Bam!

En dan heb je een leuke dag met vrienden, met een etentje er bovenop, heel gezellig, lekker eten. En dan kom je thuis en het lijkt wel of je ineens een mokerslag krijgt. Niet omdat er iets raars, of onheilspellend noch triestigs is thuis. Neen want ik ben perfect gelukkig. En toch! Het lijkt of ik de mokerslag niet meer kon ontwijken, er niet onderuit kwam. He really hit me!

Even toegeven en op aangeven van de “big Bam” vroeg gaan slapen en dat we morgen terug fris opstaan, met herwonnen energie en we zijn weer een beetje op de been.

Maar “Big Bang” lijkt al mijn energie in één keer te hebben uitgezogen als een dorstige vampier in mijn vleesrijke lijf. Ligt aan de talrijke nachtmerries die me ook deze nacht te beurt vielen? Of aan die hormonenkuur, moet ik nu wel of niet die pilletjes nog verder nemen? Ik voel me leeg, mijn voeten slepen over de vloer alsof er onderaan magneten bevestigd zijn die het stappen moeilijker maken. Hm een blik in de spiegel verteld ook niet veel goeds. Ik loop met grote witte kringen rond mijn ogen. Mijn ogen zitten diep en ik heb het gevoel dat ik niet eens op mezelf lijk.

Ik heb me gesleept om te koken, om te praten, te eten. Op mijn bed gelegen, wat doelloos rondgesurfd op het net alsof ik dacht daar antwoorden te vinden op mijn gebrek aan energie, mijn verdwenen levenskracht. Ik ben op. Ik zou het liefste even verdwijnen tot ik mezelf terug in de spiegel kan kijken en zeggen, Ha, daar is ons Chrissebie terug.

Ik ben kwaad, ik wil dit niet! Ik vecht er al zo lang tegen, door leuke dingen met mezelf en mijn ventje te gaan doen, om zo het hoofd boven water te houden en niet meegesleurd te worden door de vuist om mijn nek, die me korte snok, naar beneden trekt.

Kan ik niet gewoon een gebroken been hebben, waarvan de mensen zeggen, ochere kijk daar ze heeft haar been gebroken. Een gebroken been heeft nog iets stoers, iets wat je tegenkomt als je aktie onderneemt, bij het sporten, of gewoon bij het uit de auto stappen. Maar het is toch wat heroïscher dan de grote val in het zwarte gat. Waar de muren glibberig zijn, eens je over de rand bent en alle grip aan het verliezen bent.

Ik voel hoe ik me vastklamp aan de kleine dagelijkse dingen, die me de kracht geven . Want mensen denken onterecht dat iemand die “depressief ” is persé ongelukkig is, want dat is helemaal niet zo. Dan hoor je vooroordelen als, goh, waarom moet die depri zijn, ze moet niet werken, ze gaat op reis, ze heeft een dak boven haar hoofd. Wel mensen. Een depressie is niet hetzelfde als even een dipje hebben, het even niet zien zitten, problemen hebben.

Het is mijn lijf die opgeeft, die halt roept. Het is mijn harde schijf die vol zit, en als een computer vol zit gaat hij crashen, hij start niet meer op! Dan moet je hem even resetten, even wat bestanden weg doen, overbodige dingen uitsmijten, virussen verwijderen. En dat heeft wat tijd nodig .

Maar ik wanhoop niet! Morgen heb ik een afspraak bij de Gynaecoloog om die hormonenkuur te bespreken. De medische oorzaak ook te zoeken, van mijn buik en rugpijn. En volgende week heb ik een afspraak bij mijn psychiater die samen met mij eens kan kijken voor een betere combinatie van mijn medicatie.

En er zijn lichtpuntjes , die zijn er altijd ! En het is niet zo dat ik ze vaak niet meer zie! Want zoals ik al zei, ik ben een gelukkig mens. En zolang er lichtpuntjes zijn kan ik vasthouden aan de grassprieten die groeien aan de boord van het zwarte gat. Ik wil van zijn levens nooit meer terug naar die zwarte hel! Ik heb ze ooit gezien, been there, done that.

En voor wie denkt dat ik kamp met een groot gebrek aan karakter, wel, haak dan gewoon af, ik doe wel verder met mensen zonder vooroordelen, mensen die weten waarover ik het heb. Ook medelijden kan ik mijden als de pest, ik ben niet te beklagen, ik ben gewoon moe. Ik vraag alleen, laat me even bekomen, laat me even rusten bij mijn pak en zak. Als ik er klaar voor ben, zullen de ringen rond mijn ogen verdwijnen en krijg ik weer lichtjes in mijn ogen. Misschien is het volgende week , of is het morgen al en word ik kwaad omdat ik me vandaag zo kwetsbaar heb opgesteld, door hier alles uit te braken, omdat ik anders met het onbehaaglijke gevoel blijf zitten dat ik moet overgeven dat mijn innerlijke een beerput is die aan het rommelen is. Wel het doet me goed om dit even van mezelf af te schrijven. En daarom dank aan mijn laptop, die het allemaal kan slikken, zonder commentaar te geven. Gewoon een luisterend oor te bieden. Want uiteindelijk is dat het enige wat ik op dit moment nodig heb.

Chrissebie.

Advertenties

17 gedachtes over “Bam!

  1. Maar medeleven mag wel hé? Een mens is ook maar een mens…soms gaat het minder goed. Als je jezelf kan optrekken aan kleine dingen en denkt zoals jij doet, dan ben je al een heel eind verder.
    Moed!

  2. Hopen maar dat de afspraak van morgen verlichting kan brengen.

    Hoe kan ik een positief momentje lanceren?
    Euh…

    Een bejaard koppel zit op een zondagochtend in de kerk. Halverwege de mis leunt de vrouw naar haar man en zegt :’Ik heb net een stil windje gelaten. Wat moet ik nu doen? ‘ Haar man leunt naar voren en zegt: ‘Voorlopig niets. Als we thuis zijn zal ik een nieuw batterijtje in je hoorapparaat stoppen….’

  3. Heel moedig om dit hier neer te schrijven, en ik hoop dat het je helpt.
    Ne mens is maar ne mens he. en we zijn er om elkaar moed in te spreken.
    Hopelijk kunnen de artsen waarmee je een afspraak hebt, je wat helpen.
    XXX

  4. Toch wel deels herkenbaar. Vooral dat stuk van die harde schijf. Wat heb je het in zijn geheel goed omschreven, zeg. Een stortvloed van woorden. Het leek wel of ze geen keuze had maar ze figuurlijk moest uitbraken, geen tegenhouden aan. Ik kan me wel voorstellen dat dat een beetje oplucht. Goed om te lezen dat je de moed niet opgeeft, dat je er in slaagt om er desondanks het beste van te maken. Ge zijt een straffe madam!

  5. Vooral die laatste zin. Laat mensen met vooroordelen maar waar ze zijn. En goed dat je vooràl jezelf hierin volgt. Ik duim heel hard mee dat de afspraak soelaas mag brengen.

  6. van je afschrijven is altijd een goed begin
    dat gebrek aan energie en zo veel willen blijft een spelbreker
    kwaad zijn helpt niet, weer energie dat je kwijt bent
    rustig verder kabbelen met nu en dan een uitspatting waar dan weer extra tijd voor nodig is om te bekomen
    ellendig en ziek als we weer eens kunnen zeggen ‘we hebben het toch gehad/gedaan’, en dan vraag ik me vaak af of het die ellendigheid waard was, want echt als je je zo slecht voelt is niks het waard op dat moment
    k hoop dat ondertussen chrissebie al beetje teruggevonden is!

  7. I feel you…… en het is enorm frustrerend om uzelf te moeten gaan verantwoorden bij mensen die wél gezond zijn. Gelukkig zijn er nog grassprietjes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s