Een nieuwe uitdaging

Verleden jaar ben ik gestart in de bib met vrijwilligerswerk. Ze hadden handen te kort om af en toe boeken opnieuw te klasseren,  boeken te kaften, de teruggebrachte boeken terug in de rekken te plaatsen. Eén van de bib-medewerkers had mijn mannetje aangesproken en gevraagd of dit niets voor mij zou zijn.

Vol enthousiasme ben ik er aan begonnen. Het was aftasten waar mijn grenzen lagen, lichamelijk dan. Ik kreeg taken toebedeeld die ik niet aankon. Er werd begripvol naar me geluisterd en ik kreeg lichtere taken. Het ging goed, tot ik in het ziekenhuis belandde met rugproblemen. Ik mocht opnieuw kiné volgen en nam mijn tijd om te herstellen.

Maar ik besefte dat ik uiteindelijk maar geschikt was om boeken te kaften en daar zat blijkbaar niemand op te wachten. Want na mijn laatste keer dat ik er was, werd me meegedeeld dat ze me zouden mailen. Maar ik had er geen goed gevoel bij. En mijn gevoel zat juist. Ik werd niet gemaild, heel de vakantie niet. Ik gaf hen nog het voordeel van de twijfel en dacht, ze hebben jobstudenten, die zullen de klus nu wel klaren. En het werd september, en ik hoorde nog steeds niets. Oktober, vroeg ik het langs mijn neus weg, aan de sympatiekste wedewerkster, degene die het altijd voor me opnam. En idd, ze hadden me niet meer van doen, ze kaften opnieuw zelf hun boeken. Het kwam hard aan dat de verantwoordelijke niet eens de moeite had gedaan om me dat te melden. Een mailtje was zeer op zijn plaats geweest. Zo ga je met kinderen om ( gewoon negeren moeten ze gedacht hebben ) en eerlijk dat ligt een beetje op mijn maag. Maar soit, dat zegt dan vooral veel over de verantwoordelijke die blijkbaar niet goed weet hoe hij met mensen, moet omgaan.

Maar ik laat het niet aan mijn hart komen,  ( allee, niet lang toch ) en heb gezocht naar iets wat ik wel aankan.  Ik heb me opgegeven als vrijwilliger bij de oppasdienst-cm. Waar ik op oude vrouwkes en bejaarde meneerkes mag gaan passen als de mantelzorgers er even niet kunnen zijn. Toen ik me aanmeldde waren ze heel blij dat ze een extra mankracht, ( in mijn geval, vrouwkracht ) bij hadden. Ik kreeg een welkomstcadeautje nog voor ik nog maar een vinger had uitgestoken.

Lichamelijk zal me dit wel lukken, want ik mocht mijn beperkingen invullen en ik hoef geen zieke mensen uit bed te tillen, en ik hoef geen rolwagentjes te duwen.

Mijn enige zorg is de emotionele kant van de zaak. Ga ik het me niet te veel aantrekken. Ga ik snachts niet liggen denken, aan Maurice die terminaal ziek is, of Flavie die blind en verlamd is??

Geen idee!

Het enige wat ik weet, is dat ik me nog nuttig wil maken in de maatschappij, dat ik nog iets wil betekenen. Dat was trouwens ook mijn aanzet om contactpersoon te worden bij de vlfp .

Volgende week heb ik twee klanten en ik ben heel nieuwsgierig hoe het er aan toe zal gaan, geen flauw idee eigenlijk.

Ik krijg er wel een kleine vergoeding voor en het is goedgekeurd door de adviseur. Want ik wil op zijn minst toch mijn vervoerskosten terugbetaald worden. Ik zal alle kleine beetjes opsparen om in Maart mijn kleinkind te kunnen bezoeken. Alle beetjes helpen.

Advertenties

16 gedachtes over “Een nieuwe uitdaging

  1. Christa,
    Ik wens je veel succes toe met je nieuwe uitdaging.
    Heel lief van je om je in te zetten voor de zwakkere uit de maatschappij.
    Je zal dat heel goed doen.

  2. Vrij bot van die bib-verantwoordelijke… Jammer.
    Die cm-oppas± dienst, daar heb ik Kadeeke 5 oof 6 jaar geleden aangemeld. Maar ze hadden geen enkele vrijwilliger die bij mijn kleine man wilde komen. En nu nog steeds niet. Dat doet pijn.
    Spijtig dat jij zo ver woont 😉

  3. Belachelijk zeg dat ze je iets eens hebben laten weten niet langer van jouw vrijwillig aangeboden diensten gebruik te willen maken…. Pfff. Zo ga je niet met mensen om…

    Wat je nieuwe job betreft: Succes en sterkte. Want het zal inderdaad bij tijd en wijle zwaar zijn… Maar gelukkig is niet iedereen waarvoor gemantelzorgt wordt terminaal…

  4. Het minste wat de bieb had kunnen doen, was je een mailtje sturen. Bijzonder ongepast gedrag! Maar laten we het er niet meer over hebben en ons concentreren op je nieuwe job 🙂 Heel attent dat je je vrijwillig gaat bekommeren om mensen, zodat de mantelzorgers even adem kunnen halen. Ik denk dat we er vast nog meer van horen. Veel succes en ook een beetje sterkte!
    Lieve groet

  5. een mooie job maar wel emotioneel als een klantje komt te gaan
    veel succes, volgens mij ga je dat heel goed doen
    zelf doe ik dat eigenlijk ook, zij het dan voor m’n moeder hé, gezelschapsdame zijn 🙂 , zorgen dat ze buitenkomt want alleen kan ze niet naar buiten omwille van evenwichtsproblemen

  6. Een mailtje was een kleine moeite geweest om je te laten weten dat ze je niet meer nodig hadden, beleefder ook.
    Wel Christa, ik denk dat uw nieuwe job veel meer iets voor u zal zijn. Van heel dichtbij met mensen bezig zijn, dat is echt iets dat je past (volgens dat ik je wat ken door je blog 😉 ) Zelf was ik jarenlang mantelzorger voor mijn ma, het gaf mij veel voldoening maar met tijden was het ook zwaar. De mantelzorgers die jij even zal ontlasten gaan je ook heel dankbaar zijn. Veel succes, ge gaat dat goed doen!!!!

  7. Ik vind het schandalig van die bibliotheek. Dat ze beslissen dat ze je hulp niet meer nodig hebben, is uiteraard hun goed recht. Maar ze zouden dan wel het fatsoen mogen hebben om daar met jou over te communiceren!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s