Maandelijks archief: juni 2016

Beveiligd:

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Advertenties

Even in de hemel.

Toen we plannen maakten om een reis door Andalousië te maken namen we voor om kleine hotelletjes te boeken, of B&B. Bon twee locaties waren uiteindelijk toch redelijk groot, maar niet aan zee.

De eerste B&B was Cortijo la haza. Het was een huzarentocht naar boven, op smalle paadjes middenin de olijfbossen. Het was ook even zoeken, omdat we de verkeerde kant van de berg waren opgereden. Maar vooral ik was blij dat we behouden boven raakten.

We werden onmiddelijk ontvangen door Bernadette, de Nederlandse gastvrouw. Ze gaf ons een rondleiding op het domein, we kenden het van de folders en de website, maar ow, die uitzichten van op het terras waren fenomenaal. Het was daar ook muisstil daarboven, met uitzondering van pauw die blijkbaar zijn paringsdans aan het doen was en daarbij de nodige geluidjes maakte.

We kregen een welkomstdrankje aangeboden en kozen voor een fris biertje. Waow, dat smaakte, en ik had het gevoel dat de vakantie nu eindelijk begonnen was, na de treinreis, vliegtuigreis en het rijden met de huurwagen naar dit pareltje.

Bernadette legde de ons de regels van het huis uit, nuttige dingen die we moesten weten.

Ik verbaasde me over het uur voor het diner 21 h. Volgens Spaanse normen leek dat niet eens laat te zijn. Oeps, ik had wel een licht hongertje aangezien we s middags al niet gegeten hadden.

De valiezen werden uitgepakt, ik vergat eventjes dat we er maar drie nachten verbleven en ik pakte gewoon , gewoontegewijs alles maar uit.

We hadden een ruime kamer met zalige bedden en een superleuk terras, ik waande me eerder in Mexico dan in spanje vanwege de bouwstijl, en de gekleurde doeken die voor de deuren hingen om de vliegen tegen te houden. Mooi. Het gebouw was een oude olijfboerderij die dateerde van de jaren stillekes, oeps vergeten van wanneer precies.

Overal over het domein waren zithoekjes verspreid, hoge bankjes, lage bankjes, bankjes in de zon, en in de schaduw , een hangmat en een zwembad met infinityzicht op de bergen. Zalig om in het koele water tegen de boord te hangen en te genieten van het schitterende panorama. Ik waande me al een beetje in het paradijs, hoewel het ook geen luxe-oord is waar de kamerprijzen de pan uit swingen.

Na het aperitief, een beetje zonnen op het terras deed ik een tukje, ja de reis had me wel uitgeput.

Om negen uur stipt werd het diner opgediend. Heerlijk om te zitten aan de terrastafels, de poezen die lagen te spinnen binnen ons zicht. Ik keek vol verwachtingen uit naar het diner, want ik had voor deze plek gekozen omdat ik veel lof gelezen had over de keuken van Patriek die afkomstig is uit Aalter , een boogscheut van hier.

Eerst werd er olijfolie geproefd met een stukje brood en ik vond het heel jammer, dat geen plaats hadden in de bagage om dit vloeibaar goud mee naar huis te nemen.

Daarna werd er een soep opgediend, eerst dacht ik nog, mm geen voorgerecht, maar soep. Tot ik ging proeven! Die soep smaakte hemels, fluweelzacht en perfect afgekruid. En toch was die soep met gewone ingredienten gemaakt, courgette en wortel. Nog nooit zo’n lekkere soep gegeten. Ik beken , ik ben niet zo makkelijk tevreden wat eten betreft, want ik ben heel vaak ontgoocheld als ik uit eten ga en dan denk, ach, ik kon dit beter klaargemaakt hebben.

Soit ook het hoofdgerecht smaakte heerlijk om nog maar over het dessert te zwijgen.. geen aankocht spul maar weloverwogen gerechtjes waar heel veel tijd in kruipt. Maar geen schilderijtjes als bij Hertog Jan, of Sergio Herman. Nee, de keuken van Patriek is no-nonsense keuken. Een stuk vlees, groenten, garnituur, en heerlijke saus. Saus die Sergio kunstig zou neerdruppelen op een bord, tussen miniscuule stukjes vlees. Maar hier konden we naar hartelust genoten van een mooi en mals stuk vlees , met fluweelzachte saus om basis van echte fond bruin, geen smaakjes uit pakjes, maar hier werd nog gekookt met pure boter, en zuivere produkten. Niet zo goed voor mijn lijn , want ik had besloten om niet paleo te eten op reis , van plan de gevolgen er wel bij te nemen. Ik wou genieten van de lekkere dingen des levens die ik me anders ontzeg.

Wie wel zijn dieet strikt wil verder volgen is ook hiervoor aan het goeie adres, want met plezier kookt Patriek, ook glutenvrij, lactosevrij of suikervrij , indien nodig.

Ook de drankjes zijn er heerlijk betaalbaar, zo betaalden we 12 euro voor een fles wijn en 7.50€ voor twee gin-tonics. Ook dit draagt bij tot het heerlijke vakantiegevoel. Er werd ook steeds een tapas bijgeserveerd, en telkens een ander gerechtje.

Toen ik me neervleide op mijn ligzetel, nipte aan mijn gin-tonic, zei ik tegen Bernadette, die echt de perfecte gastvrouw is, vriendelijk , behulpzaam, zonder haar op te dringen. Ze kent perfect haar plaats. “Weet je Bernadette, ik heb het gevoel in de hemel aangeland te zijn ” en ik meende het nog ook! Hier kom ik zeker nog eens terug…..

 

 

 

Terug in Belgenland!

Nu de inhoud van de valiezen, gewassen, gedroogd is neem ik even de tijd om rap een klein verslagje van de reis naar Andalousia te geven.

Wel, het was in één woord geweldig! Ik heb al veel gereisd, ook veel verre reizen gemaakt en ik mag gerust zeggen dat deze reis naar Spanje, ( het land waar ik eigenlijk nooit naartoe wou ) één van de plezantste was !

Maar steek me daar niet aan de kust in de drukte in een appartementje of een hotel, want dat is net het Spanje waar ik een hekel aan heb. Het staat zo schril in contrast van wat het binnenland te bieden heeft.

Een strandvakantie in een all inn hotel kan best leuk zijn, vooral met kinderen kom je daar heel goed aan je trekken, maar ik zou zeggen, kies dan voor Turkije en niet voor Spanje. De stranden zijn ook niet zo mooi in Spanje, toch zeker niet in Marbella.

Ons doel was cruisen door Andalousie, en man man, waar wij allemaal gezeten hebben. Boven op de bergen gereden, op smalle straatjes waar ik zat te duimen dat we geen tegenligger zouden tegenkomen. Brrrr, ik beken dat ik het zowat in mijn broek gedaan heb bij momenten.

Gelukkig is mijn Wimmeke geen zo’n schijthaas als ik, anders had ik veel van die schitterende verzichten moeten missen en ook heel veel dorpjes hoog in de bergen.

We verbleven 1 maal in een B&B en twee keer in een hotel, en ik weet nu , dat als ik ooit terug ga, ik steevast voor B&B’s gaan kiezen. Want bij Cortijo La haza  had ik het gevoel een beetje in de hemel geland te zijn. Maar later schrijf ik daar een apart logje over.

We reisden met Ryanair en dat viel best mee, het was best grappig, ook daarover later meer.

Wat hebben we dan allemaal gezien, Granada, Ronda, Sevilla, Cadiz, Marbella en Gibraltar, maar de twee laatste vonden we niet eens de moeite , ik zou niet meer terug gaan.

En ja ook nog veel andere dorpjes, veel tapasbars, kleine cafeetjes waar ze heel erg verrast waren om toeristen over de vloer te krijgen, en laat dit nu één van mijn favoriete bezigheden zijn.

Ik heb Spaans gebrabbeld met haar op, hilarisch. Ik had een boekje bij Spaans voor op reis en leerde vooraleer we een fles rosé wijn bestelden, snel het volgende zinnetje vlot opzeggen als een rijmpje ” Senor es ce possibillé por una botella de vino Rosada por favor ”

Waarom de ober moest lachen en in het spaans terugzei , dat mijn spaans beter was dan zijn engels. Dolle pret verzekerd.

Zo legde ik ook uit in het spaans dat we vrijtickets hadden voor de trein  in Spanje. Zo zei ik ” wij gratis treintickets , wij werken Belgie bij trein ” maar ik wil eigenlijk heel graag een cursus Spaans gaan volgen, omdat ik het idee heb dat ik er snel mee weg zal zijn. Misschien in september.

En ik weet nu al dat ik graag nog eens terug wil naar Andalousië!

Valiezen.

Ja, ik beken, valiezen klaarmaken om op reis te vertrekken is één van mijn geliefkoosde bezigheden. En ik vond eindelijk de tijd om deze klus te klaren want overmorgen vertrekken we naar Andalousië.

Voor het eerst met Ryanair, we zien wel als het echt zo slecht is. Het is trouwens maar een paar uurkes vliegen.

Ik was de laatste week heel erg bezig met vanalles, maar er is veel tijd gekropen in de zorg rond mijn mama.

Zaterdag zijn we samen naar de neuroloog geweest. Ze was de laatste keer getest geweest in april en dan waren de resultaten op het randje af. 24 op 30. Onder de 24 kan wijzen op dementie. Ze moet die testen dus opnieuw doen, nadat ook dr merkte dat ze ze zich blijkbaar niet veel herinnerde.

Het was dan ook een ramp toen ze haar medicatie moest opnemen die ze neemt. Blijkt dat hij haar ook antidepressiva had voorgeschreven, maar die dus ook niet neemt.

Haar geheugenproblemen zouden ook kunnen wijzen op een samenspel van een fel ijzertekort en een depressie. Het lijkt me redelijk logisch dat ze inderdaad kampt met een depressie, aangezien heel de situatie met haar vriend.

Pas op 17 juli kan ze naar de scanner in Roeselare. Wat duurt het allemaal lang! En dan pas op 22 augustus moeten we terug om de uitslag te bespreken.

In overleg met de dokter hebben we beslist dat er een verpleegster moet komen voor het toedienen van de medicatie.

En maandag ben ik langsgeweest bij huisdokter voor een lijstje met al haar te nemen medicatie.

Ik ben ook langsgegaan bij de sociaal assistente van het ziekenfonds, maar aangezien er nog geen echte diagnose is , kan er nu al weinig ondernemen worden.

Maar ze was het me wel eens met het inschakelen van verpleging. Dat zorgt ook dat er een sociale controle komt en dat is voor mij dan een beetje een geruststelling, dat er iemand de boel in de gaten houdt.

De vriend, was niet opgezet met de verpleging en beweerde dat hij dit ook kon doen, maar ik heb op mijn strepen gestaan en duidelijk gemaakt dat het moet van de dokter .

Bovendien had hij de pillendoos die ik correct gevuld had, al omver gegooid, waardoor er pillen op de grond vielen. Hij stak die , hop, in het eerste het beste vakje. Hij gromde toen ik zei dat ze niet juist zaten .

Ik heb heel het verhaal uit de doeken gedaan tegen de verpleegster, telefonisch , en ik heb er vertrouwen in. Het lijkt me een gedreven dame, die gespecialiseerd is in ouderenzorg.

Ze verzekerde me dat ik met een gerust hart op reis kan vertrekken. En ik voel een grote opluchting, ik voel dat ik goed gehandeld heb. En nu is het eerst tien dagen genieten en dan afwachten wat de testen uitwijzen. Tenzij het plots nog veel slechter zou gaan, dan breng ik ze gewoon via spoed naar het ziekenhuis.

Gisteren moest ze een cateract-operatie ondergaan en volgens haar vriend heeft ze zelf haar infuus uitgetrokken, iets wat ze onder normale omstandigheden nooit zou doen, want haar angst voor bloed en naalden is veel te groot. Ik stel me dus nog steeds heel veel vragen.

Maar ik zal het proberen los te laten, en in handen te geven van mijn andere broers en de verpleging. Moest die vriend nu nog willen opkrassen zou ik helemaal tevreden zijn.