The neverending bad soapstory!

Toen ik gisteren gezwind het ziekenhuis binnenstapte gedroeg mijn moeder zich ultra-vrolijk! Ik zei, amai je ziet er welgezind uit! Waarop ze zei, “ja André is geweest” Je weet wel, André, die haar al een jaar tiranniseerde,  de verpleger verbood om mijn moeder haar medicatie toe te dienen. DE André die na een ruzie de woning had verlaten en niet meer van zich liet horen ( waar ik heel tevreden over was )

Ik dacht even dat ik het hoorde donderen in Keulen, ik voelde de grond onder mijn voeten wegszakken. Ik vloog uit tegen mijn moeder en zei kwaad, dat hij in het ziekenhuis niets verloren had! Waarop mijn moeder zei, ” die vent mag komen, hij heeft me nooit iets misdaan, en bovendien dat is tussen André en mij!

Goeie genade, ze is gewoon vergeten wat hij haar heeft aangedaan! Ik kookte uit onmacht vooral, en uit angst dat heel die heisa terug van voren af zou beginnen. Ik was helemaal over mijn toeren en ben met de verpleging gaan praten. Heb daar alles verteld en gevraagd of we hem de toegang tot haar kamer konden verbieden. De verpleging zei dat dit officieel niet kon, maar dat ik hem wel een bericht mocht sturen , dat ik overleg met de verpleging beslist heb om hem niet meer toe te laten, en dat de toegang tot haar kamer hem verboden zal worden.

Maar ik besef tevens dat dit maar blufpoker is. want officieel heb ik geen poot om op te staan. De verpleger kan wel getuigen dat  André verhinderd heeft dat moeder dagelijks haar medicatie kreeg van de verpleger.

Mijn grootste angst is dat ze hem binnen de kortste keren terug in huis neemt. Dan zou het hek helemaal van de dam zijn. Ik mag er niet aan denken!

Ik ben dan ook helemaal over mijn toeren! Het was nog niet ingewikkeld genoeg, zonder die Andrétoestand. Gisteren stond ik helemaal te trillen in het ziekenhuis.

Deze morgen heb ik gebeld naar de psychologe en ze heeft me beloofd om het er met mijn moeder over te hebben, dat het geen goed idee is om terug met André op te trekken enzz.

Maar t ergste moet nog komen. Ze heeft een maand geleden inderdaad die test heel goed uitgevoerd, en  met die resultaten die ze behaald heeft kan geen dementie gediagnsoticeerd worden. En ze mag de test ten vroegste terug uitvoeren binnen zes maand! O wee, wat doen we ondertussen.

Ze hoorde mijn onrust en vertelde me dat we die diagnose niet echt nodig hebben om hulp op te starten in verband met opvang en verpleging.  Maar we kunnen haar niet dwingen om die hulp ook te aanvaarden.

Ik heb haar ook nog haar autosleutels niet teruggegeven, heb haar verteld dat ze die krijgt of ze van de dokter toestemming krijgt om nog verder te rijden.

Ik voel me zo moe en ik sta nog maar pas in het begin van een hele lange tocht. Ik ga regelmatig rustpauzes moeten inlassen, wil ik in staat zijn om de helse tocht tot het einde te volgen.

Gelukkig komt mijn jongste broer binnen vier dagen terug en kunnen we beginnen met de adminstratie over te nemen, want owee, dat is ook een ramp heb ik gemerkt door het aantaal telefoontjes dat ik krijg. Enfin…………

Advertenties

6 gedachtes over “The neverending bad soapstory!

  1. Christa ik wou dat ik je ergens mee kon helpen, ik vind het vreselijk om dit te lezen, voor jou én voor je mama, hopelijk kan ze de hulp krijgen die ze nodig heeft, het is al ongelooflijk mooi dat jij en je broers zo klaarstaan, dat kan niet elke ouder zeggen. Chapeau en veel sterkte…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s