Goldrush bij Dracula

Je kent het wel hé, inschrijven op reis voor een uitstap en eindigen in een lederfabriek, likeurstokerij of Perles de Mallorca. Bij ons in Turkije was het goud! We hadden eigenlijk voor een uitstap gekozen zonder een bezoek aan zo’n commerciele bedoening, maar soit, onze trip was gecancelled en we kregen dit als alternatief. Een beetje tegen mijn zin, maar bon, voor de rest was het wel leuk.

We kwamen aan bij Galatagold , stapten braafjes de bus af. Kregen prompt een kaartje met het nummer 12 opgespeld voor we binnenmochten en ik zag de klepel al hangen . De gids zou zijn percentje oprapen aan iedereen die kocht met het nummer twaalf op zijn borst. Ik voelde me net als een kudde genummerde schapen die binnengedreven werden in het walhalla van het goudewerk. We kregen een korte uitleg in de hall, ik had nog thee verwacht maar we konden verder luisteren met een droge mond, wat het allemaal nog een beetje minder bevorderlijk maakte want ik had dorst. Een paar mannen zaten maar wat aan te lummelen in de etalage. Artisanaal bezig aan goud. Ik had zo mijn bedenkingen als ze tegen de avond ook maar iets gedaan hadden. Volgens mij verkneukelden ze zich gewoon in de domme toeristen voor hun vitrine gedrumd stonden. Waarschijnlijk waren ze commentaar aan het geven over die met zijn lange neus en het oude ventje met een pim pam poentje op zijn schouder getatoueerd. En wie weet wat ze over mij vertelden. Na de uitleg werden we als koeien binnengedreven in een grote zaal die voor ons lag toen twee grote automatische deuren opengingen.

Daar voor ons lag de schatkist van Ali Baba, hoewel ik sterke twijfels had over de kwaliteit van al deze bling bling. Eén blik van ver op een vitrinekast was genoeg om een oude grijsaard te lokken. Hij zag er uit als een Turkse Dracula, zijn grijze haar naar achteren gekamd en door brylcreem aan elkaar geplakt. Een gele vale huis en de twee streepjes bloed in mijn mondhoeken fantaseerde ik erbij. Hij kwam onze richting uit en als snel draaide ik me weg van de vitrinekast en zocht de uitgang. Die hadden ze goed verborgen. Meneertje Dracula kwam dichterbij, ik voelde zijn ogen in mijn rug priemen en hij vroeg wat we van de juwelen vonden die we net hadden bekeken. Mijn Wim antwoordde dat ring blonk . We keken elkaar aan, niet Dracula en ik welteverstaan, maar mijne schat en ik. dracula liep achter als een hondje en vroeg in keurig engels, “wat zoeken jullie, een ring, een halssnoer? Wij antwoordden terzelvertijd, ” the exit, we are looking for the exit” , met veel tegenzin opende hij een deur, wij dachten oef, we zijn er van af! Niets was minder waar, want we stonden in een tweede zaal vol vitrinekasten . Help en meneerke kwam nog altijd achter. Ik had gedacht dat hij in zaal één zou blijven, maar hij leek vastberaden om mijn bloed te drinken, euh, mijn portemonnee leeg te maken. Ik kreeg het heel hard op mijn heupen dat ik onmiddellijk aan een volgend meneerke vroeg om de Exit. En nog steeds zette dappere Dracula door, hij was niet van plan om op te geven. We versnelden onze tred, ik voelde me opgejaagd en ik voelde me eigenlijk ook bedreigd, de aasgier zat nog steeds achter onze hielen. Dat beviel me totaal niet, ik voelde me kwaad worden op die stalker. Dacht van hem af te raken door snel naar het toilet te gaan. Hij liet zich niet vermurwen. Zaal, drie , zaal vier, het leek een labyrint waar we maar niet uitraakten. Allee, zaal vijf was de zaal van zilver, ze zullen gedacht hebben, als het niet lukt met goud proberen we met zilver. Opgevers zijn het in geen geval, we kunnen er allemaal een puntje aan zuigen.

Na de zilveren zaal kwamen we in de souvenirwinkel, we gunden het geen blik, vroegen weer exit en uiteindelijk stonden we op het terras , waren we van Dracula verlost. Maar hoewel ik een drankje goed kon gebruiken, heb ik hen geen Lira gegund.

Opgelucht stond ik buiten het vreselijke goudlabyrint, ik kon terug ademen, ging op de opstaptreden van de bus zitten om wat op adem te komen. Er mee lachen kon ik nog niet, maar ondertussen lukt het al wat, als is het lachen nog wat groen!

Advertenties

10 gedachtes over “Goldrush bij Dracula

  1. zoiets klinkt bekend in de oren…

    en wat me bij hierbij ergert, is dat er altijd medereizigers zijn die er in trappen..

    maar zo’n bezoek , kan je helaas moeilijk ontlopen..

    groeten

  2. ik zou dit soort commerciële uitstappen zeker nooit meemaken. Vreselijk gewoon!
    Trouwens, ik heb meer dan 10 jaar in de goudsector gewerkt, mij zouden ze geen blaasjes wijsmaken. Vaak zijn die Turkse juwelen van minderwaardig goud gemaakt, geen 18 karaat zoals hier meestal in België.

  3. Ik heb nog nooit een stap in Turkije gezet en ben dat ook niet van plan.
    Mijn schoonmoeder was gek op dergelijke commiercele uitstapjes. Wel heel dapper dat jullie gegaan zijn! En je hebt er (achteraf) een geweldig verhaal aan overgehouden 😉
    Liefs Kakel

  4. Ik ben specialist in het ontvluchten van zo’n commercieel bezoek, en zit dan buiten op de stoep te genieten van de zon. Wordt niet vaak in dank afgenomen door de gids, maar daar trek ik me niks van aan…

    1. Ik loop niet graag in het gelid. We moesten naar de markt en mochten niet in de zijgangen lopen, dat moeten ze net tegen ons zeggen. Nu toegeven, we waren verdwaald en waren gelukkig op tijd op zoek gegaan naar de bus. Heben wel leuke dingen gekocht aan de plaatselijke bevolking.

  5. Hallo
    Herkenbaar, 2 jaar geleden ook in Turkye.
    Een excursie meedoen ,en lap je hebt het aan je been.
    Ook naar een grote juwelierszaal, ze vroegen onze ringen om op te poetsen, deed dit niet graag , maar bleven vriendelijk aandringen. Gelukkig kregen we ze netjes opgepoetst terug;
    Maar dan ook aandringen, en achtervolging om toch maar iets te verkopen…
    Niet te doen…
    Ook ik heb na lang aandringen de exit gevraagd. En was blij toen ik buiten stond.

    Jammer , dat ze excursies daarvoor gebruiken .

  6. Ik hou helemaal niet van zo’n commerciële uitstapjes. Toch niet op vakantie. Hier doe ik dat wel, jobgerelateerd dan meer (lees: voor wat hoort wat, en hoop ik dat die mensen ook eens naar mijn uitleg luisteren op een later tijdstip).

    En als je dorst hebt, dan duurt alles vreselijk lang. Ik ben dan ook echt niet mer te genieten.

  7. Ow wat erg!! Ik snap zo goed hoe dit gevoeld moet hebben, bah! Dank je dat je me er even aan herinnerd heb waarom ik nooit meer meedoe aan georganiseerde excursies…. brrr

  8. Mwhuhahahahah sorry maar je vertelt het weer zo heerlijk, ik zag die verlepte dracula achter jullie aanzitten tussen gigantische bergen goud, hahahaha, gelukkig ben je kunnen ontsnappen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s