Bonny en Clyde

Na mijn uitbarsting uit onmacht aan het adres van de vriend van mama heb ik niet stil gezeten. Ik vond het heel raar, dat een man na een scheldtirade van mijne kant, gewoon het gesprek aflsuit met ” merci hé Christa” en dat nog serieus meende ook. Ik piekerde me suf, belde naar familiehulp, naar de dienst neurologie, sociaal assistente ziekenhuis. En die adviseerden mij om contact op de nemen met de zoon van de vriend. Dan heb ik mijn stoute schoenen maar aangetrokken, helemaal aan t einde van mijn latijn, en de zoon via Fb gecontacteerd, schitterend medium als de gele gids je niet verder helpt.

Een uurtje later kreeg ik een bezorgde man aan de lijn. Ik heb heel het verhaal gedaan, de dingen die fout lopen, de dingen waar ik me blauw aan erger en telkens opnieuw recht probeer te trekken. Dat duizend post-its niet meer helpen om het huishouden min of meer draaiend te houden.

En dan kreeg ik te horen dat de man zelf psychische problemen heeft, waar ik uit respect niet wil over uitwijden. En eerlijk, de puzzel viel in elkaar en ik ging ineens veel dingen beter begrijpen.

Maar ik besef des te meer, hoe moeilijk het zal worden. We zitten dus met Bonny en Clyde en ik zou begot niet weten wat die twee samen uitspoken als ze samen op draai zijn.

Ene die alles vergeet, en ene die springt om alles te doen wat mijn moeder vraagt en niet beseft dat mijn moeder zelf niet goed meer beseft wat ze doet. En geen van beiden die beseft, waarom ik samen met de hulpdiensten, zo hard mijn best doe om maar enige structuur in mijn moeders leven te krijgen. Waarom er overal briefjes hangen, met telefoonnummers, dagindelingen, menu’s.

Duizend aanmaningen om geen boodschappen te doen, duizend ergernissen van mijne kant. Duizend keer frons ik mijn wenkbrauwen, bijt ik op mijn tanden, en één enkele keer een ferme uitbarsting, die geen één van de twee begrijpt.

En het zijn onze kinderen niet, ze zijn niet minderjarig. Ze zijn volwassen, leven in een zekere euforie, van “mooi, t leven is mooi” en dat terwijl wij, kinderen ons deftig in de haren scharten, wat het volgende zal zijn.

Als de capulets uit Romeo en Julia willen we ons verzetten tegen deze relatie die geen happy end zal kennen, omdat we bang zijn voor de bom, die op een dag zal barsten. Een ongeval? Een telefoontje van de politie die Bonnie en Clyde heeft opgepakt. Een noodoproep uit één of andere spoedafdeling van een West-vlaams ziekenhuis.

We kunnen niet meer doen dan hun dokters inlichten, ons verhaal gaan doen, en hopen dat zij iets ondernemen. Maar we kunnen zen niet sturen naar een school voor “stoute kinderen “, of beter ” stoute ouders ”

Ik heb al vaak aan “psychiatrie ” gedacht, maar mijn moeder kan daar niet geholpen worden omdat haar probleem niet te genezen is. En ze daar geen plaats hebben voor hopeloze gevallen, want zo worden ze daar afgedaan.

Of de vriend daar misschien nog kan geholpen worden, geen idee, ik ben geen dokter om daar een oordeel over te vellen.

Maar ik kruis heel hard mijn vingers dat er op de éen of andere manier een oplossing uit de lucht komt gevallen.

En ja, ergens koesterden we de stille hoop dat iemand mijn moeder gezelschap kan houden, en kan bijdragen om de gevolgen van haar ziekteproces te minimaliseren.

En omgekeerd zal het ook wel waar zijn. Een vrouw die zich bekommert om een eenzaam man, Hem een warme maaltijd aanbiedt, een beetje gezelschap houdt, een keertje samen gaan dansen, een etentje.

Maar het mag blijkbaar niet zijn. Het water is veel te diep, hopelijk verdrinken ze niet.

 

 

 

Advertenties

10 gedachtes over “Bonny en Clyde

  1. Wat een moeilijke situatie… Ik hoop dat er ergens toch een oplossing kan gevonden worden, want zo machteloos aan de zijlijn staan, dat is om gek van te worden.

  2. Kan je niet met de maatschappelijke werkster van de gemeente praten van waar die vriend is ? Misschien toch uw stoute schoenen aantrekken . Geef het niet op en stel desnoods vragen aan de buren van die vriend , het is voor het bestwil van uw moeder . Veel moed Christa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s