Maandelijks archief: augustus 2016

Nog drie keer slapen.

Nog drie keer slapen! En dan is het eindelijk zo ver! Dan komt mijn zoon met zijn gezinnetje vanover de grote waterplas aangevlogen.

Hopelijk verloopt alles goed, ze vliegen via ijsland, zodat ze op die manier maar twee keer vier uur op het vliegtuig zitten , want met een kindje van zes maand , weet je nooit hoe ze daarop zal reageren. We duimen alvast, dat dit allemaal goed verloopt.

En Granny heeft eindelijk een beetje tijd gevonden voor haarzelf. Eerst aan de alarmbel getrokken en een deel van mijn vrijwilligerswerk opgezegd, nadat ik bijna was ingestort.

Mijn hartritmestoornissen, aanvallen van hyperventilatie, waren de druppel die de emmer deed overlopen. Een beetje meer hulp zoeken voor mijn mama en een beetje meer delegeren, zodat niet het meeste op mijn nek terecht komt. De beste beslissing die ik dit jaar maakte, want zo kon het niet meer verder.

Soit, woendag landen ze, en gaan we ze ophalen en ondertussen heeft de Granny zich vandaag kostelijk geamuseerd met alles klaar te zetten.De kleine prinses zal heel welkom zijn.

Advertenties

Feestje.

Het was dan gisteren eindelijk tijd om mijn moeder te vieren! Ze was tachtig geworden. Samen met mijn broers hadden we een feest gepland in een feestzaal waar één van mijn broers meer dan 20 jaar chef kok is geweest. We wilden haar een mooie dag geven en hadden een brief bij de uitnodigen gedaan , dat mensen , indien ze echt iets  wilden geven een bijdrage konden leveren voor een persoonlijk optreden van een vlaamse charmezanger.

Ik ben vroeg vertrokken naar de feestzaal, want

  • Ik moest mijn muziek installeren, laptop en boxen.
  • ER moesten nog mensen afgehaald worden aan het station en naar de feestzaal-hotel gebracht worden.
  • Ik moest nog een valiesje op mijn moeders kamer zetten  met haar juiste kleren in.
  • Ook de tafelschikking moest nog gebeuren.

En al een geluk dat ik vroeg was vertokken, want er waren te weinig plaatsen aan de tafels opgedekt. Het begon al goed, ook hadden de tafels een ander model, zo ging mijn tafelschiking ook flink de mist in, het werd een beetje puzzelen wie ik bij elkaar zou zetten.

Ik had mijn moeder die dag vier keer opgebeld om te zeggen dat ze naar de kapper moest en vier keer had ze het opnieuw vergeten. Het was heel stresserend dat ik zo ver van bij haar af zat. Om 16 uu ging mijn tante haar ophalen en owee, ze was om kwart voor vier nog steeds niet thuis. De stressthermometer ging de hoogte in.

Ik maakte me ook zorgen over de muzikale act van de avond. Ik had hen nog eens gebeld in de voormiddag en ik kreeg geen antwoord. Ik had daar helemaal geen goed gevoel bij en vetrouwde het zaakje niet helemaal omdat ik altijd heel korte ( op het randje af onbeleefd ) mails terug kreeg. En ik ging maar gerust zijn als ik die zanger ging zien toekomen met zijn keyboard.

Kwam mijn moeder toe op het laatste nippertje in een totaal andere outfit omdat ze vergeten was dat ik al kleren voor had meegenemen. En ze wou persé aanhadden wat ze had. En ik dacht, ze ziet er goed uit, zoals ze is, ze heeft aan wat ze graag aan heeft, laten we daar niet moeilijk over doen, en ik zei mama dat het goed was , dat ze straalde want dat was ook zo.

We waren maar net klaar of de eerste gasten waren er al. De gasten stroomden toe en mama was in de wolken om al haar vriendinnen , kennissen en familie te zien. Ik was blij, maar zat nog steeds boordevol stress. Tot ik opeens telefoon kreeg! Mijn hart stond stil en ik hoopte dat het niet waar was! Maar het was wel waar! Ik kreeg te horen dat de zanger een ongeluk had gehad met de auto, wat ik tot op heden nog steeds niet geloof. Ik dacht dat ik de grond onder mijn voeten voelde wegzakken. Ik dacht dat ik ging beginnen wenen en hyperventileren terzelvertijd. Alle gasten waren al verkneukeld op het privé optreden en hadden daar uiteindelijk ook een duit voor in het zakje gedaan. Ik gaf de telefoon door aan de vriendin van mijn mama die die mensen persoonlijk kent. Maar het mocht allemaal niet baten. Enfin voor een lang verhaal kort te maken. Ik wou niet opgeven en de lieve vriendin van mijn moeder heeft rondgebeld tot ze uiteindelijk iemand gevonden had.

Ik kon die man wel om de hals vliegen toen hij toekwam met zijn installatie. En eind goed al goed!

Er is veel gedanst geweest, mijn mama straalde en daar draaide het allemaal om, nietwaar!

 

 

Opzij, opzij, opzij

Maak plaats, maak plaats , maak plaats we hebben ongelooflijke haast! Dat liedje kennen jullie vast van Herman Van Veen.

Wel dat is hoe ik de laatste maand leef! Veel te snel, van hot naar der crossen. Naar mijn moeder, snel boodschappen doen met haar, koken, afwassen, koffie zetten. Terug naar huis, gaan oppassen of huishoudelijk werk doen.

Telefoneren, naar allerhande diensten, cm, familiale hulp, dokters, taxi’s, ziekenvervoer enz. enz.

Overal liggen lijstjes met telefoonnummers, namen, adressen en to do dingen. Ook het regelen van het feest voor mijn moeder komt op mijn nek terecht. Dan bedacht ons moeder om nog snel iemand bij uit te nodigen. Hup, daar gaat mijn tafelschikking. Nog eens mailen, naar het feestadres.

Ondertussen nog wat babyspulletjes kopen, want binnen 12 dagen is het zover, dan komt mijn zoon, schoondochter en mijn kleindochter van over de grote plas!

Ook mijn feestje krijgt de laatste regelingen, aantal personen doorgeven. En ik wou dat iedereen de dag zelf nog zou terugmailen, want ik wil graag weten of alles in orde is, en ik krijg stress van het wachten op antwoorden.

Dan komt er nog bij dat het minibusje stuk is die we gingen huren om met de familie naar Nederland te gaan. Gisteren snel op internet gezocht en gevonden, en geboekt, tot ik mail kreeg dat ik het maar zal weten binnen drie dagen of het ok is. Daar baal ik van. Heel de rimram boeken , creditkaart in de aanslag en dan lappen ze u dat op het laatste. En het ergste is ik kan niet uitkijken naar iets anders zolang ik geen antwoord heb. En wat me nog het meest verbaasd is dat die minibusjes blijkbaar heel druk gehuurd worden.

Op 9 september moet ik dan nog naar Madam de adviseur met haar rotkarakter, en als gevolg daarvan had ik gisteren een afspraak met mijn psycholoog, die me waarschuwt voor een burn-out of een depressie die eraan zit te komen. Ik moet het kalmer aandoen. Alleen weet ik niet hoe ik dat moet doen. Het enige wat ik kon zeggen, ik weet het, ik ben niet goed bezig!

Ik ben nu met mijn dieet herbegonnen want ik voel hoe alle zenuwpijnen,  stijfheid en vermoeidheid aan het toeslaan zijn. Ik hoop dat die snel zijn werk zal doen, zodat ik er terug wat bovenop krabbel.

Maar ik moet dringend met mijn broers samenzitten om nog meer afspraken te maken over de zorg voor mijn moeder en ik vrees dat ik het er ook eens zal moeten over hebben met mijn moedertje zelf.

Gelukkig stelt ze het goed op de twee dagen dat ze naar het dagcentrum gaat, maar mijn hartje breekt nu al als ik er aan denk om haar ook nog de zaterdag daar naartoe te sturen.

IK moet dringend mijn leven herschikken, ik weet het, en ik zal dat ook doen, nadat mijn zoon terug vertrokken is. Nu ga ik eerst nog een beetje op mijn malle molen blijven zitten.

Maar ik kijk heel erg uit naar onze 4 daagse uitstap naar Nederland waar ik me ga proberen ontspannen en even tijd voor mezelf zal geven. Beloofd!