Maandelijks archief: januari 2017

Tournée minerale afgelopen.

Men maakt er overal promotie mee, ” tournée minerale”. Ik heb er ook aan meegedaan, maar in januari in de plaats van februari, omdat we op reis gaan in februari en ik toch graag zou genieten van de lekkere cocktails en zo.

Maar wat heeft het nu precies met mij gedaan? Was het moeilijk? Ben ik er beter van geworden? Ik probeer hieronder zo eerlijk mogelijk te antwoorden.

Was het moeilijk?

  • Wel, het was makkelijker dan ik dacht. O ja, ik lust graag een glaasje en twee , drie , vier vijf ook, als ik op een feestje ben. We hadden er sowieso al een gewoonte van gemaakt om alleen in het weekend alcohol te drinken en dat dagelijkse slaapmutsje dat we tot voor twee jaar wel nuttigden. Morgen drinken we alcohol omdat we ons tien jarig huwelijksjubileum vieren. En ik vind dat daar een flesje champagne mag aan te pas komen.
  • Dus tijdens de week dacht ik gewoon niet aan alcohol. Alleen in het weekend, vanwege de ingebakken gewoonte om op vrijdag te aperitieven, een gin tonic, of ( en ) een flesje wijn met zijn tweetjes. Het was even  zoeken naar een alternatief, omdat ik eigenlijk niet van frisdrank hou. Maar ik had tonic klaargemaakt, met gember, cintroensap en zeste van citroen en dat was superlekker. Ik miste de gin niet mijn glas.
  • Slechts een keertje maar is het bij me opgekomen, grrrr, kon ik nu maar een biertje drinken. En dat kwam alleen bij me op, omdat er geen alcoholvrije alternatieven waren om iets anders te drinken. Water op café, dat drink is sowieso niet. En de rest was cola, en cola zera. Maar voor mij geen cola s avonds, ik kan daar een halve nacht wakker van liggen. Met tegenzin dronk ik een icea tea. Ook de looza ace die ik daarna bestelde was me veel te zoet en heb ik dan toch maar ingeruild met Wim zijn ice tea. Dat was de enige keer dat ik baalde. Het was eerder de belemmering in keuze en niet de drang naar alcohol.
  • Ik heb in die periode trouwens nooit geen drang naar alcohol gevoeld, laat staan ontwenningsverschijnselen. Oef grote geruststelling, want ik ben als de dood voor een drankverslaving. Ik weet wat dit inhoudt heb dat aan de lijve ondervonden en ik wil van zijn levens niet aan drank verslaafd raken.
  • Het was niet te vergelijken met stoppen met roken, want, ja ik was verslaafd aan de sigaretten . Dat maakt inderdaad een wezenlijk verschil.

Joepie, ik ben niet verslaafd

  • Gelukkig maar, het was fijn te ervaren dat ik gewoon verder kan zonder alcohol, moest ik voor mijn gezondheid gedwongen worden om te stoppen met drinken.
  • Ik mag dan ook concluderen dat ik een gewoontedrinker ben. Gewoon om in het wekend een streekbiertje te bestellen op café. Gewoon om iets met alcohol te aanvaarden als iemand me dat in het weekend voorsteld. En gewoon om wijn te bestellen op restaurant.
  • Daar wil ik in de toekomst wat verandering in brengen. Meer water drinken op restaurant, wijn ok, maar minder overvloedig. Terug koffie of iets alcoholvrij drinken op zaterdagnamiddag in de plaats van een duvel op een terrasje in de zomer.

Wat heeft het nu eigenlijk met mij gedaan?

  • Wel zoals ik hierboven al aangaf, is dat ik nu weet hoe het met mijn drankgewoonte staat. Ik ben erachter dat ik absoluut niet verslaaafd ben, maar een gewoontedrinker. En we zullen dat terugschroeven naar een  ” occasionele drinker” . Ik zal nu van het standpunt uitgaan, ” t is niet omdat het weekend is dat ik “moet ” alcohol drinken. Want het is niet de bedoeling om te gaan overcompenseren in het weekend.
  • Wat mijn gezondheid betreft. Ik had gehoopt op reslutaat. Maar eerlijk, ik voel geen verschil, ik heb er niet beter van geslapen. Voelde me niet fitter. Ik heb zelfs nog een fibro-opstoot gekregen verleden week. Ik heb ook een stevige migraine-aanval gehad, die ik wijt aan te veel stress.
  • Ik ben er wel van afgevallen! Hoeveel weet ik niet, maar mijn jeans die ik niet meer dicht kreeg kan nu terug dicht, zonder moeite eigenlijk. Onze weegschaal werkt niet meer. En misschien maar goed ook. Want als je op dieet bent en je valt niet af, ga je soms sneller opgeven.

conclusie?

  • Ik ben blij dat ik het eens gedaan heb. Zo weet ik waar ik sta.
  • Zal ik het nog eens opnieuw doen? Ik denk het niet. Ik ga wel zoals hier boven beschreven, wat minder snel alcohol consumeren. Mezelf eens afvragen als het echt een meerwaarde is om alcohol te drinken op dat moment.
  • Andere reden om het niet meer te doen is. Dat er al regeltjes genoeg zijn, dat ik al beperkt genoeg ben in mijn doen en laten door meneer F.
  • Omdat die actie zijn doel zal missen, want alleen mensen die bij voorbaat al weten dat zij een maand zonder alcohol kunnen zullen deelnemen. Degene die het echt nodig hebben om een maandje te stoppen, zullen wel duizend redenen hebben  om toch hun dagelijkse portie alcohol te nuttigen. Men zal hiermee niet de echte doelgroep bereiken, vrees ik. Als ik het nog eens doen, zal ik het niet koppelen aan één of andere actie, maar zal ik het gewoon voor mezelf doen.
  • Na een maand zonder sta ik niet te kwijlen naar een glas alcohol. Ik heb een fles champagne klaargelegd voor morgen , maar t is niet zo daar ik daar nu persé al zin in heb. Ik heb eigenlijk meer zin in het eten dat ik besteld heb. 😉
  • Voetbalkantines en stamcafés hebben  niet bepaald een kaart, waar deftige alternatievne op staan.
  • Restaurants bieden wel alternatieven, door alcoholvrije cocktails, ( die ik niet besteld heb) , alcoholvrij bier en  één keertje heb ik een glas alcoholvrije wijn besteld. Gelukkig was ik op mijn hoede, want ze zetten mij een gewoon glas wijn voor mijn neus. Waow, ik dacht, die ruikt wel heel erg lekker voor alcoholvrij te zijn. Ik heb daar eens mijn lippen tegen gestoken, en proefde direct dat dit niet ok was. Foei foei, want zo’n fouten mag je niet maken als je te maken hebt met mensen die ooit verslaafd waren aan alcohol , maar daar mee gestopt zijn.
  • Heb ik van dat glas wijn, een waowgevoel gekregen. Het was niet slecht, het was beter dan frisdrank, en het trok in de verte wel een beetje op wijn. Goed om daar één glas van te drinken, maar meer niet.
  • Wijn en bier is nu eenmaal beter van smaak met alcohol dan zonder. Mar alcohlvrije wijn is goed om eens af te wisselen
  • Een ander besluit, is dat als je wil afvallen  als je stopt met alcohol is dat je niet constant frisdrank drinkt, want dan helpt het uiteraard niet. In het weekend maakte ik wel eens een drankje met een tonic light of een agrum light. Maar dat zit dan weer vol andere brol. Maar het smaakte wel lekkerder dan een hele dag water.
  • En last but not least. Ik zou het moeilijker hebben met een maand zonder koffie dan een maand zonder alcohol. Ook hier moest ik opletten om niet constant koffie te drinken, en toch al zeker niet laat in de namiddag.

 

Aan iedereen die er nog aan moet beginnen, veel succes!

Advertenties

Wat mannen niet moeten doen.

Ik kom net van de eerste zonnebankbeurt, om mijn huid een beetje te laten wennen aan de zon en niet direct te gaan verbranden op reis.

Alweer iets dat een man niet hoeft te doen, alvast de mijne niet. Hij heeft dan ook geen teer velleke zoals ik en zijn kuiten zijn donkerder dan mijn karnemelkkuiten.

Maar een vrouw zal zorgen vooraleer ze op reis gaat, dat :

  • Nog eens langs de kapper gaat , een beetje bij kleuren, beetje knippen, zodat we makkelijk onze haren in de plooi kunnen leggen op reis. Ja we willen immers mooi op die vakantiefoto’s prijken.
  • Naar de schoonheidsspecialiste gaan voor de wenkbrauwen, en de , aheum, ik zeg het niet graag, ” de snor” . Meestal prutsen we daar zelf wel wat aan, durven daar zelfs al eens een schaar voor te gebruiken. Maar nu willen we er alweer goed uitzien voor de vakantiefoto’s. Wat zijn we ijdel zeg!
  • De algemene ontharing, benen, bikinilijn, tenminste als er daar nog maar enige lijn in te krijgen valt.We kunnen ook helemaal ” all the way bloot ” gaan. Maar dat ga ik niet aan jullie nieuwsgierige neus halen.
  • Er zijn dan nog de schoenen, een zomers hakje om met een kleedje te dragen. Een gesloten schoen voor de excursies, want we willen niet door het oerwoud lopen op hakken. Er zijn de teenslippers, voor 3 € had ik er een paar bij Primark.. Die gebruik ik trouwens alleen bij het zwembad om niet uit te glijden. En het wordt wikken en wegen, want die gouden sandalen zijn zo mooi onder deze broek, of bij dat kleedje, maar ze wegen zo veel. Het is dus keuzes maken. Maar dat zijn geen wereldproblemen hé, er zijn ergere dingen op de wereld, dat weet ik ook wel.
  • Een paar zomerse oorringen, omdat ik er anders zo “bloot ” uitzie. Een zomerse ketting om dat zwarte kleedje dan toch maar op te fleuren.
  • Ja kledij, nog zoiets, mijn mannetje heeft korte broeken mee en één lange broek, t shirts, zonder mouwen, met mouwen, en drie hemdjes. Wat wij als vrouw allemaal meezeulen. Ik heb vooral broeken mee, om me te beschermen tegen de felle zon en tegen insecten. Want ik heb geen zin om door de Tse tse vlieg gebeten te worden, hoewel, ik niet weet of die daar rondvliegen. Maar er zijn wel degelijk veel muggen naar het schijnt. Welke kledij hebben vrouwen dan mee op reis??
  • Wel, zoals ik hierboven al aanhaalde zijn het vooral broeken, losse broeken, en sportieve lichte broeken. Daar  komen dan diverse topjes, bloesjes en t shirts bij. Dan is er nog de kledij voor s avonds, want wij ijdeltuiten willen s avonds ons excursieplunje verwisselen voor iets eleganter. In mijn geval zijn dat lange kleedjes. Allemaal soldekes. gisteren nog eentje op de kop getikt voor 12 € .. Dan zijn er nog de bijhorende sjaaltjes, een truitje voor s avonds. Niet te vergeten , de badkledij. Terwijl mannen genoegen nemen met een zwembroek. Willen wij graag nog een kleedje voor over een badpak. en er is nog een playsuit, zoals dat heet, neen, niet bepaald iets om spelletjes in te spelen, maar een soort jumpsuit met kort broekje aan. In mijn geval is dat al geen broekje meer, maar een serieus kloeke oerdegelijke broek. De tijd dat ik in broekjes paste is al lang voorbij. Hoewel we ons best blijven doen, om ooit weer terug in broekjes te passen, wat waarschijnlijk een utopie is gezien mijn leeftijd en mijn levensstijl.
  • Dan willen we nog graag eens de nageltjes laten lakken, niet alleen aan de handjes , maar ook de teentjes. En dan moet er nog een klein beetje make up mee. Niet veel, want op reis gebruik ik die heel weinig. Maar een lippenstift, een beetje mascara en wat oogschaduw hebben we graag van doen.

Maar ik geef toe , wat kleding betreft geef ik echt heel weinig uit. Want zo keerden we eens terug uit Egypte en al onze kleren zaten vol gele vlekken van de zonnecreme. En de kleren die we aan hadden voor een excursie tussen de gekleurde rotsen, hadden , idd , het kleur van de gekleurde rotsen en het is er nooit meer uit geraakt. Voor mij geen merkkledij, maar t shirts van een euro of 3, zodat ik na de reis niet moet staan jammeren en klagen dat daar nu vlekken op zitten en het kledingstuk goed voor de vuilbak zijn. Ik laat ook vaak oude kleren achter, dingetjes waarvan ik zeg, ach ze kunnen nog wel een keertje gedragen worden. Aja en ik kocht nog een zonnehoed voor 3 €, zo kan ik ook mijn bolletje beschermen tegen de zon. IK en er helemaal klaar voor! Nu alleen nog wat geduld !

 

 

Chrissebie is moe.

Ja, ik ben moe, niet gewoon moe, zoals we normaal gesproken moe zijn. Ik geef het niet graag toe, maar oeps, mijneerke Fibro heeft me bij mijn kl…., oeps, neen, die heb ik niet. Bij mijn enkels dan maar.

Ik heb deze week volgepland met “me-dingen-to do” . Zo zijn we gisteren onze reisdocumenten gaan afhalen naar Sint Truiden en owee, ik heb me er serieus aan mispakt. Ik was doodop toen ik  s ‘avonds thuis kwam. En ik ben ontgoocheld, want ik mag zeggen, dat ik mijn dieet redelijk streng volg. Al een maand of twee. Maar deze keer blijft het wonderbaarlijke gevoel uit, dat ik twee jaar geleden had. Of speelt de winter dan toch parten? Want het was behoorlijk koud gisteren, kouder in Limburg dan bij de Westfluten.

En hoe hard ik mijn best ook doe om mijn lijf klaar te stomen voor onze reis naar Mexico, die heel vermoeiend zal worden, het lukt deze keer niet.

Ik hoop dus maar op het mirakel van de zon daar! Ik zal de weergoden smeken om te zorgen voor een spectaculaire  tijdelijke verbetering, zodat ik overal mee kan naar de mayasites.

En het feit dat ik al drie weken bezig ben aan mijn “tour minérale” heeft blijkbaar ook geen helend effect. Ik had gehoopt dat ook dit aspect zou toedragen aan het ” mij beter voelen”. Maar het geeft op dat vlak geen enkel effect op mijn. Maar daarmee zoek ik geen excuus om ermee op te houden, dat zou maar flauw zijn. Neen we gaan mooi verder tot 2 februari, we wijken niet af van het oorspronkelijke plan.

Ik heb nog twee drukke weken voor de boeg. Zo moet ik nog naar de kapper, om schoenen, mijn borstels boven mijn ogen terug op wenkbrauwen doen lijken. Ik waag ook een poging onder de zonnebank. Ik koester al lang niet meer de hoop op bruin worden, maar ik wil mijn huid wat laten wennen aan de tropische zon.

Er zijn de perikelen van mijn moeder die me mentaal leegzuigen. Elke dag gegarandeerd nieuwe avonturen van Bonny en Clyde, en eerlijk, ik kan de episodes niet meer volgen. Elke dag valt er wel iets te beleven, elke dag iets om geweldig in mijn haar te scharten.

Ik passeer ook nog eens langs de kniespecialist volgende week, want mijn knietje begint rare trekken te hebben en ik zou graag horen dat het allemaal niet zo erg is en ik met een gerust hart mag vertrekken naar het land van de sombrero’s, de taco’s en de tequila.

Deze voormiddag ook een hele lijst afgewerkt van de bank, naar de post, de ziekenkas, het zonnecentrum om mijn aanvraag in te dienen, en de apotheek achter degelijke muggenmelk die me daar in de jungle moet beschermen tegen ongevraagde zoemende gasten.

Volgende op mijn lijstje, starten met een kopje senseokoffie en dan naar de schoenenwinkel. Laten we beginnen met koffiemachien aan te leggen.

Peniskoker.

Ik vroeg mijn mannetje om een woord, waarover ik zou bloggen. En al lachend zei hij,  “peniskoker”. En hij keek een beetje raar toen ik zei, “okee, ik blog over een peniskoker”. En hij heeft geen flauw idee, welke richting dat blogje uit zal gaan, maar ikke wel!

Wie herinnert zich nog het programma ” toast cannibale “? Dat ging over doorsnee gezinnen die een week gingen leven in etnische stammen. Zo herinner ik me nog zo goed, de uitzendingen over Namibië, een West-Vlaams gezin, die daar bij een stam te gast waren, die hun haar insmeerden met een soort oranje klei. En ow, ik wou zo graag in hun plaats zijn!

Het jaar daarop, werden er opnieuw gezinnen gezocht en prompt schreef ik ons in, met ons nieuw samengesteld gezin, met zes plus nog eens het lief van oudstedochter die min of meer bij ons inwoonde.

Groot was mijn verbazing dat we uitgenodigd werden voor de preselectie. En wij met zijn allen, met twee auto’s naar Zaventem, helemaal van uit het grensstadje Menen waar ik toen woonde.

Ik zie ons nog allemaal zitten, netjes op een lange rij! Een bonte mengeling en diverse leeftijden. Er was mijn zoon die toen op dit moment van zijn computer niet was weg te slaan, mijn dochter in haar zwarte kleren, piercings, en zware bottines. Het lief, de muzikant van Vlaamse metal, mooi lang haar had die. Er was uiteraard onszelf, mijne Wim en ik die toen nog een latrelatie hadden. En zijn twee kinderen die een stuk jonger waren.

En ze stelden ons vragen, hoe we zouden reageren als we ons haar zouden moeten afscheren om bij een stam te horen, en of we ook een “peniskoker” zouden dragen, die vraag werd uiteraard aan de jongens gesteld.En ik denk dat we wat overenthousiast waren, want we antwoorden overal heel positief op!

Of we rare troep zouden eten, in een hutje slapen enzovoort. Er werden ons ook stunten verteld, want het blijft uiteraard ook televisie, en er werd in dat programma ook veel gemanipuleerd, zoals, het eten dat wij als Belg voorgeschoteld zouden krijgen, zou nooit hetzelfde zijn als wat de plaatselijke bevolking daar eet, omdat wij ziek zouden worden omdat we dat soort voedsel niet gewoon zijn. Maar er werd voor gezorgd dat het er hetzelfde uitzag.

Dan was er nog het verhaaltje van de aap die zogezegd geschoten werd door één van de logerende bezoekers. Wel die aap hadden ze dood op de markt gekocht en dood in de boom gezet en zogezegd eruit geschoten.

Enfin, wij vonden het allemaal wel heel interessant om die verhalen te horen, en we waren razend enthousiast.

Maar helaas, we zijn nooit geselecteerd geweest!

De fase voorbij

Er was eens , een tijd, waar ik de grote behoefte had, om tegen heel de wereld, ( de helft was ook al goed ) uit te schreeuwen, wat het is om als chronisch pijnpatient te zijn. Mijn facebookpagina vol te plakken over  pijn en onbegrip. Toen ik nog helemaal in de ” waarom moet mij dat overkomen-fase zat ” en de aanvaardingsfase. Ik wrong me in alle bochten om mijn collega’s en mensen rondom mij uit te leggen, waarom ik wel op reis kon en niet gaan werken. Ik wou het zo nodig uitleggen, met handen en voeten, en zelfs met mijn kleinste teen als dat moest helpen.

Ondertussen zijn we zeven jaar verder. En ik ben die fase helemaal voorbij. Ik heb er lak aan, wie mijn begrijpt of niet begrijpt. Het kan me ook geen fluit meer schelen als mensen denken dat ik maar wat loop te veinzen en toneel te spelen. Als ik dat zou kunnen moet ik wel een goeie acteur zijn en me snel aansluiten aan één of ander toneelgezelschap waar ik vast  de hoofdrol zou kunnen in spelen.

Ik zoek niet meer achter begrijp. Ik ben al lang gestopt met mij te verontschuldigen en ik doe wat ik kan. En ik  voel me zo bevrijd! Ik geniet van het leven zo goed ik kan, en ook daar hoef ik niemand verantwoording af te leggen. We hebben maar één leven en ik geloof al lang niet meer in leven na de dood. Ik kan het alle zieke mensen alleen maar aanraden!

Hoewel ik heel empatisch ben ingesteld, en ik het vroeger o zo belangrijk vond om door heel de maatschappij ” goed” bevonden te worden, heb ik dit van me afgesmeten.

Ik ben gestopt om daar zo goed mijn best voor te doen,  en ik heb vrede met mezelf. En ik kan me focussen op de leuke dinges des levens!

Leve het leven, het kan zo mooi zijn!

Tankini

Ik heb welgeteld nog 35 dagen alvorens ik me in mijn tankini moet hijsen! Kleine paniek. De ene is te klein, de andere is te groot. En een bikini, neen daar waag ik me niet meer aan met mijn zwabberbuik. Ik hou die het liefste verstopt on het lapje stof die het verlengde is van het borstengedeelte van de tankini.

Wat een geniale uitvinding! Hoewel iedereen dat niet vindt, en velen zich vol zelfvertrouwen nog vertonen in een bikini hoewel ze de die al lang ontgroeit zijn. Ik hou niet van uitpullende bikini’s. Ze benadrukken alleen nog maar eens dat er te veel vet op het lichaam zit.

Ik stel me alleen de vraag of ik me nog een maatje moet aanschaffen dat tussen de twee maatjes inzit. Er zijn ook nog twee andere mogelijkheidheden, of ik kom nog tien kilo bij of ik val tien kilo af.

Neen in 35 dagen is dat onmogelijk haalbaar, ik moet daar niet flauw overdoen. Zo’n crashdieet is voor niemand goed. Ik vrees dat ik in 35 dagen helemaal niets zou mogen eten. Misschien in dat geval best mijn mond toenaaien!

Ik ben sinds een tijdje terug serieus aan de “paleo”, lichamelijk voel ik me al terug een heel stuk beter daardoor. Maar de kilootjes gaan er heel moeilijk af.

Het enige waar ik nog op kan beknibbelen is mijn weekendjokers verbeurd verklaren en  geen uitzonderingen meer toestaan . Geen aperitiefmomentjes meer, met Gin -tonic, kaasblokjes, olijven en salami, over een overdreven portie noten, die ook niet meer gezond zijn als je er te veel van eet.

Ook mijn glaasjes wijn op zaterdagavond, mijn streekbiertje op zondagavond. Ik wil het allemaal een tijdje op hold zetten. Ik zie het als een soort zuiveringskuur voor mijn lichaam. Na al dat feesten, waar we maar blijven klinken op het nieuwe jaar, nu eens met ons moeder, dan met vrienden, familie, of gewoon met elkaar. Alles is goed om eens aan de wijn te zitten.

Ik wil dus een tijdje ” van den drank ” blijven. Ik wil ook van zijn levens niet meer verslaafd raken aan iets, zoals ik vroeger aan het roken verslaafd was. En wat alcohol betreft heb ik  indertijd te veel meegemaakt met mijn eerste echtgenoot zaliger, die helemaal aan de drank is ten onder gegaan. God hebbe zijn met jupiler doordrenkte ziel.

En het is een feit dat wij Belgen heel royaal met alcohol omspringen . Het zit zo in ons systeem gebakken. We trekken de deur nog maar open en we vragen onze gasten al wat ze willen drinken. Pintje , wijntje?? zelden vragen we  ” watertje, cola-ke ” ?

Ik ben niet van plan om voor altijd en eeuwig geheelonthouder te worden, daarvoor drink ik veel te graag een goed flesje rode wijn. En precies daarom wil ik goed mijn grenzen bewaken.

Maar ik koester de stille hoop om toch nog een paar centimetertjes minder heupvet te hebben, hoewel de kilos er altijd eerst aan de bovenkant van mijn lijf afgaan.

Want eerlijk, ik weet niet of er nu tankini’s in de winkels te verkijgen zijn,  En een speedo bakpak van de sportwinkel zie ik ook niet zitten. Ik wil de air niet hebben een sportief type te zijn, ik wil de mensen niet bedotten, want sport , o neen, ik verveel me al als we meer dan een half uurtje wandelen met de hond. Laat me dan maar eerder de straten van de stad aflopen, waar ik me kan begapen aan de mensen, de terrasjes en de winkels en hier en daar een hond die zijn poot opheft tegen een geparkeerde auto, hoewel dat uiteraard ook geen wereldnieuws is. Bon, we zullen maar eens beginnen met een voorraad water in huis te halen.

Zomersolden in de winter

Chrissebie heeft vaak rare kronkels, dat zal jullie niet helemaal onbekend zijn. Zo zijn wij vandaag het winkelcentrum gaan afschuimen naar zomerkleding. Zotjes? Wel het zit zo, in februari vieren we onze tinnen bruiloft! Wist niet eens dat dit bestond, dank aan dr google!

Omdat te vieren maken we een exotische reis naar Mexico, uiteraard kijk ik daar al geweldig naar uit, want ik heb namelijk geen baksteen in de buik zoals de meeste belgen, maar een vliegtuig! Ja reizen is een prioriteit in mijn leven,  al moet ik dan vaak beknibbelen op andere dingen.

Anderhalf jaar geleden heb ik na het verlies van om en bij de 20 kg, serieus de kleerkasten gekuist en wel een halve container kleren, juist ja, naar het containerpark gebracht. Met de volle overtuiging, “nooit meer dik” Ik kocht nieuwe kleren met mondjesmaat, want stel dat ik nog afval, of stel dat ik terug bijkom. En inderdaad, nadat de weegschaal op zijn laagst stond op 69 kg, is ze dit jaar terug gestegen, naar, hou u vast 80 kg. En neen, ik ben er niet fier op. Vandaar mijn motivatie om er terug keihard in te vliegen dit jaar. Na het grote verschot bij het zien van de cijfer 8 ben ik toch al een beetje terug afgevallen, mijn weegschaal is stuk, maar ik voel het al een beetje aan mijn kleren. Dus shhhht, niet te snel victorie kraaien.

Maar soit, ik pas niet meer in alle kleren die ik in de zomer van ’15 kocht. en aangezien we niet op een naaktstand verblijven, ( niet dat ik dat ooit zou doen, maar dat even terzijde ) zijn we vandaag mijn voorraad kleren gaan bijvullen. En het was best interessant, losse zomerbroeken aan 5 € t stuk,  zomertshirts, die me niet te nauw aanspannen. Ik wil er namelijk niet uitzien als een michelinvrouwtje op het strand van Playa del Carmen.

Een goedzittende drie kwartbroek om de sites van de Maya’s te gaan bekijken. Nu nog kilo’s bruinen zonder zon smeren voor vertrek, voor het geval dat ik in de weinige gevallen een kleedje zal dragen.

En ik ben tevreden met de buit. Goedkoop geschoren ,zeggen we hier! Ik kan op mijn twee oren slapen. Mijn broeken zullen niet openspatten bij het wandelen, de vetkwabbetjes kunnen er overal bij! En als ik dan tegen de zomer er toch in slaag om een paar kilos af te vallen, wel dat zien we dan wel weer! En nu ga ik wat lezen in de reisgids die ik met nieuwjaar cadeau heb gekregen, mij mentaal voorbereiden zeg maar.

 

 

Bonny en Clyde

Na mijn uitbarsting uit onmacht aan het adres van de vriend van mama heb ik niet stil gezeten. Ik vond het heel raar, dat een man na een scheldtirade van mijne kant, gewoon het gesprek aflsuit met ” merci hé Christa” en dat nog serieus meende ook. Ik piekerde me suf, belde naar familiehulp, naar de dienst neurologie, sociaal assistente ziekenhuis. En die adviseerden mij om contact op de nemen met de zoon van de vriend. Dan heb ik mijn stoute schoenen maar aangetrokken, helemaal aan t einde van mijn latijn, en de zoon via Fb gecontacteerd, schitterend medium als de gele gids je niet verder helpt.

Een uurtje later kreeg ik een bezorgde man aan de lijn. Ik heb heel het verhaal gedaan, de dingen die fout lopen, de dingen waar ik me blauw aan erger en telkens opnieuw recht probeer te trekken. Dat duizend post-its niet meer helpen om het huishouden min of meer draaiend te houden.

En dan kreeg ik te horen dat de man zelf psychische problemen heeft, waar ik uit respect niet wil over uitwijden. En eerlijk, de puzzel viel in elkaar en ik ging ineens veel dingen beter begrijpen.

Maar ik besef des te meer, hoe moeilijk het zal worden. We zitten dus met Bonny en Clyde en ik zou begot niet weten wat die twee samen uitspoken als ze samen op draai zijn.

Ene die alles vergeet, en ene die springt om alles te doen wat mijn moeder vraagt en niet beseft dat mijn moeder zelf niet goed meer beseft wat ze doet. En geen van beiden die beseft, waarom ik samen met de hulpdiensten, zo hard mijn best doe om maar enige structuur in mijn moeders leven te krijgen. Waarom er overal briefjes hangen, met telefoonnummers, dagindelingen, menu’s.

Duizend aanmaningen om geen boodschappen te doen, duizend ergernissen van mijne kant. Duizend keer frons ik mijn wenkbrauwen, bijt ik op mijn tanden, en één enkele keer een ferme uitbarsting, die geen één van de twee begrijpt.

En het zijn onze kinderen niet, ze zijn niet minderjarig. Ze zijn volwassen, leven in een zekere euforie, van “mooi, t leven is mooi” en dat terwijl wij, kinderen ons deftig in de haren scharten, wat het volgende zal zijn.

Als de capulets uit Romeo en Julia willen we ons verzetten tegen deze relatie die geen happy end zal kennen, omdat we bang zijn voor de bom, die op een dag zal barsten. Een ongeval? Een telefoontje van de politie die Bonnie en Clyde heeft opgepakt. Een noodoproep uit één of andere spoedafdeling van een West-vlaams ziekenhuis.

We kunnen niet meer doen dan hun dokters inlichten, ons verhaal gaan doen, en hopen dat zij iets ondernemen. Maar we kunnen zen niet sturen naar een school voor “stoute kinderen “, of beter ” stoute ouders ”

Ik heb al vaak aan “psychiatrie ” gedacht, maar mijn moeder kan daar niet geholpen worden omdat haar probleem niet te genezen is. En ze daar geen plaats hebben voor hopeloze gevallen, want zo worden ze daar afgedaan.

Of de vriend daar misschien nog kan geholpen worden, geen idee, ik ben geen dokter om daar een oordeel over te vellen.

Maar ik kruis heel hard mijn vingers dat er op de éen of andere manier een oplossing uit de lucht komt gevallen.

En ja, ergens koesterden we de stille hoop dat iemand mijn moeder gezelschap kan houden, en kan bijdragen om de gevolgen van haar ziekteproces te minimaliseren.

En omgekeerd zal het ook wel waar zijn. Een vrouw die zich bekommert om een eenzaam man, Hem een warme maaltijd aanbiedt, een beetje gezelschap houdt, een keertje samen gaan dansen, een etentje.

Maar het mag blijkbaar niet zijn. Het water is veel te diep, hopelijk verdrinken ze niet.