Het meisje met het plastieken haar.

Zondag moest mijn mannetje niet scheidsrechteren, de match was afgelast wegens de bakken regen die het veld hadden omgetoverd tot een ware modderpoel. Het was dan ook geen weer om een hond door te jagen. Er werd dus gekozen voor een overdekte optie, en zo vertrokken we rond kwart na negen naar Wijnegem shoppingcenter. We waren vroeg, vonden snel een parkeerplaats en konden zo nog eens snuffelen tussen de laatste solden en al eens piepen naar de nieuwigheden, al volg ik de mode niet op de voet en draag ik meestal gewoon wat ik leuk vind, en meestal iets wat ik de aanbieding heb gekocht.

Omdat het shoppingcenter in de hometown van Gitta, ons aller Miss Carrie  werd er wat over en weer gefacebooked en afgesproken om samen te lunchen. Het was heel fijn met onze mannen erbij, en er werd duchtig bijgebabbeld. We hebben er heel hard van genoten.

Ik werd aangetrokken om een lego-winkel binnen te stappen, ik vond het heerlijk een hele winke vol lego. Maar ik verschoot bij het binnentreden van de winkel. Aan de ingang stond een verkoopstertje, ik schat haar een jaar of twinig. En die droeg een pruik een afgrijselijke pruik. Het was precies poppenhaar, precies plastiek. Mijn hart bloedde bij het aanzicht. Wat moet ze zich vreselijk voelen, en bekeken ook uiteraard. Want eerlijk, je kon er niet naast kijken, het zag er zo artificieel uit.

De ganse namiddag dacht ik aan het meisje met het plastieken haar. Ik vermoedde dat het meisje of een kankerbehandeling kreeg of had gekregen, of dat ze haar haar door een of andere reden had verloren. Ik had zo met haar te doen. Arme drommel. Stiekem maakte ik me kwaad op die ouders van dat meisje. Zou je er niet alles aan doen , dat je dochter er niet zo belachelijk moet bijlopen in haar miserie. Misschien hadden ze geen geld om een degelijke pruik te kopen? Zijn er dan geen instanties waar je in dat geval niet kan aankloppen?

Het bleef maar op mijn maag liggen, ik had zo’n zin om er met die arme drommel over te gaan praten, zo ben ik dan, het blijft aan mij kleden en het laat me niet meer los.

In de auto werd er verder over gepraat en ineens bedacht ik dat het misschien om een “stunt ” van lego ging, misschien wilden ze hun personeel wel op zo’n legoventje ( in dat geval vrouwtje ) doen lijken, op zo’n ventjes moet je ook een pruikje plaatsen.

Maar als dat meisje een personnage moest uitbeelden van lego dan zouden ze ook wel voor opvallende kledij zorgen, zodat het duidelijk werd dat het om een stunt ging.

Hm, we zijn ondertussen een paar dagen verder en ik denk er nog steeds aan. Als dit om een lego-stunt gaat is het wel een hele misplaatste stunt. En als het meisje echt ziek is, tja dan is het nog erger, dan toch maar de stille hoop koesteren dat het inderdaad om een legostunt gaat, want het was echt precies karnavalhaar, triestig.

Advertenties

9 gedachtes over “Het meisje met het plastieken haar.

  1. Ja dat zou ik nou ook hebben als ik dat zou zien. Nu zijn pruiken wel onwijs duur, maar er moet toch wel een betere oplossing zijn… dan voelt zo iemand zich toch op zn minst ietsje beter lijkt me.

  2. Ik kan me voorstellen dat je je het hebt aangetrokken. Hoe liep het meisje er verder bij? Kwam ze zelfverzekerd over of voelde ze zich precies zoals ze er uit zag?
    Lieve groet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s