Maandelijks archief: september 2015

Dans, alsof er niemand kijkt…………

Ik heb het voor het eerst gedaan in mijn leven! Mij helemaal laten gaan, zonder schroom, zonder schaamte, puur genoten! Mezelf op de dansvloer gesmeten, we stonden maar met twee en toch ik voelde me duizend man sterk. Dansen op de dansvloer!  Wie , ikke, die verleden jaar nog zei tegen dezelfde dame waarmee ik gisteren heb gedanst , dat ik jaloers was, dat zei dat kon en dat durfde!

Toen zat ik neer, naast me stond mijn stok…….

Gisteren waren we uitgenodigd naar een pensioen-verjaardagsfeestje en eerlijk, ik zag er naar uit! Ik heb me deftig uitgedost, want ja, ik kan niet anders dan kleren kopen want ik viel gewoon uit mijn oude kleren en ik heb die dan ook allemaal weg gedaan.

christa zwart kleedje

Het is zo geweldig dat ik na vijf jaar als een kreupele ineens beter ben. Ik heb zoveel levenskracht in me. Ik ben gewoon zooooooooo blij dat ik kan dansen, dat ik er me geen fluit van aantrek  , hoe ik dans. En of het op het juiste ritme is en of ik niet belachelijk doe. Allemaal dingen waar ik vroeger mee bezig zou zijn geweest.

Voor het eerst in mijn leven geniet ik van het dansen en kan ik zeggen, ik dans alsof er niemand kijkt. En ik ga het nog doen, het is me zo goed bevallen!  Ik heb me nog nooit zo vrij gevoeld!

Het was trouwens een heel gezellig feestje, bedankt aan degene die ons uitgenodigd hebben, het was geweldig er deel van uit te maken.

Advertenties

Zomaar een tag.

Ik kreeg een tag van Bea, een aardige dame, die ik al jaren volg en die leuke korte schrijfseltjes neerpent, met de nodige hilariteit soms. En omdat ik misschien anders toch maar onzin zou uitkramen of mijn frustratie uiten waarmee ik momenteel kamp, heb ik beslist om de tag aan te nemen. Zelf tag ik niemand, maar iedereen is uiteraard vrij om hem te nemen.

1) Als je een beroemdheid was, wie zou je dan willen zijn?

Wie is een moeilijke vraag, ik wil niemand anders zijn. Maar ik zou graag een getalenteerde comédienne zijn die op een podium staat  en de mensen entertaint. Maar er zijn zo weinig goede comédiennes, dat ik dan maar meteen ook een man wil zijn en dan wil ik wel graag Wouter deprez zijn. Die is niet alleen grappig, die schrijft heel goed en was ooit de winnaar van de slimste mens ter wereld. Ik ontmoette hem ooit en t is een heel coole gast die met zijn twee voetjes stevig op de grond staat.

wouter deprez En t is een West-Vlaming, want ik ben ongelooflijk graag West-vlaming.

2) Welke muziek heb jij meestal aan als je een (b)logje aan het schrijven bent?

Of de radio staat nog aan in de keuken op stubru, zoals altijd, of de tv speelt, of het is stil. Ik luister meestal naar youtube filmpjes op mijn laptop , maar ik durf me daar niet mee bezig te houden als ik aan het bloggen ben , uit angst ergens iets verkeerd te doen en heel mijn tekst kwijt te zijn.

3) Kreeg je één minuut om te shoppen in de supermarkt, waar zou je het eerst naar toe rennen?

Wel recht naar de rayon van wijnen en sterke dranken, alleen maar omdat dit het duurste is! En het moet geweldig zijn om een hele kast vol verschillende dranken te hebben, om naar hartelust cocktails te shaken. En daar mogen dan gerust een paar soorten dure gins tussen zitten, want ik vind gin ontzettend duur en neem altijd de goedkoopste. Een paar flesjes rode wijn, mogen er ook bij ! Ik zou daar de voorkeur aan geven boven champagne. Geef mij maar een goeie St Estephe. ( Ik koop dat zelden zelf , jullie raden het al, om dezelfde reden, te duur. )

4) Koffie of thee?

Koffie , hoewel mijn koffieverbruik heel erg is afgenomen sinds ik mijn voedingsprogramma volg. Thee vind ik lekker, maar die lust ik niet zonder suiker.

5) Hoe zou het ideale huwelijksaanzoek er uit zien en voor de mannen hoe pak je dit aan?

Het mag best speciaal zijn, op een speciale locatie, op een speciaal moment, want we hebben daar niet aan meegedaan hier, en heb het wel een beetje gemist. Maar we hadden dan wel een super huwelijksviering om het strand in de tropen. Daarmee verdrinkt een huwelijksaanzoek in het niets.

6) Wat is je favoriete dag van de week?

Wel mijn ventje is scheidsrechter in het weekend, soms heeft hij een match op zaterdag , of op zondag. Geef me dat maar dat hij niet moet scheidsrechteren. Ik heb hem graag rond mijn gat, ben niet graag alleen thuis.

7) Als er dit jaar één ding zou gebeuren, dat héél speciaal voor je is, wat zou dat dan zijn?

Dat is al gebeurt, de aankondiging dat ik Granny van een Canadeesje wordt. En laat het nog maar mooi binnen zitten dit jaar! Als alles normaal verloopt volgend jaar in februari zal ik heel tevreden zijn.

8) Favoriete film?

Papillon en the green mile. En als kind Jody en het hertenjong, mannekes wat heb ik gejankt tijdens deze film. Mijn tere kinderhart brak ik tienduizend stukken tot Jody zijn lievelingsdier zelf moest afschieten.

9) Waar kan je je ongelooflijk aan irriteren?

Agressie in het verkeer, mensen die voorsteken in de rij, die twee broodjes nemen als er maar eentje per persoon is , zodat de laatste niets meer heeft. Het gebrek aan hoffelijkheid en beleefdheid.

10) Huil je snel tijdens films?

Het hangt er van af, als het iets wat me persoonlijk raakt, iets wat aan mijn eigen leven gelinkt is , als het over lange afstandskinderen gaat, of als ik die dag emo ben. Maar ik pik af en toe wel eens een traantje weg.

11) Waar ben je bang voor?

Oorlog, ik kan me nog steeds niet inbeelden hoe het zou zijn als er oorlog was, ik durf er ook niet al te hard aan denken.

Chocolade

Onlangs kreeg ik een doosje “leonidas-pralines” cadeau. Ik besloot om er elke dag eentje te eten met mijn namiddagkoffie, een klein beetje afwijken van mijn paleo levenswijze kan geen kwaad. Enfin dat is wat ik me zelf in elk geval wijsmaak!

MMM, lekker, dit wordt vechten voor de dikke witte praline met de noot erin. Manon heet die praline officieel. Groot was dan ook mijn ontgoocheling toen ik het doosje openmaakte dat die praline niet meer is wat ze vroeger was. Vroeger was dit een mooie dikke praline met een vulling van een beetje praliné en mokkaroom. Daarbovenop een hazelnoot en dan overgoten met witte chocolade.

Nu zag ik een platte praliné, had zoiets van, euh, die dikke pralines zijn gekrompen. Misschien is de smaak niet veranderd bij vroeger. Maar ik was nog meer ontgoocheld na mijn eerste beet. Het smaakte eerlijk gezegd “artificieel ” en al zeker niet artisanaal. Tja wat wil je , Leonidas is massaproduktie. Alleen jammer dat je er een zo’n hoge prijs voor betaald.

Ja leonidas is ferm gezakt in kwaliteit volgens mij, en tevens gezakt in mijn achting. Hoewel ik het uiteraard wel een heel fijne attentie vond, daar niet van. Ik ben er nog steeds blij mee. Maar zelf ga ik in het vervolg terug naar een klein artisanaal winkeltje in Beveren-roeselare. T karakske heet het. En daar ga ik al mijn chocolade halen om mee te nemen naar Canada binnenkort. Op de “babyshower ” wil ik de gasten laten meegenieten van de lekkere belgische chocolade en specialiteiten en ik hoop er tevens geen probleem mee te hebben aan de grenscontrole. Want het is wat dubbel als je een website contacteerd. Verpakte voedingswaren mogen, niet verpakte eetwaren niet. Met andere woorden. Pakjes met chocolaatjes van den aldi mag wel , maar op het moment gevulde doosjes blijkbaar niet Damn, ik had het beter niet gelezen. Ik neem al elk jaar massa’s chocolade mee, zonder dat ik er erg in had. Nu maar hopen dat ik niet rood word aan de douane zoals de vorige keer met mijn kaas! Ik moest naar de controle, maar gelukkig heeft de vriendelijke dame me doorgelaten nadat ik zei dat het voor het verjaardagsfeestje van mijn zoon was. Ze gaf me een moederlijke vriendelijke knik.

Aja en voor wie niet weet wat een babyshower is , het is een feestje dat familie en vrienden ( lees ik en de mama van Shannon ) organiseren vooraleer het kind geboren wordt. Het is gebruikelijk in Canada en de Usa. Het stamt uit de tijd van de arme boeren, waar buren en vrienden komen met een geschenk voor de baby en iets meebrengen om te eten en te drinken. En de ouders hoeven zich daar niets van aan te trekken, nog zelf iets voor te betalen. Er wordt dus deftig over en weer gemaild met de schoonmama van zoonlief . Ik zal zorgen voor desserts en snoepgoed, maar dat hadden jullie al door zeker!

Karretje kijken.

Neen, ik zal het hier niet hebben over het kijken naar knappe bolides op het autosalon. Dit gaat letterlijk over ” in karretje kijken”. Daarmee bedoel ik in de supermarkt!

Kan je er ook niet tegen dat mensen zo fel in je kar zitten te staren, dat je het gevoel hebben dat ze je persoonlijke territorium binnendringen. Want we zijn wat er in onze kar ligt! Hoewel de inhoud toch sterk kan varieren. Mijn karretje ziet er in elk geval anders uit als ik een feestje geef dan als bij het doordeweekse boodschappen doen.

Mijn karretjes-inhoud ziet er nu trouwens helemaal anders uit bij vroeger. Het bulkt uit van groenten en fruit, terwijl er vroeger meer conserven en bokalen tussen lagen. Maar ik kan de tijd niet noemen dat ik nog een blik groenten kocht.

Minder gezond oogt mijn kar-inhoud als er een feestje op til is. Dan is er uiteraard alcohol, nootjes, zoutjes, mini-salami enz.. Jullie begrijpen vast wat ik bedoel.

Maar doen we het niet allemaal een beetje , kijken wat er op de loopband ligt bij die ander. Om dan conclusies te trekken die misschien niet helemaal terecht zijn. Zo heb de kar die bulkt van de klaargemaakte bereidingen, lasagna, pizza’s, balletjes in tomatensaus, noem maar op. Misschien denk ik dan onterecht, mensen , kunnen julle nu echt niet koken?? Misschien is er iemand pas terug thuis van het ziekenhuis en is de persoon niet in staat om te koken? Tja we zitten nu eenmaal boordevol vooroordelen.

De alcoholist halen we er ook steevast uit. Die is meestal gejaagd en schichtig als een spitsmuis. Die heeft meestal een plastiek zak bij, die er al gehavend uitziet door het vele gebruik. Die heeft zijn buit in zijn ( of haar ) plastiek zak gestoken en haalt er eentje uit aan de kassa. Met schaamrood op de wangen verlaten ze de winkel. Arme mensen zijn het die in het web van de alcoholduivel gevangen zitten. Ik heb er medelijden mee omdat ik me kan voorstellen in welke hel ze moeten leven. En en plus, ik heb er veel ervaring mee. Niet ik zelf ben nooit aan de drank verslaafd, maar mijn vorige man is aan de drank bezweken , dit een paar jaar na onze scheiding.

Dan heb je nog de premiejagers! Degene met de bonnetjes en hun kar vol afgeprijsde produkten en dit meestal op maandagmorgen. Tja, ik kan ze geen ongelijk geven. Tenminste als ze alles tijdig kunnen opeten voor het bedorven is. Ik durf het ook wel eens te kopen, maar dat hangt van het produkt af. Zo koop ik vaak, laatste stuks of dingen die uit het assortiment gaan.

Maar ik ben meer een “promotiekoper” Ik koop kipfilet als dit in reclame staat en stop die thuis in de diepvries. Ook karbonaden en zo, of pittavlees is. Zolang het maar vers is op het moment dat ik het kan diepvriezen.

De winkelaars voor fuiven, kinderopvang,  of kampen zijn er ook makkelijk uit te halen, omdat die eerder een kleine varieteit kopen maar van alles veel stuks.

Ja er valt wat uit te maken , van de inhoud van een winkelkar!

En jullie gluren jullie soms in andermands karretje?

Paranoia, of is de angst gegrond?

We kunnen er niet naast kijken! Heel de problematiek van de vluchtelingen. Er zijn de twee versies, deze die we op het nieuws zien en de filmpjes die op facebook opduiken. De berichten die voor angst zorgen, zoals het bericht dat er reeds 4000 Is strijders in Europa zich verspreid hebben onder de honderdduizend vluchtelingen.

Anderzijds,  de schrijnende beelden van mensen die verdrinken, mensen die zijn weggevlucht uit hun spookstad, waar geen muur nog overeind is gebleven.  Uiteraard raakt me dat!

Ik weet niet goed hoe welke houding ik moet aannemen. Maar het beangstigd me! Het verlamt mijn toekomstplannen en in gedachten zie ik apocalyptische beelden over hoe ons belgenlandje zal verwoest worden.

Hoe wij uit onze eigen huizen verjaagd zullen worden, en zelf op de vlucht moeten slaan. Is het terechte angst, word ik paranoia of worden mijn gevoelens helemaal de hoogte in geblazen omdat ik aan het afbouwen ben met slaapmedicatie.

Ik weet het even niet meer! Ik probeer mijn kop in het zand te steken door niet meer naar het nieuws te kijken. Maar mijn struisvogelgedrag zal niet verhinderen wat er gaande is.

Mijn gevoelens verscheurt door medelijden enerzijds, angst anderzijds. Ook boosheid als ik hoor dat er voor 500 bedden is gezorgd en slechts 30 vluchtelingen daar gebruik van hebben gemaakt. Boosheid als ik zie , hoe ze de treinen in Budapest hebben achter gelaten en ongenoegen als ik de filmpjes zie op facebook waar de vluchtelingen , aangeboden flessen water gewoon op de treinrails gooien. Van zoiets kan ik mijn haar uittrekken.

Ik weet het even niet meer. Er is wel het instinct diep in mij, zoekende naar oplossingen , stel dat het allemaal uit de hand loopt. Het gevoel mijn roedel te redden . En dat zorgt er dan weer voor dat ik die mensen die vluchten ook wel snap.

Waanzin of werkelijkheid, ik wou dat ik gewoon wakker werd , als voorheen, zonder angst voor de toekomst.

Mijn gevoelens worden danig op de proef gesteld. En ook ik heb er geen pasklare antwoorden voor. Ik kan alleen maar “hopen” dat het allemaal nog mee zal vallen!

Mijn verjaardag en zo

Het weekend is goed begonnen! Ik had al maanden tickets gekocht, voor ten vrede, een minimuziekfestivalletje aan de ijzertoren.

Vrijdag traden Het zesde metaal op , Sioen en Fisher Z. we zijn maar voor de twee eerste bands gebleven omdat het al twaalf uur was en ja we worden oud! 😉

Maar wat heb ik genoten! Wat is het fijn om daar niet meer met mijn wandelstok te moeten staan voor steun en evenwicht. Ik stond daar gewoon lichtvoetig mee te wiegen en te bewegen, o neen, dansen durf ik dat niet te noemen. Ik stond in alle vrijheid mee te zingen in plaats van me te moeten verbijten van de pijn, het leven zoals het was, voor mijn dieet.

Ik kan me dan zo intens gelukkig en dankbaar voelen dat mijn hartje er bijna van smelt. Zaterdag mocht ik kokkerellen voor mijn invitees en ik heb daar ook zo van genoten! Eerst aperitief met tapas, en dan een ” salade folle, met gegrilde gambas, gerookte zalm, forelmousse, oostindische kers en nog een en ander. En er werd gesmikkeld, ik kon naar hartenlust mee-eten , want het volledig paleo.

Wat niet zo paleo was, was het dessertbord. Daar stond op, een potje tiramisu met gentse neuzen, chocolademousse van tobleroneschocolade, een crème brulée die eigenlijk een beetje mislukt was, maar t was nog eetbaar, een mini-amaretto-koffie, een mirengering, ook zelf gemaakt met vanille-ijs en rood fruit.

Alles zelf gemaakt. Alleen jammer dat de dessertjes niet in de frigo konden voor het opdienen, maar die zat probvol. Het was een heel gezellige avond en de vrienden gingen tevreden naar huis!

Zondag kwam mijn dochter me verrassen voor mijn verjaardag, ze was samen met een vriendin en het was ook een gezellige avond. Fijn toch ! Ze hadden leuke cadeautjes bij en een kaartje waarop ze geschreven had, ” gefeliciteerd met je je-wordt-oud-dag. Ja er iets van aan, jonger worden we uiteraard niet hé!

Maandag was D-day en mijn mannetje had vrijaf genomen om met mij naar Plopsaland te gaan! Ja je leest het goed, ik wou daar namelijk graag eens naartoe , omdat ik er sinds ” De meli  ” nog nooit geweest was. We hadden promotickets en we reisden met de trein.

Ik heb daar zo genoten , me terug jong gevoeld en ja we hebben zelf op veel attracties gezeten. Maar ik mocht van Wim niet op de huppelende konijnen, jammer, 😉

Ja ik heb een beetje het kind in me los gelaten , een beetje veel zeg maar!

We besloten om s avonds gezellig thuis te eten, en bestelden een thuisleverpizza en trokken een goeie fles wijn open. Ik ben heel dankbaar, om de mooie dagen, de vele sms-jes , facebookberichten, cadeautjes, kaartjes, maar bovenal voor de ontelbare lachende kindergezichtjes in plopsaland.