Maandelijks archief: september 2016

Graceland.

Dat ik al lang fan ben van Sioen is geen geheim. Sioen is zo’n muzikale duizendpoot, een brok talent. Niet alleen muziekschrijver voor zijn eigen songs, maar hij schrijft ook muziek voor film en series zoals “Marsman” Of een theatraal muziekstuk die van een imposant vuurwerk een totaalspektakel moet maken.

Ik zag hem voor het eerst op Grensrock, een klein ventje op het grote podium. En ik was met verstomming geslagen, om te zien hoe hij ons muzikaal compleet innam. We schuifdelden naar voor en zeiden tegen elkaar, die gast zal het nog ver schoppen. En zie vijftien jaar later, staat hij als een groot muzikant op het podium.

Ik twijfelde even of het wel mijn ding ging zijn om Sioen het repertoire van een ander te horen spelen. Toen er affiches verschenen van “Graceland ” waar Sioen het repertoire van Paul Simon zou spelen op Het festival van Vlaanderen Gent.

Maar toen ik tickets kreeg voor mijn verjaardag, was ik daar zotcontent mee. Iemand anders had de knoop voor me doorgehakt en dat vond ik geweldig!

Rij 17 zat ik , een beetje claustrofobisch, ik die altijd vooraan ga staan op een concert, zodat ik de meute achter mij niet zie en zo niet het gevoel krijg in een mensenmassa sta. Goei truukske , al zeg ik het zelf.

Sioen had zijn Zuid-afrikaanse companen van weleer opgetrommeld , waarmee hij destijds de plaat ” Calling up Soweto ” had opgenomen. En toen de eerste warme diepe Afrikaanse klanken weerklonken, werd ik terug in de tijd gekatapulteerd , naar de kleine cultuurkapel, waar het podium haast te klein was om de hele groep erop te krijgen. Het concert waar ik voor het eerst met verstomming werd geslagen over de diversiteit van muziekkunsten die Sioen hanteert. Ik werd zo meegesleept door de muziek en die warme klanken zorgden er voor dat ik al spijt had dat ik de reis naar Zuid-afrika had geruild met een reis naar Mexico, zodat ik toch budget zou over hebben om later op het jaar naar Canada te reizen om vooral mijn kleindochter te zien. Wat kan de liefde groot zijn!

Ik herkende verschillende nummers van Paul Simon, maar veel nummers waren ook nieuw voor mij en het leek dat gewoon Sioennummers waren. Hij had zich de muziekstijl volledig toegeëigend wat voor een geweldige sfeer zorgde. Het was een bont samenspel tussen de vaste muzikanten en de Zuid-afrikaanse, alsof ze dit al jaren doen. Sioen gaat dan ook niet over één nacht ijs als hij zich aan zo avontuur waagt. Want het mag dan nog zijn eigen repertoire niet zijn, de show was af, zoals altijd! En ik zat op het puntje van mijn stoel en de tranen liepen over mijn wangen, zo diep was ik ontroerd bij de “Sound of silence ” die door merg en been sneed. Merci Sioen en merci aan degene die de kaartjes voor me kocht, dit concert heeft me helemaal omvergeblazen.

 

 

 

 

En opeens is het stil!

En dan is er eindelijk tijd om eens te bloggen! De festiviteiten zijn achter de rug en dee Canadeesjes zijn terug naar hun homeland.

Het was heel druk, maar ik heb er zo ontzettend van genoten! Vooral het samenzijn met mijn kleindochter was zo intens! Groot was mijn angst vooraf dat het kindje me totaal niet zou kennen en beginnen wenen als ze mij zou zien. Maar gelukkig was dat niet zo! Ze vond me leuk, lachte naar me, draaide met haar handjes als ik dat deed. Ze liet zich knuffelen, liet zich hobbelen op mijn knie. Kortom, ik heb tien dagen de tijd gehad om oma-dingen te doen met haar. Fruitpapjes maken, groentjes koken. Doodgewone dingen , maar allemaal geweldig als dat dat maar tien dagen op een jaar kan doen!  En ik ben zo dankbaar dat ik dit heb mogen  meemaken!

De dag na aankomst was mijn zoon jarig, en het was zo’n schitterend weer dat we een met zijn allen, niet alleen mijn kids maar ook die van Wim en hun lieven, en tuinfeestje hielden. We was zo fijn dat iedereen er was. De tapas en de kaas werd gesmaakt en er werd wijn en belgische pintjes gedronken.

Op zaterdag was het mijn feestje waar ik zo lang had naar uitgekeken. Ik vond het heel leuk, maar ik miste het om tijd te hebben om met iedereen te kunnen praten, er was gewoon geen tijd genoeg. Maar ik vond het geweldig dat iedereen er was, De avond was zo voorbij! Ik kreeg heel leuke brieven, kaartjes en cadeautjes. Ik kijk er dan ook heel dankbaar op terug!

Op maandag vertrokken we richting Nederland, naar Duinrell in Wassenaar, een klein stadje tussen Den Haag en Amsterdam. Met zijn allen samen in een minibusje, gelukkig vindt mijn mannetje dat allemaal niet erg om doen.De heerlijke nazomer zorgde ervoor dat we elke dag buiten konden eten aan onze bungalow. Mijn kroost genoot van het zwemmen, het pretpark het mama-eten. En ik genoot van het moederen!

We bezochten Delft, maar raakten niet in Den Haag omdat iedereen liever een chill dag hield. En wij gingen shoppen in Leiden wat een reuzeleuk winkelstadje is.

En zo werd het snel zaterdag , tijd om hen terug naar de luchthaven te brengen.

Veel foto’s genomen en heel veel herinneringen om vast te houden! Dank u iedereen voor al die fijne dagen!