Maandelijks archief: mei 2017

Een paar dingetjes van mijn bucketlist geschrapt!

Wel ik ben weer boven water, wonder boven wonder. Een goed gesprek bij de huisarts en mezelf erdoor gesleept door weer volop aan de paleo te gaan. En ja, kijk, we zijn een weekje ver en ik voel het al. Het zal vast weer een tijdje goed gaan en daarna terug een beetje kwakkelen, maar laat het nu vooral goed gaan.

En een paar muziekevementen hebben ervoor gezorgd dat ik twee dingen van mijn bucketlist kan schrappen. Vooreerst we zijn vrijdagavond naar Labadoux geweest, een kleinschalig muziekfestival hier in de buurt. Eens een festival doen stond idd nog op mijn bucketlist en die is met deze geschrap, met dank aan mijn schoonzus en schoonbroer, waar we de tickets van kregen.

Wij vrijdag dus weg. We keken vooral uit naar het optreden van Daan en van de Levellers. Ik genoot van de ambiance die daar hing. Op een groot middenplein, een oase van lichtjes en bellenblazers die voor een magisch sfeertje zorgden. Ik was uitgelaten als een kind, zo blij.

Het optreden van Daan ontgoochelde, en niet alleen maar heel de tent zat op zijn honger, wachtende op nummer als Exes en housewife. Neen Daan speelde heel zijn nieuwe cd, en eerlijk, er zat echt geen variatie in zijn nummers, het leken allemaal nummers om te spelen in een bruine kroeg. Alleen tijdens de bisnummers speelde hij Exes. Heel de tent ging uit de bol, maar daar was het een beetje te laat voor. Het bleef mij één bisnummer, en met veel gestes en capsones, trok hij terug backstage, zijn grijze dunne haren in de wind, en eerlijk, er was van de knappe Daan niet veel meer over. Soit, we gingen niet om knappe mannen te zien maar om goeie muziek te horen.

Wat nooit ontgoocheld zijn de Levellers. Van de eerste noot tot de laatste noot is het publiek dolenthousiast. En ik was maar al te blij dat we vroeg de tent waren binnengegaan om ons plaatsje tegen de hekken op de eerste rij te verzekeren.

En gelukkig maar  want middenin het concert werden er moshpitjes gevormd, werd er gecrowndsurf en euh, moesten ze mij een duw verkopen  ik was zeker tegen de vlakte gegaan met mijn kwakkel evenwicht. En dan besloot ik, jaja groter moet een festival voor mij niet meer zijn dit is best ok om vn mijn lijst te schrappen. De behoefte was bevredigd zeg maar.

Maar de levellers ontgoochelen nooit! Je wordt zowaar meegezogen in hun muziek. En het nummer met didgeridoo gaat door merg en been. De energy spat van het podium ondanks de middelbare leeftijd van de muzikanten. Heerlijk.

 

En het tweede muziekevenement waarover ik het had is ” een concert bijwonen in een grote keet zoals het sportpaleis. En daar heb tickets voor gekocht voor de band “the war on drugs” die spelen geweldige muziek, soft rock, heel melodieus , rustige nummers, enfin ook niet allemaal het mag ook niet te niet te rustig zijn , of we vallen in slaap.

Ik heb dat geboekt samen met een overnachting in een dichtbijgelegen B&B voor Wim zijn verjaardag. Het optreden gaat door op 4 november. Het staat al aangekruist op de kalender.Wat een vooruitzicht. En al die leuke dingetjes zorgen ervoor dat ik al mijn moed terug bijeengescharrelt heb en terug ben opgestaan.

 

 

Help!

Het gaat al een tijdje niet goed met mij. Lichamelijk kan het er nog van door, ik ben momenteel ook veel minder actief dan een tijd geleden. Mijn hoofd zit vol, met vanalles, waardoor ik zelf veel vergeet, weinig informatie opneem, wanneer men mij iets verteld, tot grote ergenis van mijn ventje, die steeds alles moet herhalen en voor mij moet helpen onthouden.

Ik modder al een tijdje aan, het gemis naar mijn Canadeesjes en de zorg voor mijn moeder baart me heel veel kopzorgen. Ik kan het mentaal niet aan, om mijn moeder zo te zien aftakelen, ik maak me ook heel nerveus in de situatie zoals ze is en ik voel mijn krachten afnemen.

En het lijkt of ik mijn hoofd nog voller wil proppen met informatie zodat ik mijn twee grote zorgen kan vergeten. Ik google me te pletter, over vanalles. Wat ik nog wil bezoeken deze zomer in Nova Scotia of New Brunswick, mijn zoon woont bijna op de grens tussen die twee provincies. En dat googelen gaat ver , heel ver, tot revieuws van hotelletjes, of de verhuur van een mobilhome, het huren van een auto. Een bezoek aan een berenpark ( wat ik al niet meer wil doen ).

Het lijkt wel of dat ik me wil volproppen met positieve dingen, leuke vooruitzichten, om de twee grote boosdoeners aan te kunnen. En ik sta op crashen. Ok, we hebben een leuk weekendje gehad in Valkenburg, ik heb er van genoten, voelde me even beter, even weg van alles.

Maar nu sta ik er terug middenin. En dan mijn eetpatroon. Man man, dat is ook zoiets. Laat ik nu zeggen dat ik heel erg blij van lekker eten wordt. En ook van een aperitiefje vooraf met een paar hapjes als het kan. En een lekker flesje wijn. Een gezellige tète à tète. En dat zorgt ervoor dat mijn paleo op de achtergrond is geraakt. Want ik had het helemaal gehad met al die groentenstoofpotjes. Ik verlangde naar echte pasta, naar kaas, een roomsausje.

En ja, ik werd daar vrolijk van, het moment dat ik aan tafel zat. Ook eten draagt heel veel bij tot mijn persoonlijk geluk.

Maar dan is er de weegschaal. En ik durfde er niet meer op te staan, kochte broeken , ene maat groter dan wat ik droeg, en kocht een aantal nieuwe truitjes. En last but not least, ik kocht een bloesje in een grote matenwinkel, een lekker los hebbeding, waar je mijn buikomvang niet mee kan zien. Alleen doet het wijde-tent-model, wel zoiets in die richting vermoeden.

En ja, ik ben er opgestaan, op die bewuste weegschaal en ik zat een kilo onder het gewicht dat ik vermoedde , maar dat gewicht is 14 kg meer dan wat ik anderhalf jaar geleden woog, na 8 maand strikt paleo.

En dus heb ik al mijn moed samengeraapt en ben er deze morgen terug aan begonnen. En zo blijven we in rondjes draaien. Nu moet ik niet alleen vechten tegen die twee dingen waar ik moeite mee heb, maar ook nog tegen de kilo’s. Terug gezond eten. Gedaan met kaasblokjes bij het aperitief.

Maar ik weet het eigenlijk soms niet meer. Ik vecht tegen een depressie, , ik heb het gevoel dat ik altijd maar tegen allerhande “obstakels” moet vechten. Mijn geluk een beetje bijsturen door leuke dingen te gaan doen, dingen die me gelukkig maken.

Maar het is de kunst om het gewoon ” te zijn” en dat is even zoek nu, door mijn kopzorgen.

Volgende week heb ik een afspraak met iemand van de vdab in verband met een job. En eerlijk, ik hoop dat er iets uitkomt, dat mijn dagen terug een nuttige invulling krijgen, in plaats van thuis wat te zitten aanmodderen.

Misschien is dat net wat ik nodig heb. Zodat ik een excuus heb om niet meer om de haverklap naar Menen te crossen.Dat ik ook eens neen leer zeggen, omdat het niet anders kan.

Maar ik heb toch eens een afspraak gemaakt bij de dokter, ik denk dat ik even moet kunnen ventileren over alles. Ik hoop dat ik me daardoor wat beter voel.

Ik zal alvast beginnen met wat fruitsalade te maken, zodat ik daar vanavond naartoe kan grijpen als ik honger heb.