Hoe kreeg ik het voor elkaar?

Als ik me weer eens nerveus maak over de toestand van mijn moeder en helemaal op thuiskom, na een dag van bij haar zijn, zaken regelen, doktersbezoeken enz.. vraag ik me af ” Hoe heb ik dat vroeger gedaan”?

24 jaar was ik, getrouwd en hoogzwanger toen we een restaurant begonnen, niet iets wat we zomaar hadden overgenomen, maar een hoekhuis gekocht , ok, het was heel vroeger café geweest, maar daar daar was niets meer van te merken.

Ik had geen nagel om mijn in gat te klauwen, zoals we dat hier zo sappig zeggen. Maar ik kon heel de wereld aan, en ik zou die wereld eens tonen tot wat ik in staat was.

En zo geschiedde, we begonnen vol goede moed. Ik had nu wel al de reputatie in Dikkebus dat ik goed kon koken, want ik had ervoor als gerante in een feestzaal gewerkt, was daar aan begonnen voor mijn twintigste verjaardag.

Ja, ik mag wel zeggen dat ik een dulle werker was, en ook een durver. Vooral voor dat durven moet je jong zijn. Nu zou ik belange niet meer aandurven wat ik toen durfde. Nu soit, daar zit mijn gezondheid natuurlijk voor veel tussen.

Ons restaurant draaide op volle toeren, ik werkte me te pletter in de keuken terwijl mijn man de zaal deed. We hadden eerder al samengewerkt en ja mijn man hield van zijn glaasjes bier, maar ik zag daar geen graten in, want ik was daar ook niet vies van. Maar zelfstandig beginnen, moet je uiteraard wel bij de pinken blijven. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel was groot genoeg om te beseffen dat alcohol tijdens het werk uit den boze was. Ik dronk heel zelden iets als ik aan het werk was, of het moet eens een frisse pint geweest zijn in volle zomer na het service . Maar dat was het dan ook. S avonds na het werk kon ik wel genieten van een glaasje wijn, eentje, niet meer.

En al van in het begin begonnen net daar kraakjes in ons huwelijk te komen. Eerst was er het gezaag, Mijn prins viel al snel van zijn wit paard en van bij de geboorte van mijn dochter was al duidelijk dat hij af en toe de verlossingskamer uitmoest, om , juist ja, zijn portie alcohol te gaan drinken omdat hij nerveus was. Ik heb me daar zo eenzaam gevoeld op de bevallingstafel. Het was helemaal niet zoals ik het me had voorgesteld , een sterke man aan mijn zijde die mijn handje vasthield en die me steunde. Daar stond een clown, alle aandacht op te eisen met zijn zogezegde grappige uitspraken. Ik lag me daar dood te schamen, tussen de helse weeën. Maar ik zag het allemaal zitten, straks werd mijn eerste kind geboren.

Mijn echtgenoot heeft heel de week de geboorte gevierd, aja, dat moest samengaan met veel pinten achterover kappen, veel traktaties op café. En ik die hoopte dat ons huisje, enfin onze paar kamers boven, gekuist zouden worden tegen mijn thuiskomst was eraan voor de moeite.

En er werd nog meer gezaagd en er werd nog meer gedronken en ik werkte alsmaar meer en meer. Ik kreeg nog een kind , ja er waren ook nog goeie momenten toen .

Maar de situatie werd alsmaar slechter, ons Chrissebietje werkte nog meer, ik was waakzaam, begon zelf meer en meer te controleren hoe het in de zaal liep, kreeg meer en meer onder mijn voeten omdat ik me daar niet te moeien had. En ik begon te liegen tegen de klanten als mijn vent terug in de namiddag in zijn bed lag. Elke dag opnieuw, het zelfde scenario. Opstaan, een sigaret roken, koffie drinken, staan hoesten en kuchen om dan tegen 9.30 zijn eerste tuborg uit de frigo te halen. Dan begon hij te functioneren en slaagde er in de middagservice te doen. Om dan tegen 14 h boven zijn theewater te zijn, iets kleins ging eten en dan zijn eerste roes van de dag uitsliep. En ik kon zo goed liegen als mensen naar hem vroegen. Of hij zat op zijn bureau of hij had hoofdpijn. Ook als hij weg was en maar niet thuis kwam , loog ik, hij was naar de boekhouder, of boodschappen gaan doen, of naar de bank. Jaja, ik ging er volledig in mee.

Zo gingen de jaren voorbij. Het restaurant draaide goed, maar er kwamen geruchten, je kon er goed eten , maar je moest chanche hebben dat de baas wilde werken en die dag ok was.

Er volgden nog meer ruzies en de eerste ontwenningskuren in de psychiatrie. Doodbeschaamd was ik, mijn man was een alcoholverslaafde. De eerste langdurige opnamen was middenin de communieperiode. Ik kon het niet aan, maar mensen om me heen motiveerden me, Christa, je kan dit! En ik kreeg terug zelfvertrouwen en bleef maar gaan, omdat het moest. Ik had geen keuze, ik kon al die mensen niet voor schut zetten en die kindjes hun communiefeest verkloten.

Ik kreeg een zware depressie, maar daar was geen tijd voor, want ik moest redden, ik moest mijn kinderen redden, mijn restaurant, mijn huwelijk. Ik kan niet zeggen dat ik die jaren leefde. Ik werd geleefd, draaide op karakter, en doorzettingsvermogen en op de angst om te mislukken, want ik was niet van plan om te mislukken. Er volgden nog een tiental ontwenningskuren in diverse klinieken, alles werd uitgeprobeerd, alle kansen kreeg hij.

Tot ik op een dag een gesprek had bij een psycholoog, hij me aanstuurde op een gesprek bij een advokaat en ik daar te horen kreeg dat ik mijn man binnen de maand kon buiten laten zetten, maar dat ik hem dan alimentatie zou moeten betalen. De zaak stond op mijn naam, ondertussen waren er 1 mijoen belgische frank schulden. Die waren voor de zaakvoerder, ikke dus, terwijl hij heel de papierwinkel regelde en de schulden had opgestapeld zonder dat ik daar erg in had.

En dan brak er iets bij mij. Ik zou dat niet toelaten. Ik liep alle gratis instanties af die maar enige sociale en wettelijke hulp konden bieden .

Na veertien jaar ploeteren  , vechten, over mijn grenzen gaan hield ik het voor bekeken. Ik zocht werk, ontsloeg mijn vast personeel en stelde ik een einddatum voor de beroepsbezigheden. Razend was hij, want ik liet hem geen inspraak. Uiteindelijk heb ik de zaak verkocht terwijl hij nog eens in het psychiatrisch ziekenhuis in Pittem verbleef.

Het was een vreselijke tijd, ik moest mijn kinderen vertellen dat we gingen verhuizen, mijn droom om een restaurant te hebben was omgeslagen in een vreselijke nachtmerrie. Ik stond voor alles alleen, ik moest zorgen dat de schulden betaald werden, heel de papierwinkel opkuisen, onderhandelen met kopers.

En ondertussen werkte ik al in een viswinkel. En ook hier bleef ik maar gaan en gaan.

Uiteindelijk woonden we in een rijhuisje, gingen we beiden werken en we zijn uiteindelijk gescheiden.

Een hele boterham. En ik vraag me heden te dage nog steeds af waar ik die kracht haalde, Het leek wel of ik gedreven werd door iets vreemd aan mezelf. Helemaal op automatische piloot.

Maar ik heb mijn kinderen grootgebracht, letterlijk tussen de soep en de patatten. Zo’n slecht jeugd hebben ze helemaal niet gehad, we hebben ook veel plezier gemaakt, gelachen in onze miserie.

Zo gingen we eens op roadtrip naar Frankrijk. We gingen helemaal voor een wraakactie. Wilde hij slapen en niet werken???? Okee, dan wij ook niet. En weg waren we, zonder gps, die bestond nog niet. En we zaten bijna in Calais. Het werd nadien spoeden om tegen het avondservice terug te zijn. Uiteraard leed het restaurant erg onder die toestand en ging het van kwaad naar erger. En het was springen of verdrinken en ik had uiteindelijk voor springen gekozen.

Heb ik nu spijt van die periode, neen hoor, ik heb er twee geweldige kinderen aan overgehouden, veel levenservaring, veel verdriet maar ook veel plezier en dat maakt me tot de mens die ik nu ben.

 

Advertenties

6 gedachtes over “Hoe kreeg ik het voor elkaar?

  1. Ik kende het verhaal in grote lijnen, maar het hier zwart op wit zien staan, wow Bie, het moet vreselijk zijn geweest met een partner die drinkt en waar je niet op kan rekenen. Zo blij dat je op je poten bent terecht gekomen en vooral zonder verbitterd te zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s