Maandelijks archief: december 2016

Tijd voor aktie.

Ik heb me serieus herpakt, terug streng aan de paleo en mijn lijf vaart er wel bij. Ik voel me stukken beter en energieker dan een paar weken geleden. Vooreerst heb ik twee weken geen oppasopdrachten gedaan. Had een mail gestuurd dat ik op mijn tandvlees zat en twee weken rust wou inlassen. En dat in combinatie van terug gezond gaan eten, zorgt er voor dat ik een stuk rustiger geworden ben, veel energieker en de pijn is er wel, maar er valt mee te leven.

En vanavond heb ik een vergadering gepland met mijn broers. Er moeten bepaalde dingen veranderen. Het begint een beetje in het honderd te lopen bij mijn moeder. Haar aankoopgedraag en daarop aansluitend het wegwerpgedrag begint de spuigaten uit te lopen. Er moeten ook dingen beslist worden voor de toekomst, en dingen niet alleen bespreken, maar er moet ook handeling komen. En dat voor iedereen. Iedereen zal een taak op zich moeten nemen. Ik ben moeder Theresa niet.

Het wordt een harde noot om te kraken, want alweer zullen we moeten inbinden aan vrijheden voor mijn moeder, dingen die te gevaarlijk worden, zoals zelf koken is niet meer verantwoord.

Ik droom ook luidop over een nieuwe job, ik wil echt heel graag terug een paar uur werken op een dag. Ik wil ook terug wat geld verdienen , zoals iedereen, want ik zie mijn spaarboek zo afsmelten dat het me beangstigd voor de toekomst.

Een nieuwe job zal ook inhouden dat ik andere dingen zal moeten loslaten, pijnlijk maar noodzakelijk. Al hangt het natuurlijk af welke dagen en uren dat ik moet werken.

Ik wil best mijn vrijwilligerswerk nog blijven doen, want mijn hart bloedt als ik aan mijn zorgmensjes denk die ik in de steek zou  moeten laten. Ik probeer daar niet te veel aan vooruit te denken.

Maar kijk, ik ben tevreden, ik sta mentaal steviger in mijn schoenen, leef terug wat rustiger, zonder door het leven te vliegen als een wervelwind. Ik voel me lichamelijk veel beter en ja, ik voel me gelukkiger zo! Ik moet hier dus van leren en proberen om het zo te houden.

Ik wil die trend verder zetten in 2017 en opnieuw tien kilo afvallen indien mogelijk. Ik heb het gevoel dat er al een kilo of twee van af, maar onze weegschaal is stuk en dat is maar goed zo. Mijn lievelingsjeans zit wat minder strak, al moet er nog af om in mijn twee andere levis-broeken te kunnen. Maar ik wil en zal er terug ingeraken, zonder op mijn bed te moeten gaan liggen om ze toe te krijgen en heel de dag met buikpijn te lopen omdat de band veel te hard aanspant rond mijn buik.

Ik streef er niet naar om een superstrak lijf te krijgen dat is een utopie voor mij, maar ik wil terug het gezonde bmi van een jaar geleden. Kruisen jullie allemaal jullie vingers voor mij?

 

 

Alles heeft zijn tijd.

Alles heeft zijn tijd, en wat heeft de natuur dat goed geregeld! Jonge mensen krijgen kinderen, jonge mensen boordevol energie, die het nog aankunnen om s nachts uit hun bed te moeten om voor de kleine sprotjes te zorgen.

De sprotjes worden groter en wij worden ouder. Als onze energie afneemt, worden onze kinderen zelfstandigeren. Zo is er steeds evenwicht. En voor we het goed en wel beseffen, zijjn de sprotjes groot genoeg om op eigen benen te staan, net op het moment dat we terug verlangen naar rust, en het verlangen en liefde genoeg om los te laten.

En dan is het goed dat je weet dat je sprotjes goed op zijn pootjes zijn gevallen! En ja de mama’s en de papa’s zijn blij als iedereen een job heeft en weet, het komt goed.

2016 was hier een jaar van huizen kopen, en op eigen benen gaan staan. Mijn dochter was de eerste in de rij die een huisje kocht in Gent. Het is een huisje op haar maat, en ik geniet als ouder om te zien hoe ze van haar huisje een echte thuis aan het maken is. Zo  kan je net op de tijd, je sprotje nog meer loslaten.

Dan was mijn tweede sprot aan de beurt, die had eigenlijk al een huis, in Canada, maar het was zijn grote droom om op een groot domein te wonen, met een stuk bos erbij, en ook die kocht  een huisje op zijn droomlocatie. Het huisje zelf , daar is nog veel werk aan de winkel. Maar ik zie de evolutie, en een beetje met de keer gaat het vooruit. En vooral, ik zie vrolijke snoeten op de webcam als ze fier de vorderingen van het huisje tonen.

Ook de sprotjes van Wim hebben niet stilgezeten. De oudste sprot, studeerde af, vond een job en woont nu samen in het huisje dat ze samen met haar lief twee jaar geleden kocht. Ze zijn nog volop aan het renoveren, maar liefde overwint alles en ze genieten van het klussen en het samenzijn.

Ook de jongste spruit van Wim, deed een  gedurfde sprong in het duister door, al een huis te kopen vooraleer hij afgestudeerd is. Wat een verstandige zet is, aangezien de renten goedkoop zijn en een huis huren verloren geld is. Ok hij zal binnenkort de deur uitfladderen, eens zijn huis opgelapt en ingericht is.

En dan dacht ons Chrissebie, dat ze het helemaal voor elkaar had, en dacht , nu ga ik lekker van de rust genieten. Maar ik had één ding volledig over het hoofd gezien, namelijk, de zorg voor de ouders. Ik heb daar eigenlijk nooit bij stilgestaan, tot op het moment dat de problemen met mijn ma begonnen.

Mijn schoonvader en schoonmoeder kunnen zich eigenlijk nog goed beredderen. Maar ik heb dat zo onderschat, het zorgen voor mijn moeder. IK ga elke maandag om vanalles te regelen voor heel de week, betalingen, boodschappen, lijstjes maken en haar huis vol post-its hangen met allerlei boodschappen. Maar het is zo frustrerend dat er nog zo veel fout loopt ondanks mijn telefoontjes, mijn weekplanning, het opmaken van een menu.

Eerlijk het is een ramp aan het worden, en het voelt een beetje alsof de vloer onder mijn voeten aan het wegschuiven is.

En dan mogen we blij zijn dat onze kinderen op eigen benen staan, en het scheelt een pak, als we weten dat ze een job hebben, een woonst , en gelukkig zijn, het maakt het ons veel gemakkelijker om hem los te laten.

Zo zie je maar dat moeder natuur het toch allemaal goed geregeld heeft en dat alles op zijn tijd komt.

 

 

 

 

2016

Het is weer van dat, het jaar loopt op zijn einde! Elk jaar sneller en sneller terug kerst, terug nieuwjaar…….

En we kijken eens terug op de leuke en de minder leuke dingen.

  • De gebeurtenis van het jaar was , inderdaad, de geboorte van mijn kleindochter en mijn bezoek aan haar begin maart. Het was geweldig een weekje samen door te brengen en een week te moederen, kokerellen voor de jonge ouders, zodat zij zich volle bak konden smijten op het voeden en verzorgen van kleine Ellie.
  • In het voorjaar heel veel plannen gemaakt. Feestje georganiseerd voor mezelf en voor de 80 ste verjaardag voor mijn moeder.
  • Een geweldige reis naar Andalousië. Heel veel gezien, genoten, gelachen, gedronken en lekker gegeten. Hoewel we al veel verre reizen gedaan hebben was dat een reisje dat eruit sprong, na onze Turkije reis van het jaar ervoor, die echt tegen was gevallen.
  • De controle door madam de adviseur die mijn leven goed doorheen heeft geschud, me heel veel stress heeft bezorgd. En de gevolgen ervan.Madam had beslist dat ik terug moest werken. Dan kwam ik in een roller coaster van heen en weer geloop van syndicaat naar controledokters allerhande. En deze week viel dan het verdikt. Ik ben blijvend 33 procent werkonbekwaam en kom in aanmerking voor aangepast werk. Geen idee wat dat zal inhouden en of ik idd iets zal vinden dat ik aan zal kunnen. Het wordt vast een verrassing voor het 2017.
  • Het weekend met mijn stiefjes en hun liefjes, wat heel leuk was.
  • De week dat mijn Canadeesjes zijn afgekomen en de vier dagen samen in Nederland die zo leuk waren.
  • Twee grote minpunten zijn het feit dat mijn mama mentaal zo achteruit gaat, zoveel zorg nodig heeft en ik me uit de naad werk om haar zoveel mogelijk te helpen en  ik daardoor zelf overstresst ben, vermoeid en het eigenlijk niet aankan.
  • Het feit dat ik mijn paleodieet niet meer volhoudt ondanks dat ik weet dat het me zo helpt en me zoveel beter maakt. Al die stress en tijdsgebrek zorgen ervoor dat ik er niet meer in slaag  en de gevolgen zijn dramatisch, tien kilo erbij en opnieuw het gevoel dat er een trein over mij gereden heeft , na een dagje shoppen , of een uitstapje en dat terwijl ik me zoveel beter voelde. Dat wordt dus een groot werkpunt voor 2017.

Op naar een nieuw jaar dus, niet wetende wat het me zal brengen, vast veel dingen waar we niets aan kunnen veranderen, maar ook dingen die we zelf in de hand zullen hebben.

Ik wens jullie alvast gezellige feesten. Geniet van de mooie momenten samen.

Ode aan de rilatine!

Er wordt zo vaak over gediscuteerd ! De ene is voor de ander is tegen! Maar meestal door mensen die geen idee hebben wat Adhd wat een mens doet. Wel, ik kan het weten. Adhd is zo vermoeiend. Constant een vol hoofd, niet in staat om de dingen in de juist volgorde te doen. Enfin, ik had het vandaag heel erg zitten.

Toen we op weekend vertrokken naar Brussel had ik mijn visakaart en de bankkaart van mijn moeder die ik toevallig bij me had, uit mijn portefeuille gehaald met het idee, als ik ze niet mee heb , kan ze niet gestolen worden. Voila veilig opgeborgen.

Tot ik me vandaag realiseerde dat ik die kaarten nog moest terugsteken, maar dat ik geen flauw idee had waar ik die kaarten had opgeborgen. Ik zocht in een schuif in het dressoir, zag dat de was aan het droogrek droog was. Nam de was eraf, plooide wat geen strijkijzer nodig had, ging nog een beetje koken, en pijnigde mijn hersenen over waar ik de kaart zou gelaten hebben. Het ergste was het zwarte gat waar ik tegenaan keek. Niet in staan om voldoende na te denken. Ik voelde me dom, een kieken en was kwaad op mezelf. Ik zocht verder in mijn geheugen, maar er kwam niets, nothing, de nada!

Ik had een afspraak deze namiddag in Roeselare en ik bleef maar denken en denken , maar moest me op de weg concentreren. En bij een kopje koffie in het ziekenhuis besloot ik een rilatinepilletje te nemen bij het thuiskomen. Ok, mijn psychiater  wou ze me niet meer voorschrijven vanwege mijn “dicht tegen een depressie diagnose” . Maar ik wou even af van dat volle hoofd, dat niet in staat was om na te denken.

Om vier uur nam ik een pilletje en begon strategisch ons huis af te zoeken, nadenkend over de plaatsen waar de bankkaarten eventueel zouden kunnen zijn. Opeens trok de mist uit mijn hoofd, en het deed zo goed om me eindelijk eens terug ” normaal” te voelen. Weg met alle overdreven prikkels in mijn hoofd, de mistslierten die mijn hoofd bewonen. Eindelijk kon ik terug verstandig nadenken, logisch nadenken . Dat maakte me rustig, . Geen zenuwachtig opentrekken van alle lades in huis. Maar gericht zoeken. In de lades lagen ze niet. Dan besloot ik mijn handtas een grondig onder handen te nemen.

Mijn agenda ondersteboven keren. Ik heb altijd een agenda met een elastiekske, en ja ik bewaar daar een hoop brol, zoals mijn voorschriften, klevers van de ziekenkas. Sinds kort ” mijn dopkaart”, hihi.

En daar zaten de twee gezochte kaarten. En toen dwarrelde mijn eurocentje naar beneden als een licht veertje en kwamen de herinneringen terug. Ik had ook mijn agenda’s uitgelegd om naar Brussel te gaan. Ik neem het liefst zo weinig mogelijk gewicht mee in mijn handtas.

Ik zal de volgende keer toch een keertje mooi vragen aan de psy of ik die pilletjes niet terug mag nemen, want het helpt me zo hard! Daarmee functioneer ik op de manier dat ” gewone ” mensen functioneren. Uiteraard blijft dat lijf wel kwakkelen, maar als het wat beter in het kopke dan, dat is dat heel erg leuk meegenomen.

Ik ben dus heel pro dat medicament, maar ik weet ook dat niet iedereen er goed bij vaart, maar wie een kind heeft met adhd, of er zelf mee sukkelt, geef het een kans, je kan er zo veel beter door functioneren.

Wat ik wil.

Deze week had ik een korte chat met Gitta. De laatste tijd komt er niet zoveel meer in huis van onze heerlijke lange chatgespringen, en damn, ik mis ze. Maar ik vlieg rond van t een naar t ander, en ik overleef het nog net allemaal. Heel de situatie van mijn moeder put me uit. IK heb zelf heel veel concentratieproblemen momenteel, ben heel vergeetachtig en dan moet ik de zorg rond mijn moeder die nog tien keer vergeetachtiger is dan ik er bijnemen. Enfin, de meesten onder jullie weten wel waar ik momenteel allemaal mee bezig ben.

Maar ik kom even terug op het gesprek. Ik vertelde Gitta dat het oppassen op kindjes me wel lag. Ze vroeg of het “echt” zo was en of ik “echt “wel wou werken in een kringloopwinkel, wat de mevrouw van het Gtb project vooropstelde. Voor wie niet weet wat het Gtb project omvat, wel het is een project waar ze mensen met een beperking voor het normale werkcircuit aan aangepast werk helpen.

Gitta kent me beter dan ik mezelf ken blijkbaar! Want als ik daar allemaal eens goed over nadenk, is dit inderdaad niet de job van mijn leven! En er zijn inderdaad heel veel dingen die ik veel liever zou doen. Werken in een reisbureau bijvoorbeeld of bij een toeristische dienst, rondleidingen geven . Verkoopster! Maar en er zijn o zo veel maars.

Dit zijn mijn grote struikelblokken

  • Ik kan me begot niet concentreren, ik maak in mijn gewone leventje al zoveel fouten! Mijn adhd loopt de spuigaten uit momenteel. Zo heb ik deze week de verkeerde bankkaart kapotgeknipt toen ik een nieuwe ontvangen had. Weet ik s morgens niet meer of ik mijn medicatie genomen heb. Heb al twee keer kattekorrels in de wasmachine gegoten, gewoon omdat die samen met het wasprodukt op de wasmachine staan. Ik vergeet dingen te doen die de mama vraagt als ik op hun kindje ga passen, zo vergat ik om de koorts nog eens op te meten. Bij mijn vrijwilligerswerk maak ik ook fouten, ik deel de speelkaarten verkeerd uit, tel de punten verkeerd op.
  • En daar wringt nu net het schoentje. Die fouten die ik tijdens mijn vrijwilligerswerk maak worden getolereerd, we lachen er een keertje mee, maar stel dat ik constant fouten maak op mijn werk.
  • Ik ben dus gigantisch bang! Bang om constant fouten te maken  en niet goed bevonden te worden op mijn erk is mijn grootste angst. Ik mag van mezelf best zeggen dat ik altijd een goeie werker ben geweest, niet de perfecte, niet de beste, maar ik was heel plichtsbewust en werkte  ( om het op zijn Donald muylles te zeggen ) alsof het voor mezelf zou zijn.
  • Dan is er nog mijn nachtblindheid, die precies erger wordt en ik durf geen oogarts te raadplegen uit angst mijn rijbewijs kwijt te spelen. Want dan ben ik al mijn vriheid kwijt, ik mag er niet aan denken. Maar anderzijds ben ik bang om in het donker te moeten rijden als ik naar en van mijn werk moet rijden. Ik moet me zo ontzettend concentreren en traag rijden en dit voelt echt niet goed , laat staan veilig!
  • Dan zijn er nog mijn vervelende ” tics” een lichte vorm van het tourettesydroom zeg maar. En ik zie me al staan in een winkel als mensen me uitleg vragen , hen te beantwoorden met het constant wikkelen van mijn neus. Oh my God, je hebt geen idee hoe hard ik me daar voor schaam. Ik wil niet dat ze me uitlachen, ik probeer het zoveel mogelijk te verdoezelen, maar als ik stress heb , o wee! Bloos bloos.
  • Er is nog een gigantisch genant probleem. Iedereen zal hier gegarandeerd in de lach schieten en ik geef me nu heel erg bloot en weet niet of het zo een goed idee is dat hier neer te pennen. Maar ik neem het risico. Bon daar komt het, Aheum, ik kan geen winden meer ophouden! Echt, het is verschrikkelijk. In de wachtrij bij de kassa, terwijl ik raad vraag in een winkel. Als ik zit kan ik het af en toe noch onderdrukken, enfin het geluid althans . We kunnen er eens mee lachen maar weten jullie welk gigantisch probleem dat voor me is! Ik zou soms een luik in de grond willen toveren om er snel in te springen in grote nood!
  • En dan is er nog mijn fibro. Die klachten ken je onderhand, ik kan geen zwaar werk aan, kan niet tillen, niet bukken, niet lang stappen,

Besluit, zie je me al staan als verkoper in een winkel? Al schetendlatend en wriemelen met mijn neus, en gigantische fouten maken aan de kassa door mijn slechte concentratie die mijn adhd met zich meebrengt. Dan loop ik nog als een scheve lavabo ook. Kortom ik heb alles waarmee ze goed kunnen uitlachen. En ik heb faalangst, meer dan een beetje.

En dan denk, ik die kindjes merken dat niet, of ergens weggestoken in een plaats waar mensen werken met een beperking valt het allemaal niet zo op. Ook de mensen waar ik vrijwilligerswerk doe vinden dat allemaal zo erg niet. Ze zijn blij dat ik ga om hen een beetje op te vrolijken. Want ja, ik heb wel gevoel voor humor, en ik heb een goeie tong die zijn werk nog buitengewoon goed kan doen. Zucht, moeilijk hoor!