De fase voorbij

Er was eens , een tijd, waar ik de grote behoefte had, om tegen heel de wereld, ( de helft was ook al goed ) uit te schreeuwen, wat het is om als chronisch pijnpatient te zijn. Mijn facebookpagina vol te plakken over  pijn en onbegrip. Toen ik nog helemaal in de ” waarom moet mij dat overkomen-fase zat ” en de aanvaardingsfase. Ik wrong me in alle bochten om mijn collega’s en mensen rondom mij uit te leggen, waarom ik wel op reis kon en niet gaan werken. Ik wou het zo nodig uitleggen, met handen en voeten, en zelfs met mijn kleinste teen als dat moest helpen.

Ondertussen zijn we zeven jaar verder. En ik ben die fase helemaal voorbij. Ik heb er lak aan, wie mijn begrijpt of niet begrijpt. Het kan me ook geen fluit meer schelen als mensen denken dat ik maar wat loop te veinzen en toneel te spelen. Als ik dat zou kunnen moet ik wel een goeie acteur zijn en me snel aansluiten aan één of ander toneelgezelschap waar ik vast  de hoofdrol zou kunnen in spelen.

Ik zoek niet meer achter begrijp. Ik ben al lang gestopt met mij te verontschuldigen en ik doe wat ik kan. En ik  voel me zo bevrijd! Ik geniet van het leven zo goed ik kan, en ook daar hoef ik niemand verantwoording af te leggen. We hebben maar één leven en ik geloof al lang niet meer in leven na de dood. Ik kan het alle zieke mensen alleen maar aanraden!

Hoewel ik heel empatisch ben ingesteld, en ik het vroeger o zo belangrijk vond om door heel de maatschappij ” goed” bevonden te worden, heb ik dit van me afgesmeten.

Ik ben gestopt om daar zo goed mijn best voor te doen,  en ik heb vrede met mezelf. En ik kan me focussen op de leuke dinges des levens!

Leve het leven, het kan zo mooi zijn!

Advertenties

5 gedachtes over “De fase voorbij

  1. begrijp ik Christa, t valt niet echt uit te leggen, als je het niet hebt snap je het niet,
    niks aantrekken van wat anderen denken, alleen jij weet wat je voelt en aankan
    super dat je nog op reis kan gaan, geniet er dubbel van want k wou dat ik mee kon 🙂
    voor mij is een daguitstap al meer dan genoeg, totaal op en leeg, geestelijk en fysiek, maar o zo blij dat het nog kan en dit voelt dan als op reis gaan voor mij haha
    k wens je een super mooie boeiende reis!!!

  2. Het zoals bevallen van een eerste kind, als je het niet hebt meegemaakt, kan je je het ook niet inbeelden. . Met fibro en andere ziektes is het ook zo. Bovendien is het nog steeds een aandoening die ik zelf niet begrijp. HOe moet een ander het dan begrijpen , als we het zelf niet begrijpen. Dus geen energie meer insteken. Wat het reizen betreft, ik heb geluk dat er een Wim aan mijn zijde staat, die met de valiezen zeult.en zo. Ik ben verleden jaar alleen naar Canada geweest en ik het terugkomen heb ik toch mijn peer gestoofd hoor, in mijn eentje. En uiteraard rust ik vooraf en nadien voldoende. Ik moet immers na de vakantie niet gaan werken, dan zou ik het ook niet kunnen hoor.

  3. Een grote stap in de goede richting en erg bevrijdend voor jezelf. Je hoeft voor n-i-e-m-a-n-d verantwoording af te leggen voor de manier waarop jij je leven inricht en leeft. Laat kritikasters maar doen, ze komen zichzelf nog wel tegen ;-).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s