Categorie archief: Geen categorie

Schoenen

Ik ben één van de weinige vrouwen die niets heeft met schoenen. T is te zeggen. Ik heb heel moeilijke voeten en meestal moet ik gewoon orthopedische schoenen dragen. Pumps on high heels is dus helemaal niet aan mij besteed. Ik ben al heel blij als ik eens iets met een plateauzool kan dragen, of een hak van een centimer of 7. Ja, sorry, niets aan te doen.

Het gevolg is dat ik eigenlijk niet veel naar vrouwenschoenen kijk in de winkels. Als ik schoenen nodig heb ga ik recht op mijn doel af. En heel zelden vind ik eens wat in een gewone winkel.

Mannenschoenen daarentegen. Ik ben daar helemaal zot van. Ik kijk daar graag naar en vind mooie mannenschoenen heel erg sexy. Ik let daar ook altijd op als we naar een optreden gaan, welke schoenen de mannen op het podium dragen. Tja, elk zijn hobby zeker, je hebt mannen die naar de borsten van de vrouwen kijken, ik kijk naar de mannelijke voeten.

En ik ben al helemaal gek op Van Bommelschoenen. Mijn ventje heeft er geen hoor. Het is duur en ik kan hem niet overtuigen om zo’n gigantisch bedrag neer te tellen om mij eens te behagen. En in de solden is zijn maat meestal niet meer te vinden.

En dan hou ik nog het meest van de gedurfde kleuren en modellen. Zoals die hieronder.

van bommel 2

Voor een kleine 200 euro zijn ze van jou.

Zelfs de hele klassieke vind ik wel mooi. Maar o wee, ik denk dat ik hemel en aarde zou moeten bewegen om deze aan de pootjes van teergeliefde echtgenoot te krijgen.

van bommel 3En ik ben al helemaal zot van die blauwe of rode zolen onderaan.

Enfin, Wie weet vinden we er eens een paar in de solden die dan wel betaalbaar zijn. Maar meestal schieten de kleine maatjes over , of de hele grote.

Maar ach, Van Bommel of niet, ik zie mijn ventje altijd even graag hoor. Hij mag zelfs op zijn blote voeten lopen, alhoewel, ik niet zo voeten-minded ben. Een mooi opgeklede man vind ik veel mooier dan een naakte man, en ik hoor vaak dat hetzelfde geldt voor de vrouwen. Mannen vinden mooi geklede vrouwen vaak sexyer dan naakte vrouwen. En ik ben maar al te blij dat ik me een beetje kan bedekken, want een vetrolleke hier, een buikje daar. Maar ach, voorlopig maak ik er me niet zo druk meer over. T is wat het is. Ik voel me goed en dat is wat momenteel primeert. Voila.

 

 

Slaapmedicatie versus Melatonine.

Ik Neem al jaar en dag slaapmedicatie, trazodone heet het goedje, trazolon de joekels van pillen. Maar nu moet ik zeggen dat ik de laatste tijd heel veel last heb van vergeetachtigheid Het gevoel s morgens een zombie te zijn. En het lijkt of het medicament zich tegen mij aan het keren is.

Een goed jaar geleden volgde ik een voordracht over het dag en nachtritme, en daar was er sprake van het aanmaken van melatonine. Ik zal jullie heel de uitleg besparen. Maar doordat we constant maar met schermen bezig zijn, tv, laptop smartphone geven we de hersenen de impulsen dat het nog “dag” is en daarom schiet het mechanisme niet op gang dat melatonine moet aanmaken.

Je kan dat oplossen door een speciale bril te dragen met blauwfilterende glazen. En aangezien er een aktie was bij Hans Anders , waar je gratis glazen kon krijgen, ik moest alleen de optie blauwfilderend bijbetalen en dat was slechts 40 €. Montuur en bril goed voor 79 euro. Ik kocht ook een gewone bril, voor 39 € en kreeg nog eens 40 € van de ziekenkas terug. Ik wil maar zeggen mensen, voor de prijs moet je het niet laten.

Ik draag nu s avonds mijn roze bril, want er mogen dan blauwfilterende glazen inzitten, het montuur is rose En ik probeer het nu met melatonine bij te nemen in de plaats van slaapmedicatie.

Ik moet zeggen, na drie dagen ben ik zombie-af. Mijn hoofd voelt veel helderder, geen katergevoel meer s morgens. Maar ik ben hondemoe, want ik lig veel wakker, ondanks de melatonine. Maar wat wil je, ik zit al bijna tien jaar aan de slaapmedicatie, we gaan dat nu ook niet gaan oplossen in één twee drie.

Deze nacht heb ik dan tegen tegen 3 u een lichte inslaper genomen, stukken lichter dan wat ik normaal neem. En heb dan toch geslapen tot mijn wekker om 6.30 afliep. Want ik moest al om kwart voor 8 de trein nemen in Tielt, om haar Kalmthout te sporen.

En ik kreeg zo’n klop van de hamer toen ik thuiskwam dat ik me een half uurtje in de zetel heb gelegd en ondanks de drie koppen koffie prompt in slaap ben gevallen.

Ik hoop dat ik er in slaag om toch terug een nachtritme op te bouwen . melatonine zorgt er ook voor dat het lichaam in herstel kan treden enfin, wie er meer wil over weten mag me altijd raadplegen.

Maar de angst dat ik zal worden is zo groot! Soms wordt dat eens smalend gezegd, dat ik moet opletten dat ik niet wordt als mijn moeder, en o jee, ik hoor dat niet graag.

Nu alleen hopen dat ik er toch in slaag om voldoende door te slapen zodat mijn lichaam zich inderdaad kan herstellen tegen s morgens.

En neen, het is geen valium of zo waar ik moet van afkicken, het is ook geen antidepressiva. Ik heb er dus goeie hoop op, dat mijn lichaam de veranderingen zonder al te veel tegenmorren zal aanvaarden.

Ik voel me in elk geval scherper van geest, helderder en kan me beter concentreren. Op hoop van zegen dus.

En zo gaat het hier momenteel.

Even melden dat ik nog steeds alive and kicking ben. Het gaat een stuk beter met mij, maar ik heb niet minder zorgen dan vroeger. Enfin, nog steeds alle perikelen met mijn mama. Ze leeft als God in Frankrijk, geeft nog steeds veel geld uit. Haar vriend zal in zijn handjes wrijven met zo’n vriendin die alles voor hem betaald. Zo zijn ze nu samen aan zee en ik zie de rekening hier zienderogen minderen. Ik ben eindelijk radeloos op dat vlak. En mijn mama ziet het niet in , wat wil je, ze is ziek.

Ik heb ten einde raad een mail gestuurd naar het zorgcentrum om te vragen of ze eventueel nog een dag meer daar terecht kan. En ik heb ook nagevraagd of ze daar voor twee weken zou terecht kunnen terwijl wij in Canada verblijven. het zou een grote geruststelling zijn, dat ik weet waar onze “puber” uithangt.

Dan is er nog de buurvrouw die me terug wat in beslag probeert te nemen om boodschappen te doen met haar, en me nog met andere klussen opzadelt. Maar ik heb aan de alarmbel getrokken , door raad te vragen bij de sociale dienst. Enfin, ik wil hier niet verder op ingaan, want de buren lezen mee.

Ik probeer zoveel mogelijk voor mezelf te doen, mijn eigen werk, dingen die ik graag doe. En ik heb woensdag een dag met mijn dochter in Gent ingepland. En die zal ik niet verschuiven.

Dan zijn er nog steeds de kopzorgen rond Canada, ik zoek een manier om daar langer te verblijven eens Wim in pensioen is. Maar dat is mijn droom en niet die van Wim, waar ik kan inkomen. We hebben samen gedroomd en toekomstplannen gemaakt, maar ineens wil ik een bocht maken van 45 graden door twee maand per jaar in Canada te verblijven , maar daar zijn we helemaal nog niet uit, dat was niet de droom die voor ogen hadden samen.

Laat ons beginnen met in augustus naar ginds te gaan, de buurt te bekijken waar Amaury naartoe verhuist. Misschien de mogelijkheid bezien om zijn blokhut die op het einde van zijn bos staat op te knappen en dat als vakantiewoning te gebruiken.

Maar ik ben er nog niet eens geweest, want ze wonen er nog niet , ik kan dus helemaal niet inschatten wat er me te wachten staat.

Het maalt in mijn hoofd en ik vind geen oplossing.Dat een kleinkind voor zo een impact zou zorgen op mijn leven had ik nooit verwacht.  Sowieso kunnen wij nu nog niet weg voor twee maanden, want er zijn nog de ouders van ons die alle drie hoogbejaard zijn en zorgen nodig hebben.

En zo heb ik hier terug mijn potje gezaagd. 😉

Maar er zijn ook positieve dingen! We hebben een spotgoedkoop uitje geboekt naar de moezel. 125 € voor twee nachten, twee keer ontbijt, twee keer avondeten, en dat voor twee personen. En onze reisvrienden gaan mee. Ja het is ons goed bevallen samen met die vrienden in Mexico. En dat smaakt naar meer! Zuid-afrika staat ook op de planning, maar nog niet voor volgend jaar hoor.

Volgend jaar dan gaan we paaseitjes rapen met Ellie! Ik heb een vlucht geboekt voor eind maart. Jullie kennen ondertussen mijn strategie,  bijna een jaar vooraf boeken. Zo kost ons ticket slechts 422 €, als je bedenkt dat we vijf jaar geleden tegen de 900 betaalden. En ok, het is wat omslachtig. We vliegen eerst naar Amsterdam en van daar naar Boston, en van daaruit naar Halifax. Met telkens 3 uur overstaptijd ertussen. Liever wat moet wachten dan alweer onze aansluiting moeten missen, want ik heb het gehad na in 2016 eens drie dagen onderweg geweest te zijn.

Morgen naar de vdab eens gaan praten met de verantwoordelijke van het Gtb project om te zien welke job ik eventueel nog zou kunnen  doen. We zien wel. Ik zou echt wel graag nog “iets” kunnen doen, wat meer verdienen zou aardig meegenomen zijn , als ik elk jaar naar Canada wil.

Zo, fijne vakantie iedereen.

 

Dag van de poetshulp.

Poetsen, een beroep dat ferm onderschat wordt. Er wordt heel vaak degenerend over gedaan. Ik geef een voorbeeld.

Toen ik indertijd een winkel had en we gingen op reis, dan gebeurde het vaak dat we aan de praat raakten met andere mensen. Ik ben wel te vinden voor een babbeltje, maar ga niet echt socializen en aan de mensen gaan plakken. Maar dan kwam het al vaak eens ter sprake wat we in het leven doen. En toen ik vertelde dat ik een winkel had, vonden mensen dat reuze interessant, ik vertelde over de landen waar mijn spullen uit kwamen die ik te koop aanbood. Thailand, India, Venezuela.

Het jaar erop, zelfde scenario. Mensen vroegen, en wat doe je in het leven. Ik antwoordde, ik werk in een school. “Ah, ben je lerares? ” vroegen ze enthousiast, en ik antwoordde ” neen, ik ben poetsvrouw”, dan had je hun gezicht moeten zien. Ze stonden ineens met hun mond vol tanden, alsof er geen leuke verhalen  vasthingen aan het leven van poetsvrouw. Oh, ik kan leuke dingen vertellen van mijn tijd op de sportschool, over wat de internen uitspookten en zo. Maar ik ga dat niet doen, laten we dat binnenskamers houden.

Toen Wim en ik besloten hadden te trouwen, wilde ik gewoon werken, 9 to 5. ik werkte al sinds mijn 15 jaar, in de horeca, later in de winkel die ook open was op zaterdag en zondag.

En ik heb de eerste de beste job aangenomen die me aangeboden werd. Het maakte me echt geen fluit uit, wat ik moest doen, als ik maar niet in de weekends moest werken , normale uren had en met alles in regel was. Terug in de horeca zag ik absoluut niet zitten.

En ik beken dat ik de job ferm had onderschat! Fysiek is het heel zwaar, en het is telkens opnieuw beginnen. Telkens opnieuw, vloeren poetsen, toiletten proper maken. Maar ik moet bekennen, we kregen heel veel complimentjes van de leerlingen. Ze waren vriendelijk tegen ons, we werden gewaardeerd om wat we deden. En eerlijk, dat maakte de job lichter, zorgde ervoor dat ik moe, maar vrolijk thuiskwam. En er was bij ons gelukkig ook afwisseling in de job. Ik hoefde niet alleen te poetsen, had soms dienst in de refter, een avondshift, een ochtendshift, helpen in de keuken. En eerlijk, ik heb mijn job altijd graag gedaan.

Het was een grote knop omdraaien van het leven als zelfstandige naar het leven van werknemer, maar ik heb me daar onmiddelijk aan aangepast. Ik kende perfect mijn plaats. En ik was dankbaar dat ik een job had. Dat ik een goeie drie jaar later, thuis zou zitten met meneertje F. wist ik toen nog niet, ik had echt gedacht hier te blijven tot aan mijn pensioen. Maar het lot besliste anders.

Dus lieve mensen, als je naar de bank gaat, en er is iemand aan het poetsen en je voorbij, zeg dan ook eens een goeiedag! Die mensen verdienen ook een vriendelijk woord. Bedankt uw eigen poetshulp op tijd en stond en maak een complimentje over hoe heerlijk het thuiskomen is, als alles fris ruikt.

Zeg goeiendag, tegen de poetsvrouw in het ziekenhuis, in plaats van haar voorbij te lopen. Enfin, ik probeer eigenlijk tegen iedereen die ik voorbij loop een goeiedag te zeggen. Niet als ik aan het shoppen ben in een grote stad, maar in het dorp. Of als ik naar de markt ga, en de mensen kijken me aan, ga ik telkens op zijn minst een knikje geven, of eens glimlachen.

Een bloemetje, een pralineke, een kleinigheidje of op zijn minst af en toe een complimentje, om hen te bedanken, wordt heel erg gewaardeerd.

Aan alle poetsers, zorgkundigen, dikke merci, we zijn zo blij dat jullie er zijn!

 

 

Dag Jenny.

Dag Jenny.

Ik kom hier weer keihard te laat aandraven met mijn woorden, want je kan ze niet meer lezen! Maar toch, moet ik het ergens kwijt, wat ik je nog te zeggen had.

Ik ken je al een hele tijd. Niet zo zeer In real , maar eerder via chat. Ja we hebben elkaar ook in het echt ontmoet, want we gingen beide bij de zelfde dokter. En op een dag had ik een afspraak net terwijl je in het ziekenhuis lag. Ik vond het fijn je te zien, de dame

achter het zeepaardje. Het zeepaardje verving uw foto op facebook. Daarna heb ik je nog eens gezien in Oostende, samen met je vrienden. Maar meer persoonlijk contact was er niet.

Maandag moest ik er opnieuw naartoe, naar “onze” dokter. Daarna besloten we om nog een wandelingetje te maken door Oostende. We liepen over het wapenplein, en dan zag en hoorde ik de werken, de werken die voor u een nachtmerrie waren. Want je had zwaar tinnitus, en hyperacusius. En ook fibro en cvs. Vier gemene pretbedervers in het leven. Wat zeg ik pretbedervers, bij u namen ze elk sprankje levenskwaliteit af, elk moment van hoop, elk brokje energie. Je was op! Je hebt het me verteld een paar maand geleden. Je verkeerde in een toestand van ondraaglijk lijden, had amper nog goeie momenten. En je wou gebruik maken van de euthanasiewet. Ik begreep het, kon er in komen, want als elke dag een hel wordt om te te overleven, snap ik je keuze. Al had het natuurlijk anders gekund, als er meer begrip was geweest, en vooral meer oplossingen voor het nodeloze lijden. Maar dat is er helaas nog steeds niet. Je was moegevochten.

Ik had begrip voor je keuze. Maar we kwamen er niet meer op terug, de volgende chatsessie babbelden we gewoon over koetjes en kalfjes, maar werd het woordje “euthanasie” doodgezwegen.

En maandag liepen we dus over het plein, dicht bij de plek waar je woont, en ik zei tegen Wim, ” Toeme, ik moest een berichtje gestuurd hebben naar Jenny, om te vragen of ze graag een bezoekje wou ” want ik wist dat ze bezoek meestal niet aankon, dat het al snel te druk voor haar was en dus belde ik ook niet zomaar aan , met de vrolijke mededeling, piep, hier ben ik, ik kom eens leuk met je tetteren. Ik hoorde de machines draaien en ik heb misschien maar 1/10 de hyperacusius van wat jij te verduren kreeg, zelf ik legde mijn handen op mijn oren en stapte verder, de winkelstraat in.

Lang zijn we niet gebleven, ik was zelf moe, mijn lichaam kreunde onder de pijnen, het wandelen putte mij uit.

S avonds na het avondeten zette ik mijn computer open en het eerste wat ik te zien kreeg was jou doodsbericht. Ik verschoot me een bult, was er helemaal niet goed van. En eerlijk Jenny, ik wist niet of ik nu triest moest zijn of blij omdat je nu was waar je wou zijn, in het land van de stilte. Ik was kwaad omdat het zo erg is dat die ziektes iemand zo ver drijven dat ze uit het leven willen stappen, omdat het onhoudbaar is geworden. Ik was kwaad ook op het onbegrip voor die aandoeningen. Wat een lijdensweg mensen stilletjes gaan, achter gesloten deuren, omdat het voor hen zelf onmogelijk is om nog sociaal contact te hebben omdat dit hen zo uitput.

Het had allemaal zo mooi kunnen zijn, je was een knappe aangename vrouw, die ik graag gekend hebt. Ik kon er niet bij zijn op de uitvaart omdat ik die dag moest oppassen. En ik vroeg me tevens af, of het niet hyprocriet zou zijn om naar de uitvaart te gaan , terwijl ik maandag niet langs was geweest, geen berichtje had gestuurd.  Maar spijt komt vaak te laat.

Ik hoop Jenny, dat uw dood niet voor niets is geweest, dat er gauw iets gevonden wordt voor al die aandoeningen, dat er uit geleerd kan worden. Ik hoop Jenny dat je aangekomen bent in het land van de stilte, het ga je goed Jenny, het was fijn je gekend te hebben.

x

Bam!

En dan heb je een leuke dag met vrienden, met een etentje er bovenop, heel gezellig, lekker eten. En dan kom je thuis en het lijkt wel of je ineens een mokerslag krijgt. Niet omdat er iets raars, of onheilspellend noch triestigs is thuis. Neen want ik ben perfect gelukkig. En toch! Het lijkt of ik de mokerslag niet meer kon ontwijken, er niet onderuit kwam. He really hit me!

Even toegeven en op aangeven van de “big Bam” vroeg gaan slapen en dat we morgen terug fris opstaan, met herwonnen energie en we zijn weer een beetje op de been.

Maar “Big Bang” lijkt al mijn energie in één keer te hebben uitgezogen als een dorstige vampier in mijn vleesrijke lijf. Ligt aan de talrijke nachtmerries die me ook deze nacht te beurt vielen? Of aan die hormonenkuur, moet ik nu wel of niet die pilletjes nog verder nemen? Ik voel me leeg, mijn voeten slepen over de vloer alsof er onderaan magneten bevestigd zijn die het stappen moeilijker maken. Hm een blik in de spiegel verteld ook niet veel goeds. Ik loop met grote witte kringen rond mijn ogen. Mijn ogen zitten diep en ik heb het gevoel dat ik niet eens op mezelf lijk.

Ik heb me gesleept om te koken, om te praten, te eten. Op mijn bed gelegen, wat doelloos rondgesurfd op het net alsof ik dacht daar antwoorden te vinden op mijn gebrek aan energie, mijn verdwenen levenskracht. Ik ben op. Ik zou het liefste even verdwijnen tot ik mezelf terug in de spiegel kan kijken en zeggen, Ha, daar is ons Chrissebie terug.

Ik ben kwaad, ik wil dit niet! Ik vecht er al zo lang tegen, door leuke dingen met mezelf en mijn ventje te gaan doen, om zo het hoofd boven water te houden en niet meegesleurd te worden door de vuist om mijn nek, die me korte snok, naar beneden trekt.

Kan ik niet gewoon een gebroken been hebben, waarvan de mensen zeggen, ochere kijk daar ze heeft haar been gebroken. Een gebroken been heeft nog iets stoers, iets wat je tegenkomt als je aktie onderneemt, bij het sporten, of gewoon bij het uit de auto stappen. Maar het is toch wat heroïscher dan de grote val in het zwarte gat. Waar de muren glibberig zijn, eens je over de rand bent en alle grip aan het verliezen bent.

Ik voel hoe ik me vastklamp aan de kleine dagelijkse dingen, die me de kracht geven . Want mensen denken onterecht dat iemand die “depressief ” is persé ongelukkig is, want dat is helemaal niet zo. Dan hoor je vooroordelen als, goh, waarom moet die depri zijn, ze moet niet werken, ze gaat op reis, ze heeft een dak boven haar hoofd. Wel mensen. Een depressie is niet hetzelfde als even een dipje hebben, het even niet zien zitten, problemen hebben.

Het is mijn lijf die opgeeft, die halt roept. Het is mijn harde schijf die vol zit, en als een computer vol zit gaat hij crashen, hij start niet meer op! Dan moet je hem even resetten, even wat bestanden weg doen, overbodige dingen uitsmijten, virussen verwijderen. En dat heeft wat tijd nodig .

Maar ik wanhoop niet! Morgen heb ik een afspraak bij de Gynaecoloog om die hormonenkuur te bespreken. De medische oorzaak ook te zoeken, van mijn buik en rugpijn. En volgende week heb ik een afspraak bij mijn psychiater die samen met mij eens kan kijken voor een betere combinatie van mijn medicatie.

En er zijn lichtpuntjes , die zijn er altijd ! En het is niet zo dat ik ze vaak niet meer zie! Want zoals ik al zei, ik ben een gelukkig mens. En zolang er lichtpuntjes zijn kan ik vasthouden aan de grassprieten die groeien aan de boord van het zwarte gat. Ik wil van zijn levens nooit meer terug naar die zwarte hel! Ik heb ze ooit gezien, been there, done that.

En voor wie denkt dat ik kamp met een groot gebrek aan karakter, wel, haak dan gewoon af, ik doe wel verder met mensen zonder vooroordelen, mensen die weten waarover ik het heb. Ook medelijden kan ik mijden als de pest, ik ben niet te beklagen, ik ben gewoon moe. Ik vraag alleen, laat me even bekomen, laat me even rusten bij mijn pak en zak. Als ik er klaar voor ben, zullen de ringen rond mijn ogen verdwijnen en krijg ik weer lichtjes in mijn ogen. Misschien is het volgende week , of is het morgen al en word ik kwaad omdat ik me vandaag zo kwetsbaar heb opgesteld, door hier alles uit te braken, omdat ik anders met het onbehaaglijke gevoel blijf zitten dat ik moet overgeven dat mijn innerlijke een beerput is die aan het rommelen is. Wel het doet me goed om dit even van mezelf af te schrijven. En daarom dank aan mijn laptop, die het allemaal kan slikken, zonder commentaar te geven. Gewoon een luisterend oor te bieden. Want uiteindelijk is dat het enige wat ik op dit moment nodig heb.

Chrissebie.

Groot gebracht in angst.

Ik las daarnet een artikel van iemand die in de theaterwereld werkt en kampt met een hevige burn-out. En over de steeds terugkerende factor, de rugzak uit het verleden.

Ook ik ben daar niet gespaard van gebleven. Al menige keer kreeg ik in mijn vroeger leven een burn-out-depressie met desastreuze gevolgen. En sinds een tijdje ben ik erachter hoe dat kwam. Ik ben grootgebracht in angst. Al van peuter werd angst gebruikt als wapen tegen mij, eigenlijk niet “tegen” mij , maar om me te beschermen . Wapen nummer één waren de doodzondes en de duivel. Liegen was doodzonde, uw ouders niet eren was doodzonde. En oneerlijkheid was al helemaal niet getolereerd. Dat laatste is bij mij ook een punt waar ik heel zwaar aan til.Uiteraard moesten mijn ouders, mij opvoeden en mij uitleggen wat goed en fout was. Dat is dan ook één van de waardevolste taken als ouder. Alleen was die manier waarop helemaal uit den boze.

Mijn vader vertelde van de brandende hel met zijn duivels, maar ik , een kind met heel veel fantasie zag dat in geuren en kleuren, Ik zag die duivel, een lelijkaard met afgestroopt vel door de brandwonden. Ik zag de etterende blaren op zijn lijf, ik rook zijn verschroeide haren. En ik had er nachtmerries over en ik was bang, heel bang voor de duivel. Ik zou en ik moest de tien geboden naleven! En ja, ze zitten er goed in gebakken. Te goed zelf! Ik durf met moeite neen zeggen , heb er heel mijn leven alles aan gedaan om mijn vader te plezieren, om er voor te zorgen dat hij fier op mij zou zijn. Ik eerde mijn vader niet uit “respect” maar uit angst omdat ik toch zo graag wou dat hij in mij een “goede dochter ” zou zien.

Waar ik nog meer angst voor had was voor “Warden” de voddenman. Mijn vader zou mij weggeven aan hem als ik niet braaf was. En dat omdat hij mij graag zag hij. En ik, ik kon dat niet aan elkaar knopen. Je ziet uw dochter graag en je daarom geef je haar weg. Dat ging mijn kleine petje te boven.

Dan was er nog Sinterklaas en Zwarte Piet, ik wist helemaal al niet wat ik aan die twee had. Want ik moest er bang voor zijn, want, als ik niet braaf was kreeg ik van de roe. Nu daar had ik Zwarte Piet al helemaal niet voor nodig, want we hadden zelf zo’n ding, Een stok met lederen riempjes aan. Waar we ook al bang mee werden gemaakt. Mijn vader zat achter mij me dit onding als ik weer eens een jongensstoot uigestoken had. Of ik was opstandig. Want ja, ik was opstandig. Dan riep ik hem dat hij me toch niet graag zag en dan werd hij kwaad en zat met de martenee, achter me aan. Wat moet je daar als kind van denken?

Ik begreep de wereld niet. Sint en Piet waren stouteriken en kindervrienden tegelijk. We moesten een heel jaar braaf zijn. Van kleins af werden we al emotioneel gechanteerd.

Geen wonder dat ik in mijn bed plaste tot ik tien jaar was! Ik was zo angstig dat ik moeilijk kon inslapen.

Dan was ik alweer bang om opgesloten te worden in de kelder. Mijn broers verkneukelden zich hierin. Dan deden ze het licht uit dat , want de schakelaar zat aan de buitenkant van de deur? En dan riepen ze dat er spinnen liepen van een meter groot, met heel veel haar op hun poten.

Nog zoiets wat me opstandig maakte is , ik moest mijn bord leegeten , want de zwartjes in Afrika hadden niet eens eten. Dan riep ik steevast dat ik liever bij de zwartjes ging wonen en ik meende het nog ook! En als het niet over de zwartjes ging dan ging het over de oorlog, waar ze moesten overleven met boterbonnetjes en zo. Ik denk dat iedereen dit wel herkend in de zuinigheid van onze ouders die de oorlog hadden meegemaakt.

Pas nu weet ik ook dat mijn ouders zelf de slachtoffers waren van hun ouders. En dat ze het idd heel goed bedoelden. Ze ook maar de manier gebruikten die zij kenden, namelijk het kind met angst opzadelen zodat het mooi in het gareel zou lopen. En zo leerden we onszelf voorbij lopen om toch maar “goed” bevonden te worden in de maatschappij. Zodat onze vriendinnen ons super zou vinden, we liefde zouden vinden enzovoort.

Ook op de werkvloer wordt er vaak met angst om onze oren geslagen. De angst om onze job te verliezen, want er worden o zo veel eisen gesteld. Toen ik onlangs op de site van de vdab keek viel het me op dat er zo’n hoge eisen worden gesteld, er zijn door de werkgevers in spe zoveel puntjes aangekruist die gewenst zijn dat je er moedeloos van wordt. Dat je het niet aandurft om te solliciteren omdat de maatstaven en verwachtingen zo hoog liggen . Heel moeilijk voor iemand waar het zelfvertrouwen zich nooit kon ontwikkelen, want stoute kinderen verdienen de roe, en ik was er blijkbaar zo eentje. 😉

 

 

 

 

Een paar dingetjes van mijn bucketlist geschrapt!

Wel ik ben weer boven water, wonder boven wonder. Een goed gesprek bij de huisarts en mezelf erdoor gesleept door weer volop aan de paleo te gaan. En ja, kijk, we zijn een weekje ver en ik voel het al. Het zal vast weer een tijdje goed gaan en daarna terug een beetje kwakkelen, maar laat het nu vooral goed gaan.

En een paar muziekevementen hebben ervoor gezorgd dat ik twee dingen van mijn bucketlist kan schrappen. Vooreerst we zijn vrijdagavond naar Labadoux geweest, een kleinschalig muziekfestival hier in de buurt. Eens een festival doen stond idd nog op mijn bucketlist en die is met deze geschrap, met dank aan mijn schoonzus en schoonbroer, waar we de tickets van kregen.

Wij vrijdag dus weg. We keken vooral uit naar het optreden van Daan en van de Levellers. Ik genoot van de ambiance die daar hing. Op een groot middenplein, een oase van lichtjes en bellenblazers die voor een magisch sfeertje zorgden. Ik was uitgelaten als een kind, zo blij.

Het optreden van Daan ontgoochelde, en niet alleen maar heel de tent zat op zijn honger, wachtende op nummer als Exes en housewife. Neen Daan speelde heel zijn nieuwe cd, en eerlijk, er zat echt geen variatie in zijn nummers, het leken allemaal nummers om te spelen in een bruine kroeg. Alleen tijdens de bisnummers speelde hij Exes. Heel de tent ging uit de bol, maar daar was het een beetje te laat voor. Het bleef mij één bisnummer, en met veel gestes en capsones, trok hij terug backstage, zijn grijze dunne haren in de wind, en eerlijk, er was van de knappe Daan niet veel meer over. Soit, we gingen niet om knappe mannen te zien maar om goeie muziek te horen.

Wat nooit ontgoocheld zijn de Levellers. Van de eerste noot tot de laatste noot is het publiek dolenthousiast. En ik was maar al te blij dat we vroeg de tent waren binnengegaan om ons plaatsje tegen de hekken op de eerste rij te verzekeren.

En gelukkig maar  want middenin het concert werden er moshpitjes gevormd, werd er gecrowndsurf en euh, moesten ze mij een duw verkopen  ik was zeker tegen de vlakte gegaan met mijn kwakkel evenwicht. En dan besloot ik, jaja groter moet een festival voor mij niet meer zijn dit is best ok om vn mijn lijst te schrappen. De behoefte was bevredigd zeg maar.

Maar de levellers ontgoochelen nooit! Je wordt zowaar meegezogen in hun muziek. En het nummer met didgeridoo gaat door merg en been. De energy spat van het podium ondanks de middelbare leeftijd van de muzikanten. Heerlijk.

 

En het tweede muziekevenement waarover ik het had is ” een concert bijwonen in een grote keet zoals het sportpaleis. En daar heb tickets voor gekocht voor de band “the war on drugs” die spelen geweldige muziek, soft rock, heel melodieus , rustige nummers, enfin ook niet allemaal het mag ook niet te niet te rustig zijn , of we vallen in slaap.

Ik heb dat geboekt samen met een overnachting in een dichtbijgelegen B&B voor Wim zijn verjaardag. Het optreden gaat door op 4 november. Het staat al aangekruist op de kalender.Wat een vooruitzicht. En al die leuke dingetjes zorgen ervoor dat ik al mijn moed terug bijeengescharrelt heb en terug ben opgestaan.

 

 

Help!

Het gaat al een tijdje niet goed met mij. Lichamelijk kan het er nog van door, ik ben momenteel ook veel minder actief dan een tijd geleden. Mijn hoofd zit vol, met vanalles, waardoor ik zelf veel vergeet, weinig informatie opneem, wanneer men mij iets verteld, tot grote ergenis van mijn ventje, die steeds alles moet herhalen en voor mij moet helpen onthouden.

Ik modder al een tijdje aan, het gemis naar mijn Canadeesjes en de zorg voor mijn moeder baart me heel veel kopzorgen. Ik kan het mentaal niet aan, om mijn moeder zo te zien aftakelen, ik maak me ook heel nerveus in de situatie zoals ze is en ik voel mijn krachten afnemen.

En het lijkt of ik mijn hoofd nog voller wil proppen met informatie zodat ik mijn twee grote zorgen kan vergeten. Ik google me te pletter, over vanalles. Wat ik nog wil bezoeken deze zomer in Nova Scotia of New Brunswick, mijn zoon woont bijna op de grens tussen die twee provincies. En dat googelen gaat ver , heel ver, tot revieuws van hotelletjes, of de verhuur van een mobilhome, het huren van een auto. Een bezoek aan een berenpark ( wat ik al niet meer wil doen ).

Het lijkt wel of dat ik me wil volproppen met positieve dingen, leuke vooruitzichten, om de twee grote boosdoeners aan te kunnen. En ik sta op crashen. Ok, we hebben een leuk weekendje gehad in Valkenburg, ik heb er van genoten, voelde me even beter, even weg van alles.

Maar nu sta ik er terug middenin. En dan mijn eetpatroon. Man man, dat is ook zoiets. Laat ik nu zeggen dat ik heel erg blij van lekker eten wordt. En ook van een aperitiefje vooraf met een paar hapjes als het kan. En een lekker flesje wijn. Een gezellige tète à tète. En dat zorgt ervoor dat mijn paleo op de achtergrond is geraakt. Want ik had het helemaal gehad met al die groentenstoofpotjes. Ik verlangde naar echte pasta, naar kaas, een roomsausje.

En ja, ik werd daar vrolijk van, het moment dat ik aan tafel zat. Ook eten draagt heel veel bij tot mijn persoonlijk geluk.

Maar dan is er de weegschaal. En ik durfde er niet meer op te staan, kochte broeken , ene maat groter dan wat ik droeg, en kocht een aantal nieuwe truitjes. En last but not least, ik kocht een bloesje in een grote matenwinkel, een lekker los hebbeding, waar je mijn buikomvang niet mee kan zien. Alleen doet het wijde-tent-model, wel zoiets in die richting vermoeden.

En ja, ik ben er opgestaan, op die bewuste weegschaal en ik zat een kilo onder het gewicht dat ik vermoedde , maar dat gewicht is 14 kg meer dan wat ik anderhalf jaar geleden woog, na 8 maand strikt paleo.

En dus heb ik al mijn moed samengeraapt en ben er deze morgen terug aan begonnen. En zo blijven we in rondjes draaien. Nu moet ik niet alleen vechten tegen die twee dingen waar ik moeite mee heb, maar ook nog tegen de kilo’s. Terug gezond eten. Gedaan met kaasblokjes bij het aperitief.

Maar ik weet het eigenlijk soms niet meer. Ik vecht tegen een depressie, , ik heb het gevoel dat ik altijd maar tegen allerhande “obstakels” moet vechten. Mijn geluk een beetje bijsturen door leuke dingen te gaan doen, dingen die me gelukkig maken.

Maar het is de kunst om het gewoon ” te zijn” en dat is even zoek nu, door mijn kopzorgen.

Volgende week heb ik een afspraak met iemand van de vdab in verband met een job. En eerlijk, ik hoop dat er iets uitkomt, dat mijn dagen terug een nuttige invulling krijgen, in plaats van thuis wat te zitten aanmodderen.

Misschien is dat net wat ik nodig heb. Zodat ik een excuus heb om niet meer om de haverklap naar Menen te crossen.Dat ik ook eens neen leer zeggen, omdat het niet anders kan.

Maar ik heb toch eens een afspraak gemaakt bij de dokter, ik denk dat ik even moet kunnen ventileren over alles. Ik hoop dat ik me daardoor wat beter voel.

Ik zal alvast beginnen met wat fruitsalade te maken, zodat ik daar vanavond naartoe kan grijpen als ik honger heb.

Hip oud worden.

Onlang keek in de krant en zag een reportage over “hip oud worden” en eerlijk, ik vond het geweldig dat die dametjes en die heren, ( want die zaten er ook bij ) gewoon aantrekken wat ze leuk vinden.

oudjes5En ik vind dit helemaal geweldig. Gewoon aantrekken wat je leuk vind. Als je nu van kleurtjes houdt, waarom moet je dan persé naar de “damart” omdat je over de 60, 70 of 80 bent. Ik hou erg veel van kleur, en eigenlijk ook van een tikkeltje extravagant. Maar o wee, dat hoort eigenlijk niet, want we moeten toch allemaal een beetje meelopen in de pas van de maatschappij. En onbewust doen we daar ook grotendeels aan mee. Maar zou het niet geweldig zijn om gewoon aan te trekken waar we zin in hebben, iets raars, iets wat we “echt” graag zien. Ik geef toe, ik heb hier thuis een Oosters kleed, gekocht op de markt in Brussel. Een lang kleed in fluweel met gouden broderie en steentjes. Ik loop hier zo graag in rond. Maar ik krijg vaak opmerkingen dat ik er euh, wat moslimachtig uitzie daarmee. So what? Ik ben thuis en ik draag dat graag. En toch, trekken we het ons toch een beetje aan, wat de mensen van ons denken. En dus doen we dat kleed alleen aan, als er eigen volk over de vloer komt. En dat is triestig.

Wel ik heb als jong meisje nooit gepubeerd, ik probeerde me zo goed mogelijk te gedragen als wat mijn ouders van mijn wensten. Ik wilde immers toch zo graag gezien worden. Misschien is het tijd om eens goed te puberen en alleen nog te kopen wat ” ik ” leuk vind!

oudjes4

Ik wil gerust tussen bovenstaande dames passen. En ik deel dit van geen vreemden. Mijn mama bracht vroeger veel kleren mee van op reis, en zo droeg ze op het trouwfeest van mijn broer een Indische sari in zijde. En toen schaamde ik me ook een beetje. Nu nog draagt mijn moeder skinny broeken, en felgekleurde dinges. Ze is tachtig en durft gerust fluo-oranje truien draaien of een gouden plissérokske. en t rare is, ik probeer het ook uit haar hoofd te praten. En nu wil ik ook die toer opgaan. Néén geen plissérokskes voor mij. Je zal me zelden met een rok zien.

Maar geef me maar felgekleurde fleurige broeken, het mag best een beetje flower power zijn. En ik betrap me er meer en meer op , dat ik speciaal naar die dingetjes op zoek ga.

Oké, ik draag het meeste een gewone jeans, met een top erop, laat ons zeggen dat dit de “doorsnee” ik is. Maar in mijn hart schuilt een hippie. En ik was een puber midden de jaren 70 en , ik wou zo graag zo’n groene parka , en ik kreeg die niet, want dat werd als “gemene” kledij bestempeld. En ik was dan zo’n panlat dat mijn broeken ofwel te wijd waren , ofwel te kort. Ik was een muurbloempje, ik durfde niet dansen, uit schrik uitgelachen te worden. Ik kreeg zelden kleren die ik zelf echt leuk vond.

oudjes3

Ik heb dus besloten om voortaan alleen maar kleren te kopen die ik echt leuk vind. Maar gene schrik, ik zal er tevens voor zorgen dat ik ook iets “deftigs ” in mijn kleerkast heb hangen voor officiële gelegenheden, want ik wil niemand in verlegenheid brengen, om als overjaarse hippie op een begrafenis toe te komen.

En als ik ooit terug een job krijg , zal ik ook wel deftig voor de dag komen. Ik ken mijn plaats en de grenzen.

Maar voor mijn vrije tijd, draag ik wat ik leuk vind, voila. Alleen weet ik dat mijn zelfbeeld dan ferm zal moeten groeien. Want je moet er ook sterk voor zijn, om de blikken te trotseren, het gegniffel van de mensen. En zolang Ellie haar oma maar cool vindt, want ik wil niet dat zij zich moet schamen. Ik wil ergens de balans vinden,

van alleen dragen wat ik zelf ” cool” vind en toch niet als de dorpsgek rondlopen. En het lijkt me niet echt eenvoudig om daar een lijn in te trekken.

oudjes1

Jammer dat ik zelf niet kan naaien. Want als ik iets leuk vind, kan ik er vaak niet in omdat het een lijn of merk voor de jeugd is. En dan haalt Wim vaak opgelucht adem. Van oef, ze kan er niet in. Dat ze maar een normale broek koopt.

Ach ja, misschien is het maar een korte bevlieging, een vlaag van midlifecrisis, wie zal het zeggen.