Maandelijks archief: juni 2015

update na vorig onvolledig logje!

Beste,

We zijn verleden jaar bij jullie komen eten.  We waren zo vol lof dat ik een mooie review heb geschreven.

We wilden heel graag nog eens terugkeren en mijn man heeft daarom tijdig geboekt ( 2 maanden geleden ) om te komen eten op

21 juni. We dachten dit te combineren met de braderie. Er waren ook vrienden mee die ook ook van dat fantastisch vlees wou proeven.

En ook zei waren er heel erg op gevierd.

Groot was onze verbazing toen we aankwamen. Er hing een bord aan de deur “ gesloten tot … ( datum vergeten )

Nog groter was de ontgoocheling voor de mensen die van over Gent met de trein gekomen waren.

We vinden dit heel spijtig. Okee het was de bedoeling het bongomenu te eten, maar klanten zijn klanten, en ik vond dit niet kunnen.

Maar ik kan erin komen dat er iets is tussengekomen, een onverwachte lastminute of ( hopelijk niet, een sterfgeval )

Misschien is het handig in het vervolg steeds het telefoonnummer te vragen van de klant die per telefoon reserveert.

Dit zou jullie zulke toestanden besparen. We stonden daar mooi voor aap tov onze vrienden, wij die zo ontzettend hadden opgeschept

Over jullie goeie keuken en service.

Het was ook niet meer mogelijk om met onze bongo op de laatste stek nog iets te reserveren waar we met de trein naartoe konden.

We zijn dan maar naar Roeselare getreind, en hebben daar iets gegeten.

Ik zou een antwoordje geweldig waarderen.

Mvg Christa Vanhecke –Verscheure Wim
En het antwoord was

Geachte,

Eerst en vooral mijn excuses. De dochter had tijdens haar vrije dag uw reservatie aangenomen! Achteraf bleek dat we in verlof waren. We hebben nog contact opgenomen met Bongo om te zien of je de bon niet via het internet had geactiveerd, maar helaas…

Wij voelen ons daar ook zeer ongemakkelijk bij.

Om het goed te maken, bieden wij U 4 Bongo-menus gratis aan. Zeg me per email welke dag je wenst te komen samen met je vrienden‎.

In de hoop dat U dit accepteert,

Mvg

Steffe

Uitbater

Een dagje leuk maar raar en onverwacht

 

 

We hadden al een hele tijd afgesproken om met vrienden naar Veurne uit eten te gaan. Deze bestemming was voor beiden per trein te bereiken met de lijn Landen-De panne. De trein die ook in Tielt passeert.

We hadden onze vrienden kunnen overtuigen om mee te gaan naar de “vetten os” die befaamd is voor zijn speciale soorten vlees. We waren er verleden jaar geweest en wilden er graag nog eens terug. We hadden bovendien gelezen dat er braderie was in Veurne en we gingen er een dagje van maken en mijn mannetje had prompt gereserveerd.

De trein had vijf minuten vertraging, maar ach, dat kon de pret niet drukken, positievelingen als wij zijn. We stapten uit de trein en vonden het verdacht kalm, en jullie voelen de bui al hangen. Van de braderie was er niets te zien, enfin toch heel weinig. Een paar winkels hadden hun winkelwaar buiten uitgestald, maar het was echt niet de moeite voor de paar winkels die Veurne rijk is. We liepen over de markt waar ook al geen fluit te doen was, en we wilden alvast het restaurant eens tonen bij gebrek aan “iets te doen”. En aan de deur ging een geplastificeerde tekst, “terug open op 3 juli. We stonden perplex, konden onze ogen niet geloven en gingen voor de zekerheid nog eens aan de andere deur kijken. Oeps hier ook zo’n tekst. Dan maar gebeld op het nummer die ook ergens aan het venster ging. Lap een antwoordapparaat.

We gingen dan maar wat drinken in een brasserie die al open was, want de helft was nog dicht of waren ze nog aan de kuis bezig. Daar overlegden we wat we konden doen. Omdat we een bongobon hadden voor het vernoemde restaurant, konden we nu onmogelijk nog rondbellen naar de andere opties, laat staan, er geraken met de trein.

Toen kwam mijn mannetje op het idee om de trein terug naar Tielt te rijden en dan naar Roeselare door te rijden. Want daar waren alle winkels open en was er wel braderie, al heten die daar “batjes”.

Een beetje teleurgesteld haalden we de trein nog met een kleine spurt. Gelukkig konden we nog net mee van de conducteur. Oef gelukkig moesten we geen uur wachten op de volgende trein.

In Roeselare spoedden we ons naar een restaurant waar wij al eerder geweest waren. En de heren bestelden een steak, de dames een slaatje. En het smaakte. We maakten er een fijne namiddag en ik heb al een mailke klaar in mijn hoofd om naar het restaurant te sturen, k ga hun geen boze brief sturen, maar wel het advies dat ze het telefoonnummer moeten vragen van de klanten die reserveren zodat ze de mensen kunnen verwittigen als ze onverwacts op reis vertrekken!

 

Goldrush bij Dracula

Je kent het wel hé, inschrijven op reis voor een uitstap en eindigen in een lederfabriek, likeurstokerij of Perles de Mallorca. Bij ons in Turkije was het goud! We hadden eigenlijk voor een uitstap gekozen zonder een bezoek aan zo’n commerciele bedoening, maar soit, onze trip was gecancelled en we kregen dit als alternatief. Een beetje tegen mijn zin, maar bon, voor de rest was het wel leuk.

We kwamen aan bij Galatagold , stapten braafjes de bus af. Kregen prompt een kaartje met het nummer 12 opgespeld voor we binnenmochten en ik zag de klepel al hangen . De gids zou zijn percentje oprapen aan iedereen die kocht met het nummer twaalf op zijn borst. Ik voelde me net als een kudde genummerde schapen die binnengedreven werden in het walhalla van het goudewerk. We kregen een korte uitleg in de hall, ik had nog thee verwacht maar we konden verder luisteren met een droge mond, wat het allemaal nog een beetje minder bevorderlijk maakte want ik had dorst. Een paar mannen zaten maar wat aan te lummelen in de etalage. Artisanaal bezig aan goud. Ik had zo mijn bedenkingen als ze tegen de avond ook maar iets gedaan hadden. Volgens mij verkneukelden ze zich gewoon in de domme toeristen voor hun vitrine gedrumd stonden. Waarschijnlijk waren ze commentaar aan het geven over die met zijn lange neus en het oude ventje met een pim pam poentje op zijn schouder getatoueerd. En wie weet wat ze over mij vertelden. Na de uitleg werden we als koeien binnengedreven in een grote zaal die voor ons lag toen twee grote automatische deuren opengingen.

Daar voor ons lag de schatkist van Ali Baba, hoewel ik sterke twijfels had over de kwaliteit van al deze bling bling. Eén blik van ver op een vitrinekast was genoeg om een oude grijsaard te lokken. Hij zag er uit als een Turkse Dracula, zijn grijze haar naar achteren gekamd en door brylcreem aan elkaar geplakt. Een gele vale huis en de twee streepjes bloed in mijn mondhoeken fantaseerde ik erbij. Hij kwam onze richting uit en als snel draaide ik me weg van de vitrinekast en zocht de uitgang. Die hadden ze goed verborgen. Meneertje Dracula kwam dichterbij, ik voelde zijn ogen in mijn rug priemen en hij vroeg wat we van de juwelen vonden die we net hadden bekeken. Mijn Wim antwoordde dat ring blonk . We keken elkaar aan, niet Dracula en ik welteverstaan, maar mijne schat en ik. dracula liep achter als een hondje en vroeg in keurig engels, “wat zoeken jullie, een ring, een halssnoer? Wij antwoordden terzelvertijd, ” the exit, we are looking for the exit” , met veel tegenzin opende hij een deur, wij dachten oef, we zijn er van af! Niets was minder waar, want we stonden in een tweede zaal vol vitrinekasten . Help en meneerke kwam nog altijd achter. Ik had gedacht dat hij in zaal één zou blijven, maar hij leek vastberaden om mijn bloed te drinken, euh, mijn portemonnee leeg te maken. Ik kreeg het heel hard op mijn heupen dat ik onmiddellijk aan een volgend meneerke vroeg om de Exit. En nog steeds zette dappere Dracula door, hij was niet van plan om op te geven. We versnelden onze tred, ik voelde me opgejaagd en ik voelde me eigenlijk ook bedreigd, de aasgier zat nog steeds achter onze hielen. Dat beviel me totaal niet, ik voelde me kwaad worden op die stalker. Dacht van hem af te raken door snel naar het toilet te gaan. Hij liet zich niet vermurwen. Zaal, drie , zaal vier, het leek een labyrint waar we maar niet uitraakten. Allee, zaal vijf was de zaal van zilver, ze zullen gedacht hebben, als het niet lukt met goud proberen we met zilver. Opgevers zijn het in geen geval, we kunnen er allemaal een puntje aan zuigen.

Na de zilveren zaal kwamen we in de souvenirwinkel, we gunden het geen blik, vroegen weer exit en uiteindelijk stonden we op het terras , waren we van Dracula verlost. Maar hoewel ik een drankje goed kon gebruiken, heb ik hen geen Lira gegund.

Opgelucht stond ik buiten het vreselijke goudlabyrint, ik kon terug ademen, ging op de opstaptreden van de bus zitten om wat op adem te komen. Er mee lachen kon ik nog niet, maar ondertussen lukt het al wat, als is het lachen nog wat groen!

The kusadasi bastards.

Jullie kennen ze vast, de Benidorm Basterd, oude mensen in rolstoelen , rollaters, met krukken en stokken die nog grappen en grollen uithalen. Wel ik denk dat ze allemaal op vakantie waren in het hotel waar ook wij verbleven. De populatie die in het hotel verbleef bestond voor 90 procent uit 70 plussers. Voor de rest een paar stellen met kleine kinderen en een paar jonge koppeltjes.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb uiterst veel respect voor ouderen , voor mensen die niet goed te been en zijn en kan ze alleen maar gelijk geven dat ze nog op vakantie gaan in plaats van in een hoekje weg te kwijnen. Het is dus perfect mogelijk allemaal om je scooter mee te nemen, je rolstoel of whatever.  Het was best lollig om hen bezig te zien, kaartje leggen, pintje drinken, zelfs in monokini liggen was voor een paar zelfs geen probleem. Zelf hou ik mijn verslapte lijf liever wat ineengepropt in een tankini. Maar de oudjes hebben er helemaal geen probleem mee om nog in hippe bikini te verschijnen. Het probleem ligt dus duidelijk bij mij! 😉

In het restaurant liepen de meeste in t shirts van Adidas, Armani of Hugo Boss, het was hen duidelijk aan te zien dat ze allemaal de bazaar volgestouwd met namaakartikelen hadden ontdekt op zo’n 400 meter van het hotel vandaan.  Nu ik geef toe, voor de thuisblijvers hebben we ook wat t shirts me van G star en diesel. Maar voor de meeste cadeautjes ging ik toch voor artisanale producten en dan nog het liefst voor dingen die je niet in de duizend winkeltjes die Kusadasi rijk is.

Het hotel viel dik tegen. Pas op, we hadden een viersterren-hotel geboekt, we verwachtten dan ook geen vijf sterren. Maar het waren vooral de kleine dingen waar ik me aan stoorde. Er was geen sfeer, de bars zagen er kaalgeplukt uit , alsof ze het liefste hadden dat je zo weinig mogelijk soorten vroeg. Geen vriendelijke barmannen die met plezier een cocktailke in elkaar flansden ,goochelend met de flessen en zo ook wat zakgeld konden versieren, want als ik goed bediend word dan geef ik met plezier wat zakgeld. Maar het zou uiteraard geen rol mogen spelen in de bediening. Vriendelijk en naarstig moeten ze nu eenmaal overal zijn. Of het nu een hotel van 1 ster of eentje van 5 is.

Er was ook een gebrek aan communicatie, niemand wist wat nu precies inbegrepen was, waar we de strandlakens konden ophalen enzovoort. We checkten in, vulden een formuliertje in en kregen de badge van onze kamer. Dat eindigde alle informatie.

Toen ik mijn grieven had uitgelegd aan de steward van Neckermann, nam die mijn klachten serieus en ging een gesprek aan met de manager. We kregen prompt een drankenlijst die inbegrepen waren in de all-inn formule.

Toen we op onze kamer kwamen stond er een fles wijn, een schaal met fruit en een envelop met een brief met verontschuldigingen en een vip-bandje. Later bleek dat het vip-bandje er eigenlijk helemaal niet toe deed en en plus ben ik ook hier weer van oordeel dat ze niet alleen vriendelijk moeten zijn zijn tegen de mensen met een vipbandje ( en in ons geval een grote bek om te zeggen wat er schort )

Ik verwachte geen kreeften en oesters op het bufetten, dat was de Club Med niet . Maar je merkte aan alles dat ze probeerden uit te sparen op alle vlak. Het hotel leek me op sterven na dood , gelukkig waren er nog de Kusadasi Basterds die wel vrolijk meededen s avonds met de spelletjes.

Gelukkig liep ik op goeie benen en hebben we zelf niet zoveel tijd doorgebracht in het hotel, we deden uitstappen, kuierden door de smalle straatjes waar je in verdwaald . Liepen langs de honderd lederwinkels, juweliers , pitabars en souvenirwinkeltjes. En we genoten en dat laatste was nog altijd het belangrijkste.

Een vreugdedansje

Wat ben ik blij te kunnen melden dat ik een ontzettend leuk vreugdedansje gedaan heb. En dat het me moeiteloos lukte omdat vreugdedansje uit te voeren, dat is nog het mooiste aan de zaak. Momenteel , ik zeg wel momenteel (want het is altijd een beetje hout vasthouden bij mij),  gaat het super met mij. Met uitzondering van mijn rugproblemen die ik eigenlijk al heb sinds mijn jeugd en die zullen blijven opspelen , dus voortaan, braaf zijn en geen dingen doen wat rugje niet vermag. Maar vreugdedansjes mogen, zolang ik niet aan het breakdansen sla of zotte kunsten uithaal.

Het is zo fantastisch dat mijn angst van het teveel aan kalium te wijten is aan het feit dat ik een blaasontsteking heb. Vreugde alom om een blaasontsteking, mmmm, best een beetje gek, maar soit.

Mijn geweldige huisdokter heeft goed naar me geluisterd, bloed afgenomen en me in een potje laten plassen. Gisteren had ik de resultaten, mijn bloedwaarden zijn goed, maar er zit één of ander microbe je in mijn plas en dat gaan we nu te lijf met antibiotica. Normaal zou het euvel snel moeten opgelost zijn, tenzij ik met een blaasverzakking zit, maar we moeten niet panikeren nietwaar.

Dus ik mag verder met mijn nieuwe levensstijl , waardoor ik weer vreugdedansjes kan doen. Ik heb me in jaren niet zo goed gevoeld  wat energie betreft.

Maar ik moet wel voor mijn rug zorgen, geen zwaar werk, niet heffen, niet hoog reiken, niet bukken. En de dokter raadt me ook aan om mijn vrijwilligerswerk stil te leggen. Omdat ik nooit neen kan zeggen. Ik voel me goed en dan gaat ons Chrissebietje weer eens boeken opbergen in de rekken en dan is het weer biingo.

Ook mijn kinesist heeft het zelfde oordeel geveld, eerst mijn rug sterker maken, na de kiné krijg ik oefeningen om de rug te versterken. Ik vind het sneu om het te moeten melden, vind het hoe dan ook altijd een beetje een afgang, maar bon, ik moet nu eenmaal leren aan mezelf te denken.

Ik kan nu met een gerust hart naar Turkije vertrekken en hopen dat er veel fruit en groenten op de buffetten liggen. Alle zoetigheid aan mijn neus laten voorbij gaan. Maar het is vakantie en dat betekend, cocktails drinken aan het strand, en dat ga ik dan wel doen, maar met mate en met tussenin heel veel water.

En bij thuiskom herbegin ik met goeie moed terug aan mijn strenge levensstijl. Maar ik word er heel gelukkig van.

Dikke smile

Chrissebie