Levensfeest

De papa van een vriendin is overleden en deze morgen was er de uitvaart. Ik ben er naartoe geweest omdat ik er graag was voor mijn vriendin. En het viel me weer maar eens op, ( de duizenste keer al kan ook de 843 ste keer zijn hoor 😉 ) dat mr pastoor vertelde dat het snel is gegaan, geheel onverwacht, en geen tijd is geweest om afscheid te nemen.

In mijn auto was ik daarover aan het nadenken. Staan we niet vaak te laat op een begrafenis? Waren we niet beter eerder gegaan? Hadden we niet beter nog gezegd wat er te zeggen valt?

Dan is er een uitvaart met mooie muziek, veel volk op de been die een laatste groet komt brengen. Er is nadien een samenzijn, een etentje of koffietafel…

En ik bedacht of het geen gat in de markt is of gewoon een rare kronkel van mij, om terwijl je leeft nog een feest te geven voor je vrienden, voor mensen die iets voor je betekend hebben.

Hoe zou men zoiets noemen, het “leven voor de dood-feest “, “Vriendenfeest” Herfstfeest in navolging van het lentefeest dat eigenlijk ook op niets slaat. Waarom zou een herfstfeest dan niet kunnen?

Als ik bedenk hoe mijn uitvaart er zou uitzien, wie er zou zijn, welke muziek voor me zouden draaien, mmm, dan heb ik zoiets van , hey, draai liever muziek voor mij terwijl ik nog leef hé! Het zou zot zijn om Sioen op mijn uitvaart te vragen om te komen zingen als mijn oren dood als een pier zijn.  Zou ik dan niet liever zo’n herfstfeest organiseren terwijl ik er wel nog bij kan zijn. Terwijl ik wel nog kan zeggen aan mijn vrienden wat ze voor me hebben betekend, waarom ik ze heb uitgenodigd, hoe belangrijk ze voor me waren. Het zou mijn vrienden ook de kans geven om dat ook tegen mij te zeggen!

Hoe meer ik erover denk, hoe meer de ideeën om zo’n feest in mijn hersenkronkel aan het borrelen zijn.

Ik bedenk dat ik iedere uitgenodigde een persoonlijke brief zou schrijven, geen standaardkaartje, maar een brief waarbij ik het belang van de aanwezigheid van die persoon uitleg Ja er zou werk aan zijn.

Maar zo’n feest geef je ook maar ene keer in je leven hé, het is niet de bedoeling om er elk jaar eentje te geven. Ik zou ook mensen uitnodigen die ik jaren niet meer gezien heb , maar die me altijd bij zijn gebleven en die ik graag nog een keertje zou terugzien  ( voor het te laat is en ze aan mijn kist staan. )

Ik zou een geweldige speech voorbereiden, zodat ik alles gezegd heb voor mijn uur geslagen is en meneerke met de zeis aan mijn zijden zou komen staan.

En we zouden drinken en klinken op het leven, vieren wat er te vieren valt. En als iemand geschikt is om een bloemetje op mijn graf te leggen, niet doen, breng het liever mee op het feest, dan heb ik er nog iets aan.

Als ik nu eens het voorbeeld zou geven en zo’n feest in elkaar steken, ( ik ben er stiekem in mijn hoofd al mee bezig ) , zouden anderen mijn voorbeeld volgen??

Zou het een gat in de markt zijn voor feestzalen die nu leeglopen omdat er minder getrouwd word en er kleiner gevierd wordt?

Of zouden ze me gek verklaren , me in een dwangbuis steken en naar de dichtstbijzijnde psychiatrie brengen?

Vertel het me, gek of geniaal??

 

Advertenties

25 gedachtes over “Levensfeest

  1. k denk dat vaak, de dode heeft niks aan al die ‘show’ van een begrafenis
    en dan plots kan iedereen zich vrijmaken om naar de dienst te gaan maar op bezoek gaan terwijl ze nog leven daar is geen tijd voor…
    k vind het helemaal niet gek, eerder te gek :-))

  2. Een neef van me heeft dat gedaan, een “survival-feest” nadat hij herstelde van kanker.
    Een tante vroeg toen domweg waarom we eigenlijk op zijn feest waren, waarop hij simpelweg antwoordde: “Omdat ik lééf, tiens!” 😊

  3. Interessante gedachte zeg! Het klopt ook wel, de overledene heeft er niets aan. Meer voor de familie. Maar ook voor hen zou zo een feeestje als de persoon nog leeft ook veel mooier zijn!

  4. Elke reden is goed om te feesten. Van mij mogen ze i.p.v. een begrafenis ook een feest geven als ik al gegaan ben. Ik zorg dan wel voor beeld en klank die vooraf opgenomen is, waar mijn kinderen nog eens kunnen rologen naar hun moeder en waar niemand beschaamd moet zijn om de beentjes nog eens goed los te gooien.

  5. ’t Is een beetje dubbel vind ik… Een “leeffeest” an sich vind ik een raar idee. Maar ik vier elk jaar wel goed mijn verjaardag. Dat is eigenlijk een beetje hetzelfde. elk jaar vrij bescheiden, maar misschien wel wat groter op mijn dertig, veertig, vijftig,… en hopelijk nog vele tientallen later.

    Wat mij betreft hoeft een begrafenis niet. Noch voor mijzelf, noch voor de mensen rondom mij die sterven. Ik ga er naartoe omdat het maatschappelijk verplicht is, maar ik blijf het een raar concept vinden…

      1. Uiteraard is een uitvaart nodig, we kunnen er niet van onder. Maar dan liefst zo sober mogelijk, En misschien kunnen de mensen dan eens herinneringen ophalen aan het levensfeest!

  6. Mijn schoonouders waren een dik jaar geleden zestig jaar gehuwd. Naar traditie in de familie zou een feest volgen, waar iedereen uitgenodigd was. Telkens werd het uitgesteld, er was altijd wel iets. Tot mijn schoonvader begin november van vorig jaar stierf. Hàdden ze maar…
    Zo’n feest geven zou misschien een primeur zijn, maar weet jij wanneer je die laatste scheet zult laten? Je kunt zo een feest geven en nog dertig jaar blijven leven :)!

    1. Neen natuurlijk weet ik dat niet Pannenkoekje, ik zou het zekerste voor nemen en het nu al organiseren 😉 Als ik dan nog dertig jaar leef is dat toch aardig meegenomen. Ik heb eigenlijk nog nooit in mijn leven een echt groot feest gegeven, misschien moet ik dat toch maar eens doen.

  7. Het lijkt op ’t eerste zicht een fantastisch idee, want je hebt er inderdaad zelf niks aan bij een uitvaart. Maar op welke leeftijd zou je zo’n feest dan geven?

  8. We staan te weinig stil bij de mensen die we rond ons hebben en die iets voor ons betekenen. Als je dan naar de begrafenis van zo iemand gaat heb je het gevoel dat je iets gemist hebt. Zo’n feest zou een oplossing kunnen zijn om dat “te laat zijn” te voorkomen.

  9. Ik vind het een gek, geniaal idee! Moest ik het lef hebben, ik deed het ook 😉 Wie weet komt het er van, als ik het geluk heb om ooit 55 te worden, dat zou een ideale gelegenheid zijn. het zou zeker een feest zijn waar veel zou gelachen worden, al was het maar om de reden waarom het feest eigenlijk is: genieten van wie je graag hebt terwijl je nog leeft 😀 Ik zie dat zitten. Al zou ik eigenlijk weglopen met jouw idee want zelf was ik daar niet opgekomen. Om mooi te doen zou ik je vernoemen, zeggen van waar de tip kwam 😉

  10. Geniaal!!!! En zo spannend, want wie nodig je allemaal uit, en wat als ze zeggen ‘nee bedankt’ of gewoon niks laten horen, hoe vreemd moet het voelen om iemand na 20 jaar terug te zien, brrr, ik ben benieuwd wat je ervan gaat maken!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s