Triest

Triest omdat ik merk dat mijn mama in een nieuwe fase zit van haar ziekte. Ik merk meer en meer dat dingen niet meer lukken. Zo wist ze verleden week niet meer hoe haar microgolf werkte, draaide dan maar aan de knopjes van de gewone oven, en ze had niet eens door dat dit verkeerd was. Ik was een beetje geschokt door dit voorval.En niet alleen dit voorval. Ik was s ochtends bij mama aangekomen en ze had pijn aan haar gezicht zei ze, en haar ogen pikten massa’s. Ik vroeg of ze soms iets aan haar gezicht had gedaan, en ze antwoordde dat ze er crème had opgedaan. Ik vroeg haar om het eens te tonen en het bleek douchegel te zijn. We hebben het dan maar snel afgewassen en we hebben dan wat dagcrème aangebracht. Ik was er niet goed van. Ook de verwarming was terug helemaal ontregeld, ze draait overal aan de knoppen, en dan werkt er niets meer. Gelukkig heeft ze een goeie buurman en die is alles terug juist komen instellen. Ik heb ervoor gezorgd dat ik weet hoe het moet, en heb aan de brander een blad gehangen dat ze niet meer aan de knoppen mag dragen.

Later op die dag hadden we een afspraak in het ziekenhuis. Ik heb dringend de diagnose nodig op papier, zodat ik financieel alles kan regelen . Er moeten ook allerhande premies aangevraagd worden. En ze belden me zelf op van het dagcentrum om naar die diagnose te vragen , omdat zij ook een felle achteruitgang zien. Daar moeten ze blijkbaar ook allerhande hulp aanvragen.

Maar die testen zijn ook niet altijd sluitend. Zo waren er massa’s meerkeuze vragen waar mijn mama gewoon op gegokt heeft en ze nog juist had ook. En dat terwijl heel de wereld ziet dat ze niet meer kan functioneren zonder hulp. Ook de meisjes van familiehulp zien het en brengen me ervan op de hoogte.

Maar o wee, we kwamen aan in de wachtkamer en er werd ons verteld  dat de uitslag van de testen nog niet binnen waren. Ik reageerde heel verbaasd en boos ook. Hoe was dit nu mogelijk, de test is gebeurt de eerste week na nieuwjaar! De dokter en secretaresse riepen ons binnen in hun bureau en legden me uit dat de psychologe meer ziek is dan dat ze komt werken. Het is de tweede keer dat dit gebeurt, met de vorige test was het ook al zo. Ik was kwaad, maar bleef vriendelijk , omdat ik maar al te goed besefte dat deze situatie ook voor de dokter vervelend is omdat hij niet verder kan werken.

Ik zei, dat ik naar de directie zou bellen ,dat dit niet zo verder kan dat de psychologe niet vervangen wordt en dat de dossiers niet afgehandeld werden. De dokter vond dit geen slecht idee en hoopte daarbij dat ze werk zouden maken van een oplossing.

Aan de infobalie vroeg ik naar de gegevens van de directie, zo pissed was ik, dat dit meer dan duidelijk was! De receptioniste zei dat ik beter terecht kon bij de ombudsdienst, en daar heb ik dan direct werk van gemaakt! Heb gezegd dat , als ik binnen de week geen antwoord had op mijn vraag, en geen uitslag van de testen, ze de testen mogen annuleren en  dat ik geen factuur zal betalen!

Ze hebben me beloofd om voor het einde van deze week te reageren, en het is bijna vrijdag en ik begin al terug nerveus te worden. Daarna heb ik naar een centrum voor dementie  gebeld en mijn mama kan daar ook een test gaan afleggen. Als ik tegen eind van deze week geen uitslag heb, dan  ga ik volgende week met mama naar Kortrijk om nieuwe testen te doen.  Ik heb die uitslag dringend nodig, om stappen te ondernemen. Want er blijft maar geld verdwijnen, , er wordt nog steeds vanalles gekocht en de vriend blijft maar eieren meebrengen of gehakt, of wat weet ik nog , en volgens familiehulp wordt er niet juist afgerekend. Ik ben dus behoorlijk pissed ( alweer ) . Maar anderzijds wil ik mama haar uitstapjes met haar vriend niet afnemen voor de tijd dat ze nog kan. Mijn hart bloedt bij het idee dat ik binnenkort genoodzaakt zal zijn haar bankkaart af te nemen en haar financiële vrijheid te beperken.  Man , man , wat is dat moeilijk!

En ik wil graag dat mama nog eens op reis kan gaan. We hebben een all inn vakantie geregeld met één van haar kleindochters waar ze graag mee omgaat, en die ik kan vertrouwen, om voor mama te zorgen. Ik vrees alleen dat dit feestje niet meer zal kunnen doorgaan . Mijn hart bloed , als ik eraan denk dat we ons binnenkort zullen moeten vertellen dat ze naar het rusthuis moet, of naar een revalidatiecentrum. Ik heb er al een paar nachten slecht van geslapen, van gedroomd , het raakt niet uit mijn gedachten!

pfffffff.

 

 

Advertenties

10 gedachtes over “Triest

  1. Sterkte. Dit doet me heel erg terugdenken aan de periode dat mijn grootvader fel achteruit ging. Dat waren heel wat lessen in aanpassen, verwachtingen bijstellen en ook wel genieten van kleine dingen die wel nog konden zoals samen genieten van een ijsje of goede muziek.

  2. Christa , ik weet wat je doormaakt, ook mijn moeder takelde af.
    En wij ( mijn zus en ik ) doen al z’on 6 tal jaar haar finaciën.
    Gelukkig deed mijn moeder daar niet moeilijk over.
    Zij is rustig van aard, en prutste gelukkig aan niet veel knopjes meer .
    En sinds vorig jaar is ze opgenomen in het rusthuis.

    En geloof me dat is ferm confronterend…
    Ik had haar daar graag van gespaard, maar het is nu eenmaal zo.

    Voor mij is het dichtbij, dus kan ik veel bij haar op bezoek gaan.

    Veel sterkte Christa, en hopelijk heb je rap de juiste formulieren met haar score.

  3. dat is echt heel triest
    gelukkig bestaat er familiehulp en dagopvang, zelfs nachtopvang
    dat verlicht de zorgen toch iets maar het verdriet om haar aftakeling is hard
    goede moed

  4. Piep hey meid… hoe moeilijk, deze fase is inderdaad weer een stap achteruit.. hoop dat je snel geholpen wordt, met alle papiermolen.. sterkte
    Knuf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s