Maandelijks archief: januari 2016

Awaces

Awaces is de naam van ons nieuw samengesteld gezin. We hebben ons gezin zo gedoopt en om dat te vieren hebben we daar een graffiti van laten maken in onze keuken. Nu onze keukenplannen concreter worden, we spreken al over volgend jaar . Gaat onze graffiti verdwijnen door die nieuwe keuken. En eerlijk , het is tijd voor iets anders.

Maar toch een beetje spijt in mijn hart. En het is al lang dat ik eigenlijk iets van kunst wil ons huis, ik heb het ook een beetje gehad met de reissouvenirs, familiestukken enzovoort. En wil eens iets wat ik echt mooi vind.

Eerst wou ik iets laten maken in metaal, maar het metaal komt nog, maar is iets naar achter op de planning geschoven.

Met nieuwjaar kregen we van mijn schoonzus keramieken vaasjes die nauw aansluiten aan mijn “chamarel-idee ” van vroeger. Chamarel is namelijk een stuk grond  (erfgoed ) in Mauritius waar de aarde zeven kleuren heeft. En ik wou daar indertijd iets mee doen jaren geleden samen met een bevriende pottenbakker. Maar uiteindelijk is het plan bij een plan gebleven .

Nu ik die vaasjes zag die ook veelzijdige aardekleuren hebben kwam het Chamarelgevoel terug boven.

Ik keek naar de website van die keramiste en wist ineens wat ik met Awaces wou gaan doen.  Die dame maakt namelijk kunstwerkjes, naakte mensjes en die dame gaat voor ons zes personages maken. Daarom heb ik foto’s en kenmerken aan haar doorgestuurd, zodat ze zich kan inleven in het personage. Ze krijgt daar volledig carte blanche in, ze mag creatief mee omgaan, als er maar beweging zit in de personages, geen stokstijve abstracte ventjes.

Ik ben zo nieuwsgierig wat het zal worden. We willen het kunstwerkje graag voor ons 10 jarig huwelijk volgend jaar. Maar we hebben er ook geen idee van hoeveel tijd die dame nodig heeft om dit te verwezenlijken. Liever maar binnen zes maanden als haar ideeën rijp zijn dan morgen. Ik weet dat je kunst en inspiratie niet kan forceren, dat werkt niet.

Wij kijken alvast uit naar onze beeldjes die uniek zullen zijn, ze krijgen een ereplaats op ons dressoir en dan ga ik hier eens de grote schoonmaak houden.

Het liefst zou ik meteen ook onze schouw afkappen, een sober hangmeubel tegen de wand , wat kastjes voor boeken, en huppekee weg rommelhoekjes met prullaria.

Maar soit, dan zouden we meteen ook onze vloer moeten uitbreken, heel onze living opnieuw schilderen. Dan meteen maar nieuwe zetels. 😉

Ach, sorry, ik liet me even gaan. Uiteraard kunnen we dit niet allemaal ineens, eerst de badkamer en keuken vernieuwen, en de beeldjes uiteraard 😉

Voor wie graag eens de kunstwerkjes ziet van Sandra, ze heeft een facebookpagina.

Aja en ik wil ook eens cursus bij haar volgen, maar naar de zomer toe, want het gaat s avonds door en door mijn nachtblindheid is het voor mij moeilijk om er naartoe te rijden, wie weet komt er ooit toch nog iets van Chamarel in huis. 😉

keramiek Sandra Vens

 

Advertenties

loslaten

Het loslaten van mijn kinderen is al jaren aan de gang. Dat ging met vallen en opstaan! Veel traantjes eerst omdat dochterlief bij een verslaafde punker ging wonen. En weten dat ze eerst keihard tegen de muur moest aanbotsen om dat zelf te realiseren. En ik heb gewacht op dat moment en dat kwam vier maand later. Maar mijn huisje stond nog steeds open voor haar. Lang heeft ze niet thuis gewoond want een paar weken was ze verliefd en nog voor ze een jaar verkering hadden woonden ze samen in Gent. Maar ook dat sprookje bleef niet duren. Deze keer had ook ik hartzeer want ik had die jongen echt in mijn hart gesloten. Maar bon, mijn dochter was niet meer gelukkig, de ideale schoonzoon had haar bedrogen en uiteraard kon ik haar standpunt goed begrijpen.

Daarna vertrok ze voor 6 maand naar Engeland. Ondertussen was haar broer, mijn zoon bij haar ingetrokken en toen vloeiden er hier opnieuw traantjes bij het verwerken van mijn lege nest syndroom.

Er werd verhuisd en nog eens verhuisd, nog eens samengewoond  en nog eens uit elkaar gegaan . Ondertussen is dochterlief 30 jaar, heeft veel geleerd, heeft dure leerscholen betaald zoals wij dat in West-Vlaanderen zo mooi kunnen uitdrukken.

De droom om naar Engeland te gaan wonen definitief deze keer kwam nog eens uit de kast. Maar na wikken en wegen toch terug opgeborgen.

Toen onlangs haar plafond naar beneden kwam en de huisbaas niet zo happig leek om dat te herstellen heb ik samen met haar de optie bekeken om een huisje te kopen in de plaats van te huren. Want ze wil daar weg en eerlijk, een huis huren met een koertje of tuintje voor haar hond is in Gent heel duur.

Er werd naar de bank gegaan om te berekenen hoeveel er maximum aan een huis mag besteed werden en na twee weken had ze een betaalbaar huisje gevonden, klein, maar meer moet dat niet zijn als alleenstaande. Een tuintje dat opgelapt moet worden en waarschijnlijk wordt er ook centrale verwarming geplaatst.

Dat is het plan alvast. Maar deze namiddag gaat de mama mee om de compromis te tekenen en alles eens goed na te lezen, want je weet nooit dat er ergens een addertje onder het gras zit.

Er zit een recht op voorkoop op wat betekend dat de waterwegen en zeehaven de koop voor haar neus nog kunnen wegkapen. Maar ik denk niet dat ze daar gebruik van zullen maken aangezien het huis niet gelegen is bij een waterloop noch aan de haven.

Hopelijk vind ik straks nog de tijd om samen met haar te klinken op het nieuwe huisje en heel hard te duimen dat ze nooit geen spijt krijgt van deze aankoop.

 

De Thomas Pannenkoekchallenge

Toen ik bij ons Pannenkoekje zijn voorlaatste blogpost las, kon ik hem wel op mijn blote knieën bedanken om de inpiratie die hij me gaf om af en toe te bloggen rond een reisfoto. Want ik zit inderdaad met een serieuse blogdip en een zekere geremdheid rond bepaalde onderwerpen waar ik wel zou over willen schrijven, maar het uiteindelijk dan toch niet doe. Maar soit, we zien wel hoe het bloggen wordt in 2016. Ik ben in ieder geval heel veel met andere dingen bezig dan bloggen, en ik geniet daar schaamteloos van.

Maar soit, we steken direct van wal met de eerste foto.

phuket 039

We bevinden ons in Phuket op de Panwa Boulevard aan een kleine inham van de duizend inhammen dat Phuket rijk is. We logeren op een goeie vijf minuten wandelen, in een 5 sterren hotel, met alles erop en eraan. Maar we nemen alleen het ontbijt in het hotel. Niet dat we geen honger hebben overdag of s avonds. Neen, daar niet van , de maagjes moeten ook gevuld worden.

Hoe idyllisch het aan het hotel is, met wuivende palmen, een infinity pool, we gaan er niet eten. Waarom niet, vraagt u zich vast af.

Wel er is zoveel armoede in Thailand, we kwamen er vaak voorbij sloppenwijken, waar ook mensen wonen, je ziet er naakte kinderen lopen, en schichtige vrouwen die zich snel verstoppen als ze toeristen in het vizier krijgen. En ik beken dat ik het daar moeilijk mee had . Ik schaamde me bijna dat wij in een mooi stenen huis wonen, geen kou en geen armoede kennen, elke dag eten op de plank. Mens wat mogen we ons gelukkig achten.

En zo beslisten we om gedurende onze reis de plaatselijke bevolking zo veel mogelijk te steunen  omdat we nu eenmaal niet iedereen kunnen redden en geen sinterklaas kunnen spelen voor iedereen.

Toen we over de boulevard wandelden en we dit kaampje zagen waar ze “pad thai ” een traditioneel gerecht verkochten, besloten we om hier iets te eten te bestellen.

Alleen de man van het kraampje begreep een klein beetje engels, maar als je met je 2 vingers toont en dan “pad thai ” daar bij zegt, was het genoeg om 2 paar rijen tanden te zien verschijnen achter een welgemeende glimlach. Mijn hart maakte daarbij een huppeltje!

En ik hoor jullie zeggen, amai riskeren jullie dat met de beperkte hygiene en zo. Wel ik moet zeggen dat alle ingredienten netjes in de frigobox zaten, de wokpan werd zorgvuldig gespoeld.

Het was heel lekker, we zetten ons op de dijk tussen de plaatselijke bevolking. En ik voelde me intens gelukkig en kijk eens naar het dametje op de foto, ze was ook heel blij en heeft ons uitvoerig bedankt. En het is niet bij die ene keer gebleven. 😉