Maandelijks archief: augustus 2015

Smartphone

Ik was er geen fan van! En ik zou het zelf nooit kopen, een smartphone. Want apps en zo, ik kon er niet mee werken, wist al helemaal niet wat instagram was. Maar ik had zoiets van , als ik nu al niet mee kan met de nieuwe technieken, hoe zal het later zijn. Ik wil het risico niet lopen dat ik niet kan communiceren met mijn kinderen en kleinkinderen.

En dus werd er ten huize Chrissebie dus beslist om te gaan voor een nieuwe smartphone voor beiden. En dit terwijl er een actie liep waar we een Huawei g7 konden kopen voor een prikje en er een abonnement verplicht bijnamen. Maar het abonnement is goedkoper dan het abonnement dat we voorheen hadden. Ok, we hangen voor twee jaar vast aan proximus, maar proximus is de enige provider die ik al gehad heb. Ik ben zelf nog nooit van gsmnummer veranderd sinds ik zo’n 15 jaar geleden mijn eerste nokiaatje kocht. Toen kocht ik er één omdat dochterlief op internaat zat en ze zelf een gsm mocht hebben om s avonds te bellen.

En zo betrap ik me erop ook mijn fb te checken, als ik ergens ben. Ik probeer het niet te doen als ik in gezelschap ben, of als we ergens uit eten gaan, blijft de smartphone in mijn handtas, met uitzondering om af en toe een foto te nemen voor instagram.

Ja, ik kan zelf met instagram werken, en het is supercool als mijn schoondochter me foto’s doorstuurt van de babykamer, de gekochte kleedjes en de meest koddige kinderschoentjes ter wereld namelijk kleine all stars. Ik ben ontzettend gek op babyschoentjes!

En ja, ik ben gek op mijn smartphone en ik durf bekennen dat het heel verslavend werkt. Ik de non-believer zit naar hartelust te fb-ken op de trein. Wel handig dat ik geen lectuur meer hoef mee te nemen.

Spelletjes spelen is niet aan mij besteed, met uitzondering van patience, een kaartje leggen zeg maar. Dat is het enige wat ik kan. En ik heb geen behoefte om als een bezetene op die knoppetjes te zitten tokkelen.

Smartphone, ok, maar niet ten koste van een gezellige babbel en echt sociaal contact. We duimen dat we het daarbij houden!

Advertenties

Over van de week en zo……….

Ja, mijn mannetje is in verlof, en ik moet zeggen, de drie weken zijn tot nu toe omgevlogen. Er is vooral veel gewerkt geweest. Zijn kot moest nodig opgekuist worden en nog erger, de zolder waar we gewoon niet meer op konden.

Hij deed de stoere dingen, ik het sorteren en afkuisen en zo. Ik ben zo blij eindelijk het foto-album van mijn zoon terug gevonden te hebben! Ik had hier binnen al een paar keer het kot omgekeerd zonder resultaat. Het plan is om die in November mee te nemen naar Canada, met de rest van de spullen die al klaarliggen en de chocolade, speculoos, en nog t een en t ander die ik nog moet kopen. Zelf heb ik daar niet veel kleren vandoen. Zeven onderbroeken, twee lange broeken, een paar onderpullekes en een dikke trui en jas, zal volstaan. En ze hebben een wasmachine, dus……..

Ik vond nog leuke spulletjes van mijn kinderen , enfin, ik heb me best geamuseerd daar op zolder. Heel veel gerief is naar de organisatie van het “geefplein” dat doorgaat op 12 september in Tielt. Een deel is op de site van gratis gevlogen en is ook al uitgedeeld. En er is vooral veel naar het containerpark gegaan.

Heel veel uitjes hebben we niet gedaan. Wel een paar keer met de hond een superlange wandeling gemaakt , want het voor onze dame ook vakantie.

Vandaag waren we uitgenodigd op restaurant omdat mijn moeder jarig was.  Het was in de grote stad van meneertje pannenkoek. Na het eten zijn we nog eens met de meute meegdreven als varkens naar de stal, tot in het centrum.

Ik heb er nog een elegant vestje gekocht en t was begot nog in solden ook. Wat had ik toch een chanche vandaag.

Morgen doe ik aan vrijwilligerswerk . Dinsdag ga ik met Miss Carrie de Meir in Antwerpen afdweilen en een goei portie tetteren uiteraard. En woensdag gaan mijn mannetje en ik beiden naar het casino in Knokke, niet om daar te gaan gokken, maar om te figureren . We moeten dus spelen dat we gokkers zijn. Het is al een tijdje geleden en ik heb er zin in.

Er staat nog een figuratie op de planning in Brugge op 27 auustus en ze zoeken nog steeds kandidaten want het is een massafiguratie.

Gisteren zijn we naar de hostel geweest in Gent waar mijn dochter werkt. Daar werd en try-out gegeven van vier acteurs die optraden als stand up comedians in de nieuwe film van Nic Balthazar. Peter Van de begin heeft een stukje ten berde gebracht, ook, Barbara Sarafian die het schitterend deed. En eum, de andere twee ken ik wel, maar ben nu even hun naam kwijt. Anyway, het was hilarisch grappig. Na afloop konden we nog een tetterke doen met de acteurs , hebben nog een glaaske wijn gedronken en zijn dan huiswaarts gereden.

In de terugrit hadden we het erover hoeveel dingen Wim en ik al samen gedaan hebben in die dertien jaar die we samen zijn! Ik had vroeger geen leven, ik moest altijd werken, werken, ook elk weekend, maar we hebben die schade al goed ingehaald.

Ik geniet van al de dingetjes die ik op mijn levenspalmares mag schrijven en mijn krijtje is nog altijd niet op!

Ik mag het eindelijk van de daken schreeuwen!

Na een maand genepen zitten, met een groot geluk dat ik in mijn hart moest bewaren , hart gesloten houden, mag ik het eindelijk de wereld insturen!

Ik word “Granny” van mijn eerste kleinkind. Mijn kleine Canadese Blueberry!

Mijn hart huppelt van geluk en bloedt tegelijk, omdat ik Blueberry niet zal zien opgroeien in real life. Want ik kan niet elke maand over en weer naar Canada om te zien of hij /zij al lacht, brabbelt of tandjes krijgt. Ik weet nu al dat ik dat ongelooflijk zal missen en dat is pijnlijk.

Maar soit, ik heb ondertussen al een maand de tijd gehad om aan het idee te wennen en ik ben nu eenmaal iemand die niet bij de pakken ben blijven zitten. Dus deze “Supergranny ” zal zich in alle bochten wringen zodat de kleine uk, mij toch zal kennen tegen dat we op bezoek gaan. Ik heb me al vingerpopjes aangeschaft om poppenkast voor de webcam te spelen. Ja ik wil ten alle kosten vermijden dat het kindje als een gek begint te schreeuwen als het mij voor de eerste keer ziet!

En ja, ik mag wel stellen dat ik een tikje jaloers ben op de Canadese grandma en grandpa die daar wel in de buurt wonen.

Dit jaar staat een bezoek aan Amaury en Shannon gepland in November, en de kleine wordt verwacht rond 20 februari. Ik ben er dus nog niet uit wanneer ik op babybezoek zal gaan. Nu zijn de goedkope early-booking-flights al weg. En eerlijk, ik kan nu niet al terug 900 euro op tafel gooien voor een vliegticket. Het is dus allemaal een beetje ingewikkeld.

Ik ben er ook nog niet uit als ik vlak na de geboorte wil gaan, of dat ik zal wachten tot het hummeltje een week of vier oud zal zijn en zich al bewust van de omgeving zal zijn.

Shannon is ondertussen drie maand zwanger nu en gisteren hebben ze de eerste echo gedaan. Alles ziet er goed uit. Maar het houdt altijd een risico in en bij iedere zwangerschap houden we toch een beetje ons hart vast, maar gaan doemdenken is ook geen oplossing.

Mijn mannetje en ik zijn momenteel grote schoonmaak aan het houden op zolder en ik ben een doos tegen gekomen met oude kinderkledij van mijn spruitjes en ik ben alles aan het wassen. Niet om het nog te dragen, maar het is gewoon leuk om die dingetjes een aan de wasdraad te zien hangen. Ja ik ben best een beetje gek, maar gelukkig vind ik dat zelf niet erg!

UIteraard heb ik al heel wat nieuwe spulletjes gekocht voor het kleine spruitje. Maar bij het nazien van alle geschenken die al klaarliggen om mee te nemen in november heb ik beslist om niets meer te kopen.

Alleen ga ik vlak voor vertrek nog belgische chocolade bestellen in een artisanale chocolaterie. Kleine figuurtjes die ze gieten voor sinterklaas, maar die passen voor een “babyshower “. Ik neem ook traditionele belgische snoep mee en uiteraard ook lotus speculoos waar de mama in spe zot van is.

Ik wist ook niet waarover Shannon het had toen ze begon over de “babyshower” . Het is in Amerika en Canada de gewoonte dat de familie en vrienden van het koppel een soort receptie organiseren voor de mama in spe.

Er worden dan vrienden en kennissen uitgenodigd die komen met babygeschenken. Een oude traditie die vaak ook gebeurt met een huwelijk. Het dateert uit de tijd van de arme boeren , waar iedereen zijn steentje bijdraagt omdat het koppel goed voor de baby zou kunnen zorgen.

Daar wordt niet aan babyborrels gedaan en wordt er geen doopsuiker gegeven. En ware het niet dat mijn valiezen al overvol zullen zitten of ik zou die traditie wel eens durven breken met kleine chocoladepakketjes voor iedere gast. Maar dat zal me praktisch niet lukken. En vooraf opsturen is pokkeduur. Heb dat gedaan met hun huwelijk.Dat kostte me 100 euro aan verzendingskosten om kleine potjes advokaat op te sturen ( die ze niet eens lustten ) en allerhande snoep voor een snoeptaart en om per persoon een frietzak mee op te vullen, als herinnering aan hun huwelijk.  Ik heb al wat geleerd van die zotte kuren 😉

Granny heeft al een bedje cadeau gedaan die ze zo graag wilden kopen, maar ik hoop dat ik daar nog eens mee kan gaan shoppen. Bovendien wordt het geslacht bekend gemaakt en wedden dat de Granny dan alweer naar de winkels crost om een leuke outfit uit te kiezen.

De kleine hummel wordt geboren middenin het sneeuwstormseizoen, we moeten er toch op toezien dat het geen koud krijgt! 😉

Mijn heldin.

Hebben jullie dat ook een heldin, iemand die zo veel voor u heeft betekend in een bepaalde periode van je leven dat ze voorgoed een held of een heldin blijven.

Wel ik heb er zo eentje. Magde heet ze . Ik ben haar vandaag gaan opzoeken na heel veel jaren waar we het contact volledig verloren hadden.

Ik was een kind en zei eigenlijk ook toen we mekaar kenden. Ze was het grote meisje van de buren, die me meenam naar school, die kwam babysitten toen we een straat verder verhuisden. Ze kwam me bezoeken toen ik als kleine uk in het ziekenhuis lag. Ik moet zo’n twee jaar geweest zijn misschien 2.5, maar ik herinner het me nog. Ik stond te wenen aan het raam omdat ze wegging. Ze zwaaide en ze zwaaide en daar ging de liefste van de hele wereld. Want eerlijk. Mijn magda was de liefste van de hele wereld. Toen we met moederdag gedichtjes moesten van buiten leren voor onze mama, vond ik het niet echt kloppen. Ik vond mijn mama niet de liefste van de wereld. Ik vond het vreemd om die woorden uit te spreken toen ik op moederdag mijn versje moest opzeggen. Ik voelde het bijna aan als een verraad tov mijn Magda. Bij haar voelde ik me geborgen, bij haar voelde ik me goed. Ze veroordeelde me niet, ze speelde met mij, had aandacht, kortom ze was alles wat mijn moeder niet was. Mijn moeder was altijd gejaagd en had nooit tijd voor al die toffe dingen. Mijn moeder was streng en eigenlijk omdat ze dat moest zijn van mijn vader. Daardoor snapte ik als kind niet dat mijn moeder me echt graag zag. Steeds dacht ik dat een adoptiekind was, ik voelde me zo anders dan de rest van mijn gezin. En eigenlijk is dat tot op heden nog altijd zo. Ik heb andere waarden , ik was ook de dromer, de romanticus.

Tien jaar verschil lag er tussen Magda en mij, maar als kind is dat en eeuwigheid. Ik merkte niet eens dat ze van kind naar een jonge vrouw evolueerde.

En ineens waren we te groot voor de babysit, Magda trouwde en verdween uit mijn leven. Maar nooit uit mijn hart. Ze zal altijd de steun en de toeverlaat blijven die ze voor me was.

Ik kwam terug in contact met haar door een heel triest nieuwsje dat ik van mijn ma gehoord had. Haar man was na een korte en vreselijk K-ziekte overleden. Dan ben ik via het rouwcentrum aan haar telefoonnummer geraakt. Ik voelde de drang om haar terug te zien en heb haar prompt opgebeld.

En vandaag ben ik op bezoek geweest. Het was zalig om vertrouwd met elkaar te babbelen alsof er nooit geen jaren geweest waren van afwezigheid. De tien jaar verschil tussen ons is weggewist. We zijn nu beiden dames van de middelbare leeftijd, of dat we dat nu leuk vinden of niet.

En we zijn vastbesloten om elkaar regelmatig te zien. Ik kijk er alvast naar uit!

Een hele dikke merci Magda .