De eerste bom is gebarsten, maar het zal helaas niet de laatste zijn.

Giteren is de bom gebarsten. Ik had net een gesprek gehad met de sociaal assistente over heel die toestand met Mister A. Ik had me tijdens dat geprek heel erg opgewonden, het zat me allemaal zo hoog, dat ik voelde dat ik die toestand niet lang meer aankon. Ik voelde dat ik aan de rand van een zenuwinzinking stond. Ik moest met mijn ma nog eens langs de dokter. Daarna ging het terug richting haar kamer, want er zat familiebezoek. Haar broer, twee schoonzussen en mijn nichtje en haar man die chauffeur van dienst waren.

We stonden gezellig te babbelen over koetjes en kalfjes, en ik had nooit gehoord dat iemand de kamer was binnengekomen. Ik zag alleen mijn nichtje raar kijken ineens, van de muur naar mij. Toen ik mijn blik ook op de muur wendde zag ik hem staan. De armen overkruist, heel ontspannen houden en een uitdagende grijns op zijn gezicht.

Mijn adem stokte, ik hapte naar adem, ik werd rood ( volgens mijn nichtje toch ) en wat toen volgende was een vulkaan van woorden, van opgekropte woede van mijn kant dan.

Ik zei hem dat hij hier niets verloren had, dat hij mocht vertrekken, dat we hem hier niet van doen hadden. Hij smeet naar mijn hoofd dat ik het niet juist in mijn kop meer had. Waarop ik replikeerde dat ik juist heel goed in mijn kop was. Maar dat hij mijn moeder had verlaten en dat moeder een hele hoop negatieve dingen over hem had verteld, hier in het ziekenhuis tegen de psychologe. Ik smeet naar zijn hoofd dat ik op zijn minst hulp zocht voor mijn moeder , daardoor een verpleger had ingeschakeld om de rampzalige toestand met die medicatie op te lossen en dat hij die hulp geweigerd had en haar daardoor in gevaar had gebracht.

Hij sneerde terug dat hij wel haar ogen verzorgd had na haar kataract operatie . O ja, hoe kon ik dat vergeten, ik heb het wel tien keer moeten horen van hem welke held hij was! Elke morgen en elke avond tien druppels in haar ogen doen. Dat moet lastig geweest zijn. Had hij mij gebeld ik had het wel komen doen of had verpleging gebeld. Als hij denkt dat hij zich onsterfelijk maakt met die heldhaftige daad is hij wel aan het verkeerde adres.

Hij kon ook wel iets doen als hij volledig op mijn moeders kosten leefde en haar een zielig en eenzaam leven bezorgde.

Ik herhaalde nog eens dat hij het moest ” aanscharten ” westvlaams voor vertrekken. En dat ik het meende. Mijn moeder probeerde me te kalmeren en zei dat ik moest zwijgen en ik snauwde haar toe dat ik genoeg had toegekeken hoe hij haar de dieperik in werkte en dat het nu hij of ik was.

Ondertussen was mijn nichtje een verpleegster gaan halen en hebben ze hem met zachte dwang de kamer uitgewerkt.

Ik raasde verder uit in de kamer, de familie verdedigde mij tov mijn moeder en zei dat ik groot gelijk had. Dat ze hem niet meer terug moest nemen, dat die vent niet deugde.

Ik wist niet dat hij nog steeds op de gang stond. Na tien minuten kwam mijn nichtje terug. zij had hem vriendelijk verzocht om zich even niet meer te laten zien in het ziekenhuis.

Blijkbaar had hij op de gang verteld dat het mijn moeder is die hem opbelt. Dat is nog het ergste van de zaak. ( Maar deze morgen controleerden we de gsm en merkten dat mijn ma hem niet had opgebeld )

Hij zei ook tegen de verpleging dat hij bang was dat wij haar in een rusthuis zouden steken. Terwijl wij bang zijn dat ze terug in haar hoek vliegt, geen inspraak meer heeft en terug onder zijn tirannieke sloef gaat liggen.

Ik was niet in staat om alleen naar huis te rijden. Mijn nichtje drong erop aan mijn te vergezellen, waarvoor ik haar dankbaar was. Ze deed me af en toe op de rem trappen als ik een te zware voet hanteerde.

Heel veel heb ik niet geslapen. Om 1.30 ben ik een kalmeerpilletje komen nemen. Ik kon mijn gedachten niet stil krijgen, de onrust in mijn hoofd en lijf was veel te groot.

Deze morgen probeerd ik een gesprek aan te knopen met mijn moeder, over hoe zij het nu eigenlijk zag. Of haar angst om alleen groter was dan die van de Tiran Mister A??

Ik zei dat ze heus inspraak had en ook haar gedacht moest zeggen, dat het per slot van rekening haar leven is.

Ze was heel afwezig, negeerde mijn vragen. En toen ik zei wat zij op 30 juni allemaal tegen de psychologe had gezegd, weerde ze zich en zei dat ze dat allemaal niet meer weet.

Man man man, de historie is nog niet opgelost. Vandaag stuurde ik nog een uitgebreide mail naar de soicaal assistente. Maar ik kan het allemaal niet meer aan. Al moet ik nog even volhouden!

 

Advertenties

11 gedachtes over “De eerste bom is gebarsten, maar het zal helaas niet de laatste zijn.

  1. Christa,
    Dat zijn nogal problemen, met diene Andrè…
    En ook de psychische toestand van je moeder brengt problemen mee.
    Al die stress , helemaal niet goed voor jezelf he;
    Kunnen je broers niet wat meer bijspringen, zodat het niet allemaal op je nek terecht komt.
    Heel veel sterkte en het beste voor je ma.

  2. maar jongens toch, om zot te worden
    en jammer dat je mama zich niet herinnert waarom hij buiten gezet is
    k hoop dat je nichtje tot hem doorgedrongen is en hij wegblijf
    t is al zwaar genoeg zo zonder diene typ
    goede moed Christa en sterkte dat je er niet onderdoor gaat

  3. Amai Christa,
    Wat een situatie zeg! !!!
    Heel sterkte. En denk ook dat jij ook maar 1leven hebt. Zorg ook een beetje. Voor jezelf,
    Je weet ons wonen hè. Heel veel sterkte 😉

  4. Bij het dementieproces van mijn moeder heb ik veel steun gehad aan de gesprekken met een verantwoordelijk van Foton. Omdat we er alleen voor stonden en vooral de praktische hulp niet meer konden organiseren raakte ik aan mijn grens. Ik hoop voor jou dat je voldoende ondersteuning krijgt om dit proces op een goede manier te kunnen verwerken. Liefs

  5. Jeetje meis…. wat een ellende allemaal. Ik weet dat jij een hele sterke dame bent en dat je dit gaat trekken. Raas uit bij die lieve man van je, raas uit op je blog dat helpt. En een hele dikke virtuele knuffel (misschien helpt die ook wel 🙂 )

  6. Heel belangrijk om met je broers op één golflengte te zitten op dit vlak! Misschien is een zorgoverleg een optie? D.i. een overleg met je moeder (uiteraard), alle kinderen, de huisarts, de thuisverpleegkundige die bij haar aan huis kwam voor de opname, de maatschappelijk werker van de sociale dienst van het ziekenhuis,… Doel: nagaan wat er nodig is om de thuiszorg zo goed mogelijk te regelen, ervan uitgaande dat een rusthuisopname nog niet aan de orde is, ‘het geval’ André bespreken: hoe ziet moeder dit in de toekomst (maw is ze bereid om hem los te laten?), wat zijn de bekommernissen van de kinderen,… Verder ook afspraken maken over de administratieve/financiële begeleiding. Wie van de kinderen neemt dit op zich?
    Blijf er vooral niet alleen mee zitten, Christa, gedeelde zorg is halve zorg!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s