Maandelijks archief: oktober 2015

Zondag.

Vandaag ben ik een vlaag van overmoed gaan joggen. Het plan was een toer te lopen van 2 km, maar toen ik nog niet eind de straat was en al moest wandelen, voelde ik dat de 2 km-toer te hoog gegrepen was voor een eerste looptraining. Ik heb dus korter gelopen en ben op 1.5 km toch wel 5 keer moeten wandelen. Maar als ik langzaam opbouw, moet het wel lukken. Ik heb geen ambities om ooit de “ten miles” te lopen, maar wil gewoon mijn conditie verbeteren. Want eerlijk, ik zou nog altijd graag terug kunnen werken. Ik had mijn ventje een jaar geleden beloofd dat ik nooit nog over” gaan werken ” ging praten, maar ik voel me zoveel beter dat ik gaan werken terug als een mogelijkheid zie. Okee, in mijn huidige job gaat het niet lukken, daar kuiste ik vooral 40 uur. Ik kijk soms naar jobs op de site van de vdab, maar ik kom steeds tot de conclusie dat, of ik het werk lichamelijk niet aankan, of dat ik er niet voor geschoold ben.

Maar ik reken erop dat ik binnenkort naar de adviseur moet en daar ga ik ook vertellen dat ik beter ben.

Uiteraard eet ik nog altijd Paleo, wat als een vies woord klinkt, maar niets is minder waar. Ik geniet van mijn eten, ik eet elke dag smakelijk en ik mis eigenlijk niets. Af en toe een vers pistoleke misschien. Ik mis zelf mijn kaasplank niet waarvoor ik vroeger op mijn knieën ging kruipen.

Nu soit, in maart zal het een jaar zijn dat ik anders eet en dan wil eens evalueren, dan zal ik ook de winter rond gehad hebben en weten of ik inderdaad even goed blijft bij koud ,nat en winderig weer.

Voorlopig doe ik vrijwilligerswerk. Ik heb een nieuw klantje waar ik op dinsdagavond mag voor zorgen, een jongetje van zeven en ik doe dit heel graag. Het is een kindje dat een paar kleine beperkingen heeft, maar het klikt heel goed tussen ons, dus zie ik dat helemaal zitten.

Vandaag is mijn reisschema nog maar eens gewijzigd voor de terugweg van Canada naar Belgie, zucht, ik was er niet blij mee en heb dat dan ook gemeld. Ik zou vier uur vroeger moeten vertrekken en dan vier uur langer wachten in New york, vier uur die ik niet meer met mijn zoon kan spenderen….

Ik heb dan ook gemaild dat de uren me heel kostbaar zijn en misschien krijg ik een vlucht via Montreal en dan zouden we zelf een uur langer kunnen blijven. Ja, een uur is een uur 😉

Op 15 november is het zover en vertrekken we met onze koffers vol pralines , letterkoekjes nic nacs, speculoos, amandelkoekjes van De strooper, veel kerstcadeaus en een valies vol voor de kleine blueberry.

Ik mag het sinds verleden week rond bazuinen dat het een “meisje” wordt, een kleine Pipi Langkous.

En ik kocht deze week haar allereerste snowboots voor volgend jaar! Ik hoop maar dat ze gaan passen als ze ze nodig heeft. Rokjes en kleedjes heb ik nog niet gekocht, maar in Maart ga ik terug, dan kan ik terug veel meenemen! Ja ik ben Granny voor iets hé!

Waarschijnlijk komt mijn zoon met vrouw en kind dan volgend jaar rond november , december naar Belgie en ik wil graag samen dan een paar dagen in een bungalowpark logeren, zodat iedereen een beetje een vakantiegevoel heeft . Uiteraard zal er dan ook terug kerst en sinterklaas gevierd worden.

En straks komt mijn ventje thuis van een voelbalmatchke scheidsrechteren en dan gaan we samen een Gin Tonic drinken om het weekend af te sluiten.

Santé!

De markt in Brussel.

Het was lang geleden dat we nog over de markt aan het Zuid-station gelopen hadden in Brussel. We kuieren er graag rond, voelen ons er eigenlijk een beetje op reis. Je kan er echt wel koopjes doen, als je uiteraard houdt van hetgene er verkocht wordt. Zo wou ik wel een warm en decoratief winterdeken kopen om in de winter als sprei over ons donsdeken te leggen. We gingen er nog eens over nadenken en we wilden het vooral niet meezeulen al die tijd. Maar tegen dat we besloten om ons deken te gaan zoeken, waren de standhouders aan het opkramen en vonden we het standje niet meer terug. Jammer want 23 euro is spotgoedkoop voor wat het was. Het zal voor de volgende keer zijn.

We hebben wel een shoppingtrolly vol fruit meegebracht, mango’s, druiven, meloen, ook avocado’s, lekkere olijven en gedroogde vijgen zonder extra suiker en zonder sulfiet.

Ik ben ook even in één van de winkeltjes binnengesprongen waar ze allerlei uitheemse voeding verkopen en kocht daar tapiocabloem die ik nodig heb in mijn paleorecepten.

We kochten er ook een reistas met wieltjes. Het ziet eruit als een grote handtas, en er kan heel wat in. Die zal ik goed kunnen gebruiken om naar Canada te gaan met mijn lading chocolade, doopsuiker, speculoos, babykledij en kerstcadeau’s. Want we gaan er kerst vieren, in november weliswaar! UIt respect voor 11 november , wapenstiltand, rememberanceday, worden de huizen nog niet versierd . Maar na 11 november wordt er naar hartelust versierd, met kerstbomen gesleurd en liggen de winkels vol met kerstdelicatessen.

Vlakbij het marktplein in Brussel vind je ook kleine Spaanse restaurants, tapasbar. We hadden wel een kleine honger en een zin in een glas wijn en ik watertande bij het zien van de kaart met tapasgerechten.

Ik koos voor calamaris à la romana, 10 €, niet echt goedkoop voor een tapasje. Maar het zal het waard zijn, dacht ik!

Maar groot was mijn ontgoocheling toen ik mijn bordje kreeg. Ik kreeg gewoon calamari fritti uit een zak die je even goed in de aldi kan kopen!

Moest ik hiervoor mijn bonus inzetten! Mijn bonus is een imaginair bonnetje die ik elk weekend mag inzetten om eens iets te eten wat niet paleo is.

Ik werd hier ongelooflijk pissed van! Zo kan ik het ook! Naar de aldi, frituurpan opzetten en hup, bakken die handel! Neeeeeeeeeen, dat is geen calamari Romana, waar je zelf de rauwe inktvisringen in bloem met kruiden draait , daarna in melk en ze dan zo frituurt. Ik werd hier eigenlijk schandalig opgelicht en ik kan er niet tegen  als mijn eten tegenvalt als we ergens gaan uiteten omdat op restaurant gaan ook wel duur is. Ik wil dan ook waar voor mijn geld.

En toen de ober vroeg of we lekker gegeten hebben , heb ik hem ook mijn ontgoocheling uitgelegd, hij kon het alleen maar be-amen, maar daar was ik niet vet mee! 34 euro voor een halve liter huiswijn, een bord serranoham, drie stukjes stukbrood en twaalf rubberen gefrituurde ringetjes. Ik voelde me hier echt bedrogen.

Maar bon, we kunnen er niet blijven over sakkeren en ik probeerde er niet meer aan te denken, wat me eigenlijk niet echt lukte!

Omdat ik eigenlijk nog scheel was van de honger at ik op de groentenmarkt een heerlijke Turkse pannekoek met zachte kaas en honing. 2.5 €, superlekker, en hier kon ik tenminste mijn honger mee stillen.

Ik heb alweer een les geleerd! Maar heb die duur betaald. Ik was wel blij met mijn kar vol groentjes en fruit. We wandelden nog wat rond in het Zuid-station terwijl we op onze trein wachtten en al bij al was het een leuke zondag! Aja en ik kocht nog sokken, twaalf paar voor 5 euro. En uit ervaring weet ik dat dit goeie sokjes zijn, ik kocht er ooit 4 jaar geleden en ze beginnen nu pas te verslijten . Laat die sokjes mijn dag goedmaken!

Mijn eerste klant.

Vandaag had ik mijn eerste klant om te gaan oppassen terwijl de vrouw van de patient een paar uur weg moest. En eerlijk, ik vond het niet eenvoudig.

Mijn klant was een palliatieve patient die zelf niet meer kon spreken, al kon hij wel verstaanbaar maken of hij een ja of een neen bedoelde. hij bleek ook alles te begrijpen, maar zelf communiceren lukte niet . Dat maakte het voor mij moeilijk om te weten wat hij bedoelde. Eens zijn vrouw de deur uit was om te genieten van een uitje, vond ik het toch niet eenvoudig om aan te voelen waar hij zich het comfortabelst bij voelde. Hield hij ervan dat ik hem een beetje vertelde over het weer, de berencross in Meulebeke of , wilde hij liever dat ik zweeg en hem in zijn eigen wereldje liet.

Ik kende de man totaal niet, kende zijn familie niet, zijn achtergrond en dat maakte het allemaal een stuk moeilijker. Ik woon ook niet in zijn gemeente , waardoor ik geen weetjes van de gemeente kon vertellen.

Ik ben ook geen verpleegkundige, ken de kneepjes van het vak niet in verband met verzorging, en verpleging. Ik had dan ook nog mijn gsm vergeten, waardoor ik de weekbode wel twee keer gelezen heb, een keer normaal en dan nog een keer achterstevoren.

Maar nadien toen de vrouw des huizes ontspannen thuis kwam en heel tevreden en blij was, vanwege haar uitje, ging er ook een klein lichtje in mijn hartje branden en wist ik weer, hier doen we het voor …. ❤

Nationale saunadag.

Het was weer nationale saunadag. Elk jaar valt er een email in de mailbox over promotie’s in de vlaamse sauna-instellingen.

We hebben er al diverse gedaan, het is altijd een beetje reizen, telkens we iets nieuws uitproberen. We waren al in Dilbeek, Limburg, Chaudfontaine, Oostende en Roeselare. Vandaag werd er gekozen voor Lochristi. Een modern complex , maar minder groot dan ik verwacht had, ook minder diversiteit aan Sauna’s.

De zaak ging open om 11 uur en we stonden stipt 11 uur aan de deur met pak en zak. Want om naakt rond te lopen heb je veel nodig, ( euh, een beetje raar, nietwaar! )

Een badjas, slippers, handdoeken en een haarborstel moest volstaan. De handtas met gsm en al ging in het kastje. Hier heerst een streng gsm-verbod, wat ik op zich niet slecht vind!

Want stel dat er daar per ongeluk een medeblogger rondloopt en die neemt kiekjes van het vrouwmens met de hangborsten en blubberbuik, tja dat zou ik vast niet leuk gevonden hebben om die op één of andere blog terug te vinden.

In het warme zwembad lag ik op mijn rug naar de wolken te staren die stilletjes over elkaar heen schoven en alweer een nieuw patroon vormden om er nieuwe figuren te ontdekken. En ik ontwaarde een zwemmer met een halve arm. Neen, niet in het zwembad, maar dat was wat ik in de wolken zag.

Er was een lunch inbegrepen, waarvan de soep superlekker was, maar de stoofkarbonaden en de frieten ondermaats waren, alleen al omdat er niets van groenten bijgeserveerd werd. Oké, het eten was ons gratis aangeboden en je kent het wel van die paarden die je niet in de bek mag kijken.

Na het eten smeten we ons in de gezellige loungezetels met de rest van ons glaasje wijn. Ik gaf me over aan de vlaamse literatuur en leesde een hoogstaand werk van Willy Vandersteen, met tekeningetjes en al erbij. Suske en Wiske vochten als helden tegen de geweldige grote suikerspin en uiteraard, slaagden ze er alweer in , om een monster te verslaan. Ik vroeg me af hoeveel medailles de Sus en Wis al in hun kamer hadden hangen.

Het was ondertussen al wat drukker geworden. Een dikke man met iets op zijn gat wat er als een dikke roze tepel uitzag, plonsde het water in. Ik kon me niet ontdoen van het idee dat tepelmans af en toe zat te gluren naar eclectische borstenverzameling die zich rond het zwembad geschaard hadden.

We deden in de namiddag nog een saunaatje, een bubbelbad. En toen iedereen de opgietsessie volgde in de grote droge sauna, had ik heel het zwembad alleen, om wat baantjes te trekken en te denken dat ik hiermee stante pede van mijn blubberbuik verlost zou worden. Tja dan ben je een paar kilo’s kwijt, moet je dit erbij nemen.

Tegen 15.30 hadden we genoeg van de natjes en de droogjes. Passeerden nog eens in de stoomcabine, waar ik de geur van eucalyptus miste en er snel genoeg van had. Er werd nog duchtig gescrubd, om uiteindelijk onder de einddouche te staan. Ik was helemaal zen, koppeke leeg, alhoewel het beeld bij zal blijven van de grote roze tepel. Was de man in zee gaan zwemmen, wedden dat er zich dan en catvis zou aan vastzuigen. Dit idee bezorgde me een glimlach, en ik moest de man dankbaar zijn om dit fijne momenten dat ik aan zijn specialiteitje te danken had.

🙂 🙂 🙂

Wist je?

Wist je

  • dat ik niet alleen mijn nieuwe levensstijl kwa voeding doorzet, maar ook mijn medicatie aan het afbouwen ben?
  • dat ik mee heb gefigureerd in de nieuwe serie Bevergem , en het nog heel leuk zal worden?
  • dat ik vandaag lui ben, of is het moe, ik weet het niet ?
  • dat ik zaterdag mijn vlucht geboekt heb naar Canada om in maart, mijn kleinkind te gaan bezoeken, en ik deze keer helemaal alleen ga?
  • dat ik volgende zondag naar mijn eerste klant mag, om te gaan oppassen ?
  • dat mijn valiezen om te vertrekken op 15 november naar Canada al voor drie vierden vol zitten met kerstgeschenken , speculoospasta, sneeuwbotten, thermisch ondergoed en sinterklaassnoep?
  • dat mijn gewicht nu stabiel blijft tussen 69 en 71 kg.
  • dat ik zaterdag drie nieuwe truitjes gekocht heb, omdat ik maar twee herfsttruitjes had die niet bij de tweedehandskledij beland zijn? ( En ik weet dat alle vrouwen dat zeggen, maar hier was het echt waar, alle kleren zijn gigantisch te groot geworden.
  • dat ik vandaag leuke handgeschreven briefjes gevonden heb van vroeger en het fijn was, ze eens terug te lezen?
  • dat ik hoop dat ik mag meedoen in een Science fiction film als figurante want ik zou  mezelf graag eens zien lopen in zo’n zilveren broekpakske?
  • Het hier elke dag werelddierendag is, en de hond en de katten rotverwend worden?
  • dat ik hier maar aan het zeveren ben, puur uit verveling?
  • dat ik jullie kostbare tijd aan het verdoen ben?
  • Dat ik ooit een schrijfwedstrijd won en daarmee een reis naar San Fransisco heb gewonnen?
  • Dat ik met mijn logje nu, in geen geval een schrijfwedstrijd kan winnen?

Een nieuwe uitdaging

Verleden jaar ben ik gestart in de bib met vrijwilligerswerk. Ze hadden handen te kort om af en toe boeken opnieuw te klasseren,  boeken te kaften, de teruggebrachte boeken terug in de rekken te plaatsen. Eén van de bib-medewerkers had mijn mannetje aangesproken en gevraagd of dit niets voor mij zou zijn.

Vol enthousiasme ben ik er aan begonnen. Het was aftasten waar mijn grenzen lagen, lichamelijk dan. Ik kreeg taken toebedeeld die ik niet aankon. Er werd begripvol naar me geluisterd en ik kreeg lichtere taken. Het ging goed, tot ik in het ziekenhuis belandde met rugproblemen. Ik mocht opnieuw kiné volgen en nam mijn tijd om te herstellen.

Maar ik besefte dat ik uiteindelijk maar geschikt was om boeken te kaften en daar zat blijkbaar niemand op te wachten. Want na mijn laatste keer dat ik er was, werd me meegedeeld dat ze me zouden mailen. Maar ik had er geen goed gevoel bij. En mijn gevoel zat juist. Ik werd niet gemaild, heel de vakantie niet. Ik gaf hen nog het voordeel van de twijfel en dacht, ze hebben jobstudenten, die zullen de klus nu wel klaren. En het werd september, en ik hoorde nog steeds niets. Oktober, vroeg ik het langs mijn neus weg, aan de sympatiekste wedewerkster, degene die het altijd voor me opnam. En idd, ze hadden me niet meer van doen, ze kaften opnieuw zelf hun boeken. Het kwam hard aan dat de verantwoordelijke niet eens de moeite had gedaan om me dat te melden. Een mailtje was zeer op zijn plaats geweest. Zo ga je met kinderen om ( gewoon negeren moeten ze gedacht hebben ) en eerlijk dat ligt een beetje op mijn maag. Maar soit, dat zegt dan vooral veel over de verantwoordelijke die blijkbaar niet goed weet hoe hij met mensen, moet omgaan.

Maar ik laat het niet aan mijn hart komen,  ( allee, niet lang toch ) en heb gezocht naar iets wat ik wel aankan.  Ik heb me opgegeven als vrijwilliger bij de oppasdienst-cm. Waar ik op oude vrouwkes en bejaarde meneerkes mag gaan passen als de mantelzorgers er even niet kunnen zijn. Toen ik me aanmeldde waren ze heel blij dat ze een extra mankracht, ( in mijn geval, vrouwkracht ) bij hadden. Ik kreeg een welkomstcadeautje nog voor ik nog maar een vinger had uitgestoken.

Lichamelijk zal me dit wel lukken, want ik mocht mijn beperkingen invullen en ik hoef geen zieke mensen uit bed te tillen, en ik hoef geen rolwagentjes te duwen.

Mijn enige zorg is de emotionele kant van de zaak. Ga ik het me niet te veel aantrekken. Ga ik snachts niet liggen denken, aan Maurice die terminaal ziek is, of Flavie die blind en verlamd is??

Geen idee!

Het enige wat ik weet, is dat ik me nog nuttig wil maken in de maatschappij, dat ik nog iets wil betekenen. Dat was trouwens ook mijn aanzet om contactpersoon te worden bij de vlfp .

Volgende week heb ik twee klanten en ik ben heel nieuwsgierig hoe het er aan toe zal gaan, geen flauw idee eigenlijk.

Ik krijg er wel een kleine vergoeding voor en het is goedgekeurd door de adviseur. Want ik wil op zijn minst toch mijn vervoerskosten terugbetaald worden. Ik zal alle kleine beetjes opsparen om in Maart mijn kleinkind te kunnen bezoeken. Alle beetjes helpen.