Maandelijks archief: februari 2016

1 kaarsje uitblazen

Dinsdag mag ik een kaarsje uitblazen! Neen, ik ben niet jarig! Ik ben dan precies een jaar geleden begonnen met Paleo! Wat eerst bedoeld was als een experiment van vier weken, “proberen om te zien of anders eten iets met mijn lijf deed “, is uitgegroeid naar een nieuwe levensstijl die ik levenslang wil blijven volgen.

Waarom? Wel omdat mijn leven er ongelooflijk door veranderd is. Ik heb fibromyalgie en dat is ongeneesbaar. Is nog steeds waar! Maar, ik ben van de scherpe pijnen verlost! Ik heb tonnen energie en mijn levenskwaliteit is er gigantisch door verbeterd! En ik weet dat het komt door anders te eten. Ik heb het in dat jaar vaak uitgetest door op reis te gaan en een week mijn voeten aan Paleo te vegen. Na een week was ik terug naar af, de symptomen kwamen terug.

Uit werken gaan zou mij nog steeds niet lukken, maar ik doe vrijwilligerswerk en dat maakt me heel gelukkig. Dat motiveert me om door te zetten met mijn levensstijl.

Ik beklaag mezelf niet dat ik geen brood meer mag eten, geen pasta, geen taartjes, geen ijsjes , snoep en kaas. Ik weet dat ik er beter van word van die dingen niet te eten. En in het weekend mag ik een paar jokers inzetten, waar ik eens kan kiezen voor iets wat ik normaal niet eet. Vandaag waren dat frietjes. Zo om de twee maand doen we ons tegoed aan frietjes van het frituur. Het heeft goed gesmaakt maar nu voel ik me belabberd, maar dat nemen we er dan eens bij.

Veel lotgenoten hebben heel veel interesse als ik vertel dat ik heel erg verbeterd ben bij vroeger. Dan volgt al snel de vraag wat ik daarvoor doe. Maar meestal krijg ik reacties als , maar ik eet zo graag s morgens mijn boterhammeke, of ik eet zo graag tomaten, ik kan daar niet zonder. Of ze hebben excuses als , ik ben alleenstaande en kan niet elke week al die groenten en fruit gaan halen, heb geen energie om te koken……..

Ja ik kan erin komen dat mensen die er slecht aan toe zijn moeite hebben om te koken. Het vraagt inderdaad een grote inspanning om alles vers te maken,maar het is het meer dan waard. En hoe langer je het doet, hoe beter je wordt en hoe makkelijker het koken lukt.

Maar het is een knop omdraaien . Je kan het ook niet half en half doen, door maar één keer brood te eten per dag in plaats van twee keer, dat werkt niet! Sommigen eten inderdaad fruit s morgens , eten verse groenten en steken veel werk in het koken. Maar het is zo belangrijk om het goed te doen. En vaak haken ze te snel af, jammer. Dan heb je de negatievelingen, die het niet eens willen proberen en mij een leugenaar vinden, maar daar lig ik niet meer wakker van. Ik weet wat het met me doet!

Wat ik ook vaak te horen krijg is dat paleo een sekte is en daar heb ik hartelijk mee moeten lachen. Want je kan je inderdaad laten begeleiden, sommige mensen hebben daar nood aan. Maar ik heb nog geen euro uitgegeven aan begeleiding. Ik ben daar redelijk principieel in. In Afrika zijn de mensen mager van de honger, ik vind het absurd dat wij hier geld gaan uitgeven om mager te worden. Kan een vreemde kronkel van mij zijn, maar uit respect voor alle mensen in de wereld die honger lijden wil ik daar geen geld aan uitgeven. Het enige wat ik mezelf cadeau heb gedaan is een kookboek, waar ik vaak eens in blader om inspiratie op te doen.

Wat doe ik als ik op restaurant ga of als ik uitgenodigd ben? Wel dan bekijk ik het gerecht, eet eerst wat ik mag eten en meestal heb ik al geen honger meer eens ik de groeten en het vlees heb opgegeten. Hebben mensen voor mij speciaal taart gekocht, wel dan ga ik die opeten. Ik doe daar niet moeilijk over. Maar het gebeurt gelukkig zelden, meestal kan ik wel vooraf zeggen geen taart voor mij te voorzien.

En als ik eens goesting heb ik buiten te lijntjes te kleuren dan doe ik dat goed en met kwaliteitsprodukten. Als ik er eens voor kies om kaas te eten in het weekend, durf ik naar de winkel te gaan om 1 stuk kaas omdat ik daarmee voldoende heb.

In het laatste jaar heb ik niet eens een heel brood op, misschien 8 keer frietjes gegeten, 8 stukjes taart gegeten, 6 keer tomaat gegeten in soep op saus.

Alcohol wordt beperkt tot het weekend en koffie , tja die drink ik toch nog steeds dagelijks. De reden daarvoor ( al weet ik dat dit een excuus is ) dat ik geen thee lust zonder suiker.En geen zin heb om synthetische zoetjes te gebruiken.

Ik moet alleen opletten bij het verbruik van eieren. Ik heb aan de lijve ondervonden dat ik eiergerechten s morgens moet mijden . Ze zijn te belastend voor mijn lever , ik kies dus alleen in het weekend eens voor een eiergerecht. Ik hou het dus bij fruit als het ontbijt en dat bevalt me prima.

In elk geval, ik hoop dat ik nooit de moed verlies om hiermee door te gaan, want ik wil van zijn levens niet meer terug naar de hel waar ik uitkom. Want fibromyalgie, lieve mensen dat is geen kattenpis hoor. Want veel mensen leven met helse pijnen. En ik denk niet graag meer terug aan de nachten waar ik lag te kermen van het zeer in de benen. Zo’ n nachten waarvan je s morgens geradbraakt op staat en met moeite energie vindt om te koken. Neen dank u, been there, done that!

 

 

 

Advertenties

Van helpen word je high!

Dat is de titel van een artikel uit de knack waarin staat dat we van helpen gelukkig worden. Er staat letterlijk  ” ons altruïsme is altijd egoïstisch omdat het ons helpt te overleven ” .

Wel, ik met het daarmee eens. Eerst eens vertellen dat ik momenteel heel veel vrijwilligerswerk doe! Ik heb eindelijk iets gevonden wat me helemaal ligt! En dat is gaan oppassen bij zieke of behoeftige mensen, of kinderen met een kleine of grote beperking.

Sinds november ben ik ingeschreven bij het cm om oppaswerk te doen en ik doe het heel graag. Ik kan mijn talent, vrolijk tetteren hier eindelijk eens goed bij benutten. En ik kan het zelf doen als mijn lijf een beetje tegenspartelt. Ik voel me een beetje een entertainer, heel kleinschalig dan, meestal maar met één toeschouwer. Maar ik doe het enorm graag en eerlijk, ik word er gelukkig van. Veel gelukkiger dan moest ik thuis elke week de grote schoonmaak doen. En ja, ik geef toe, ik doe het voor mezelf, omdat ik dit nodig heb om gelukkig te zijn. Dus je kan me eigenlijk een egoïst noemen die goed wil doen omdat me dit een goed gevoel geeft. Ik vind het immers belangrijk om iets te betekenen in de maatschappij. En het flatteert me dat ik daardoor belangrijk ben. Ik ben de dame die een kaartje komt leggen in de namiddag om de saaie dagen te doorbreken.  Of ik kom een spelletje spelen, een potje koffie drinken. Ik ben er gewoon.

Maar het is een win win situatie, ik word er blij van , maar ook mijn mensjes worden er vrolijk van. Dit brengt me zoveel meer voldoening of alle jobs die ik vroeger heb gedaan. Ik ben er ook zoveel beter in , dan in poetsen, wat mijn laatste job vooral inhield.

Uiteraard moet ik waakzaam blijven dat ik niet in overdrive ga en al mijn grenzen weer voorbij steek. Maar het zorgt er wel voor dat ik  mijn dagen beter ga indelen. Mijn huishouden doe ik sneller, is daardoor minder een sleur van een hele dag. Want neen, ik ben geen geboren huisvrouw. Ik mag dan nog zo graag koken en ik heb graag dat het huis op orde is. Er wordt wekelijks gekuist, maar ik zou het gevoel hebben vacuüm getrokken te worden als ik als een neuroot elke dag opnieuw mijn huis omtover tot een toonzaal van een meubelwinkel. Er moeten geen schoenen rondslingeren, geen jassen aan de stoelen hangen, maar ik vind het niet erg als er wat reclamefolders op de salontafel liggen, mijn tekengerief al eens op tafel blijft liggen of dat de was eens een halve dag op tafel blijft liggen. En op de kast liggen wel eens documenten die nog geklasseerd moeten worden. Maar op vrijdag moet het allemaal spic en span zijn zoals Nancy het uit thuis zo mooi kan zeggen.

Maar laat mij maar mijn namiddagen passeren bij mensen die daar nood aan hebben. Het maakt van mij een vrolijk , gelukkig en tevreden mens.

 

Droomreis, in groep of met zijn tweetjes?

Volgend jaar zijn we tien jaar getrouwd en dat willen we vieren , niet met een feest maar met een droomreis! Maar omdat we beiden nog zo veel droomreizen in ons hoofd hebben is het moeilijk kiezen. Maar ik wil het liefste ergens naartoe, wat weer totaal anders is dan de vorige reizen. En met uitzondering van Egypte en Tunesie zijn we nog nooit in het echte Afrika geweest.

Aanvankelijk dacht ik aan Tanzania , de serengeti, safari en een paar dagen verlenging op Zanzibar. Daarom trokken we erop uit naar het vakantiesalon , om info te vragen, voor en nadelen te overwegen. En ik kwam tot de conclusie dat een reis naar Tanzania, heel mooie safaris te bieden hebben, maar elke dag safari , dat is voor mij ook niet nodig. Ik denk dat het me ook snel zou vervelen, hoe graag ik het ook zou doen. Het moet ook geweldig zijn om tussen de Masai krijgers te zitten. Maar ook dit is in de loop der jaren heel erg gecomercialiseerd , gemanipuleerd, zodat we er uiteindelijk ook een vals beeld over krijgen. Maar wat me het meest tegenhoudt is , dat je daar als toerist bekeken wordt alsof je een miljonair bent en er constant gebedeld wordt.

De tweede optie was Zuid-afrika. Omdat dit land veel meer te bieden heeft dan safari alleen. Het noorden en het zuiden is totaal verschillend. En eerlijk die variatie spreekt me enorm aan. Ze zeggen dat Zuid-Afrika de wereld in één land is. Een man van jetair heeft ons heel veel verteld over Zuid-Afrika en heeft er me heel warm voor gemaakt. We zijn dus erug gekeerd met een shoppingkarretje vol documentatie van Zuid-Afrika. Ik heb gewikt en gewogen, alles bekeken, veel onbruikbare dingen ( lees, te duur ) weggegooid en er schieten een paar optie over. Een fly en drive met Jetair, met een vast parcour, af te leggen met een huurwagen. Idem met connections. Dan schieten er nog de groepsreizen over, en precies van deze vloog al veel documentatie in de vuilnisbak, wegens veel te duur. Want wij willen graag comfort, maar geen luxe, waar we ons dan blauw betalen aan dure drankjes in de prijzige hotels.

Eén groepsreis bleef over, die van de blauwe vogel. Op het eerste zicht leek het me nogal duur, tot ik eens aan het rekenen ben gegaan, hoeveel een selfdrive reis ons zou kosten.

En eerlijk, ik kwam tot de vaststelling dat die groepsreis een goeie optie is. Want alles is voor je georganiseerd, je verliest geen tijd, moet nergens zelf tickets voor kopen, alle uitstappen zijn inbegrepen. Er is ook avondeten voorzien. Geen getjool op zoek naar een restaurant s avond na een vermoeiende dag. En ik moet toegeven, ik die absoluut geen groepsmens ben op reis, we lopen al graag eens weg van de groep, 😉 begin meer en meer pro’s te ontdekken in deze optie.

Toen ik eens info opzocht over het Kruger park,op internet, kwam ik al tot de vaststelling dat de info rond de entreeprijs heel erg verwarrend is, er zijn heel veel verschillende pakketten en ik vrees dat als we daar met zijn tweetjes gaan komen aankloppen ze ons direct het duurste zullen aansmeren en dat we ofwel ons kar gaan keren en geen Krugerpark zouden doen, ofwel ons blauw betalen en dit de kostrprijs van de reis ferm de hoogte in zou jagen.

Oke, ik zal het missen om kleine restaurantjes op te zoeken tussen de gewone bevolking, te stoppen waar wij willen , winkeltjes te doen die wij zelf willen zien .

En ik zal de opgelegde winkels haten waar ze ons met het busje naartoe brengen,zoals verleden jaar in Turkije bij een uitstap. Ik word daar zo pisnijdig voor om daar mijn kostbare tijd te verliezen.

Maar zal ik niet pisnijdig worden als ze ons overal belazeren met entreeprijzen, omdat we twee sukkelaars zijn die op draai zijn met een huurwagen?? We weten het niet hé. We zullen er trouwens nooit achter komen, omdat we maar één van de twee gaan kiezen , of met zijn tweetjes rondrijden of met een groepje van 18 man, wat eigenlijk nog meevalt.

Zolang ik maar niet moet socialiseren tegen mijn zin. Pas op, ik ben heel sociaal en extravert van aard, maar t moet mij aanstaan, als jullie begrijpen wat ik bedoel. Ik hoef niet contant samen klitten met die overige 16 man.

Ik hoor anders heel veel goed over de blauwe vogel, zelf zijn we al éen keer met hen meegereisd toen ons moeder ons op een cruise getracteerd heeft. We waren toen heel tevreden eigenlijk maar dat was geen groepsreis.

Wat zijn jullie ervaringen? We moeten er ook rekening mee houden dat we geen 3 x 7 meer zijn en dat ik graag een goed slaapcomfort heb, want ik blijf natuurlijk wel lichamelijk beperkt en moet daar rekening mee houden. Laat maar horen !

 

De kogel is door de kerk

De kogel is door de kerk! Ik ga zo’n feest organiseren zie mijn voorlaatste post over levensfeest.  Maar ik heb alles gewikt en overwogen. Jullie reacties au serieux genomen. Een terugkerende vraag was, “wanneer moet je zo’n feest geven” ? En dat is door mijn hoofd blijven malen. Nu wordt ik 55 , aanvankelijk dacht ik om het dit jaar te doen. Maar mijn mannetje vond dat een beetje ” het lot tarten” . Zelf had ik daar geen moeite mee. Maar bon, het komt financieel ook niet goed uit. Volgend jaar zijn we tien jaar getrouwd en willen we een droomreis doen. ( die is in de maak ) . En we gaan ook keuken en badkamer vernieuwen, in 2017 . Dus …..

En vannacht kreeg ik opeens een inval. 60 jaar, dat lijkt me precies een mijlpaal in het leven. Dan gaat een mens meestal met pensioen, enfin dat verandert dan misschien wel, ik blijf 60 een mijlpaal vinden. IK denk daarbij vooral terug aan mijn vader, die op zijn 60 ste ook een verjaardagsfeest heeft gegeven en vertelde dat alles wat hij nu nog in zijn leven ging beleven, een extraatje was. Wel laten we mijn vader volgen en het ook organiseren op mijn 60 ste. Nu is er toch het budget niet voor een mens moet ook niet onnozel gaan doen als we het ons niet echt kunnen veroorloven. Stel dat ik het jaar daarop een benefiet voor mezelf moet organiseren 😉

Dat kan niet de bedoeling zijn, nietwaar. Er is terug rust in mijn hoofd , nu dat ik die beslissing heb genomen, want het idee liet me niet los, ik was al aan het uitkijken naar een locatie, het zoeken naar een band, bedenken wat ik de mensen zou aanbieden en ik had zelf al een lijst gemaakt van wie ik er graag bij wilden.

Nu ben ik vooral benieuwd wie binnen vijf jaar nog steeds op mijn lijstje gaat staan. Er zullen vast mensen wegvallen in die tijd. Mensen die overlijden , verhuizen of gewoon uit mijn leven verdwijnen. En er komen ook vast nieuwe namen op mijn lijstje in die vijf jaar.

Alvast Santé op het leven!

Het meisje met het plastieken haar.

Zondag moest mijn mannetje niet scheidsrechteren, de match was afgelast wegens de bakken regen die het veld hadden omgetoverd tot een ware modderpoel. Het was dan ook geen weer om een hond door te jagen. Er werd dus gekozen voor een overdekte optie, en zo vertrokken we rond kwart na negen naar Wijnegem shoppingcenter. We waren vroeg, vonden snel een parkeerplaats en konden zo nog eens snuffelen tussen de laatste solden en al eens piepen naar de nieuwigheden, al volg ik de mode niet op de voet en draag ik meestal gewoon wat ik leuk vind, en meestal iets wat ik de aanbieding heb gekocht.

Omdat het shoppingcenter in de hometown van Gitta, ons aller Miss Carrie  werd er wat over en weer gefacebooked en afgesproken om samen te lunchen. Het was heel fijn met onze mannen erbij, en er werd duchtig bijgebabbeld. We hebben er heel hard van genoten.

Ik werd aangetrokken om een lego-winkel binnen te stappen, ik vond het heerlijk een hele winke vol lego. Maar ik verschoot bij het binnentreden van de winkel. Aan de ingang stond een verkoopstertje, ik schat haar een jaar of twinig. En die droeg een pruik een afgrijselijke pruik. Het was precies poppenhaar, precies plastiek. Mijn hart bloedde bij het aanzicht. Wat moet ze zich vreselijk voelen, en bekeken ook uiteraard. Want eerlijk, je kon er niet naast kijken, het zag er zo artificieel uit.

De ganse namiddag dacht ik aan het meisje met het plastieken haar. Ik vermoedde dat het meisje of een kankerbehandeling kreeg of had gekregen, of dat ze haar haar door een of andere reden had verloren. Ik had zo met haar te doen. Arme drommel. Stiekem maakte ik me kwaad op die ouders van dat meisje. Zou je er niet alles aan doen , dat je dochter er niet zo belachelijk moet bijlopen in haar miserie. Misschien hadden ze geen geld om een degelijke pruik te kopen? Zijn er dan geen instanties waar je in dat geval niet kan aankloppen?

Het bleef maar op mijn maag liggen, ik had zo’n zin om er met die arme drommel over te gaan praten, zo ben ik dan, het blijft aan mij kleden en het laat me niet meer los.

In de auto werd er verder over gepraat en ineens bedacht ik dat het misschien om een “stunt ” van lego ging, misschien wilden ze hun personeel wel op zo’n legoventje ( in dat geval vrouwtje ) doen lijken, op zo’n ventjes moet je ook een pruikje plaatsen.

Maar als dat meisje een personnage moest uitbeelden van lego dan zouden ze ook wel voor opvallende kledij zorgen, zodat het duidelijk werd dat het om een stunt ging.

Hm, we zijn ondertussen een paar dagen verder en ik denk er nog steeds aan. Als dit om een lego-stunt gaat is het wel een hele misplaatste stunt. En als het meisje echt ziek is, tja dan is het nog erger, dan toch maar de stille hoop koesteren dat het inderdaad om een legostunt gaat, want het was echt precies karnavalhaar, triestig.

Levensfeest

De papa van een vriendin is overleden en deze morgen was er de uitvaart. Ik ben er naartoe geweest omdat ik er graag was voor mijn vriendin. En het viel me weer maar eens op, ( de duizenste keer al kan ook de 843 ste keer zijn hoor 😉 ) dat mr pastoor vertelde dat het snel is gegaan, geheel onverwacht, en geen tijd is geweest om afscheid te nemen.

In mijn auto was ik daarover aan het nadenken. Staan we niet vaak te laat op een begrafenis? Waren we niet beter eerder gegaan? Hadden we niet beter nog gezegd wat er te zeggen valt?

Dan is er een uitvaart met mooie muziek, veel volk op de been die een laatste groet komt brengen. Er is nadien een samenzijn, een etentje of koffietafel…

En ik bedacht of het geen gat in de markt is of gewoon een rare kronkel van mij, om terwijl je leeft nog een feest te geven voor je vrienden, voor mensen die iets voor je betekend hebben.

Hoe zou men zoiets noemen, het “leven voor de dood-feest “, “Vriendenfeest” Herfstfeest in navolging van het lentefeest dat eigenlijk ook op niets slaat. Waarom zou een herfstfeest dan niet kunnen?

Als ik bedenk hoe mijn uitvaart er zou uitzien, wie er zou zijn, welke muziek voor me zouden draaien, mmm, dan heb ik zoiets van , hey, draai liever muziek voor mij terwijl ik nog leef hé! Het zou zot zijn om Sioen op mijn uitvaart te vragen om te komen zingen als mijn oren dood als een pier zijn.  Zou ik dan niet liever zo’n herfstfeest organiseren terwijl ik er wel nog bij kan zijn. Terwijl ik wel nog kan zeggen aan mijn vrienden wat ze voor me hebben betekend, waarom ik ze heb uitgenodigd, hoe belangrijk ze voor me waren. Het zou mijn vrienden ook de kans geven om dat ook tegen mij te zeggen!

Hoe meer ik erover denk, hoe meer de ideeën om zo’n feest in mijn hersenkronkel aan het borrelen zijn.

Ik bedenk dat ik iedere uitgenodigde een persoonlijke brief zou schrijven, geen standaardkaartje, maar een brief waarbij ik het belang van de aanwezigheid van die persoon uitleg Ja er zou werk aan zijn.

Maar zo’n feest geef je ook maar ene keer in je leven hé, het is niet de bedoeling om er elk jaar eentje te geven. Ik zou ook mensen uitnodigen die ik jaren niet meer gezien heb , maar die me altijd bij zijn gebleven en die ik graag nog een keertje zou terugzien  ( voor het te laat is en ze aan mijn kist staan. )

Ik zou een geweldige speech voorbereiden, zodat ik alles gezegd heb voor mijn uur geslagen is en meneerke met de zeis aan mijn zijden zou komen staan.

En we zouden drinken en klinken op het leven, vieren wat er te vieren valt. En als iemand geschikt is om een bloemetje op mijn graf te leggen, niet doen, breng het liever mee op het feest, dan heb ik er nog iets aan.

Als ik nu eens het voorbeeld zou geven en zo’n feest in elkaar steken, ( ik ben er stiekem in mijn hoofd al mee bezig ) , zouden anderen mijn voorbeeld volgen??

Zou het een gat in de markt zijn voor feestzalen die nu leeglopen omdat er minder getrouwd word en er kleiner gevierd wordt?

Of zouden ze me gek verklaren , me in een dwangbuis steken en naar de dichtstbijzijnde psychiatrie brengen?

Vertel het me, gek of geniaal??