Categorie archief: Geen categorie

Wat met mijn oude blog?

Ik had het plan om zondagavond te bloggen, maar ik was helemaal van de kaart , omdat iemand van mijn bloggenoten geen goed nieuws had.  Ik begon te schrijven, en delete het telkens. Dan heb ik maar wat foto’s gepuliceerd van onze eerst reis naar Canada.

Mijn bloggenoten zijn altijd heel belangrijk geweest . Ik ben beginnen bloggen in april 2012. in het begin van mijn F. periode. Ze hebben stuk voor stuk veel betekend en mij uit mijn zetel gehoden , terwijl de wereld rondom mij niet snapte dat je met een chronische aandoening wel op reis kon gaan. Het bloggen heeft me gered.  Maar ik had die blog van vroeger vaarwel gezegd en was helemaal opnieuw begonnen bij wordpress. Ik had het even gehad met Fibromindy en wou daar eigenlijk niet al te veel meer over leuteren. Want ondanks dat een chronische ziekte een schaduw gooit op uw bestaan, is er nog leven naast de ziekte. En ik wou vooral dat laatste in de verf zetten.

En toen kreeg ik verleden week een mail dat skynetblogs zou stoppen met bestaan en of we onze blog nog wilden transporteren naar wordpress. En gelukkig is er mijn handige Harry die dit voor me gefikst heeft.  En dus staat die oude blog nu voor mijn pink shoes blog.  En toen sloeg ik aan het lezen ! Man man, wat verschoot ik ervan hoe opstandig ik in het begin was! Ik vloekte en ketterde dat het me een lieve lust was. Ik was kwaad op heel de wereld en vroeg me af wat ik in Godsnaam misdaan had! Had ik nog niet genoeg geleden in mijn vorige leven met mijn met alcohol-doordrenkte eerste echtgenoot.

Ik smeet het er allemaal uit op mijn blog . Maar op een gegeven moment heb ik een klik gemaakt! Een klik waar ik besloot om niet verder tegen meneertje F te vechten, maar om met hem te leren leven. En toen ben ik opnieuw beginnen leven. Ik kocht me een mooie wandelstok, en die was jaren mijn beste vriend. Ik was niet bang meer van roddels, het kon me geen fluit meer schelen  als ik met de vinger werd gewezen dat ik op reis kon , maar niet kon werken.  Ik had voor die ziekte niet gekozen en niemand moest me met de vinger wijzen. En ik werd opnieuw gelukkig. Ik reisde naar New York, want stel dat ik een rolstoel geraak , dan heb ik dat tenminste nog gehad, zo was mijn leuze. Ik probeerde mezelf elke dag gelukkig te maken. En dat kon ook met kleine dingen. En ik verving oude hobbies door nieuwe. Zo leerde ik juwelen maken en dit terwijl ik voorheen door het leven croste als een gek. En nu zat ik mijn geduld op de proef te stellen met het oprijgen van kleine pareltjes. De mensen rondom mij begrepen het niet.

Ik kroop langzaam uit mijn dal. Ik probeerde dat ook uit te leggen op de bijeenkomsten die ik organiseerde. Als je gelukkig bent dan scheidt uw lichaam het gelukshormoon adrenaline af. En niets beter dan adrenaline tegen de pijn. Dus…..

En toch wou ik die oude blog niet wegdoen! Omdat iedereen zijn proces moet doormaken. Ik kan het nu allemaal wel goed uitleggen op die bijeenkomsten, maar de één kan het allemaal gemakkelijker aanvaarden dan de andere. En het is moeilijk om uit te leggen dat “aanvaarden ” niet hetzelfde is als “opgeven”. Ik had het op een gegeven moment helemaal gehad met dokters en onderzoeken, dat ik daar geen energie meer wou insteken. Ik gebruikte de centjes liever om er iets leuks mee te doen.

Maar je wordt niet zomaar in 1, 2, 3, een positivo die zo maar onmiddelijk een nieuwe tegenslag in het leven gaat aanvaarden. Daar gaat tijd over. En het was heus stampen en bleiten in het begin. En ik herinner me nog de gigantische foto in de krant, waar ik reclame maakte over de bijeenkomsten in Tielt. Man man wat zag ik er dan als een ellendige sloor uit. Ook daar ben ik indertijd van geschrokken. Maar ik heb er van geleerd. En ik probeer nu beter op mijn uiterlijk te letten. Ik ga al sneller een dun laagje make up aanbrengen. En meer aandacht aan mijn haar besteden. En ik blijf zo goed mogelijk mijn dieet te volgen, omdat dit me niet alleen maar slanker maakt, maar vooral heel erg helpt tegen de pijn en ik kan dat niet genoeg verkondigen. En laat ze tegen mij maar zeggen, ” amai, je zou het niet zeggen dat je ziek bent” het raakt me niet meer, En dat er geen begrip is? Ja dan zeg ik vaak, ik begrijp niet eens zelf die stomme F, hoe kunnen we dan hopen dat andere mensen het begrijpen.

Enfin,ik heb mijnheertje F alweer veel te veel aandacht gegeven. Morgen terug een vrolijker onderwerp!

 

Advertenties

Wat sfeerfoto’s Nova Scotia

Gewoon even wat foto’s gepost van de eerste keer dat we naar Nova Scotia gingen en er een roundtrip maakten van 6 dagen. Onvergetelijk en we gaan het zeker nog eens overdoen, als we eens voor een lange tijd in Nova Scotia verblijven, lees , als we met pensioen zijnDSCN7588DSCN7586DSCN7577DSCN7593DSCN7716DSCN7615DSCN7723DSCN7624DSCN7635DSCN7629DSCN7757DSCN7640DSCN7687DSCN7697DSCN7719DSCN7783DSCN7786DSCN7790DSCN7843DSCN7879

DSCN7903DSCN7903DSCN7927DSCN7935DSCN7968DSCN7991

DSCN7400DSCN7482DSCN7484DSCN7489DSCN7546DSCN7549DSCN7550DSCN7551DSCN7552DSCN7556DSCN7569DSCN7565

Mooi weer vandaag!

Wat is het leven toch zo veel mooier als het mooi weer is. Zalig om in een t shirt buiten te kunnen. En omdat ik het bezoek aan mijn moeder voor vandaag gepland had, vond ik dat ik haar maar eens mee moest nemen om een ijsje te gaan eten. Ze zou blij zijn dacht ik tijdens de rit naar Menen en ik werd zelf blij van het idee en zette de radio wat luider om vrolijk en vals mee te zingen.

Toen ik de kamer van mijn moeder binnenstormde in al mijn enthousiasme zag ik dat ook haar vriend bij haar was. En dus vroeg ik hem mee om een ijsje te gaan eten. Ik besloot om me vandaag aan niets nerveus te maken en door niets of niemand mijn goed humeur te laten verpesten.

Ik had er evenwel geen rekening mee gehouden dat ik  met een kleine driedeursauto rijd. Het had heel wat voeten in de aarde om vriend op de achterbank van de auto te krijgen. Ik kon nu moeilijk toch zeggen dat hij toch niet meekon, want beloofd is beloofd. Ik hou me graag aan mijn belofte. Wij weg, het blokje rond, want ver was het niet, maar toch te ver om te voet te gaan.

Ik had gelukkig een parkeerplaatsje vlak voor de deur van de tearoom. Mijn moeder raakte nog redelijk gemakkelijk uit de wagen, ze zat dan ook vooraan. Maar o wee,

de arme man raakte haast niet uit de auto. Ik moest helpen met de benen en ik ben zelf geen krachtpatser, maar uiteindelijk raakte ook hij uit de auto. De mensen op het terrasje hadden duidelijk genoten van het grappige tafereeltje, en ik knipoogde toen ik met mijn oudjes de tearoom binnenstapte.

En het ijsje smaakte voortreffelijk. Ik nam er eentje zonder slagroom, want ik zondigde al genoeg met het eten van het ijsje zelf. De slagroom zou er echt te veel aan zijn. Moeders vriend stond al te zwaaien met zijn geld toen de serveerster kwam aandraven met de ijsjes. Ik had gezegd dat ik wel zou betalen, dat ik hen had uitgenodigd, maar hij wou persé betalen en ik liet hem dat dan ook doen. Ik merkte aan mijn moeder dat het moeilijk ging om het ijsje op te eten, ik had het zondag al gemerkt toen we gingen eten. Haar motoriek is flink achteruit gegaan. Ze morste ook veel op haar kleren en ik had de indruk dat ze er eigenlijk niet van genoot. Ze wilde ook geen drankje meer terwijl wij beiden wel nog iets dronken, om de zoetigheid door te spoelen. Ze zat al klaar met haar handtas op haar schoot en ze had niets te vertellen. Ik moet steeds het gesprek gaande houden en gelukkig is dat nu iets waar ik heel goed in ben.

En dan moest iedereen terug in de auto. Ik besloot om deze keer mijn moeder achteraan te zetten omdat ik dacht dat het voor haar makkelijker zou zijn om er straks uit te geraken. Maar euh, dat viel dik tegen. Ik probeerder er haar ene been eerst uit te krijgen, maar ze kon het niet op de grond zetten en ze zei dat het pijn deed. Euh, ik probeerde nog een paar karategrepen, of wat er geleek, 😉 maar ook dat werkte niet. Ze begon langzaam aan te panikeren en ik besloot hulp in te roepen. Daar kwam net een verpleegster van haar afdeling buiten en ik vroeg haar of ze even een handje kon helpen.  Maar ook dat handje hielp niet! Ik liep naar de receptie  , legde snel de situatie uit  en vroeg of ze twee mensen van de afdeling kon roepen om haar uit haar benarde situatie te helpen.

Ik dacht , ik probeer het nog eens langs de andere kant van de wagen, dat moet lukken, maar mijn moeder arriveerde met haar achterwerk op de vloer van de auto. We zouden er hartelijk mee lachen, want het was best grappig, alleen vond mijn mama dat niet zo.

Gelukkig kwamen er twee jonge helden van haar afdeling aan, die haar op de goeie manier uit de auto haalden. Ze was doodgelukkig en bedankte haar knappe verplegers.

Eind goed al goed. Ze moest toch wel even op haar bed te gaan liggen, want ze zag een beetje bleek en ze zei dat ze zo blij was dat ze terug in haar kamertje was. En ik besloot meteen  om niet meer met twee oudjes op stap te gaan, in elk geval niet meer met mijn kleine peugeootje.

Omdat vriend ondertussen zijn bus gemist had en een belangrijke afspraak zou missen , besloot ik om hem naar zijn huis te brengen, ik moest daar per slot van rekening niet zo ver voor omrijden, enfin dat was toch wat ik dacht.

Vriend stuurde me langs kleine weggetjes helemaal te lande, zoals we dat hier noemen. Ik moest op een gegeven moment een heel stuk achteruit rijden omdat een tractor voorbij moest rijden. Owee, langs weerszijden was er een beek, en het angstzweet brak me uit. Maar het was een mooie dag, we gaan ons niet opjagen en we blijven vrolijk en blij. De arme man was duizelig toen hij uit de wagen stapte en dat had niets met mijn rijkunsten te maken. Ik gaf hem een arm en begeleide hem naar de de deur.

Daarna zette ik mijn gps, kwam ik nog bij een omleiding, een gps die het maar half deed, een beetje file ook nog. Ik kwam fluitend thuis, begon te koken, hoewel tegen dat uur alles al op tafel staat. En ook dat kon mijn blije gemoed niet wegjagen….

 

Weekend.

We hebben een druk weekend achter de rug. Een weekend war we op zaterdagavond de kinderen en hun lief uitnodigden om te komen eten. Want dat vinden ze fijn , van aperitief tot dessert. En ik doe het graag! Niet elke week, maar af en toe haal ik nog eens mijn kookkunsten boven. En niet alleen het koken, maar ook het hele gebeuren. De tafel leuk dekken zodat ze zich welkom voelen. Ja, ik doe dat wel graag, maar het neemt niet weg dat het vermoeiend is en dat het kot morgen overeind staat en dat er gigantische afwas is. Want ik wil niet dat er afgewassen wordt. Gelukkig is er de Wim, die neemt de afwas meestal voor zijn rekening. En ik ben dan meestal in de weer om alles terug op zijn plaats te steken, want bordjes van hier en schoteltjes van daar, het moet allemaal terug waar het vandaan komt. Ik wou dat ik gigantische kasten had waar alles vlekkeloos in zou passen, zodat ik niet steeds moet stapelen. Enfin. En vandaag kwam mijn nichtje met haar man over de vloer. Ze waren in de buurt en dan konden ze meteen een bordje kaas meeëten want wij moesten toch eten en het was nu toevallig kaasavond en twee bordjes zijn gauw bijgedekt. En het was dan ook weer reuzegezellig. En gelukkig is er de vaatwas die in gang kon worden .

En morgen, mag ik terug gaan werken! En geloof het of niet, maar ik ben heel blij.Ik denk wel dat mijn knie het zal uithouden, het gaat al stukken beter.

Maar het leven zal terug zijn gewone gangetje gaan en het bloggen wat even een kleine opflakkering opgeleverd heeft , zal terug op een lager pitje gezet worden, want het leven is meer dan bloggen alleen nietwaar. En ik besteed mijn tijd nog liever aan het leven zelf, dan aan het bloggen over het leven. Dus we zien wel of ik nog inspiratie genoeg zal hebben  en tijd en goesting. Ik maak me daar alvast geen zorgen over.

 

 

Kieken in de technologie!

Ja technologie en Chrissebie, dat gaat niet goed samen. Ik kan dan wel bloggen, mailen, facebooken , werken met het programma ” word”, veel dingen moet ik hier thuis aan mijn mannetje vragen. Foto’s opslaan, laat ik hem doen! Ja, ik geef toe, ik kan ze wel opslaan, maar ze terug vinden, dat is andere koek. Ik kon vroeger veel beter om met windows van toen. En neen ik hou niet van veranderingen. Het liefste houd ik voor eeuwig en altijd deze laptop met liefst, het zelfde programma. Mijn adhd-kop kan dat allemaal niet aan.  Mapjes aanmaken zegt mijn man, euh, is dat wel nodig. Dingen die ik rap wil terugvinden, plaats is gewoon op het bureaublad, zo vind ik ze altijd terug. En af en toe hou ik daar dan eens grote schoonmaak! Een oplossing voor dummies zeg maar. Maar ook dummies geraken door de oorlog en kunnen heel vindingrijk zijn!

Idem met gsm-toestellen.  Bijna drie jaar heb ik een smartphone en nu ik eindelijk alles onder de knie heb. Zelf apps gedownload, zoals een app van de bank waar ik heel veel mee werk. Je voelt het al aan jullie ellebogen. Mijn gsm begint te haperen, ik moet er soms op kloppen, zodat ik vrees dat ik het scherm zal breken. En dus ben ik deze morgen naar de winkel gestapt en heb een nieuwe gekocht, zoals vorige keer, met abbonement. Want drie jaar geleden had ik dat ook zo gedaan en ik had daar geen spijt van, want we zitten al jaaaaren bij proximus, wat vroeger belgacom was. We zijn nogal honkvast wat die dingen betreft. Ook voor electriciteit, internet, blijven we graag bij dezelde verdelers, want waarom moet je iets veranderen als je er tevreden over bent.

In die winkel dus aangekomen, stonden er al vier klanten voor, terwijl de winkel nog niet eens open was. We stonden daar gezellig samen op trottoir, als lotgenoten te zagen over het feit dat die winkel veel te laat open gaat. Tien uur, dan is het al bijna terug middag. Enfin, ik had tijd, want anders moet je daar niet binnenstappen. Na een half uurtje was het aan mij. En die mevrouw is zeker een uur bezig geweest met mij. Of ik toch die betere gsm niet zou nemen, met speciaal scherm en met drie fotolenzen in de plaats van twee? Maar ik hield voet bij stuk, ik wilde het bij huawei houden omdat ik gewoon ben om daar mee te werken. Maar de dame bood weerwerk en zei dat het bij Huawei ook allemaal een andere layout was. Ik plooide niet! Ik  voelde de ongeduldige ogen in mijn rug prikken van de klanten die ook stonden te wachten. Ik wou het allemaal snel afronden en nog even tot aan de markt wandelen achter wat kaas voor een kaasplank.

Of ik meteen maar wou kijken voor een hoesje, want ik had geen verzekering genomen , en als de gsm zou vallen, zei de dame, zou het scherm alvast kapot zijn. De verzekering had ik ook al afgewimpeld, alsook het duurdere abbonement, waarvan ze dacht dat ik het echt nodig zou hebben. Ze ging wel eens mee kijken zei ze voor een hoesje, maar ttokkelde gezwind verder op haar toetsenbord. Ik wipte haast van die stoel, want ik had het mezelf gemakkelijk gemaakt, want mijn knie speelde me parten. Ik vloog naar dat rek want ik wou hier zo snel mogelijk buiten. Ik meende te merken dat de mensen boos naar me begonnen te kijken en kreeg de neiging mij te verontschuldigen omdat het allemaal zo lang duurde. Ik greep naar het eerste het beste covertje, dat moest passen op dat type gsm. Maar de dame moest bijsnellen omdat ze het slot van het rekje moest openen.

Na anderhalf uur stond ik buiten! Eind goed al goed? Euh, ik weet het nog niet, want ik ben er als de dood voor om de nieuwe gsm te beginnen installeren. Ik laat dat volledig aan mijn mannetje over. Ik leun gezellig achterover in de zetel en kruis mijn vingers dat ik morgen kan doen met dit nieuwe speeltje wat ik gewoon ben van doen. Maar  dat zien we morgen dan wel weer!

How about Ellie

Mijn allerbelangrijkste reden voor ons bezoek aan Canada, was natuurlijk in de eerste plaats om zoon, schoondochter en Ellie te zien. En hoe geweldig was dat niet!

Ik had graag nog een weekje langer gebleven alleen maar om leuke dingen met Ellie te doen. Want er was eigenlijk te wenig tijd. Maar ja, er zal ” altijd” te weinig tijd zijn. Ook als ik voor een maand zal gaan, zal er nog te weinig tijd zijn.

DSCI6662

En het is zo moeilijk om dat spruitje uit te leggen dat Granny er niet is, en dan ineens weer wel voor een paar dagen en dan is de Granny terug weg.  Ellie is pas twee geworden op 21 februari. En zo’n kleine kapoen heeft nog geen inzicht in tijd en ruimte.

Maar ze weet wel dat ik in België woon! Voor haar is België gewoon Tantie Aiméé , Bompie en Granny. Want ze heeft nog geen besef dat België een land is met een koning, met negen Provincies, dat er hier gigantisch veel bier wordt gebrouwen en gedronken en dat dit kikkerlandje ook bekend is voor zijn chocolade.  Maar slim is ze wel! Ja, ik weet het eigen kind , schoon kind. Maar ik stond versteld over haar woordenschat. Want ok, we mogen dan wel wekelijks 1 tot 2 keer chatten,  ze tetterde bijlange niet zoals ze irl tettert. En het is zo grappig om een dreumes van 2 volwassen praat te horen uitslaan. En dan is er nog dat schattig Engels accent. Ze kent wel een paar Nederlandse woordjes, maar dat zijn dan van buiten gestudeerde woordjes.

Enfin, ik lag dubbel, toen haar mama tijdens een wandeling langs het strand, met heel veel intonatie zei, ” look Ellie what a big shell”, de kleine met nog meer intonatie antwoordde met ” oh my goodness! ” ik lag haast dubbel van t lachen. Ze tettert hele zinnen, zegt het alfabet op , ja ze is heel mondig!

DSCI6606

Toen ik haar een foto toonde van een tafereeltje waarop vier hertjes stonden, en ik zei, “look Ellie granny saw a deer” antwoorde ze simpelweg, “there are four deer Granny” en dat terwijl de hertjes eigenlijk maar stipjes waren. Maar ze kent wel de plek waar elke morgen wilde hertjes zitten.

En Granny kocht een vlieger, zo’n plastieken ding van 3 dollar met een bobijntje met touw aan. Maar er was niet veel wind, en Superman wou niet zo heel hoog vliegen. Maar toch was het heel leuk om die kleine beentjes achter dat ding te zien aanlopen, grijpend met haar handjes naar de lange staart . Ik heb haar beloofd om volgend jaar een betere te kopen voor aan het strand. Maar ik wou eerst zien of ze het leuk vond! Ik heb zo genoten van dat moment, en zal het ook voor eeuwig koesteren.

Mijn hart brak toen ik afscheid moest nemen, vooral omdat ik niet weet wanneer ik haar terug zal zien. Er is nog geen volgende vlucht geboekt en dat is niet van mijn gewoonte. Maar met de werken hier in zicht en het feit dat ik nu werk, wil ik wel een beetje rekening houden met die factoren.

Het plan is om volgend jaar 2 weken te gaan begin juli, maar dat is veel te lang voor mijn grootmoederhartje.

Aja en waar Ellie nog goed in is, dat is in smoelen trekken Ze doet niets liever dan ” faces” maken en dan heel hard in de lach schieten.

DSCI6583

 

De waterleiding.

Ik beloofde jullie nog een postje over de waterleiding. Wel spectaculair was dit niet, die was zoals verwacht in deze Canadese temperaturen, gewoon bevroren. Met als gevolg, geen sromend water, niet om het toilet door te spoelen, nog om te douchen. Maar no panikaré, er was gelukkig veel sneeuw op de eerste dagen. En we hadden een kookpot. Dus er werd sneeuw verwarmd in een kookketel.

IMG_20180329_073914

En die werd dan gebruikt om het toilet door te spoelen en om ons te wassen. En er was flessenwater om koffie te maken. We waanden ons een beetje in “into the wild”, er was in de verste verte geen mens te bespeuren, hoewel het huisje middenin een euh, vakantiehuisjesdomein ligt. Maar niemand was zo zot als wij om daar op dit moment van het jaar te gaan logeren. bij de meeste huisjes waren de ramen gewoon dichtgetimmerd. Maar in de zomer zou het hier vast gonzen van het volk. Of dat me stoort? Euh, het zou me misschien storen als ik hier zou komen om de rust op te zoeken , om even helemaal weg te zijn van alles. Maar ons doel ligt elders. Wij willen gewoon dingen ondernemen met onze Canadeesjes, zonder hen tot last te zijn . En ik geef het toe, zo hebben we ook wat meer vrijheid . We hebben eigenlijk best veel gelachen. Wim stond op, stak de kachel aan, die er meestal een kwartier over deed om effectief te beginnen branden . Hij maakte koffie en we lagen gezellig dicht bij elkaar in bed met ons bakske wakker-word-koffie.

We zijn er in elk geval niet aan dood gegaan , maar het was wel een geruststelling te weten dat we op elk moment bij de zoon konden gaan douchen, ik geef dat eerlijk toe.

Enfin, en voor de rest, wat hebben we nog meer gedaan. De ouders van Shannon uitgenodigd om Vlaamse stoofkarbonaden te eten. Bij gebrek aan een frietketel daar heb ik gratin-aardappeltjes klaargemaakt. Het was zoals altijd heel gezellig.

Om de boel te laten zakken , maakten we een wandeling aan het strand, we raapten er schelpen om te beschilderen. Ellie propte ze allemaal in mijn jaszak en ik genoot enorm van dit moment.

DSCI6564

Ik had ook te kampen met een ferme tegenvaller. Ik voelde het al op paaszaterdag. Toen ik dacht last te hebben van , of een suikertekort of te laag in bloed stond. Dus kocht ik snel een flesje cola en een zak gezouten chips, met de hoop dat dit euvel hier eens rap verholpen zou worden. Maar niets was minder waar. We gingen nog iets eten bij Duncan’s pub, zowat het enige restaurant in heel de area waar je iets normaal kan eten, waarmee ik bedoel, iets dat niet in de frituurpan gebakken is en wat geen vettige fastfood is. Maar ook een stevige maaltijd bracht geen soelaas. Dus besloten we om terug naar huis te rijden en gewoon wat te rusten. Na haar middagtukje kwam Ellie zien of de paashaas was gekomen, en ja hoor. De paashaas had niet alleen chocolade bij, want ze woont niet voor niets in chocolalaland, maar ook kartonnen eieren in diverse groottes waar er kleertjes in verstopt waren. Een sweater, t shirtjes, sokjes. En er waren ook gevulde plastiekeitjes waar vooral haarspeldjes en rekkertjes in zaten. Want zoveel chocolade kan zo’n kleine dreumes nog niet aan.

Op Pasen waren we uitgenodigd om te gaan gaan brunchen bij de broer van Shannon, ik stond op, maar o wee, heel de kamer draaide, ik voelde me zo ziek, dat ik besefte dat dit niet zomaar een beetje te laten bloeddruk was. En ik herinnerde me dat ik met dat probleem een paar jaar geleden in het ziekenhuis had gelegen. Hoe heette het ook al weer? Bppv! En het heeft iets te maken met de kristalletjes in de oren in het evenwichtsorgaan . De kristalletjes die uit de koers geraken. Maar je bent daar zo ziek van dat je denkt dat je laatste uur geslagen is. Ik probeerde alsnog mijn haar te wassen en wat make up op mijn bleke kop te smeren, maar het mocht niet baten. Ik was echt niet in staat om mee te gaan. Bij gebrek aan telefoonbereik, reed Wim tot bij mijn zoon om te zeggen dat wij absoluut niet mee konden gaan. Jammer, maar niets aan te doen.

Gelukkig wist ik nog wat ik moest doen onder deze omstandigheden, namelijk het uitoefenen van dit maneuver.

Ik wist dat dit het enige was dat kon helpen om me snel weer op de been te helpen. Maar man man, want ben je daar ellendig van. Bij het uitvoeren van deze oefeningen, lok je eigenlijk de draaiierigheid zelf uit. Waarna je steeds een uur zo wit als een zakdoek niet anders kan dan zo stil mogelijk in bed blijven liggen. En omdat klagen hier totaal zinloos was en me niet kon helpen, heb ik het maneuver een keer of vier die dag uitgevoerd. Tegen de avond was ik terug in staat om aan tafel te zitten en een stukske pizza mee te eten, maar een glas wijn of een gin tonic, neen dank u wel.  Ik voelde me gelukkig s anderdaags al een beetje beter, goed genoeg om even naar het stad te gaan om nog wat dinges te gaan kopen , die we van doen hadden. Maar1.5 uur  naar Moncton rijden naar een groot winkelcentrum zat er niet in. Dat zal voor de volgende keer zijn.

We maakten er een rustige dag van en s avonds gingen we dineren bij de zoon. Mijn schoondochter had “shepperdspie” klaargemaakt, en vers brood gebakken en het was lekker en gezellig.

De dag erop was alweer onze laatste dag, want we moesten op woensdagmorgen om 7 uur vertrekken naar de luchthaven.

Of er nog iets was wat we graag zouden doen op de laatste dag? Ja, met zijn allen naar  de mapleboerderij gaan, middenin de Maplewoods.

DSCI6688Het was heerlijk wandelen in het bos, er waren veel eekhoorntjes die even kwamen piepen. Het was zonnig en ik genoot vooral van kleine Ellie die kleine denne-appeltjes opraapte en in mijn zakken propte, en het woordje “pinecones” komt daar bij zo’n kleine hummel o zo grappig uit. Het verwarmde mijn hart. Het was pijnlijk en heerlijk tegelijk, want s anderdaags moest ik alweer afscheid nemen. Het was echt veel te kort geweest deze keer. En nu weet ik niet wanneer ik de volgende keer terug zal zijn. Maar ik weet dat niet verdrietig moet zijn , maar dankbaar om de mooie momenten die we terug samen beleefd hebben.

IMG_20180403_110626

 

 

En terug…….

Ik ben terug op mijn positieven na onze trip naar Canada. Ik heb een paar dagen nodig om terug in de wereld te komen, wakker worden uit wat een droom lijkt, maar er geen is.

En ik heb eigelijk zoveel te vertellen, wel geen toeristische info, want aan toerisme hebben we eigenlijk niet gedaan. Het enige uitstapje dat we gedaan hebben is een voormiddag naar de mapleboerderij, om buiten te stappen met 6 liter, verse natuurlijk esdoornsiroop.  2 liter voor ons en de rest voor mensen die gevraagd hadden om er mee te brengen.

Wat heben we dan wel gedaan, vooral veel boodschappen! Veel geknutseld, door de sneeuw getjaffeld, langs het strand gewandeld die er eigenlijk meer als een maanlandschap uitzag de eerste dagen.  We zagen helemaal geen water, alleen maar sneeuw, die eruitzag als rotsen, vooral op het strand dan. Heel raar eigenlijk. De laatste dagen werd het warmer en kwam de zee gepiept tussen de ijsschotsen. Wel dat hebben we dan ook eens meegemaakt si.

Laten we maar eens chronologisch beginnen !  De beste beslissing die we maakten was die B&B boeken voor de eerste nacht.  We hadden een heel lange vluchtdag achter de boeg . Haalden de huurwagen op, dat liep allemaal op rolletjes, na tien minuten stonden we buiten met de wagen. We stopten nog even bij Tim Hortons, de Tim Hortons waar we in augustus die herinneringsstenen hadden gevonden. We aten nog een broodje, want we wisten niet of er in de buurt van B&B nog een eetgelegenheid ging zijn.

Het was een verademing om in die B&B aan te komen. Zoals overal in Canada werd ons gevraagd de schoenen uit de doen. We kregen een rondleiding in dit prachtige pand, Kraaknet en met een geweldig interieur. Niet het interieur dat ik thuis zou willen, maar ik waande me een prinses in een hoog prinsessenbed. We sliepen heerlijk , genoten van een heerlijk badje. Het ontbijt vond plaats in alweer een geweldige huiskamer. Zoals het overal in Canada de mode is zitten alle gasten samen aan een tafel. En ik vind het altijd zo verrijkend om te babbelen en te luisteren naar de andere gasten. Er was maar 1 gast, een man die uit het midden van Canada kwam en er eindelijk eens werk van gemaakt van Atlantisch Canada te bezoeken. Het was zijn eerste bezoek aan Nova Scotia.

We rekenden af en beloofden om zeker nog terug te komen hier, op onze familiebezoeken en vertrokken richting Port howe. De weg was makkelijk, het is ook niet onze eerste keer en veel kan je daar eigenlijk niet verkeerd rijden. En anderhalf uur laten stonden we aan zoon zijn huis. Ellie had een beetje tijd nodig om tot het besef te komen dat de Granny van in de telefoon daar ineens stond, maar al snel zat ze op mijn schoot.

DSCI6618

Er werd snel een kop koffie naar binnen gewerkt, een beetje gepalaberd over de vlucht maar ik popelde om te vertrekken naar het huisje dat ik alleen maar kende van op foto’s en website.

Oja, 1 pittig detail, de zoon wist me te vertellen dat de kachel het niet deed, dat was mijn reinste nachtmerrie dat de kachel het niet zou doen, en zie , mijn intuitie had me niet in de steek gelaten, de kachel werkte dus niet. Aheum, dat beloofde.

Mijn hart maakte een huppeltje toen we een bordje met “Heather’s beach ” voorbijreden. En het ging helemaal aan het dansen, bij het zien van het bordje ” Penny Lane” en het was zoals voorspeld, we konden er niet door met de wagen, want het lag heel dik in sneeuw. Ik had mijn kruk bij , want die had ik echt wel nodig gehad om die verre afstanden te doen in de luchthaven. Ik spartelde me een weg door de sneeuw tot bij he huisje, en het was precies zoals ik verwacht had, niet groter, niet kleiner, niet mooier , maar ook niet lelijker.

DSCI6562

De mannen sleurden met de valiezen en een electrisch kacheltje, terwijl de vrouwen snel de binnenkant verkenden. Ja ik was tevreden. Had geen spijt gehad van die beslissing! Als de kachel maar zou werken! Shannon had ” the lumberjackroom” opgemaakt, met een heerlijk echt donsdeken, het zag er in elk geval warm en cosy uit! DSCI6738

Omdat er niets in huis was om te eten, reden we naar Amherst de dichtsbijzijnde stad op een goeie 45 km . Mijn zoon woonde vroeger op 7 km van Amherst, maar nu was het ietsiepietsie verder. De Walmart werd geplunderd, er moest nog huisraad aangekocht worden, zoals glazen, een toaster , handdoeken en nog een hele hoop dingen.

Ondertussen belde de zoon met het heuglijke nieuws dat de kachel niet meer hersteld kon worden. Ik slikte even en stemde ermee in dat hij zo snel mogelijk  een nieuwe zou gaan kopen. En om een lang verhaal kort te maken, stonden hij en Wim die avond sneeuw te rumen zodat zoon dichter bij het huisje kon komen om de kachel uit te laden, want die woog bij de 100 kilo. We besloten er ons verder niet druk over te maken . De dag erop zou de monteur komen om de kachel te laten marcheren, want een pelletkachel poot je niet zomaar neer. Eigenlijk konden we best lachen met de situatie, ik laat me niet zo snel uit mijn lood slaan.

En dan was er nog de waterleiding, maar dat is voor morgen!

 

Bijna weg….

Deze morgen vroeg uit de veertjes, niet omdat ik zo flink ben of zo’n vroege vogel van nature, gewoon door de overgang naar het zomeruur. En deze keer wel goed geslapen. Na mijn klaagepistel van gisteren voel ik me vandaag veel beter. Ik ben  gisteren trouwens niet bij de pakken blijven zitten, maar heb mijn wandelstok genomen en ben een eindje gaan wandelen buiten. En de pijn verbeten en op de goeie manier gewandeld. En nadien voelde het beter en dat deed ook goed aan mijn moraaltje!

Ik moest nog een papierwinkel doorworstelen, en langsgaan bij de nodige instanties. Het ging allemaal sneller dan gepland, hoe zeggen ze dat weer van dat ” goud in de mond” ? Aja, dat de ochtendstond goud in de mond heeft. Het huis is klaar om overgedragen te worden aan de oppassers van dienst. Hun voorraad proviand werd nog een beetje bijgevuld, zodat ze ook geen honger zouden lijden tijdens onze afwezigheid.

Ook het online inchecken ging sneller dan verwacht en we konden alvast onze plaatsen kiezen voor de 8 uuur durende vlucht naar Boston., Het is een geruststelling dat we plaatsen hebben bij het gangpad en niet te ver van het toilet, want o wee, ramp o ramp als dat ver gelegen is. Hoewel, ik moet proberen om af en toe te bewegen in het vliegtuig en dat als hulpmiddel tegen het “flubiet”, grappig woord trouwens , ” flubiet” Het lijkt wel een naam voor een grappig tekenfilmfiguurtje. Mijn fantasie slaat weer op hol en ik zie het manneke al helemaal voor mij!

Straks nog een spuitje door de verpleegster. En morgen ben ik op mijn mannetje aangewezen om de spuit te zetten, want zelf durf ik dat niet doen. Ik mag dan wel een grote mond hebben, ik ben op dat vlak een grote broekschijter. Maar hij heeft het al twee keer mogen doen en hij doet het prima!

Ik zou het al willen vertellen tegen Ellie , hoe hard Granny’s hartje huppelt om haar te zien. Maar een dreumes van pas twee, heeft nog geen notie van tijd. En bovendien zie ik haar maar woensdagmorgen. We slapen morgenavond na een lange dagvliegen, uit in een B&B op een wipje van de luchthaven.  Om dan met een frisse kop naar Cumberland County te rijden, het district waar mijn zoon woont en waar ons logeerhuisje staat. Er ligt nog sneeuw, de temperaturen s nachts zijn nog steeds niet boven nul. Dus grote kans dat we in ons huisje geen water zullen hebben. Maar vanaf morgen beginnen de temperaturen te stijgen. En ach, mijn zoon heeft ook een douche en er is water genoeg in de winkels, dus , geen zorgen waar het niet nodig is.

Zo de koffers zijn geladen, met vooral veel spulletjes voor Ellie en heel veel paaseitjes. Granny woont niet voor niets in Chocolalaland!

Slapeloos.

Ik ben deze morgen vroeg opgestaan. Ik lag te woelen en te piekeren over die knie. Samen met de dokter ben ik er gisteren achter gekomen, dat de pijn die ik voor de operatie er nog steeds is. En dat baart me zorgen. Ze heeft mijn ziekte verlengd tot het einde van de paasvakantie en ik hoop dat ik tegen dan voldoende hersteld zal zijn en dat het knieprobleem dan eindelijk van de baan is. Dat het geen straatje zonder einde wordt, van nieuwe onderzoeken, tweede opinie vragen enzovoort.  Ze hebben me lelijk liggen.

En ja, ik ben aan t zagen, ik weet het. Ik was zo blij dat ik mijn leven na 8 jaar terug een beetje op de rails had. Dat ik terug in de maatschappij  kan functioneren door mijn jobke.

Dat ik terug colleag’s heb, en een doel om op te staan elke morgen.  Dat ik terug meer ben dan de huissloof die haar best doet om met het krammikige  lijf toch een basishuishouden  aankan.  Ik mag dan graag koken, toch haat ik het om de huissloof te zijn. Want ik voel me zo veel meer mens, zoveel nuttiger als ik voor die kleuterkes kan zorgen op school. Ik mis die mannen, echt.

Maar ik ben me ook bewust dat klagen en zagen niet helpt, en dus doen we oefeningen, stappen we traag maar goed. En ik maak van tijd eens goed van mijn voeten tegen die knie dat hij moet luisteren naar zijn baasje en doen wat ik hem beveel! Maar misschien verstaat hij geen vlaams. Ik kan het eens in het Engels, of Frans proberen, of in het JeanMarie-Pfaff -duits, want verder gaat mijn talenknobbel niet.  Maar als mijn knie alleen maar Russisch verstaat ben ik eraan voor de moeite natuurlijk!

Ik heb een goeie brace, die ik verleden jaar voorgeschreven kreeg voor een probleem met de patellapees verleden jaar. Maar die kan ik niet in het vliegtuig dragen want dan kan ik mijn been haast niet plooien en al zeker niet gedurende 8 uur aan een stuk. Maar die zal ik wel dragen eens ik op de bestemming ben.

Voila k heb mijn klaagmomentje weer gehad, ik kan er weer even tegen.