Maandelijks archief: mei 2016

Chrissebie maakt zich zorgen!

Ik heb net de telefoon neergelegd, met een diepe zucht. Ik heb voor de zoveelste keer uitgelegd aan mijn moeder waar haar verjaardagsfeest doorgaat, wie er uitgenodigd is. En ze was het alweer voor de honderste keer vergeten. Ook dat ze me deze week verteld had dat ze haar relatie met haar vriend niet meer ziet zitten. Hoe ongelukkig ze was, dat hij hele dagen zaagt op haar, haar vernedert en alleen interesse heeft om op de tierce ( de paardenraces ) te gaan gokken.

En vandaag weet ze het alweer helemaal niet meer. Dan zegt ze , heb ik dat gezegd?? Ik trek me de haren uit de kop, weet niet meer wat ik hier allemaal mee aan moet. Ik heb haar het advies gegeven om te zorgen dat ze een bewindvoerder aanstelt die haar geld beheert en haar papieren in orde houdt. Want eerlijk, ik vertrouw haar vriend niet. Onlangs deed hij zijn beklag dat hij zo veel voor mijn moeder moet zorgen, dat hij moet zorgen voor haar medicatie en haar druppels in haar ogen en vooral moet helpen om alles te helpen onthouden. En ze draait met de wind. Ik had haar deze voormiddag eerst zelf gebeld en ze vroeg me om ook haar poetsvrouw uit te nodigen. Dan belt ze me een kwartier later en vraagt waarom ze alweer moest terugbellen.

Ik denk dat ik maar eens naar haar neuroloog zal bellen zodat ik meer info heb wat er precies gaande is.

Ik slaap al heel de week heel slecht, weet niet hoe ik het moet aanpakken, om haar zo goed mogelijk te helpen en ten tweede om te vermijden dat haar volgens mij gokverslaafde vriend misbruik gaat maken van de situatie, want mensen die gokverslaafd zijn, eum, ik heb daar moeite mee.

Ik ben zelfs dit weekend niet geweest omdat het me allemaal zo hoog zat en dat ik bang was dat ik die vent gewoon zou buitenkijlen. Maar eerlijk dat hebben mijn broers een paar maanden geleden al eens gedaan, zonder veel resultaat want een paar weken nadien was hij al terug bij mijn moeder ingetrokken.

Ik besef dat dit uiteraard haar keuze is, vriend of geen vriend, want wij hebben daar helemaal geen inspraak in, en ik heb mijn moeder daar tot op heden heel erg in verdedigd. Maar nu heb ik het gevoel dat ik iets moet ondernemen.

Binnen twee maand heeft mijn moeder een afspraak bij de neuroloog en ik heb al gezegd dat ik mee zal gaan, maar ik denk dat ik nu al eens de telefoon zal nemen en hem nog eens proberen op te bellen, want ik kan er niet meer van slapen.

Ik heb meer problemen met de liefdesperikelen van mijn moeder dan die van mijn pubers indertijd. Wat vreselijk is dit! Ik hoop dat ik snel antwoorden krijgen. Ik weet ook niet goed waar ik me kan richten voor inlichten hieromtrent. Help, wie heeft goeie raad?

 

 

Piep!

Hier ben ik dan nog eens! Ja, mijn laptop is nog maar eens gecrashd en ik me jeun me niet op de pc van mijne handige Harry!

Vandaar weinig reactie op jullie blogs , ik lees ze wel, maar inloggen en zo, als dat voor mij al niet automatisch gaat, aheum dan ben ik alweer veel te lui om dat te doen .

Nu de laatste weken gaat het ook niet zo fantastisch met mij! Ik wou en ik zou medicatievrij worden tegen eind 2106.

Ik was heel aardig op weg om dat streefdoel te halen, maar er kwam een kink in de kabel een paar weken nadat ik ook mijn slaapmedicatie had afgebouwd. Ik was helemaal kierewiet, prikkelbaar en heel nerveus! En vooral, honger dat ik had! De schaal wees aan dat ik sinds het stoppen met mijn ene medicatie in december 7 kg was bijgekomen. Dat deed me aan de alarmbel trekken. Zo kan het niet verder, want binnen de kortste keren kon ik mijn extra large kleren terug uit de kleercontainer gaan halen. Ik at  meer dan me lief was om de gierende zenuwen in mijn lijf onder controle te houden, of tenminste om een poging tot.Precies of ik wou de zenuwen te baas blijven met een flinke schranspartij. Een handvol nootjes werd een hele doos, twee vijgen s avonds, werd een half zakje.

En het voelde alsof ik over mijn toeren aan het gaan was, ik leefde opnieuw veel te snel, ging constant over mijn fysieke grenzen en ik weet dat dit zijn prijs heeft.

Dan heb ik maar keihard aan de alarmbel getrokken en prompt een afspraak gemaakt bij de dokter die mijn medicatie op punt zet. Daar kreeg ik een standje omdat ik nog steeds niet wist, dat ik die medicatie broodnodig heb zoals mensen met diabetes hun dagelijkse spuitjes nodig hebben.

En braaf als ik ben, ben ik dan maar met mijn staart tussen mijn gat terug naar de apotheek gereden om mijn hatelijke pilletjes weer op te halen.

Maar een week na het terug innemen , voel ik me nog steeds niet ok, ik voel me eerder neerslachtig nu, zonder enige aanleiding, want ik vervelend vind, want ik ben een vrolijke meid, en wil dat graag zou houden.

Wat erg wat die medicatie met een mens doet. Ik heb dan wel ingestemd om 1 medicament terug te nemen, ik wil nog steeds mijn slaapmedicatie vervangen door melatonine maar moet daarvoor naar Nederland, want het is hier niet vrij te krijgen.

Ondertussen ben ik op deze vrije dag onze reis naar Andalousie aan het voorbereiden, adressen noteren om in de gps te steken, zo van die dingetjes, reisplanning maken, en laat dit nu één van de dingen doe die ik heel graag doe. Ja, het begint te naderen, op tien juni is het zover, nog een kleine maand dus. Joepie! Alleen jammer dat ik geen Spaans spreek, maar gelukkig begrijp ik het wel tamelijk goed. Enfin, we zijn er mee weg! Toedeloe!