Dag Jenny.

Dag Jenny.

Ik kom hier weer keihard te laat aandraven met mijn woorden, want je kan ze niet meer lezen! Maar toch, moet ik het ergens kwijt, wat ik je nog te zeggen had.

Ik ken je al een hele tijd. Niet zo zeer In real , maar eerder via chat. Ja we hebben elkaar ook in het echt ontmoet, want we gingen beide bij de zelfde dokter. En op een dag had ik een afspraak net terwijl je in het ziekenhuis lag. Ik vond het fijn je te zien, de dame

achter het zeepaardje. Het zeepaardje verving uw foto op facebook. Daarna heb ik je nog eens gezien in Oostende, samen met je vrienden. Maar meer persoonlijk contact was er niet.

Maandag moest ik er opnieuw naartoe, naar “onze” dokter. Daarna besloten we om nog een wandelingetje te maken door Oostende. We liepen over het wapenplein, en dan zag en hoorde ik de werken, de werken die voor u een nachtmerrie waren. Want je had zwaar tinnitus, en hyperacusius. En ook fibro en cvs. Vier gemene pretbedervers in het leven. Wat zeg ik pretbedervers, bij u namen ze elk sprankje levenskwaliteit af, elk moment van hoop, elk brokje energie. Je was op! Je hebt het me verteld een paar maand geleden. Je verkeerde in een toestand van ondraaglijk lijden, had amper nog goeie momenten. En je wou gebruik maken van de euthanasiewet. Ik begreep het, kon er in komen, want als elke dag een hel wordt om te te overleven, snap ik je keuze. Al had het natuurlijk anders gekund, als er meer begrip was geweest, en vooral meer oplossingen voor het nodeloze lijden. Maar dat is er helaas nog steeds niet. Je was moegevochten.

Ik had begrip voor je keuze. Maar we kwamen er niet meer op terug, de volgende chatsessie babbelden we gewoon over koetjes en kalfjes, maar werd het woordje “euthanasie” doodgezwegen.

En maandag liepen we dus over het plein, dicht bij de plek waar je woont, en ik zei tegen Wim, ” Toeme, ik moest een berichtje gestuurd hebben naar Jenny, om te vragen of ze graag een bezoekje wou ” want ik wist dat ze bezoek meestal niet aankon, dat het al snel te druk voor haar was en dus belde ik ook niet zomaar aan , met de vrolijke mededeling, piep, hier ben ik, ik kom eens leuk met je tetteren. Ik hoorde de machines draaien en ik heb misschien maar 1/10 de hyperacusius van wat jij te verduren kreeg, zelf ik legde mijn handen op mijn oren en stapte verder, de winkelstraat in.

Lang zijn we niet gebleven, ik was zelf moe, mijn lichaam kreunde onder de pijnen, het wandelen putte mij uit.

S avonds na het avondeten zette ik mijn computer open en het eerste wat ik te zien kreeg was jou doodsbericht. Ik verschoot me een bult, was er helemaal niet goed van. En eerlijk Jenny, ik wist niet of ik nu triest moest zijn of blij omdat je nu was waar je wou zijn, in het land van de stilte. Ik was kwaad omdat het zo erg is dat die ziektes iemand zo ver drijven dat ze uit het leven willen stappen, omdat het onhoudbaar is geworden. Ik was kwaad ook op het onbegrip voor die aandoeningen. Wat een lijdensweg mensen stilletjes gaan, achter gesloten deuren, omdat het voor hen zelf onmogelijk is om nog sociaal contact te hebben omdat dit hen zo uitput.

Het had allemaal zo mooi kunnen zijn, je was een knappe aangename vrouw, die ik graag gekend hebt. Ik kon er niet bij zijn op de uitvaart omdat ik die dag moest oppassen. En ik vroeg me tevens af, of het niet hyprocriet zou zijn om naar de uitvaart te gaan , terwijl ik maandag niet langs was geweest, geen berichtje had gestuurd.  Maar spijt komt vaak te laat.

Ik hoop Jenny, dat uw dood niet voor niets is geweest, dat er gauw iets gevonden wordt voor al die aandoeningen, dat er uit geleerd kan worden. Ik hoop Jenny dat je aangekomen bent in het land van de stilte, het ga je goed Jenny, het was fijn je gekend te hebben.

x

Advertenties

12 gedachtes over “Dag Jenny.

  1. Bijzonder aangrijpend! Ik ben een groot voorstander van euthanasie, maar het blijft toch altijd een enorm confronterend iets. Ik hoop dat ze rust gevonden heeft.

    1. Wel, ik ook, vandaar dat mijn gevoelens zo verwarrend zijn. Maar ik vind het wel heel erg dat dit iemand was, die naar haar gevoel niet anders meer kon, omdat ze niet meer kon geholpen worden. Het was niet zo dat ze palliatief was.

    1. Ik ben vooral heel blij dat de mogelijkheid bestaat om levensbeëindiging toe te passen bij ondraaglijk leed. Maar ik vind het heel erg dat een mens dat nodig acht omdat er geen oplossingen zijn voor de lichamelijke problemen, terwijl J, niet terminaal ziek was. Heel erg dat ze het niet zag zitten, om oud te worden met haar aandoeningen. Dat roept grote vragen op. Vragen van, is het niet dringend tijd dat gezocht wordt naar oplossingen van aandoeningen die vaak ontkent worden.

      1. Klopt, Christa. Zeker voor mensen met de ingesteldheid als Jenny is dit een absolute noodzaak.
        Rond die ‘levensbeëindiging’ heb ik de laatste weken al heel veel nagedacht en ben tot de nodige conclusies gekomen. Ik schrijf niet veel op mijn blog over wat momenteel met mijn moeder gebeurt, maar het is héél confronterend. Zij heeft een lang leven gehad, maar om zo te moeten de laatste maanden slijten – echt …
        Al heel wat traantjes gevloeid de laatste tijd…

      2. Veel sterkte in deze moeilijke tijd. Ik snap je volledig. Ik zou het liefst ook sereen sterven , met iedereen rond mij die ik er graag bij heb. Ik zou ook kiezen voor euthanasie als ik daar de kans toe kreeg .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s