alles op internet te zwieren. Schelden we elkaar nog niet genoeg uit op het net? Ben ik dan zo onverdraagzaam geworden? Stel dat ik zo’n bericht zou gekregen hebben indertijd in min restaurant, in de tijd dat Fb nog lang niet bestond, wat zou ik er dan zelf van vinden?? We aten in Oostende een lekker vers kippetje aan het spit. No nonsence kip, recht van het spit, goed gekruid, in een diepe bord, met brood erbij voor 6 € en een sjieke. Dat vond ik pure klasse, die mensen baseren zich op één ding, kip dus , wat ze aankunnen en dat laat zich smaken. En mijn behoefte naar lekker eten was bevredigd en ik werd wat beter gezind. En op wandel door Oostende besloot ik om het bericht weg te halen. Want ach, als de kok weet wat er schort is dat toch voldoende. Moet heel de wereld dat persé weten? IK ben thuisgekomen, heb facebook open gesmeten en het bericht verwijderd en eerlijk, ik voelde me opgelucht! Zo’n negativiteit is niet aan mij besteed. Als ik nog eens de onweerstaanbare behoefte krijg om ribbetjes te eten, zal ik ze gewoon zelf klaar maken, zoals ik ze graag heb. Eind goed al goed, ik ben met een goed gevoel gaan slapen.

 

Hoe kreeg ik het voor elkaar?

Als ik me weer eens nerveus maak over de toestand van mijn moeder en helemaal op thuiskom, na een dag van bij haar zijn, zaken regelen, doktersbezoeken enz.. vraag ik me af ” Hoe heb ik dat vroeger gedaan”?

24 jaar was ik, getrouwd en hoogzwanger toen we een restaurant begonnen, niet iets wat we zomaar hadden overgenomen, maar een hoekhuis gekocht , ok, het was heel vroeger café geweest, maar daar daar was niets meer van te merken.

Ik had geen nagel om mijn in gat te klauwen, zoals we dat hier zo sappig zeggen. Maar ik kon heel de wereld aan, en ik zou die wereld eens tonen tot wat ik in staat was.

En zo geschiedde, we begonnen vol goede moed. Ik had nu wel al de reputatie in Dikkebus dat ik goed kon koken, want ik had ervoor als gerante in een feestzaal gewerkt, was daar aan begonnen voor mijn twintigste verjaardag.

Ja, ik mag wel zeggen dat ik een dulle werker was, en ook een durver. Vooral voor dat durven moet je jong zijn. Nu zou ik belange niet meer aandurven wat ik toen durfde. Nu soit, daar zit mijn gezondheid natuurlijk voor veel tussen.

Ons restaurant draaide op volle toeren, ik werkte me te pletter in de keuken terwijl mijn man de zaal deed. We hadden eerder al samengewerkt en ja mijn man hield van zijn glaasjes bier, maar ik zag daar geen graten in, want ik was daar ook niet vies van. Maar zelfstandig beginnen, moet je uiteraard wel bij de pinken blijven. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel was groot genoeg om te beseffen dat alcohol tijdens het werk uit den boze was. Ik dronk heel zelden iets als ik aan het werk was, of het moet eens een frisse pint geweest zijn in volle zomer na het service . Maar dat was het dan ook. S avonds na het werk kon ik wel genieten van een glaasje wijn, eentje, niet meer.

En al van in het begin begonnen net daar kraakjes in ons huwelijk te komen. Eerst was er het gezaag, Mijn prins viel al snel van zijn wit paard en van bij de geboorte van mijn dochter was al duidelijk dat hij af en toe de verlossingskamer uitmoest, om , juist ja, zijn portie alcohol te gaan drinken omdat hij nerveus was. Ik heb me daar zo eenzaam gevoeld op de bevallingstafel. Het was helemaal niet zoals ik het me had voorgesteld , een sterke man aan mijn zijde die mijn handje vasthield en die me steunde. Daar stond een clown, alle aandacht op te eisen met zijn zogezegde grappige uitspraken. Ik lag me daar dood te schamen, tussen de helse weeën. Maar ik zag het allemaal zitten, straks werd mijn eerste kind geboren.

Mijn echtgenoot heeft heel de week de geboorte gevierd, aja, dat moest samengaan met veel pinten achterover kappen, veel traktaties op café. En ik die hoopte dat ons huisje, enfin onze paar kamers boven, gekuist zouden worden tegen mijn thuiskomst was eraan voor de moeite.

En er werd nog meer gezaagd en er werd nog meer gedronken en ik werkte alsmaar meer en meer. Ik kreeg nog een kind , ja er waren ook nog goeie momenten toen .

Maar de situatie werd alsmaar slechter, ons Chrissebietje werkte nog meer, ik was waakzaam, begon zelf meer en meer te controleren hoe het in de zaal liep, kreeg meer en meer onder mijn voeten omdat ik me daar niet te moeien had. En ik begon te liegen tegen de klanten als mijn vent terug in de namiddag in zijn bed lag. Elke dag opnieuw, het zelfde scenario. Opstaan, een sigaret roken, koffie drinken, staan hoesten en kuchen om dan tegen 9.30 zijn eerste tuborg uit de frigo te halen. Dan begon hij te functioneren en slaagde er in de middagservice te doen. Om dan tegen 14 h boven zijn theewater te zijn, iets kleins ging eten en dan zijn eerste roes van de dag uitsliep. En ik kon zo goed liegen als mensen naar hem vroegen. Of hij zat op zijn bureau of hij had hoofdpijn. Ook als hij weg was en maar niet thuis kwam , loog ik, hij was naar de boekhouder, of boodschappen gaan doen, of naar de bank. Jaja, ik ging er volledig in mee.

Zo gingen de jaren voorbij. Het restaurant draaide goed, maar er kwamen geruchten, je kon er goed eten , maar je moest chanche hebben dat de baas wilde werken en die dag ok was.

Er volgden nog meer ruzies en de eerste ontwenningskuren in de psychiatrie. Doodbeschaamd was ik, mijn man was een alcoholverslaafde. De eerste langdurige opnamen was middenin de communieperiode. Ik kon het niet aan, maar mensen om me heen motiveerden me, Christa, je kan dit! En ik kreeg terug zelfvertrouwen en bleef maar gaan, omdat het moest. Ik had geen keuze, ik kon al die mensen niet voor schut zetten en die kindjes hun communiefeest verkloten.

Ik kreeg een zware depressie, maar daar was geen tijd voor, want ik moest redden, ik moest mijn kinderen redden, mijn restaurant, mijn huwelijk. Ik kan niet zeggen dat ik die jaren leefde. Ik werd geleefd, draaide op karakter, en doorzettingsvermogen en op de angst om te mislukken, want ik was niet van plan om te mislukken. Er volgden nog een tiental ontwenningskuren in diverse klinieken, alles werd uitgeprobeerd, alle kansen kreeg hij.

Tot ik op een dag een gesprek had bij een psycholoog, hij me aanstuurde op een gesprek bij een advokaat en ik daar te horen kreeg dat ik mijn man binnen de maand kon buiten laten zetten, maar dat ik hem dan alimentatie zou moeten betalen. De zaak stond op mijn naam, ondertussen waren er 1 mijoen belgische frank schulden. Die waren voor de zaakvoerder, ikke dus, terwijl hij heel de papierwinkel regelde en de schulden had opgestapeld zonder dat ik daar erg in had.

En dan brak er iets bij mij. Ik zou dat niet toelaten. Ik liep alle gratis instanties af die maar enige sociale en wettelijke hulp konden bieden .

Na veertien jaar ploeteren  , vechten, over mijn grenzen gaan hield ik het voor bekeken. Ik zocht werk, ontsloeg mijn vast personeel en stelde ik een einddatum voor de beroepsbezigheden. Razend was hij, want ik liet hem geen inspraak. Uiteindelijk heb ik de zaak verkocht terwijl hij nog eens in het psychiatrisch ziekenhuis in Pittem verbleef.

Het was een vreselijke tijd, ik moest mijn kinderen vertellen dat we gingen verhuizen, mijn droom om een restaurant te hebben was omgeslagen in een vreselijke nachtmerrie. Ik stond voor alles alleen, ik moest zorgen dat de schulden betaald werden, heel de papierwinkel opkuisen, onderhandelen met kopers.

En ondertussen werkte ik al in een viswinkel. En ook hier bleef ik maar gaan en gaan.

Uiteindelijk woonden we in een rijhuisje, gingen we beiden werken en we zijn uiteindelijk gescheiden.

Een hele boterham. En ik vraag me heden te dage nog steeds af waar ik die kracht haalde, Het leek wel of ik gedreven werd door iets vreemd aan mezelf. Helemaal op automatische piloot.

Maar ik heb mijn kinderen grootgebracht, letterlijk tussen de soep en de patatten. Zo’n slecht jeugd hebben ze helemaal niet gehad, we hebben ook veel plezier gemaakt, gelachen in onze miserie.

Zo gingen we eens op roadtrip naar Frankrijk. We gingen helemaal voor een wraakactie. Wilde hij slapen en niet werken???? Okee, dan wij ook niet. En weg waren we, zonder gps, die bestond nog niet. En we zaten bijna in Calais. Het werd nadien spoeden om tegen het avondservice terug te zijn. Uiteraard leed het restaurant erg onder die toestand en ging het van kwaad naar erger. En het was springen of verdrinken en ik had uiteindelijk voor springen gekozen.

Heb ik nu spijt van die periode, neen hoor, ik heb er twee geweldige kinderen aan overgehouden, veel levenservaring, veel verdriet maar ook veel plezier en dat maakt me tot de mens die ik nu ben.

 

Freekie

Freekie freekie, noma nomajee, zo zong onze papegaai. Freek vond die papegaai zo geweldig, vond het super hoe het beestje zat te dansen op zijn stok, en freek deed onze Tjippe voor wat hij moest doen. Ik zei Freek dat ik hem een liedje van Freekie zou leren, en zo geschiedde. Onze Tjippe schalde Freekie Freekie noma noma jei op de tonen van het liedje van dragosta din tei, als ik het goed voor heb.

Freek was kind aan huize. Hij was bevriend met mijn zoon, al was hij twee jaar jonger dan Amaury, kwamen ze goed overeen, ze gingen samen naar school van Menen naar Ieper. Freek kwam heel vaak bij ons over de vloer, dan werd er niet alleen met de papegaai gedanst, hij bracht tijd door met Amaury, ze lachten veel af, hadden blijkbaar geheimen samen en hebben zelf eens uit een de hand gelopen internetspelletje gespeeld met een klasgenoot van Freek. Het spelletje en het desbetreffende filmpje kwam bij de leerkrachten terecht .en paniek alom ten huize Chrissebie want ineens zat  het thuis vol politie. Maar gelukkig kon er bemiddeld worden, en ik zie ons nog zitten met zijn zes rond de tafel. Ik had Freek nog nooit zo stil gezien.

Freek ging met ons naar Centerparks, Wim zijn kinderen hadden elkaar en zo had Amaury ook een vriendje. Freek was altijd welkom en omgekeerd ook. Amaury ging bij hem logeren toen wij op reis gingen . Maar Freek was ook een zorgenkind, een gevoelige jongen die in de knoop lag met zichzelf, af en toe zijn hart eens bij mij uitstortte als hij weer eens ruzie gehad had met zijn vader. Freek gebruikte ook af en toe weed en was er zelf niet happy mee. We hadden daar vaak gesprekken over en op een dag nam ik hem mee, bij iemand die met spirituele dingen bezig was, helingen en bachbloesems. Ik was er met mijn dochter geweest en Freek had ook interesse , hij wilde van de demonen in zijn hoofd af.

Ja, ik mag wel zeggen dat ik Freek graag zag, met zijn lange blonde krulletjes, zijn guitige putjes in zijn wangen . Maar wij verhuisden en de afstand liet de vriendschap verbleken. Wij woonden in Meulebeke, en Amaury trok naar een tijdje naar Gent om uiteindelijk in Canada te gaan wonen, maar dat verhaal is jullie welbekend.

En dan is er fb, en zo’n maand geleden dacht ik ineens aan Freek, en dacht, ik zoek hem eens op via fb, maar ik was zijn achternaam vergeten. Ik vroeg aan Amaury of hij nooit nog iets van Freek hoorde en neen was het antwoord.

Ja, het leven gaat voort, zo gaat dat. Maar twee dagen geleden klapte ik mijn gsm open toen en mijn adem stokte even toen ik het bericht van mijn dochter las. Mama weet je wie er dood is , ” Freek” . Het kwam aan als een harde kaakslag en toen ik ging googelen naar de rouwberichten merkte ik aan de teksten dat Freek zelf uit het leven gestapt was. Wat het nog erger maakt. Ik ben er nog altijd niet goed van, ben daarstraks een foto gaan zoeken genomen op mijn zoon zijn 18 de verjaardag, Freek met je lange blonde krulletjes , ik zal je nooit vergeten! Wat jammer, ik heb er echt geen woorden voor. Ik voelde me ook een beetje moeder. Mijn hartje reageert dan ook heftig bij dat nieuws.

Het ga je goed Freek, dikke knuffel en een knijp in je wangetjes.

 

Triest

Triest omdat ik merk dat mijn mama in een nieuwe fase zit van haar ziekte. Ik merk meer en meer dat dingen niet meer lukken. Zo wist ze verleden week niet meer hoe haar microgolf werkte, draaide dan maar aan de knopjes van de gewone oven, en ze had niet eens door dat dit verkeerd was. Ik was een beetje geschokt door dit voorval.En niet alleen dit voorval. Ik was s ochtends bij mama aangekomen en ze had pijn aan haar gezicht zei ze, en haar ogen pikten massa’s. Ik vroeg of ze soms iets aan haar gezicht had gedaan, en ze antwoordde dat ze er crème had opgedaan. Ik vroeg haar om het eens te tonen en het bleek douchegel te zijn. We hebben het dan maar snel afgewassen en we hebben dan wat dagcrème aangebracht. Ik was er niet goed van. Ook de verwarming was terug helemaal ontregeld, ze draait overal aan de knoppen, en dan werkt er niets meer. Gelukkig heeft ze een goeie buurman en die is alles terug juist komen instellen. Ik heb ervoor gezorgd dat ik weet hoe het moet, en heb aan de brander een blad gehangen dat ze niet meer aan de knoppen mag dragen.

Later op die dag hadden we een afspraak in het ziekenhuis. Ik heb dringend de diagnose nodig op papier, zodat ik financieel alles kan regelen . Er moeten ook allerhande premies aangevraagd worden. En ze belden me zelf op van het dagcentrum om naar die diagnose te vragen , omdat zij ook een felle achteruitgang zien. Daar moeten ze blijkbaar ook allerhande hulp aanvragen.

Maar die testen zijn ook niet altijd sluitend. Zo waren er massa’s meerkeuze vragen waar mijn mama gewoon op gegokt heeft en ze nog juist had ook. En dat terwijl heel de wereld ziet dat ze niet meer kan functioneren zonder hulp. Ook de meisjes van familiehulp zien het en brengen me ervan op de hoogte.

Maar o wee, we kwamen aan in de wachtkamer en er werd ons verteld  dat de uitslag van de testen nog niet binnen waren. Ik reageerde heel verbaasd en boos ook. Hoe was dit nu mogelijk, de test is gebeurt de eerste week na nieuwjaar! De dokter en secretaresse riepen ons binnen in hun bureau en legden me uit dat de psychologe meer ziek is dan dat ze komt werken. Het is de tweede keer dat dit gebeurt, met de vorige test was het ook al zo. Ik was kwaad, maar bleef vriendelijk , omdat ik maar al te goed besefte dat deze situatie ook voor de dokter vervelend is omdat hij niet verder kan werken.

Ik zei, dat ik naar de directie zou bellen ,dat dit niet zo verder kan dat de psychologe niet vervangen wordt en dat de dossiers niet afgehandeld werden. De dokter vond dit geen slecht idee en hoopte daarbij dat ze werk zouden maken van een oplossing.

Aan de infobalie vroeg ik naar de gegevens van de directie, zo pissed was ik, dat dit meer dan duidelijk was! De receptioniste zei dat ik beter terecht kon bij de ombudsdienst, en daar heb ik dan direct werk van gemaakt! Heb gezegd dat , als ik binnen de week geen antwoord had op mijn vraag, en geen uitslag van de testen, ze de testen mogen annuleren en  dat ik geen factuur zal betalen!

Ze hebben me beloofd om voor het einde van deze week te reageren, en het is bijna vrijdag en ik begin al terug nerveus te worden. Daarna heb ik naar een centrum voor dementie  gebeld en mijn mama kan daar ook een test gaan afleggen. Als ik tegen eind van deze week geen uitslag heb, dan  ga ik volgende week met mama naar Kortrijk om nieuwe testen te doen.  Ik heb die uitslag dringend nodig, om stappen te ondernemen. Want er blijft maar geld verdwijnen, , er wordt nog steeds vanalles gekocht en de vriend blijft maar eieren meebrengen of gehakt, of wat weet ik nog , en volgens familiehulp wordt er niet juist afgerekend. Ik ben dus behoorlijk pissed ( alweer ) . Maar anderzijds wil ik mama haar uitstapjes met haar vriend niet afnemen voor de tijd dat ze nog kan. Mijn hart bloedt bij het idee dat ik binnenkort genoodzaakt zal zijn haar bankkaart af te nemen en haar financiële vrijheid te beperken.  Man , man , wat is dat moeilijk!

En ik wil graag dat mama nog eens op reis kan gaan. We hebben een all inn vakantie geregeld met één van haar kleindochters waar ze graag mee omgaat, en die ik kan vertrouwen, om voor mama te zorgen. Ik vrees alleen dat dit feestje niet meer zal kunnen doorgaan . Mijn hart bloed , als ik eraan denk dat we ons binnenkort zullen moeten vertellen dat ze naar het rusthuis moet, of naar een revalidatiecentrum. Ik heb er al een paar nachten slecht van geslapen, van gedroomd , het raakt niet uit mijn gedachten!

pfffffff.

 

 

Challenges, leuk of druk van de maatschappij?

Na de challenge van toruné minérale heb ik het helemaal gehad van die ” challenges ” die we het strot ingeduwd worden door, ja door wie eigenlijk??? Door de maatschappij? Door het internet??  Ok, ik heb meegedaan en ik heb het ook gemakkelijk gehaald. Maar! Was dat nodig? Voel ik me daar nu beter door?

Het antwoord is neen. Ik voel me niet slechter en niet beter. Maar dat na de tourné dan direct de 40 dagen zonder vlees volgt, is er bij mij over. Wat wordt het volgende maand, een  maand op onze blote voeten lopen, of zonder bh. Of een maand alleen maar sapjes drinken, of wie weet, gras eten.

Moeten we ons dan steeds bewijzen? Dat we het kunnen? Voor wie , voor onze facebookvriendjes te plezieren, om niet onder te doen voor iemand anders? Of doen we het eerder om onszelf goed te voelen, omdat we twijfelen aan onszelf of wel “karakter ” genoeg hebben om het te doen? Of om te genieten van de complimentjes die we daarover krijgen?

Pas op, ik heb het niet over mensen die een bepaald dieet volgen om zich beter te voelen, omdat de gezondheid dat vereist.  Het gaat hem louter om de ” challenges”  en de “hypes” .

Moeten we persé volgen wat een ander doet, om erbij te horen en goed bevonden te worden? Stoppen met shoppen, omdat het een hype is , of stoppen met shoppen omdat je gewoon niets nodig hebt, lijkt me een hemelsbreed verschil.

Al die druk uit de maatschappij, wel ik het helemaal gehad. Ik probeer zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen, doe niet mee aan modehypes, ik draag wel wat ik goesting heb. Een mens zou dat meer moeten doen, zich afvragen of ze nu iets kopen omdat het mode is, om erbij te horen, en okee bevonden te worden door onze vriendinnen.

Het is allemaal veel te lastig om mee te draaien in dat malle circus. Mensen gaan veertig uren werken, daar worden ze al in een keurslijf gedwongen waar de vrijheid danig gekortwiekt wordt. Waar men op stiletto’s moet lopen omdat men een bepaalde functie uitvoert. Ik vind dat allemaal ok, als kok moest ik vroeger ook een keukenuniform dragen

Maar lieve mensen , doe in je vrije tijd wat je zelf wil. Al die druk zorgt ervoor dat je constant over je grenzen moet gaan, en maar gaan en blijven gaan, je jezelf in duizend bochten moet wringen, want Marie Kondo zegt dat we maar zoveel kleren in onze kleerkast mogen hebben. Wel Marie Kondo, “fuck you” ik tel mijn kleren niet. Ik heb er misschien niet eens zoveel als we er volgens uw boek mogen hebben. Maar het gaat om het principe dat jij me niet van mijn vrijheid van keuze moet beroven. En neen, ik ga niet allemaal gelijke kleurtjes in mijn kast hangen omdat jij ons dat commandeert. Ik ben een vrij mens Marie, en als ik graag een bonte kleurboek van mijn kleurkast maak is dat helemaal mijn zaak. IK heb helemaal geen stress als ik mijn kleerkast opentrek, ik neem er iets uit waar ik die dag zin in heb, zo eenvoudig is het. Waarom moeilijk maken als makkelijk ook kan. Ik kan iedereen aanraden meer op het eigen gevoel af te gaan bij het maken van keuzes, als het nu om kleren gaat, eten, eender wat. Ik wil niet in een wereld gaan leven waar iedereen zijn identiteit verliest, waar we leven volgens wat ons opgedrongen wordt. Ik vind diversiteit geweldig, dat onderscheid mensen, dat maakt ons uniek . Een mens wordt een stuk gelukkiger als we de drang naar perfectie laten varen. En ik ben helemaal niet perfect, maar ik ben verdomd gelukkig

Al die challenges zijn een beperking van vrijheid. Als je een maand geen alcohol wil drinken, wel doe dat. Wil je geen vlees eten, alle respect. Maar laat je niet meeslepen in de malle molen van de challenges. Ik ben indertijd gestopt met roken, helemaal zonder challenge, en zonder weddingschap en ik heb dat maar één reden gedaan, ik wou mijn longen niet naar de kloten roken.

 

 

Oeps , en nu?

De aap is uit de mouw gekropen! Ik loop al een tijdje met de vraag hoe ik zo vermoeid ben, en het ook blijf. Ondanks dat mijn paleo zo strikt mogelijk volg,  tijdens de weekdagen althans. En ondanks mijn tourné minérale. Ik dacht dat ik daardoor als een jong veulen ging ronddartelen , maar niets is minder waar. Ik voelde me daar eigenlijk, niet slechter, maar ook niet beter door en er ging geen gram van af!

Dat is nog zo’n heikel punt! Waar komen de kilo’s vandaag ondanks mijn paleo. Wat is het verschil tussen nu en twee jaar geleden toen ik er aan begon en de kilo’s er af vlogen.

Ik heb uiteindelijk een afpraak gemaakt bij de huisdokter en die heeft bloed afgenomen. En wat blijkt, ik heb ijzer ” te veel ” ja je leest het goed, het is wel degelijk te veel!

En off course, ik zou Chrissebie niet zijn als ik onmiddelijk dokter google raadpleeg en lees dat een teveel aan ijzer kan zorgen voor een slecht functionerende lever ( wat op zijn beurt dan weer voor vermoeidheid zorgt. )

Het kan er ook voor zorgen dat mijn schildklier in de war is en ik daardoor die kilootje ben bijgekomen, wat onlogisch was.

En dan vertelde meneertje Google me ook dat ik een ijzerarm dieet moet volgen. En laat dit nu volledig haaks staan tov paleovoeding.

Wat niet mag :

broccoli, vet, varkensvlees, orgaanvlees, rood vlees, sla, fruit ( wegens te veel vitamine c ), pure chocolade, en gedroogd fruit. Koffie ( eum die drink ik met sloten ) en alcohol, ja dat is eigenlijk nergens goed voor, het is alleen lekker!

Wat dan wel gepromoot wordt maar totaal niet paleo is.

frisdrank, volkoren produkten, melk , vis kaas, margarine en ijzerrijke groenten maar eens in de week.

 

En zo ben ik even de war, wat ik nu het beste doe!

Ik zal beginnen met het afzweren van koffie wat volgens mij het moeilijkste zal zijn , minder wijntjes drinken in het weekend. Ik zal thee leren drinken en voorlopig even geen fruit meer eten en dan hopen dat mijn ijzer daar al voldoende zakt.

Ik ben van kindsbeen af een heel gevoelige lever en eum, ik moet mijn lever een beetje ten vriende houden, ik heb hem nog veel te lang nodig.

En ik ben de dag begonnen met een volkoren boterham ( niet paleo ) en thee van rode vruchten, euh, eerst toch 1 kopje koffie gedronken. Maar we zullen het afleren!

 

Lente!

Ik doe daar zowat bijna een vreugdedansje bij! Misschien kan een beetje zon me uit mijn winterdip halen en mijn vermoeiend lijf ruilen met het lichaam van een jonge hinde, haha, ik vrees dat dit een utopie is, maar een mens mag al eens een beetje hoop hebben.

Ik heb me voorgenomen om elke dag één werkske te doen bovenop, het koken en de opruimrondjes. Een kastje, één lade maar uitmesten. Komaf maken met mandjes vol prullaria. Mandje op het boekenrek, mandje in de keuken , rommelschuifje hier en daar.

Ook een overload aan prullaria zullen moeten wijken om het huis wat soberder te maken, wat ordelijker. Niet dat ik er een steriele doos van wil maken met een interieur dat zo in de boekjes kan staan, neen in ons huis mag geleefd worden en daar hoort dan een dekentje bij die over de leuning van de zetel ligt, daar mag dan ook een stapel krantjes en boekjes, zolang het idd een stapeltje blijft en geen toren die dreigt om te vallen.

Hm, een nieuw salon zou ik wel willen, onze zetels raken doorzeten, hier en daar beginnen er wat resorts naar boven te priemen. Er is maar één groot struikelblok om een nieuwe te kopen, enfin twee eigenlijk. Ten eerste we willen eerst nog sparen zodat we de volgende keer voor kwaliteit kunnen gaan, en die centjes hebben we nog niet bijeen gespaard. En ten tweede er is ons Misty die naar hartenlust ronddartelt op de zetels. IK vrees ervoor dat ze dit ook in nieuwe zetels zal doen, dus best nog een beetje wachten tot ze in haar middelbare leeftijd komt en minder speels wordt.

Ja Chrissebie krijgt lentekriebels, maar gaat morgen toch eens langs de dokter , alvorens er in te vliegen, want ik voel me nog steeds niet super , heb vaak pijn in de borst, voel me heel moe. Vandaar toch eens zien of er niets anders aan de hand is dan gewoon een beetje fibro en dus eerst een beetje bloed gaan prikken, ai, brr, ik hou niet van die naaldjes, maar als het moet, dan moet het , nietwaar.

Fijne lente iedereen!