Categorie archief: Geen categorie

Je wordt ouder papa, ( of mama ), geef het maar toe……..

Ja we worden ouder, een dag met de keer, en we beginnen te naderen van ons pensioen. Leuk en niet leuk! Leuk omdat er dan ineens een zee van tijd is, maar niet leuk is dat we dan ouder worden.

Met het ouder worden verandert een mens ook, krijgt andere behoeftes. Zelfs de dromen veranderen. Ik droom er niet meer van om in Borneo door de wildernis te trekken, of de Machu pichu te beklikken. Aangezien we vaak naar Canada gaan en daar soms behoorlijk moeten tjoolen om daar te geraken, met tussenvluchten en zo, heb ik het zo niet meer voor gecompliceerde verre reizen met veel overstappen. Ik vertelde het al eerder, deze zomer gaan we een week naar Kaapverdië. We vertrekken wel van uit Amsterdam, maar het lijkt me een vrij ongecompliceerde reis om te ondernemen.

Volgend jaar staat Zuid-afrika op de planning, maar dat wordt een groepsreis. Geen zin meer om alles zelf uit te vogelen, auto huren, routes uitstippelen, hotels zoeken. Laat me maar gewoon inschrijven bij de Blauwe vogel en dat zij het maar allemaal regelen.

Comfort, daar draait het om, op onze leeftijd. Mijn krakende lijf zit daar ook voor een stuk tussen, ik moet er rekening mee houden dat ik de Incatrail niet meer zal kunnen maken in Peru. Maar gelukkig lig ik daar niet wakker van.

We geven nu ook eerst voorang aan ons huiselijk comfort. We willen het huis pensioenklaar maken. Geen verbouwingen meer als we 70 jaar oud zijn. Ik wil het nu doen, alles weloverwogen, met inloopdouche en al, die ook met rolstoel toegankelijk is, want je weet maar nooit! Ook de keuken moet er aan geloven, die komt na de badkamer aan de beurt. En als we daar mee klaar zijn, komt de living aan de beurt. Nieuwe vloeren, ouderwetse schouw wegkappen, nieuwe plafonds. Gelukkig zijn er daarvoor leningen, want we zouden het allemaal niet in ene keer kunnen ophoesten. We doen er dan nog een belastingsvoordeel mee.

Toen we jonger waren, moest alles zo goedkoop mogelijk zijn, maar nu kiezen we meer voor degelijkheid. Geen luxe, geen tierlantijntjes en speciallekes, maar degelijkheid.

Geen keukenkasten die onmiddelijk uiteen liggen als je er wat potten en pannen in smijt. Maar dingen die verondersteld zijn om mee te gaan tot het eind onzer dagen. We willen het ons zo gemakkelijk mogelijk maken. Ook onze dieren worden niet meer vervangen als ze verhuizen naar het paradijs. We zien ze doodgraag, maar we hebben altijd een huissitter nodig als we met vakantie gaan. Nu zijn de kinderen nog thuis, maar als ze allemaal de deur uit zullen zijn, zal het niet gemakkelijk worden om voor onze dieren te zorgen, want iedereen gaat nu eenmaal uit werken.  Jaja, het is duidelijk , we worden een dagje ouder! Gelukkig blijven we jong van geest, dat is het allerbelangrijkste!

Advertenties

Goed geslapen!

Wel wel, goed geslapen wint hier de titel! Ja, goed slapen is dan ook heel belangrijk. En laat ik nu sinds de dag dat ik weet dat mama naar het Dvc moest, elke nacht heel slecht geslapen heb!

Maar goed nieuws! Het gaat een stuk beter met mama. Ik was met haar naar haar appartement geweest en ze  gedroeg zich als een vreemde in haar eigen huis. Het doet raar zei ze. Maar ze ondernam niet echt iets, ging zelf niet naar haar slaapkamer om te zien of daar alles ok was.

En gisteren ben ik met haar naar de tandarts geweest en ze zei dat ze blij was dat ze terug op haar kamerke was. En dat ze haar “jeunt” ( het naar haar zin heeft) en dat de dagen daar vlug gaan . Amai wat en verademing.

S avond geen tv gekeken, geen koffie gedronken in de namiddag, ontspannen zitten babbelen en een pilsje gedronken met de mannen.

Het is dus vast een combinatie van diverse factoren. Maar het welbevinden van mijn mama heeft wel de grootste rol gespeeld en het niet-drinken van koffie. Ik moet het echt gaan afleren.

Deze avond nieuwjaarsreceptie in de school waar ik werk. Het is geweldig dat ons werk gewaardeerd wordt en we worden daar op tijd en stond voor bedankt. Wat een verschil met mijn vorige werkplek. Ik kan dus maar blij zijn.

Hopelijk zijn jullie even blij als ik in deze koude januarimaand. Maar de dagen worden al terug wat langer! Jippiejei zou ik zeggen op naar de lente!

 

Mijmeringen.

De tafel staat gedekt voor ons tweetjes, een zeevruchtenschotel staat in de koelte te wachten op verorberd te worden. Ik vind het helemaal niet erg of zielig om oudjaar met ons tweetjes te vieren. Het is trouwens de eerste keer in mijn leven dat ik oudjaar gewoon met mijn liefste kan vieren. Vroeger had ik een horecazaak dan was het vollebak werken. Maar eerlijk, ik heb het niet zo met nieuwjaar. Morgen staan we op en er hangt een nieuwe kalender. That’s it.

Maar het is elke dag een nieuwe dag. En eigenlijk vieren we dat elke dag een beetje . Ik hou van gezelligheid en het hoeft geen valentijn te zijn om eens iets lekkers op tafel te toveren. De kaarsjes aan te steken. Valentijn wordt hier minstens één keer per week gevierd. Tijd nemen voor elkaar, bijkletsen. Zorgen dat het niet saai wordt. Want niets ergers dan sleur in een huwelijk. Ach af en toe zijn er wel eens stiltes , maar dat mag ook natuuurlijk.

Het meest blij vandaag ben ik dat het wat beter gaat met mama. Ze begint een beetje te berusten in het feit dat ze permanent is opgenomen.

En ik ben van plan om haar leven nog zo aangenaam mogelijk te maken. Elk bezoekje heb ik iets lekkers mee. Ik zorg dat er altijd fruit is op haar kamer, want ze mist dat daar wel. Het is geenszins mijn bedoeling geweest om haar te dumpen en te vergeten. Ik vind het al erg genoeg en lig er nog steeds wakker van. Ik hoop dat het slijt naarmate mijn mama er gelukkig wordt

En ik hoop uit de grond van mijn hart op nog een paar mooie jaren voor haar.

Ik zal haar blivjen verwennen, ik zal blijven voor haar zorgen. En ik zal haar eeuwig dankbaar blijven om wat zij voor ons heeft gedaan. Maar het troost me ook dat ze veel heeft genoten. Ze was een fervent reiziger. De laatste jaren waren dat vooral cruises. Ja ze heeft veel avonturen beleefd en daar ben ik blij om.

Ik zoek net als haar een evenwicht tot enerzijds genieten of delen met kinderen en mijn allerliefste kleine Ellie.

O, mama had ook fouten hoor, ik wil haar hier niet verheerlijken en heilig verklaren. Maar ook daar heb ik van geleerd, hoe ik het zelf anders kan doen.

En ondanks de onzin van het nieuwjaren maken we allemaal toch een beetje de balans op van het voorbije jaar en kijken we reikhalzend uit naar wat komen zal .

En ja, ik zal mijn ventje in de ogen kijken en vragen wat zijn wensen zijn voor 2018, want plannen is wel het liefste wat ik doe! Wie niet!

Fijne feesten voor iedereen ! En een warm en hoopvol 2018 vol aangename verrassingen.

Christa

 

 

Jaaroverzicht.

Ik ben normaal niet zo’n lijstjesmens, maar er is eigenlijk dit jaar veel gebeurt , wat mijn leven heeft veranderd.

  • Na de feestdagen meegedaan aan de tour minérale. Wat heb ik er van geleerd. Dat er weinig alcoholvrije alternatieven zijn als je ergens naartoe gaat. Dat alcoholvrije aperitieven heel duur zijn voor wat het meestal is. Een beetje grenadine en fruitsap. Voor herhaling vatbaar. Neen, ik doe in 2018 niet meer mee.
  • Hoe zat het in 2018 met mijn voeding? Dat zal helemaal niet goed! Ik heb heel veel gekwakkeld. Ik ben daardoor ook terug bijgekomen. Ik ben echt terug “dik” en ik wil vooral mijn gezondheid terug naar een gezonder eetpatroon. Ik was te veel met andere dingen bezig, waardoor ik geen drie oorlogen te gelijker tijd kon vechten en de voeding er bijgevolg is bij ingeschoten. Ik ben echt vastberaden om het in 2018 terug beter te doen. Als is het echt een utopie om slank te blijven. Dat is echt mijn hele leven op dieet. En ik denk niet dat ik dat echt wil.
  • Waar hebben we naartoe gereisd dit jaar? Jullie weten ondertussen dat ik geweldig graag reis. Het plan om naar Zuid-afrika is niet doorgegaan, omdat we er voor kozen om toch ook naar Canada te gaan. Zuid-afrika is vervangen door een rondreis naar Mexico. Het was heel leuk, maar ook heel zwaar. Ik had het echt wel onderschat. In de zomer verbleven we drie dagen aan de moezel voor een prikje en die kans konden we niet laten liggen. Eind Augsustus Canada, waar we tien dagen genoten hebben om vooral Granny en Bom Bom te zijn. Ellie vindt Bom Bom zelf veel leuker dan Bompie en zo is het Bom bom geworden altijd beter dan Bim bam uiteraard. 😉 Eindhoven twee weken geleden. Euh, verkeerd afgesproken met de vrienden. Bijgevolg hebben we elk een ander weekend in Endhoven verbleven, maar onze lieve vrienden zijn wel speciaal afgekomen voor een dagje Eindhoven samen. We vonden dit echt geweldig leuk!
  • Terug gaan werken. Dat was echt een heel belangrijke verandering in mijn leven Het is maar 2.5 uur op een dag en voor mij dus ideaal , aangezien dat krammige lijf niet meer aankan. Ik doe het heel graag, al is het heel druk in mijn adhdkopje tussen al die kwebbelende kleutertjes. Dit is heel belangrijk voor mijn eigenwaarde. Ik heb terug collega’s, terug een doel, en mijn werk wordt gewaardeerd. Ja, ik ben er echt nog elke dag blij mee dat ik toen heel snel op die kar gesprongen ben.
  • De zorg voor mama, ja ik hoef het niet opnieuw te vertellen , heb er al genoeg over geblogd. Mijn grote wens is dat mama het daar goed naar haar zin zal krijgen en dat ze het zal aanvaarden en er uiteindelijk nog gelukkig wordt. Want het is oo zo pijnlijk  als je ziet hoe moeilijk ze heeft. Ik wil dit nooit , nooit van mijn leven nog hoeven te doen. Ik heb hier een serieuse knak van gekregen. Het klinkt misschien raar, maar ik kon de dood van mijn vader veel beter plaatsen dan dit.
  • Ik heb ook een hele mooie droom gerealiseerd. Een klein stukje Canada, waar we in het vervolg zullen verblijven als we naar Canada gaan.
  • Voor de rest hebben we genoten van de dagdagelijkse dingen. Veel gezellige momenten. Genoten van concerten, stand up comedy met als top off the bill het concert van The war on drugs. Zo kon ik dat ook van mijn lijstje schrappen.
  • Welke plannen voor volgend jaar? Wel eind maart gaan we paaseitjes gaan leggen in Canada en op 1 juli gaan we een weekje naar Kaapverdië. Een chillvakantie in een all inn hotel. Is meestal niet mijn ding meer, maar ik voel ook dat ik minder energie over heb sinds ik ga werken . Ons eerste plan was om terug naar Andalousie te gaan, maar na die zware reis naar Mexico heb ik even mijn bekomst om veel te moeten rondrijden en zo. Maar ooit ga ik zeker wel eens terug. We gaan verder plannen om het huis te renoveren in 2018. Er kruipt daar allemaal veel tijd in, gaan zien naar badkamers, prijsoffertes te laten maken . Ook naar keukens, vloeren, heel de rimram. En we zijn er nog steeds niet uit of we niet meteen ook de living zullen opknappen. Schouw wegkappen, nieuwe vloeren. Maar aheum, ik weet niet of onze portemonnee dat zal trekken.
  • Ik verwacht geen grootse dingen in 2018. Ik ben heel tevreden met hoe mijn leven momenteel loopt. Ik ben gelukkig, kan leven met mijn aandoening. Mijn grootste wens voor 2018 is dat mama nog een tijd gelukkig kan zijn. Voor de rest dat iedereen gezond blijft. Dat ik kan blijven genieten van mijn geweldige kleindochter die ondertussen heel gewoon is om voor de camera te staan  . Ze brabbelt er op los, ja ze vind videochatten echt leuk. Soms vraagt ze er zelf achter. En dat iedereen gewoon gelukkig is.

 

Fijn 2018 gewenst!

Amuthavali

Als mijn zoon 2.5 jaar was viel hij uit het raam van zijn slaapkamer. Dat gebeurde terwijl mijn man toendertijd en ik druk aan het werk waren in onze taverne. Mijn nicht die op dat moment aanwezig was had het ongeval zien gebeuren, vloog naar de telefoon en belde de hulpdiensten. Op dat moment wist ik nog niet wat er gebeurt was. Toen ik wou gaan kijken probeerde iedereen me met man n man tegen te houden. Mijn zoontje was uit het raam van zijn slaapkamer gevallen.

Ik ben toch buitengeraakt door krachten eigen aan moeders in strijd om hun kinderen. Ik ben beginnen roepen en tieren, ik zag mijn kind voor dood liggen.

Tot ik opeens mijn kindje zijn hoofd zag opheffen het begon te braken. Thanks god dacht ik , het is maar een hersenschudding. Twee dagen heeft mijn kind tussen leven en dood gezweefd. Vreselijke momenten waren dat. Ik heb daar 7 jaar een trauma van overhouden, maar dat is een verhaal apart.

Maar Amaury overleefde, na vier weken was zijn schedel volledig hersteld en mocht hij naar huis. En dan, ja en dan.

Dan zat ik met een dankbaarheid, waar ik geen weg mee kon. Dankbar tegenover God, tegenover wie??? Ik kon het geen plaats geven. Ik was zo ongelooflijk dankbaar dat er ambetant van was dat ik niets kon terugdoen, terugdoen aan wie??? Aan wat??

Tot ik een folder in mijn handen kreeg van foster parents , zo heette” plan Belgium “toen nog. Ene kind financieel adopteren. Het was iets van 10 euro per maand, maar het was nog in Belgische franks. En ik dacht, dat is het!

Mijn kind mag leven, dan mag een ander kind voor mij ook een goed leven hebben!

En ik deed een financiele adoptie. Ik kreeg een kindje toegewezen uit Zuid -India.

Amuthavalli was haar naam. Ik kreeg een foto van haar en vooral mijn dochter was zo fier op haar zusje in India. Ze nam de foto mee naar school om te tonen an de juf en haar vriendjes. En ze was zo blij met haar Indische zusje.

We stuurden brieven kregen dan al eens een tekening. Kleine Amaury trok zich daar weinig van aan. Aimée daarentegen volgde dat allemaal op de voet en was daar heel erg mee bezig.

En Amuthavalli groeide en ik denk dat we zo’n drie jaar betaald hebben als plan ouder. Maar dan opeens kregen we een brief dat Amuthavalli met haar familie verhuisde naar een district waar Plan Belgium niet werkzaam was. En zo werd het contract en het contact verbroken .

Maar mijn gedachten gaan nog vaak naar Amuthavalii die ondertussen ook al een jaar of dertig moet zijn. Misschien dat ik ooit nog eens zo’n projectje doe. Ik denk er nu vaak aan door al die acties op music for life.

Amuthavalli het ga je goed!

Liefs

xxxx

Gebroken hart.

Ik heb mijn moeders hart gebroken en ook het mijne.

Nog nooit in mijn leven heb ik et zo moeilijk gehad. Dat is erger dan mijn echtscheiding, erger dan het verlies van mijn vader.

Zomaar je nietsvermoedende moeder ( omdat ze alles vergeet  ) s morgens moet meenemen naar het zorgcentrum, met het oog op, “daar blijven” en haar horen zeggen, ik ga nu naar mijn dood ze gaan me nu opsluiten in mijn gevang. dat ging recht door min hart en ik kan haar geen ongelijk geven.

Dit is haar eindpunt, en dat is hard om mijn eigen woorden hier te lezen.

Ja, ik heb geweend, heel de dag tranen met tuiten. Ondanks alle steunberichtjes, waarvoor dank aan iedereen trouwens.

En ja rationeel heeft iedereen gelijk dat het beste is voor ons ma. Maar niettemin, was het bikkelhard en zit ik hier als een wrak met betraande ogen te typen.

ik kan niet stoppen met wenen , hoe goed ik me ook gehouden heb in haar aanwezigheid.De tranen zijn losgebarst in de auto en ze zijn sinds deze morgen niet meer gestopt.

Ik hoop echt heel erg dat ze haar draai zal vinden, en dt ze vooral  nog een paar gelukkigee jaren tegemoet gaat! Voor mijn part nog 20 jaar. Ik zou het haar gunnen!

 

 

 

Kieken

In het begin van het jaar zijn we naar Mexico geweest met vrienden van ons. En een paar maanden geleden spraken we af om samen een weekend naar Eindhoven te gaan. In het begin van december zodat het niet al te druk wordt. Ikke dus boeken, onze vrienden ook.

Vrijdagmorgen stuur ik nog snel een smske met ‘” tot vanavond in Eindhoven”. Ik vertrek naar mijn werk, en bij thuiskomst vlug een kop koffie en vertrekken. Uur file rond Antwerpen. En na de file moesten we een dringende plaspauze maken en omdat het raar was dat we onze vrienden nog niet gehoord hebben, besluiten we om toch eens te bellen. En als we vragen waar ze zitten, zeggen ze doodleuk ” thuis”. Euh, ik denk dat we het even in Keulen horen donderen . Jaja ons Chrissebie heeft de verkeerde datum geboekt. Zij hebben geboekt voor volgende week. Ons weekenje samen gaan we dus elk apart moeten doorbrengen. Ik kan mijn eigen wel voor de kop slaan, maar we besluiten om er toch het beste van te maken.

Een kwartier later bellen ze ons op. We zijn nog steeds aan het rijden. Ze hebben een lumineus idee. Ze hebben beslist dat ze op zaterdagmorgen zullen komen, en de dag met ons spenderen en s avonds terug naar huis rijden. En dan de volgende week zelf dan op weekend te komen.

Ik had hier vast zelf nooit aan gedacht. Mijn gedachten staan dan ook meer bij mijn moeder eerlijk gezegd, maar soit. Ik ben wel heel blij, en reserveren meteen een ontbijt met zijn vier voor de zaterdagochtend.

Het is al over vijf als we aankomen. We beslissen nog een beetje op verkenning te gaan en maken dan een keuze uit de talrijke restaurantjes. Het wordt ” De steakfabriek en we hebben daar een zalige ossehaas gegeten, echt een aanrader.

S morgens komen de vrienden al aan terwijl mijne Wim nog aan het badkameren is. We reppen ons naar beneden en genieten van het ruime ontbijt.

Het doet goed om eens mijn zinnen te kunnen verzetten want ik slaap heel slecht, lig constant te piekeren hoe ik het vrijdag moet aan boord leggen om mama naar het zorgcentrum te doen. Ik heb het nog altijd heeel heel zwaar en ik zit tegen mijn grenzen aan.

Om eens goed te gaan winkelen ben je in Eindhoven aan het goeie adres. We tetteren, ik kan mijn hart luchten , want onze vrienden hebben zelf ook ouders in een zorgcentrum, en ze begrijpen hoe ik me nu voel.

De dag vloog zo om! Onze vrienden vertrekken tegen 17 h, We gaan even naar de kamer om ons op te frissen en besluiten om nog iets kleins te gaan eten, want heel veel honger hebben we niet. Ik kruip vroeg in mijn bed. Ik heb echt geen zin om nog ergens naartoe te gaan.

Op zondagmorgen besluiten we om na het ontbijt naar huis te gaan. Mijn hoofd staat er echt niet naar om nog naar Maastricht te gaan, of nog eens alle winkels te doen. Ik wou gewoon naar huis. Het sneeuwde heel hard in het naar huis rijden en ik was echt blij dat we veilig thuis waren.

Voor vrijdag heb ik nog steeds geen plan. Ik pieker me te pletter hoe ik ons mama naar het zorgcentrum gaan brengen. Ik ben verteerd door verdriet en ik kan niet eens eens goed huilen.

Maar toch ben ik blij dat ik zaterdag een geweldige dag gehad heb. Dank u M en J om de moeite te doen om helemaal naar Eindhoven te komen! Het heeft me goed gedaan.

Brief aan mijn moedertje

Dag mama,

Ik weet niet goed hoe ik deze brief moet beginnen? Want er is geen goeie manier om die brief te schrijven! Ik zal dus maar met de deur in huis vallen, en het zal hard aankomen, heel hard.

Verleden week kregen we nieuws van het zorgcentrum dat er na meer dan anderhalf jaar wachten, plaats is na lang wachten op de wachtlijst voor je. Je gaat  nu al vier dagen naar het dagcentrum, maar je gaat nog telkens naar je huisje s nachts om te slapen.

Het nieuws overviel me, ik verschoot, dat het “nu” al was en ik slaap sindsdien heel slecht.

Het gaat niet zo goed met jou. Van een zelfstandige dame die op haar eentje de wereld durfde rond te reizen ben je een schaduw van uzelf geworden. Koken lukt u niet meer, zelf voor uw lichamelijke verzorging instaan lukt ook niet. Maar dat is al een hele tijd zo.

Verleden week toen we met u uit eten gingen samen met jou, zat je heel apathisch voor jou uit te staren al wist je maar half waar je was en in wien zijn aanwezigheid. Ik maakte me toen al heel erg zorgen .

En Ja, ik heb toen een mail gestuurd naar de verantwoordelijke van het dagcentrum om te vragen of zij het ook merkten dat het met jou niet goed gaat. En ze beaamden dan en ik kreeg nog dingen te horen, waar ik van verschoot, maar die ik hier niet neerpen uit respect voor jou.

Misschien heeft dat er voor gezorgd dat je ineens vooraan op de wachtlijst kwam te staan, ik weet het niet.

Ik vind het zo verschrikkelijk wat ik je moet aandoen, je vrijheid afnemen. Mijn hart bloedt, want ik heb het gevoel dat ik een mes in je rug steek.

En woensdag moesten we op bezoek naar de afdeling waar je naartoe kan en ik had zo gehoopt dat je het zou zien zitten, maar dat was niet het geval. Je ziet het niet zitten.

Dus valt de beslissing op mijn schouders en die van mijn broers, want ik kan dat onmogelijk alleen beslissen, dat kan ik niet aan.

En ik zag de angst in je ogen, ik hoorde je verbaal tegenspartelen , door te zeggen dat jij nog alles kan, want je denkt echt dat je nog in staat bent om alleen te wonen, te koken, de afwas te doen. Maar de waarheid is anders. Ik moet je nu vernederen door te zeggen dat je dat allemaal niet meer kan. En het ergste is , je gelooft me niet.

Ik voel me zo slecht in die situatie! Ik heb het gevoel dat ik je al begraaf terwijl je nog leeft, het lijkt of dat ik u heb opgegeven, en mijn hart bloed zo hard, dat ik zelfs niet van kan wenen. Ik pieker me een ongeluk, slaap weinig en slecht, drink sloten koffie om toch wat wakker te zijn, en s avonds heb ik terug mijn slaapmedicatie nodig.

Maar ik mag eigenlijk niet klagen, want ik ben niet het slachtoffer, maar jij bent het, van wie we de vleugels aan kortwieken omdat het te gevaarlijk wordt voor jou om s avonds en s nachts nog alleen te zijn. Ook de buren maken zich zorgen. Je ontregelt de verwarming, en onlangs stond de verwarmingsketel haast op ontploffen. Gelukkig was er een alerte buur die een oogje in het zeil houdt.

En ik kan er niets aan doen, maar ik kamp zelf met ernstige gezondheidsproblemen, neen ik ga er niet aan dood gaan, maar het verhindert me om energie te hebben om jouw leven er nog eens bij te nemen.  Sinds ik ga werken, voel ik ik dat ik daarbij aan mijn grenzen zit. Het lukt me echt niet meer om veel naar Menen te komen om ook alles te doen wat eigenlijk nodig is. Ik sta achter met uw papierberg die ik te verwerken heb.

Er is zo veel dat ik eigenlijk al lang had moeten doen, maar het komt er niet van.

Ik vind het erg mama dat ik voor u niet kan terugdoen wat jij voor ons gedaan hebt. En ik moet alsmaar denken aan het verhaaltje dat ons vader ons vertelde van de merel die gevangen werden. Als het kindje merel werd gevangen, vlogen de ouders naar het kooitje waar de jonge merel gevangen zat , ze hadden voedsel bij, zij lieten hun kind niet in de steek. Je vertelde dat omgekeerd, stel, ze vangen een mama of papa merel, de kinderen nooit zouden doen wat de papa en mama merel zouden doen. En hij heeft gelijk. Het is waar, Het verhaaltje klopt. Gelukkig hebben wij wel even goed voor onze kinderen gezorgd zoals jij voor ons gezorgd hebt.

Het maakt het allemaal zo verward voor mij. Mijn verstand zegt dat ik er goed aan doe je te laten opnemen. Mijn hart , dat is andere koek. Mijn hart is het niet eens met mijn verstand en dat zorgt voor de onrust, de twijfels, of het wel goed is.

En ik weet dat je nu heel erg pijn moet doen, lieve mama. Ooit zal je het me wel kunnen vergeven, want mama’s vergeven hun kinderen altijd. Jou liefde voor ons is zo groot.

Dank u mama voor alles, en duizend keer sorry sorry sorry sorry sorry ………  Het doet zo’n pijn om je zo te moeten ontgoochelen , en kwetsen.

Maar weet dat ik er altijd voor jou zal zijn.

Je dochter

Christa

En dan opeens………

En dan opeens kreeg ik telefoon van uit het zorgcentrum, dat mama de tweede op de wachtlijst staat. En hoewel ik verleden week zelf nog aan de alarmbel getrokken heb dat het niet meer gaat, vind ik het toch moeilijk. Ik moest even slikken en ik raakte in paniek, bij het idee, van ” hoe gaan we haar dat uitgelegd krijgen” Ik weet dat ze dat eigenlijk niet wil. Ze zal zich vast keihard verzetten . En het idee dat ik haar zal moeten pijn doen, brrrr, neen dat zijn dingen waar ik liever in een hele grote boog om heen zou lopen. Maar ja, het zal zowieso eens moeten.

Sinds ik terug ga werken, kan ik de zorg voor mama er echt niet meer bijnemen. Mijn fibrolijf en fibrokop kunnen  echt niet meer aan, dan de paar uurtjes werken en nog een beetje huishouden erbij.

Het voelt als ik mijn moeder moet verraden, haar in het hol van de leeuw sturen. Haar laatste reis, hoe vreselijk is dat niet.

Ik moet het even kunnen verwerken.

Kaapverdië

De kogel is door de kerk onze zomerreis volgend wordt Kaapverdië. Aanvankelijk dachten we om nog eens naar Andoulisië te gaan. Maar ik beken ik heb het zo moeilijk om twee keer naar de zelfde plaats te gaan. Hoe hemels het ook was in die B&B. De roep van het onbekende is heel dwingend.

Ik ken alle prijzen van reizen weet direct wanneer iets heel goedkoops staat of net duur is die dag. Ik ben zoals iemand die de beurskoersen volgt in de bank maar dan wat reizen betreft.

En zo had ik gisteren een reis naar Kaapverdië gezien waar we kwa prijs kwaliteit niet naast konden kijken. Een Riu all inn hotel op Kaapverdië voor minder dan de prijs wat we in een Riu hotel in Adalousie zouden betalen voor een half pension  dan is de rekening snel gemaakt bij mij. Maar we waren zo moe gisteren  en we besloten om het boeken tot vandaag uit te stellen. Maar ik trok grote ogen toen deze morgen de prijs meer dan 300 euro duurder bleek te zijn. Dan maar snel boeken via Nederland. Jeezemina tegen dat ik van mijn werk kwam was die reis ook al meer dan 300 euro voor twee personen duurder.

ik was helemaal van mijn melk belde naar Tui Belgie en er was niets meer aan te doen.

Maar het geluk was me blijkbaar goed gezind en opeens waren de prijzen op Tui Nederland opnieuw gedaald voor het gewenste hotel en dan hebben we prompt geboekt.

En ik ben zo blij . Op 1 juli gaan we een weekje naar Kaap Verdië. Ja reizen ik kan er niet zonder  het is zo belangrijk voor mij. Ik wou zo graag een chill vakantie met weinig jetlag maar toch iets exotisch en anders dat wat we eerder al bezochten. I cross my fingers!