De moeilijke dingen des levens.

Nomraal zit ik op dit uur van de dag al in mijn bed. Maar ik weet dat ik mijn gedachten nooit het zwijgen zal kunnen opleggen om de slaap te kunnen vatten. Ik heb een hele emotioneel zware dag achter de rug. Het gaat niet goed met mijn moedertje. Mijn hart bloedt ik kan het bloed niet stelpen. Ik kan zelf niet eens goed bleiten zodat het er allemaal eens uit komt.Gisteren ben ik naar de scanner geweest met mijn moeder. Gelukkig, want alleen zou het nooit hebben gevonden in het ziekenhuis. Ik moest ook op tijd en stond de weg vragen. Toen we na het ziekenhuisbezoek nog een winkelbezoek deden, merkte ik dat het allemaal niet meer ging zoals een tijdje geleden. Elk artikel in de winkel werd gedraaid en gekeerd door haar , precies alsof alles nieuw voor haar was, en dat ze over alles moest nadenken of ze het wel kon gebruiken.

Toen we thuiskwamen heb ik haar geholpen om alles op te bergen. Daarna maakte ik een to-dolijstje voor haar. Ik maakte allemaal aparte briefjes waar ze moest naartoe bellen en aan de keerzijde moest ze gewoon het antwoord neerschijven, ik had alles al pre-ingevuld voor haar.

Ik had afgesproken dat ik haar deze voormiddag ging bellen om alle resultaten. Bleek dat ze diverse nummers gebeld had , maar niet meer wist wat de mensen geantwoord hadden op haar vraag.

Zo wist ze niet meer wanneer ze haar appartement aan zee verhuurd had, of ze nu een parkeerplaats gehuurd had of niet. Ze wist ook niet meer of ze nu een afspraak had bij de kapper of niet. En zo waren er nog een paar dingen. Een tante die normaal met haar op reis ging maar aan haar hart moet geopereerd worden. En ga zo maar door , een waslijst lang.

En ik heb dan maar overal zelf gebeld? Anderhalf uur ben ik bezig geweest, om alles recht te zetten, alle antwoorden te sprokkelen en duizend excuces te maken over het feit dat mijn moedertje niet alles meer wist en problemen heeft. Ik werd er moedeloos van om overal het verhaal te moeten vertellen. De moed zonk me telefoon na telefoon nog meer in de schoenen.

Ik heb afspraken vastgelegd om haar haar te laten knippen morgen, om een permanent op 10 augustus. Een kapbeurt voor haar 80-ste verjaardag, wat vast haar laatste feest wordt, waar ze zich misschien nog een beetje bewust van zal zijn.

Officieel zullen we de uitslag pas weten , van haar onderzoeken op 22 augustus, maar ik vrees dat ik het al weet. Hoewel ze haar pschologische proeven veertien dagen geleden heel goed heeft gedaan, vrees ik nu toch dat mijn broers gelijk zullen krijgen, en het toch dementie is. En erger nog, ik vrees dat ze inderdaad niet langer alleen zal kunnen blijven. En rijden met de wagen en zo gevaarlijk zou worden.

Maar hoe leg ik haar uit. Ik voel dat ik haar een mes in de rug steek als ik aan het googelen ben naar een luxe rustoord voor haar. Want ik wil niet dat ze in een gewoon rusthuis terecht komt, maar dat ze het gevoel heeft elke dag op reis te zijn. Maar ik weet ook niet of dit financieel haalbaar is, enzovoort. Mijn hoofd is overvol van alles wat door mijn hoofd spookt. Ik heb helemaal op en ik heb zo’n verdriet om het hoopje mens te zien dat ooit zo’n fiere vrouw was. Een zakenvrouw in hart en nieren , dat helemaal alleen de wereld afreisde op zoek naar curiosa om in haar winkel te verkopen. Z e deed zaken zonder een woord Engels te kennen, ongelooflijk wat ze in haar leven bereikt heeft. Ik verbleek helemaal naast haar en heb heel veel aan haar te danken. Ik ben dan ook vastbesloten , wat er ook gebeurt in de toekomst, me keihard voor haar in te zetten, zodat ze nog een mooie oude dag kan beleven. Ze verdient dat. Maar laten we eerst beginnen met haar nog een spetterend feest te laten beleven. En ik zal er persoonlijk op toezien dat ze er piekfijn uitzien en dat deze ster nog één maar kan stralen. Gelukkige tachtigste verjaardag mama. Maar ik wou dat het anders was. Ik zal er altijd voor je zijn.

 

 

 

 

Advertenties

19 gedachtes over “De moeilijke dingen des levens.

  1. heel erg dat je je mama zo moet zien aftakelen
    maar wie weet met juiste medicatie dat ze terug wat alerter of toch zeker stabieler wordt
    en er zijn goede opvangmogelijkheden ook, er bestaat nu zoveel
    maar laten we hopen dat ze nog even in haar huis kan blijven
    goede moed!!

  2. ik herken dit helemaal, Christa!
    Ook met ons moeder heb ik dit moeten meemaken, al was zij nog een stukje ouder. Het is niet makkelijk om je moeder in een rusthuis te “droppen”, maar ik ben er zeker van dat jij wel een plekje zal vinden waar ze zicht helemaal thuis voelt.
    Aan de liefde voor haar zal het zeker niet liggen…

  3. Christa
    Je verhaal komt me bekent voor.
    Bij mijn moeder is ouderdoms dementie begonnen rond haar 84 ste.
    Ze voelde toen ook dat het in haar hoofd niet zo goed meer ging, maar had het moeilijk , en werd regelmatig serieus kwaad. Haar antwoorden werden meer en meer ” k’ weet het niet meer ”
    Wij hielden ons hart vast, maar ze ging gestaag maar traag achteruit.
    En kon tot haar 90 ste, thuis blijven met veel familiehulp en thuisverpleging.
    Nu op 1 juni is ze opgenomen geweest in het ziekenhuis, omdat ze geen kracht meer had in haar benen.En nu in kort verblijf in Pittem… in ik hoop van ganse harte dat ze hier mag blijven, dichtbij ons, zo kan ik elke dag langs gaan.

    Met mijn verhaal wil ik aantonen dat er heel veel mogelijkheden zijn om langer thuis te blijven… ( maar ja dan komen alle afspraken en zo wel op je of jullie nek terecht. )

    Veel moed en het allerbeste met je ma.

  4. sterkte in het pad dat jullie gaan. Ook mijn moeder heeft Alzheimer. De zakenvrouw is verloren in geheugenpaleis. Maar ze is pijn vrij en blijkbaar tevreden dat er altijd iemand is die haar kan helpen in het woonzorgcentrum.
    De facade verbrokkelt maar meer en meer komt de essentie naar voor.

  5. Oei Christa dat wist ik niet, ik had er eigenlijk geen gedacht van waar je ma woont, Menen is inderdaad niet bij de deur he.

  6. Piep hey meid…versta hoe verdrietig je bent..
    ik weet zeker dat jij er voor zult zorgen dat het een spetterend feest wordt, waar inderdaad jou moedertje zal schitteren. Een hele dikke warme troost knuffel Mieke.

  7. Bah Christa, ik zit hier met tranen in mijn ogen te lezen.. Het moet afschuwelijk zijn om je mama te zien aftakelen. En het is keimooi om te zen hoe jij je voor haar wil inzetten. Ben er zeker van dat ze op een mooi plekje gaat terechtkomen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s