Maandelijks archief: december 2015

2015 herzien

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2015 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In de concertzaal in het Sydney Opera House passen 2.700 mensen. Deze blog werd in 2015 ongeveer 31.000 keer bekeken. Als je blog een concert zou zijn in het Sydney Opera House, zou het ongeveer 11 uitverkochte optredens nodig hebben voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Nieuwjaarsbrief voor kleine Blueberry

Aan mijn allerliefste kleine Blueberry,

 

Granny heeft je al eens een brief geschreven, maar een kluns als ze is, heeft de brief per ongeluk gewist. Ondertussen is er van schrijven niets meer in huis gekomen. Nu maak ik eindelijk eens tijd vrij voor mijn kleine ongeboren kleindochter.

Je kent me niet, maar toch heb ik je eens heel dicht bij mama’s buik goeiendag gezegd. Dat is alweer een goeie maand geleden toen we in Canada waren, wat jou thuisland zal worden.

Granny’s thuisland is Belgie, het kleine landje vlak over de grote oceaan die ons van elkaar scheidt. Konden we de zee maar af en toe eens leegtrekken en de afstand luchtdicht zuigen zodat Nova Scotia vlak bij Belgie komt te liggen.

Wat zou het heerlijk zijn om in mijn auto te springen en naar je toe te rijden als je geboren bent. Om je op de eerste dag van je leven op aarde in mijn armen te koesteren, je welkom te heten en een klein kusje op je neusje geven.

Ach mijn fantasie slaat alweer op hol en mijn tere oma-hart gaat er alweer zeer van doen. Je bent nog niet geboren en ik weet nu al dat ik je ontzettend zal missen. Je eerste brabbeltje, je eerste tandje, je eerste woordjes.

Want ik weet nu al Blueberry dat ik je slechts 8 dagen zal zien in Maart en als ik geluk heb dat mama en papa de grote oversteek willen maken dat ik ten vroegste zal terugzien in oktober of november.

Maar ik zal er alles aan doen zodat je me zal kennen, al moet ik daarvoor uren voor de webcam zitten en poppenkast met je spelen.

De eerste maanden van buikzitten bij de mama heb ik daar heel veel verdriet om gehad. Maar ach, het heeft geen zin daar over te treuren en me daarover te beklagen. Ik weet dat je het heel erg naar je zin zal hebben  bij je mama en papa, de hondjes, en je Grandma and Grandpa. Het zal logisch zijn da je je armpjes liever veilig om hun nek zal slaan dan bij een wildvreemd mens die hoogstens 1 keer per jaar zal komen aandraven met een valies vol cadeautjes.

Al kwam ik nog met een volle truc cadeautjes, liefde kan je niet kopen.  ik zal het dus maar gewoon bij de koffer met cadeautjes houden 😉 . En ik laat het los. Ik zie wel wat de toekomst brengt. Ik zal je nooit dwingen , dat kan je trouwens niet , om van me te houden, als je me een ouwe taart vindt die een raar onverstaanbaar taaltje brabbelt die jij niet zal begrijpen.

Je zal niet op mijn schoot moeten zitten als je dat niet wenst, je moet me geen kusje geven als je daar geen zin in hebt. Loslaten is immers de hoogste onvoorwaardelijkste vorm van liefde.

Weet alleen dat ik je ontzettend graag zie, dat je voor altijd mijn kleine Canadese Blueberry zal zijn . Dat ik hier in ons land van frieten en chocolade heel vaak een traantje om je laat als het me even te veel wordt.

Tot skypes , kleine hummel!

 

 

Jaaroverzichtje

Het jaar is alweer bijna voorbij, tijd om even bij de dingen stil te staan. Eén van de belangrijkste en aangrijpendste dingen die het meeste impact op mij gehad hebben is het veranderen van voeding.

In maart heb ik de knop omgedraaid, vond het welletjes om mijn dagen door te slepen zonder energie veel pijn en vooral veel overgewicht. Ik ging gezond doen , althans een poging want ik geloofde daar allemaal niet in.

2015 in een notedop waar ik…….

  • 250 slaatjes at, in alle kleuren, groene slaatjes, oranje slaatjes, visslaatjes, vleesslaatjes, exotische slaatjes, maar elk met 1 ding gemeen, veel groensels!
  • 150 kg fruit at, ook in al zijn vormen en volgens het seizoen, wel of niet in fruitsalade, warm of koud, uit het vuistje of in een gerechtje
  • 350 eieren at, met minimum 1 eitje per dag, ( maar ik ben pas een eiervreter geworden in maart, hé )
  • minstens 150 kg groensels heb opgeknabbeld, rauw, gestoofd, gekookt, gewokt, you name it.
  • 5 flessen Gin heb soldaat gemaakt toen ik in maart ben begonnen om elke week een Gin tonic aan mijn dieet toe te voegen, noem het een weekendjoker die ik inzette.
  • Al mijn kleren heb geruild voor nieuwe en een organisatie heb blijgemaakt met mijn te groot geworden kledij.
  • Ik van contentement een nieuwe sjakos kocht toen ik 10 kg was afgevallen.
  • Ik vrijwilligerwerk heb beginnen doen , eerst in de bib daarna als oppasser bij het cm en dat me geweldig veel voldoening heeft. Terug iets kunnen betekenen in de maatschappij, van onschatbare waarde
  • 3 optredens van Sioen heb gedaan, de laatste voor het goede doel.
  • Af en toe genoten van stand up comedians met de grootste revelatie van de laatste jaren Steven Mahieu!
  • Zaterdagnamiddag vertrekken van thuis uit naar de luchthaven om op tijd te zijn voor de vlucht naar Canada en dan toch pas aankomen op dinsdagmiddag.
  • Ik hoorde dat ik oma zou worden.
  • We in juni een goedkoop reisje naar Turkije boekten en het gevoel hadden dat we bij de Benidorm Bastards zaten.
  • Ik naar een feest ging en de hele avond op de dansvloer heb gestaan van puur contentement omdat mijn lijf dat weer toeliet.
  • al van 3 van mijn 5 pillen afkwam en in 2016 volledig medicatievrij wil worden.

In elk geval het was een fijn jaar! fijne feesten en hopelijk heel veel moois op julilie pad in 2016

Wondermooie dagen!

Ja, ze zijn er nog, de wondermooie dagen! Een dag zoals gisteren. Omdat mijn ventje op zondag gaan scheidsrechteren krijg ik altijd carte blanche over wat we op zaterdag doen. En ik plande een uitje in mijn hoofd en bestelde twee tickets voor een concert voor een goed doel. Ja Chrissebie is al in kerstsferen. Niet zozeer dat ik mijn huis overmatig ga versieren en champagne en allerlei lekkernijen aan het inslaan ben. Neen, het gaat hem over het kerstgevoel. Het gevoel niet alleen aan mezelf te denken, maar ook eens verder kijken dan mijn neus lang is.

En eerlijk, mijn dochter heeft vrijdag dat gevoel bij mij wakker gemaakt! Ik zag ineens een postje van haar verschijnen over het plan om een kerstfeest te organiseren voor eenzame en minder bedeelde mensen.

En laat ze nu zelf geen nagel hebben om in haar gat te klauwen want ze moet ook zorgen dat ze rond komt als alleenstaande in een dure huurwoning in Gent. Maar dat heeft me zo’n warm hart bezorgd, dat ze zichzelf niet zit te beklagen dat er geen dure kerstcadeaus zullen zijn, want een deel van haar vliegtuigticket naar Canada kreeg ze al in het begin van het jaar van mij. En uiteindelijk wou ze maar één ding voor kerst en dat was, haar broer zien.

Ik kon me wel voor de kop slaan dat wij verleden week een tafeltje hebben gereserveerd in een restaurantje in ons eigen dorp. De kinderen zijn er niet met kerstavond, maar komen toe op kerstdag zelf, en dan organiseer ik thuis een kerstfeestje, ook voor mijn eigen dochter uiteraard.

Maar nu dochterlief zo’n mooie plannen heeft voor kerstavond kan ik er niet zijn om te helpen koken. Wat jammer. En het is ook niet mijn stijl om de reservatie te annuleren met een belachelijk smoesje.

Nu, het is heel kort bij en ze weet niet of ze het nog zal kunnen redden tegen kerstavond. Want ze moet mensen vinden die haar eten en drank kunnen sponsoren . het plan is om een aperitiefje te schenken. Ik heb in elk geval al zes flessen schuimwijn aangeboden.

En daarna een koud buffet. Zodat ze alles wel kunnen gebruiken. Al is het maar een krop sla, een kilo tomaten of een pakske hesp.

Ik sta volledig achter haar plan en ga zeker mijn hulp aanbieden om de voorbereidingen te doen en eten te gaan schooien in winkels en zo. Ja hiervoor wil ik wel eens alle registers open trekken.

En zo plande ik met mijn goeie kerstgevoel onze zaterdag . In de voormiddag zouden we onze verplichtingen van boodschappen en zo doen. En in de namiddag vertrekken naar Gent. Eens langsgaan in de hostel waar dochter werkt. Daarna wat slenteren en aan windowshopping doen, al hadden we niet echt iets nodig. Een beetje genieten van de kerstmarkt, daarna een muilke gaan eten ( een kleinigheidje ) en daarna een concertje meepikken voor Music for life. Sioen was van de partij, samen met een hoogzwangere Lady Linn en Ann Pierlé.

Goed geregeld, vond ik zelf! En ik heb er zo hard van genoten! Bij de fnac liet ik me niet vermurwen om een doos truffels te kopen voor een goed doel. Maar toen ik merkte hoe hard die gasten zich inzetten om kankerpatiëntjes een fijne vakantie te bezorgen, ging ik overstag. Ik bedacht, wat is nu 5 euro in een mensenleven!

Dit gaf me zo’n goed gevoel dat ik ook maar de straatmuzikant een fooi gaf. Ook later op de avond kreeg nog een straatmuzikant die zo hard stond te performen in het Frans en met heel gestes en bravoure, een welverdiend applaus van mij en ook een fooi. Je moet het maar doen zeg ik dan. Mijn dochter zorgde ervoor samen met een klein team dat straatmuzikanten nu gratis mogen spelen in Gent. En eerlijk, dat maakt een stad gezellig, op elke hoek een streepje muziek.

Ja, ik liep op wolkjes door de stad. We genoten van een lekkere italiaanse toast met een glaasje wijn. Gingen nog eens langs bij de dochter en vertrokken dan naar het concert.

Het verbaasde mij bij het binnenkomen in de zaal dat er stoeltjes , tafels en daarop kaarsjes stonden. Dat was best gezellig om lzkker languit te zakken voor superleuk concert. Sioen is mijn favorietje en ik ben steeds blij hem en zijn band aan het werk te zien. Maar ook Lady Linn, verraste mij. En Ann Pierlé en Fulco Ottervanger. Van die laatste had ik nog nooit gehoord. Maar samen met Ann Pierlé speelden ze muziek uit een theaterstuk, en ik heb zo hard genoten van de  “rare” vernieuwende en leuke muziek die ze brachten.

De cosy sfeer zorgde ervoor dat we precies in een huiskamerconcertje zaten, alweer met een glaasje rode wijn als afsluiter van de mooie avond.