Groot gebracht in angst.

Ik las daarnet een artikel van iemand die in de theaterwereld werkt en kampt met een hevige burn-out. En over de steeds terugkerende factor, de rugzak uit het verleden.

Ook ik ben daar niet gespaard van gebleven. Al menige keer kreeg ik in mijn vroeger leven een burn-out-depressie met desastreuze gevolgen. En sinds een tijdje ben ik erachter hoe dat kwam. Ik ben grootgebracht in angst. Al van peuter werd angst gebruikt als wapen tegen mij, eigenlijk niet “tegen” mij , maar om me te beschermen . Wapen nummer één waren de doodzondes en de duivel. Liegen was doodzonde, uw ouders niet eren was doodzonde. En oneerlijkheid was al helemaal niet getolereerd. Dat laatste is bij mij ook een punt waar ik heel zwaar aan til.Uiteraard moesten mijn ouders, mij opvoeden en mij uitleggen wat goed en fout was. Dat is dan ook één van de waardevolste taken als ouder. Alleen was die manier waarop helemaal uit den boze.

Mijn vader vertelde van de brandende hel met zijn duivels, maar ik , een kind met heel veel fantasie zag dat in geuren en kleuren, Ik zag die duivel, een lelijkaard met afgestroopt vel door de brandwonden. Ik zag de etterende blaren op zijn lijf, ik rook zijn verschroeide haren. En ik had er nachtmerries over en ik was bang, heel bang voor de duivel. Ik zou en ik moest de tien geboden naleven! En ja, ze zitten er goed in gebakken. Te goed zelf! Ik durf met moeite neen zeggen , heb er heel mijn leven alles aan gedaan om mijn vader te plezieren, om er voor te zorgen dat hij fier op mij zou zijn. Ik eerde mijn vader niet uit “respect” maar uit angst omdat ik toch zo graag wou dat hij in mij een “goede dochter ” zou zien.

Waar ik nog meer angst voor had was voor “Warden” de voddenman. Mijn vader zou mij weggeven aan hem als ik niet braaf was. En dat omdat hij mij graag zag hij. En ik, ik kon dat niet aan elkaar knopen. Je ziet uw dochter graag en je daarom geef je haar weg. Dat ging mijn kleine petje te boven.

Dan was er nog Sinterklaas en Zwarte Piet, ik wist helemaal al niet wat ik aan die twee had. Want ik moest er bang voor zijn, want, als ik niet braaf was kreeg ik van de roe. Nu daar had ik Zwarte Piet al helemaal niet voor nodig, want we hadden zelf zo’n ding, Een stok met lederen riempjes aan. Waar we ook al bang mee werden gemaakt. Mijn vader zat achter mij me dit onding als ik weer eens een jongensstoot uigestoken had. Of ik was opstandig. Want ja, ik was opstandig. Dan riep ik hem dat hij me toch niet graag zag en dan werd hij kwaad en zat met de martenee, achter me aan. Wat moet je daar als kind van denken?

Ik begreep de wereld niet. Sint en Piet waren stouteriken en kindervrienden tegelijk. We moesten een heel jaar braaf zijn. Van kleins af werden we al emotioneel gechanteerd.

Geen wonder dat ik in mijn bed plaste tot ik tien jaar was! Ik was zo angstig dat ik moeilijk kon inslapen.

Dan was ik alweer bang om opgesloten te worden in de kelder. Mijn broers verkneukelden zich hierin. Dan deden ze het licht uit dat , want de schakelaar zat aan de buitenkant van de deur? En dan riepen ze dat er spinnen liepen van een meter groot, met heel veel haar op hun poten.

Nog zoiets wat me opstandig maakte is , ik moest mijn bord leegeten , want de zwartjes in Afrika hadden niet eens eten. Dan riep ik steevast dat ik liever bij de zwartjes ging wonen en ik meende het nog ook! En als het niet over de zwartjes ging dan ging het over de oorlog, waar ze moesten overleven met boterbonnetjes en zo. Ik denk dat iedereen dit wel herkend in de zuinigheid van onze ouders die de oorlog hadden meegemaakt.

Pas nu weet ik ook dat mijn ouders zelf de slachtoffers waren van hun ouders. En dat ze het idd heel goed bedoelden. Ze ook maar de manier gebruikten die zij kenden, namelijk het kind met angst opzadelen zodat het mooi in het gareel zou lopen. En zo leerden we onszelf voorbij lopen om toch maar “goed” bevonden te worden in de maatschappij. Zodat onze vriendinnen ons super zou vinden, we liefde zouden vinden enzovoort.

Ook op de werkvloer wordt er vaak met angst om onze oren geslagen. De angst om onze job te verliezen, want er worden o zo veel eisen gesteld. Toen ik onlangs op de site van de vdab keek viel het me op dat er zo’n hoge eisen worden gesteld, er zijn door de werkgevers in spe zoveel puntjes aangekruist die gewenst zijn dat je er moedeloos van wordt. Dat je het niet aandurft om te solliciteren omdat de maatstaven en verwachtingen zo hoog liggen . Heel moeilijk voor iemand waar het zelfvertrouwen zich nooit kon ontwikkelen, want stoute kinderen verdienen de roe, en ik was er blijkbaar zo eentje. 😉

 

 

 

 

Advertenties

9 gedachtes over “Groot gebracht in angst.

  1. Dit had door mezelf geschreven kunnen zijn. Zo herkenbaar. Opgegroeid in angst. En die angst trekt zich nu in alles voort. Waarschijnlijk wel typerend voor onze generatie.

  2. Voor een kind met zo een levendige fantasie als jij, was dit niet echt pedagogisch verantwoord. Maar zoals je zelf stelt: wellicht was het niet slecht bedoeld, ook al zou men dit kunnen denken. En dit bewijst maar weer eens hoe moeilijk opvoeden is, hoe onze beste bedoelingen t.a.v. onze kinderen niet altijd goed zijn, terwijl we dat niet in de gaten hebben.

  3. Geen enkel kind verdient de roe… Maar je hebt gelijk, dat ouders het overnamen van hun ouders, in die tijd was dat de manier van opvoeden. Gelukkig zijn de opvoedkundige ideeën inmiddels bijgewerkt… en ben ik er zeker van dat gij uw kinderen nooit in de kelder hebt opgesloten! (De horror, trouwens!)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s