In overlevingsmodus.

Momenteel zit ik in overlevingsmodus. Ik kan maar met 1 ding bezig zijn en dat is mijn moeder. Verder kan ik niet denken. Ik kan niet denken welke boodschappen nodig zijn, ik kan zelfs geen menu verzinnen. Ik zit alleen oplossingen in mijn hoofd te bedenken.

Mijn mama is ondertussen opgenomen in het ziekenhuis. Eigenlijk op haar vraag, maar dat weet ze alweer niet meer. Veel doen ze er niet. Een paar scans. Ook haar voet verzorgen op mijn vraag. Ze loopt al twee weken rond met volgens mij een spierfractuur. Elke dat zegt ze dat het beter gaat en geen verband meer nodig heeft, maar elke dag zit het nog dik.

En uiteraard, haar observeren. Want haar korte termijngeheugen werkt echt heel heel slecht. Aanvankelijk dacht ik nog dat er misschien wel een technisch probleem was, waarmee ik bedoel, een bloedklonder, een gezwelletje of zo.

Misschien had ik onbewust gehoopt dat het iets “behandelbaar ” zou zijn. En nu ligt dat dus aan diggelen. Maandag ben ik naar zee gereden, heb haar opgehaald, en ben naar t spoed gereden met een doktersbriefje voor opname.

IK zei de spoedarts dat ik wilde weten wat er aan de hand was, dat ik een diagnose wilde. Het antwoord kwam als een koude douche. “Mevrouw, de diagnose stellen zal niet zo moeilijk zijn, technisch is alles in orde, maar de behandeling, dat zal een ander paar mouwen worden” Ik wist dus genoeg.

Ik ben steeds de stille hoop blijven koesteren dat het een combinatie was van depressie en zwaar ijzertekort. Nope, dat is het niet. Een depressie is de hel, niet dat ik mijn moeder dat had toegewenst, maar het is wel behandelbaar met medicatie en therapie.

Valt het niet op dat ik het woord nog altijd niet kan uitspreken. Ik blokkeer er volledig van. Had nooit gedacht dat het zo hard ging aankomen. Me zo uit mijn lood zou slaan.

In mijn hoofd ben ik aan een zorgplan bezig. Hoe we het in het begin allemaal nog kunnen regelen, met familiale hulp, verpleging en zo. Welke taken ik op mij kan nemen. Welke taken mijn broers op zich kunnen nemen.

Mijn jongste broer is op reis en ik heb hem verteld dat hij zich tijdens zijn reis geen zorgen moest maken. Dat hij gewoon moest genieten nu. Hij weet dat ons ma in het ziekenhuis is. HIj weet echter ook dat het niets levensbedreigend is. En ik stuur hem geen onnodige berichten om er hem nog eens mee te confronteren.

Mijn andere broer, doet ook wat hij kan, ben heel tevreden over zijn medewerking. En aan de derde broer gaan we voorlopig geen woorden vuilmaken. Eens diep ademhalen en in mijn zelf zeggen, ” doe wel en zie niet om”.

Bovendien kreeg ik opnieuw een brief van de medisch adviseur, dat ik op 9 september op controle moet. Deze keer met bewijzen van mijn ziekte. Dus heb ik ook in allerijl wat afspraken gemaakt voor een full spine scan. Heel de ruggegraat. Ook de psychiater opgebeld, daar moet ik in augustus dan nog eens naartoe. Rondgebeld voor verslagen, die vergeten worden, nog eens bellen, en nog eens bellen. Heb soms het idee dat ik heel de dag aan de telefoon hang, als ik niet bij mijn moeder ben tenminste.

Ik merk dat ik totaal niet stressbestendig ben, zoals ik eerder zei, kan ik momenteel aan niets anders denken dan aan oplossingen bedenken…

Deze morgen toch snel confituur gemaakt, want mijn fruit stond te bederven. En bij het roeren in de pot kon ik alweer een beetje ….. nadenken.

Instinctief weet ik dat ik het allemaal ga aankunnen, heb al vaker in mijn leven voor zo’n bergen gestaan. Ik ben heel sterk op momenten dat het nodig is. precies of een hogere hand het van mij over neemt. Precies alsof ik een soort roes zit, ach , hoe leg ik zoiets uit.

Maar ik weet ook uit ervaring, dat ik na zo’n helse klimtocht ook vaak instort op het moment dat de storm geluwd is, en de berg bedwongen.

Maar bon, het zonnetje schijnt eindelijk, wat het al een beetje minder somber maakt. Gisteren nog snel een concertje van Daan meegepikt toen we van het ziekenhuis kwamen.

Zo kon ik het toch even van mij afzetten.

 

Advertenties

8 gedachtes over “In overlevingsmodus.

  1. Mijn moeder is een zestal weken geleden gevallen en heeft haar heup gebroken. Ze is er ondertussen 83. In het begin waren mijn broer en ik ook iedere dag daar. Als je ziet dat het beter gaat door de goede zorgen, neemt het ongerustheid af. Nu ga ik een paar keer per week eens langs.

  2. dat is heel begrijpelijk, wat een miserie allemaal
    en gelukkig ben jij dan nog een ferme wat organiseren en regelen betreft
    je doet dat goed, laat de huishoudelijke regelingen maar even over aan je ventje of kinderen
    k weet nog een paar jaar geleden toen mijn ma aan kanker moest geopereerd zijn dat ik ook enkel maar op haar gefocust was en er niet aan dacht boodschappen te doen, een periode dat je wereld enkel om die zieke persoon draait
    niet te veel taken op je nemen want als je uitgeput geraakt ben je nog verder van huis
    er bestaat nu zoveel, nachtopvang, dagopvang,…

    fibro valt toch niet te bewijzen door onderzoeken want daar zie je niks

    goede moed Christa,!!!

  3. Gelukkig sta je er niet alleen voor, zo te lezen. Dat niet alle kinderen evenveel betrokken (willen/kunnen) zijn, komt heel vaak voor. Goed dat je inziet dat je je beter kunt focussen op je broers die wel willen meewerken/meedenken ipv op degene die zich afzijdig houdt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s