Maandelijks archief: november 2015

Ik kan het blijkbaar toch niet laten!

Ja, af en toe moet ik nog eens een geschreven ei leggen, ik kan het niet laten, ondanks de blogdip. Maar als ik nu eens alleen blog als ik daar 100 procent goesting voor hem, lijkt me dat een geweldige deal met mezelf!

De meeste weten dat we twee weken geleden naar Canada zijn vertrokken voor een bezoek aan mijn zoon en schoondochter, en dat voor een weekje!

Maar het weekje is sterk ingekort geweest door allerhande vertragingen en tegenslagen, waardoor we eerst een nacht in London hebben mogen doorbrengen, omdat het vliegtuig uit Brussel grandioos te laat was vertrokken. We hebben gevloekt, gesmeekt, vriendelijke gevraagd, zielig gedaan, maar we kregen geen vlucht meer om nog dezelfde dag te vertrekken ondanks dat er nog stoelen vrij waren in eerste klas. En aangezien we maar gewone stervelingen zijn en geen bv, kregen we deze niet toegewezen. We waren ook met drie personen wat ook wel een rol gespeeld hebben.

Er werd ons een vlucht voorgesteld voor s anderendaags, via Boston. Veel keuze hadden we niet en we hebben dat alternatief dan maar aanvaard. We kregen een hotel waar we naartoe konden en een avondmaal aangeboden.

We waren op van 5 uur smorgens en hadden na het ontbijt niets meer gegeten. Uitgehongerd als we waren hebben we ons eerst een tapasschotel bsteld in het hotel met een glas wijn. Dat moest betaald worden, hoewel er ons verteld was dat alles op kosten was van Brussels airlines. Dan maar netjes de bonnetjes bijhouden voor mijn klachtenbrief.

Maar de pret kon niet op en ook de vlucht naar Boston had vertraging, waardoor we alweer onze aansluiting naar Halifax misten, je houdt het niet voor mogelijk. Ik heb heel wat traantjes geplengd, omdat ik zoveel kostbare tijd met mijn zoon verloor!

En we konden ook nog eens in Boston slapen. Op fb kreeg ik berichtjes, als , leuk, zo zie je Boston nog eens! Maar niets is minder waar. Daar zit je dan in een luxe hotel, heel ver weg van t stad en doodmoe door al het getjool, het onderhandelen en het feit dat je om kwart voor vier s morgens uit je bed moet om deze keer naar Montreal te vliegen en van daar uit naar Moncton, omdat de vlucht naar Moncton nu een  maal vroeger aankwam dan een vlucht naar Halifax.

Toen we Boston wilden inchecken, leken onze tickets naar Moncton niet orde! We hadden het helemaal gehad!

Na een uur ijsberen riep de loketbediende dat we mochten gaan, ze had het kunnen omboeken, maar we waren wel verplicht om onze bagage te betalen tegen 25 dollars per valies. 75 dollars dus. Hupakee, weeral een onvoorziene omstandigheid. We vroegen of er tijd genoeg zou zijn om over te stappen, er was maar een uurke voorzien.

En je raadt het nooit! We kwamen ook al weer later dan voorzien aan, en hebben gelopen, moesten ook onze bagage ophalen en terug laten inchecken, geen idee waarom, maar het was zo.

Toen we aan de incheck kwamen vertelde het trage mannetje potsierlijk dat we vijf minuten te laat waren.

Dan is mijn dochter compleet ingestort, werden we onvriendelijk behandeld, maar uiteindelijk werd er toch naar het vliegtuig gebeld en konden we onze bagage inschepen bij de dienst, ” oversized luggage ”

Het ging daar ook niet snel vooruit en uiteindelijk hebben we al lopend de gate bereikt, waar ze al aan het instappen waren. Eind goed , al goed, zou ik niet direct zeggen. Want twee dagen later aankomen, op een reis van zeven dagen, daar wordt je behoorlijk pissed van. Maar kom.

We hebben ons gejeund, hebben kerst gevierd, een babyshower gehouden en voor de rest gewoon familiair gedaan, en een beetje gewandeld. Niet aan toerisme gedaan, alles is daar potdicht in de winter.

En onze terugreis is vlekkeloos verlopen. Maar eerlijk, ik ontzie me het toch om in Maart de reis alleen te moeten doen. Ik moet dan van Brussel naar Montreal en heb twee uur tijd om mijn aansluiting te halen naar Halifax. Ik zal er in elk geval voor zorgen dat ik niet al te veel bagage meeheb, want ik ben per slot van rekening nog altijd lichamelijk beperkt.

Maandag en dindsdag heb ik me uren bezig gehouden met alles netjes op papier te zetten voor de klachtenbrief! Gelukkig had mijn ventje alles goed bijgehouden van instapkaarten, want we gaan die nodig hebben.

Geen idee of we iets gaan kunnen recupereren, maar we kunnen het maar proberen . Het zou in elk geval heel fijn zijn, en ons leed toch wat verzachten.

 

 

 

Advertenties

Niet zomaar een blogdipje.

Ik heb momenteel een ferme blogdip, niet zomaar een dipje, neen het is veel erger. Ik stel in vraag of ik eigenlijk nog zin heb om heel Meulebeke , omstreken en blogland nog mijn leven wil laten inkijken. Ik die loslippig mijn zinneroerselen op het net smijt!

Ik die mezelf daardoor kwetsbaar maak voor commentaar, of erger nog roddels, jaloezie , onbegrip, maar ook begrip, vertrouwen , kameraadschap tussen mij en de massa’s bloggertjes die ik ondertussen ook irl leerde kennen en die ik niet kwijt wil!

Ik vind ook dat ik de laatste tijd geen stukjes meer schrijf die een meerwaarde zijn voor de lezers. Ik ben het een beetje kwijt. Ook het idee dat ik uitverteld ben steekt heel hard de kop op.

Ik kan hier een culinair verslag plaatsen over onze tweedagse om en rond Hasselt

Ik kan niet eindeloos leuteren, over mijn dieet, mijn fibromyalgie en mijn reizen naar Canada om zoonlief te bezoeken. Allemaal “been there done that” dingen die regelmatig terug komen en daardoor oninteressant worden om te lezen. En eerlijk, ik  reis enorm graag en toch lees ik zelf niet graag reisverhalen van anderen. Dus ga ik er ook van uit, dat niemand interesse heeft voor mijn reisverhalen. Foto’s zijn wel leuk, maar laat ik het dan allemaal omslachtig vinden die foto’s te nemen, op te slaan op mijn laptop om ze dan op mijn blog te plaatsen. Ik ben er precies allemaal een beetje te lui voor de laatste tijd.

Neen, lui is een verkeerde woordkeuze, ik ben te veel met andere dingen bezig nu. Computer was vroeger mijn wereld waarin ik kon verdwijnen en troost zoeken in momenten waar er geen energie was om ook maar iets anders te presteren.

Nu heb ik de laatste tijd zoveel te doen , er in ineens energie genoeg om toch eens die kast uit te kuisen of een beetje te helpen in de tuin en kruipt enorm veel tijd in het koken en het boodschappen doen sinds ik voor 3/4 op groenten en fruit leef!

Mijn blog afsluiten doe ik niet, misschien is het tijdelijk. Ik ben al mijn medicatie aan het afbouwen , eentje met de keer en dat vraagt mentaal wel veel van mij. Moeilijker inslapen, veel wakker liggen, meer stemmingsschommelingen… Ja ook dat vraagt energie.

Maar ik moet  nu eenmaal door de zure appel bijten en hoop tegen het einde van het jaar mijn antidepressiva helemaal afgebouwd te hebben. En wil dan volgend jaar af van mijn deanxit en mijn trazolan om door te slapen. Zodat ik helemaal medicatievrij ben. Geen idee of het zal lukken om deanxit-vrij te leven , want die medicatie doet wel heel wat voor mijn lijf. Veel goed maar ook kwaad, en vooral van het kwade wil ik af. Maar ik kan niet alleen het kwade kantje uit het pilletje halen, dan maar helemaal , die handel.

Ik blijf wel blogs lezen, al staat dat ook wel op een lager pitje dan vroeger. Maar nu heb ik tijd nodig , het is terug heel hard wennen aan de oude Chrissebie van weleer, want we weten allemaal dat medicatie mentaal aanricht met een mens. Nu alle emotieverdoezelaars één voor één wegvallen komen vaak hele stromen aan emoties terug boven. Hoe goed lichamelijk ik in mijn vel voel, de geest doet het wat moeilijker en dat heeft tijd nodig om mezelf helemaal terug te vinden.

Het enige waar ik heel hard mee moet opletten om mezelf nu niet voorbij te gaan lopen met de herwonnen energie, want voor ik het weet kan ik heel hard op mijn muil vallen en daar veel builen en blutsen aan overhouden.

Anyway, wie me mist kan me altijd op facebook toevoegen, ik zit daar onder mijn eigen naam

Christa Vanhecke

Tot ziens!