Maandelijks archief: oktober 2016

Happy things!

Ik ben gisteren een potje gaan uithuilen bij de huisdokter. Het was me even allemaal te veel. Heel dat gedoe, rond dat medisch ontslag, aanvraag invaliditeit om aangepast werk te kunnen doen. Enfin, en maar papieren en papieren, en ik wordt binnenkort opgeroepen bij een dokter van de Rva, o wee, ik houd mijn hart al vast.

En daarstraks vond ik het welletjes om zoveel negatieve gedachten te hebben. Gedaan met het zelfbeklag en de dingen in handen nemen waar ik zelf iets kan aan doen.

  • Mijn gewicht, ik ging naar de winkels omdat ik een paar herfsttruitjes van doen heb. Of te klein, of te duur, of mijn buik stak erin uit! En ik maar zagen tegen dat spiegelbeeld. En dat terwijl ik het zelf in handen heb. Ik moet me echt herpakken , het brood terug laten staan, en koude schotels gaan maken in de plaats van de gemakkelijke boterhammen.
  • Mijn moeder. Nog eens een poging doen om een beetje meer te delegeren. Desnoods wat meer familiehulp nemen.
  • De papierwinkel. Wel alles is nu aangevraagd, t is nu afwachten tot ik bij die arts wordt geroepen. Ondertussen neem ik geen werk aan, eerst een beetje voor mezelf zorgen, want gisteren had ik echt het gevoel aan de rand an een depressie te staan en we zullen dat niet laten gebeuren! Ik wil nooit meer , lees goed, “nooit” meer terug naar die zwarte hel. Dus goed voor mezelf zorgen is de boodschap.

Ik zie dus drie negatieve punten. De eerste wordt terug een streefdoel na ons weekend. Het tweede punt wordt ook aan gewerkt en het derde punt is momenteel klaar. Dus tijd voor de leuke dingen! En  ik heb me tijdens een laatste kopje koffie voor vandaag een papiertje genomen en heb alle leuke dingen opgeschreven waar ik van geniet of in de toekomst zal genieten!

  • IK ben parfum gaan kopen met een bon die ik gekregen had voor mijn verjaardag! Chanche van chanel, ben er heel blij mee! Wat geweldig om zo’n lekker flesje in mijn bezit te hebben!
  • Vanavond nog eens bezoek van de plusdochter. Ik mag dan haar echte moeder niet zijn, ik  bemoeder ze heel graag, kook lekker en er staat ook een lekker drankje klaar voor vanavond. Kijken naar Belgium got’s talent moet voor een beetje humor zorgen. Dat zit dus ook al snor voor vanavond. ( Tja ik kon ook in mijn hoekje kruipen en alweer een emmer waterlanders wenen, maar daar doen we voorlopig niet meer aan mee ! )
  • Morgennamiddag komen vrienden van ons op de koffie, jammer dat ze niet lang kunnen blijven, we zullen ons dus weer moeten haasten om alles getetterd te krijgen!
  • Morgenavond gaan we naar de nieuwe show van Alex Agnew kijken, met dank aan de lieve dochter die voor een vroeg kerstgeschenkje gezorgd heeft. Wordt vast leuk. Zagen hem nog nooit live aan het werk.  Die kunnen we dan ook afvinken op ons lijstje Vlaamse stand up comedians. Alweer een punt voor het positieve scorebord.
  • Zondag gaan eten met de mama. Oke, het is ook een beetje zorgen voor haar ondertussen. Maar de voetjes onder tafel mogen steken is altijd leuk! We gaan ook een bloemetje plaatsen op het graf van mijn vader. Ik heb voor mama een bloemstuk besteld en ik geef bewust een heel klein kruisje met wat vetplantjes. Omdat ik “daden en help aan moeder ” belangrijker vindt dan een grote pot bloemen. Ik invisteer meer in telefoons en benzine die ik verrijd. Ik heb mijn vader beloofd dat ik voor mama zou zorgen en neem die taak heel serieus!
  • Maandag en Dinsdag gaan we naar  Dilsen STokkem . We gaan overdag naar Genk of Maastricht, hangt ervan af hoe laat we toe komen in de Liiiiiiiiiiimburg. S avonds dineren we dan in Vivendum een restaurant met een ster en dit met een bon voor sterrenrestaurants die ik van Wim kreeg voor mijn verjaargag. En het is die dag Wim zijn verjaardag, dus…… alweer twee vliegen in een klap! En we overnachten daar ook, ook met een cadeaubon van vrienden gekregen voor mijn verjaardag!  Dan zijn dan ineens al drie vliegen in een klap!
  • En dan zijn er nog de reisjes in het vooruitzicht. In Februari zijn we tien jaar getrouwd en we gaan met een groepsreis naar Mexico! Eerst was het  het het plan om naar Zuid-Afrika te gaan, maar vanwege de kostprijs veranderd naar Mexico en daarmee centjes uitgespaard om naar Canada te gaan.
  • Tickets naar Canada midden augustus volgend jaar. Joepie dan zie ik de Canadeesjes terug. En tegen dan zal Ellie al lopen, en wie weet blonde krulletjes hebben.

Voila en daar zal ik me nu op focussen si! En hopen dat ik mijn doemdenken daarmee de kop kan indrukken! Fijn weekend iedereen!

 

Ik wil niet zielig doen maar doe het lekker toch ;)

Ik zit hier te bekomen van een dag en nacht braken, barstende hoofdpijn en het gevoel dat mijn benen en armen van rubber zijn. Met een moraaltje dat tot op mijn tenen hangt!

Was ik dan blij om twee weken geleden te verkondigen dat het me allemaal niet kon schelen. Dat ik er ook wel zou raken, een nieuw leven , na ” de ziekenbond.

Wel eergisteren bezwijkte ik al na het uitvoeren van wat ik als een ideale job zag! Chrissebie ging eens op zieke kindjes passen. Ja hallo! Niet de kindjes er iets kunnen aan doen. Maar ik moet erbij vroeg uit de veren, heel vroeg naar mijn normen, maar soit, dat is “werken” op tijd op de werkvloer staan, nietwaar. Twintig km door, twintig terug,  uiteraard, anders zat ik daar nog 😉

Waar ik vooral niet op gerekend had, dat die kinderen vaak ” besmettelijke ziektes ” hebben, en daar is mijn verstoord immuunsysteem niet zo mee opgezet.

Woensdagavond had ik prijs. Begon mijn maag raar te doen, alsof ik iets verkeerd gegeten had of te veel gedronken had. Ik ben dan maar vroeg gaan slapen met een “dazalgaantje “achter de kiezen. S nachts moeste ik de trappen afstormen om op tijd boven het toilet te hangen. En dat naar beneden stormen is nu ook niet meer mijn beste vak.

Enfin ik ga niet tot in de details treden 😉 Ik had eerder op de dag al veel pijn in de borst gehad, mijn ribben die precies samentrokken en ook mijn keel werd dichtgenepen. En neen, het was geen ‘tietse” want ik heb meneerke Tietse el vaak tegen het lijf gelopen en hij was het niet.

Dokter kwam, mja, valt niet veel over te zeggen hé, t plaagske zeggen ze. En oei, omdat mijn hartslag 115 was in rust. Mja dat baarde me meer zorgen dan het befaamde “plaagske”

Neem daar nog bij, al die paperassen die ik moet geregeld krijgen om ” beroepsdopper ” te worden. Al de zorg voor mijn moeder, die meer en meer spoken begint te zien, en elke dag zogezegd met inbrekers te maken krijgt.  Dit vergt allemaal zo veel energie van mij, dat ik eigenlijk compleet op instorten sta. Het vorige weekend was veel te druk, heb daar mijn lesje van geleerd. Volgende week wordt het koken voor een vlaamse komiek geschrapt, sorry, maar Chrissebie kan het even niet.

Ik besef ook meer dan ooit hoewel Wim hier in het huishouden doet. Alleen al boodschappen doen is voor mij een huzarenwerk, met het slepen van flessen water, zware zakken. Dan is er nog de strijk, jaja ik heb een fervent strijker in huis!

Mijn humeur is dan ook tot onder het vriespunt gedaald. Ik heb dan ook besloten om voorlopig geen werkopdrachten aan te nemen. Volgende week moet ik naar een vergadering bij de vdab. Daar ga ik mijn geval uiteen leggen. Wil me best laten begeleiden in een gtb project. Maar ik zit helemaal niet op mijn plaats daar. Ik besef meer dan ooit dat gewoon werken er niet meer in zit voor mij. Helaas. Ik had de kleine van het zorggezin een keertje de trap afgedragen en twee keer een verse pamper aan gedaan. En eerlijk, mijn armen waren gesloopt.

Ik wil in de eerste plaats terug wat meer voor mezelf gaan zorgen. Zodat ik dat humeur terug naar boven kan krikken . Want aheum, mijn positieviteit is ver zoek momenteel.

Enfin gedaan met zagen voor vandaag. Ik zal de tv wat opzetten en vroeg onder de wol kruipen.  Aja en nog een moltliummeke nemen voor de zekerheid.

 

 

 

 

Beste , lieve, geachte,  oeps , neen, gewoon

Maggie,

Ik hoorde het al een tijdje rommelen, je had “de” oplossing gevonden in het begrotingstekort! Slimme Maggie, ja , je bent ook niet voor niets “dokter” En je zal het geweten hebben. Chronische ziekten zijn moeilijk op te sporen. Dus bedacht je, laten we alle chronisch zieken, ( waarvan niet te bewijzen valt dat ze effectief “ziek “zij ) eens terug aan het werk zetten. Je voegde de daad bij het woord. Schakelde wat artsen in, die waarschijnlijk anders niet aan de bak komen, geen werk vinden, of wie weet heel incompetent zijn. Maar soit Maggie, ik mocht als één van de eersten genieten van je nieuwe “plan, ” en inderdaad. Ik werd zonder pardon van de ziekenkas gesmeten, ondanks drie brieven van verschillende artsen die me onbekwaam vonden om het werk te hervatten. Ik werd niet eens onderzocht door die fijne dokter van jou!  Het enige waar ze heel goed in was, was mij vernederen tot op het bot! Ik werd voor een luiaard versleten en een plantrekker, hoewel ze het fijner kon verwoorden dan wat ik hier nu neerpen. Maar het miste zijn doel niet. Ik begon hevig te shaken, spasmofilie, weet je nog?? A ja neen, jij kent dat woord niet, was ik even vergeten! Fibromalgie, ook al niet van gehoord zeker?? Wel lieve Maggie , dat zijn helse pijnen alsof ze met messen in uw lijf zitten te hakken, dat is s nachts liggen krijsen van de pijn en dat is na een dagje van leute en plezier, een hele dag in de zetel  zitten, liggen om te recupereren.

Nu soit, ik heb me er al bij neergelegd, ben als een zot op het grote internet op zoek gegaan naar een job. Ik had er hoofdpijn van zondag, meer dan 1600 jobs bekeken. Want euh, schoonmaken, dat lukt niet meer. Keuken ook al niet! Ik ben er ook voor afgekeurd door de arbeidsgeneesheer. Want uw adviseurke en de arbeidsgeneesheer zijn het helemaal niet eens met elkaar. Maar dat zal u allemaal worst wezen zeker, hé Maggie!

En nu zit ik hier in niemandsland! Niet ziek genoeg  ( volgens uw trouwe werkkracht ) en volgens de arbeidgeneesheer te ziek om mijn huidig werk te doen. En oh  Maggietje, ik zweer op mijn eerste communiezieltje, dat ik inderdaad niet in staat ben om mijn huidig werk te doen. Je moest me hier af en toe eens bezig zien thuis. Kuisen, o ja, dat kan ik, af en toe ja! En om dan nog maar te zwijgen over mijn tempo! Ik doe er een hele voormiddag over om in stukskes en brokskes de living , gang en wc wat proper te krijgen. Nu soit, ik wil daar eigenlijk niet veel woorden aan vuil maken Maggie, want je hebt het momenteel veel te druk om te kijken hoe je nog kan besparen in de medische sector!

Nu soit Maggie, ik ben niet de persoon die rap uit mijn lood ben geslagen of bij de pakken blijft zitten. Ik gun het je ook niet om ook maar één onnozele traan voor jou of Madam de adviseur te laten.

Maar nu Maggie, slim als je bent zal je wel een oplossing hebben  voor wat ik nu als job moet gaan doen!Tja, ik heb een kookdiploma, ok, koken voor mijn gezin dat lukt nog wel! Maar o wee, zet me niet in een restaurant of een grootkeuken, want ik kan die zware pannen, niet eens meer opheffen. Ik ben ook niet meer de sprinkhaan van vroeger, die gezwind kookte voor 100 man op mijn eentje! Ik ben een schildpad geworden Maggie, nu, het zijn blijkbaar niet allemaal fibropatienten die schildpadden geworden zijn. Aheum, ik wil niet onbeschoft zijn, maar zo’n rappe zie jij er zelf niet uit hoor! Uitleggen ja, daar ben je goed in. Nu soit, we wijken af!

Ja, 1600 jobs! “Verkoopster ” zei uw adviseur! O ja, ik kan verkopen, want ik kan het goed uitleggen. Maar dan moet je eens gaan kijken wat de verwachtingen zijn bij de verkoopjobs! Rekken aanvullen, schoonmaken van de winkelruimte, kassa ….

Daar zeg je nog zoiets, kassa ….. doodsbang ben ik daarvoor. Ik zou helemaal flippen moest je mij aan de kassa zetten. Mijn adhd kan dat niet aan. Was het woord verstrooid niet uitgevonden, ik had het zelf uitgevonden! Ik kan het niet maken, fouten te maken , ik zweer u Maggie, na een week lig ik gegarandeerd buiten, maar ik gok dat ik al mag gaan na een dag op proef!

Administratie dan maar, lap, ik kan nog niet eens een foutloze blog schrijven. En ik ben een kieken met de computer, vraag het maar aan mijn  ventje, ik kan nog niet eens foto op de pc zetten met het kabeltje van het fototoestel.

Ah ja, en adviseur had nog zo’n schitterend voorstel! Ik citeer! ” Zoals jij het kan uitleggen, zie ik je gerust aan het onthaal van een hotel zitten! ” Sorry Maggie, maar die keer schoot ik spontaan in de lach, want wees nou eens eerlijk, ik was op dat moment gelukkig niet zo dik als u, ( bespaar me daarvan ) maar toch dik genoeg om niet meer als uithangbord te dienen als “hostess” in een hotel. Want wees nu eens eerlijk Maggie, welke werknemer zou iemand in dienst nemen, die honderd kilo weegt, ( gelukkig is het ondertussen heel wat minder ), iemand die “eigen-kweek” engels spreekt, niets van hedendaagse computerprogramma’s kent. En bovendien 55 jaar is. Ja ze zullen me zien komen, in de rij tussen jonge knappe meiden vers van t school, met een frisse uitstraling, stralend witte tanden, een lijntje om u tegen te zeggen, enfin Maggie, ik ben er zeker van dat u het wel begrijpt!

Nu ja kijk Maggie, misschien heb jij wel de geknipte job voor mij. Ik kom met veel plezier solliciteren. Misschien kan ik kantoorstoelen of zetels uittesten of zoiets.

Ik kijk vol spanning uit naar een antwoord op al mijn vragen.

Hoogachtend

Chrissebie

 

Een nieuwe bladzijde.

Jup, ik heb een nieuwe bladzijde omgeslagen in mijn leven! Mevrouw de medisch adviseur vond dat ik terug kon gaan werken, en dus kreeg ik woensdag een aangetekende brief , dat ik vandaag, maandag 3 oktober terug moest gaan werken. Ik wist niet als ik de lach ging schieten of beginnen wenen, heb uiteindelijk geen van de twee gedaan. 😉

Heb mijn baas opgebeld en verteld dat ik onmogelijk terug aan de slag kon met mijn klachten. Ik ben altijd een goeie werknemer geweest, al zeg ik dat zelf. Ik wou niet als halve kracht beginnen om de dag erop terug naar de dokter te gaan om te zeggen dat het niet gaat. Dus werd ik naar de arbeidsgeneesheer gestuurd. Die verklaarde me definitief werkonbekwaam in die sector. Ik krijg dus medisch ontslag, ben al ingeschreven in de vdab en kan mezelf nu een “dopper” noemen. Hm, we hadden dat nog niet gehad in ons leven. En omdat een mens alles een keertje moet proberen, gaan we nu eens doppen en hopen dat we ergens een aangepaste job vinden, al was het maar twee uur per dag (wat voor mij al moeilijk vol te houden zou zijn )

En ik ben niet het type dat bij de pakken blijft zitten en heb al een gesolicitatie gedaan. Groot was mijn ontgoocheling dat er geen mailtje in mijn mailbox zat deze avond dat ik me mag gaan inschrijven naar het interimbureau. Ik wou graag oppassen bij zieke kindjes. Dat lijkt me een job die me op het lijf geschreven is en die ik ook zou aankunnen, omdat dit zelden elke dag is, en ik kan zitten, verhaaltjes vertellen, een potje koken , een pamper verversen, dat moet me allemaal lukken.

Dan maar eens gaan snuffelen bij opleidingen. Heel de rimram afgelopen, niets in de zorg gevonden. Ik zou graag een opleiding volgen van life coach of zoiets, om mensen met een beperking assistentie te verlenen, zeg maar gezelschapsdame. Want eerlijk is eerlijk, het enige wat aan mij nog goed marcheert dat is mijn tong. Ik ben verbaal heel sterk, en dan dacht ik , dat ik daar maar iets moet mee gaan doen.

Kliniclown, lijkt me ook nog zoiets, maar ook daarvoor geen opleidingen te vinden. Damn.

Ik hoor jullie al denken, de verkoopsector dan, wel, het verkopen op zich, zou nog wel lukken, maar dat is niet het enige die bij dat beroep komt kijken. ER moet uitgepakt worden, geladen en gelost, getild enz.. en het is fysiek veel zwaarder dan we zouden denken. En aan de kassa gaan staan is al helemaal uit den boze. Met mijn concentratieproblemen zou ik de ene fout na de andere maken vrees ik.

De reissector dan misschien, maar ook geen opleidingen gevonden. Misschien dat ik er toch nog maar een nachtje moet over slapen, uiteindelijk ben ik nog maar sinds vandaag werkloos. Ik krijg heus nog brieven genoeg van de vdab om te gaan aanmelden voor diverse jobs, of besprekingen over de toekomst.

Vandaag is de deur van de sportschool ( waar ik vroeger werkte ) voorgoed voor me dicht gegaan. Ik kijk er dankbaar op terug.

En Ah, nog een boodschap voor mevrouw de adviseur van de ziekenkas. ( want je weet nooit of ze stiekem meeleest ) ” Als je nu denkt dat ik ook maar één traantje zal laten of één nacht zal laten van slapen voor u, dat ben je aan het verkeerde adres. Je kan me mijn uitkering afpakken, maar niet mijn levenslust en mijn ziel. En Chrissebie lived in happiness ever after. Op naar morgen!