Maandelijks archief: mei 2015

Evan wat vraagtekens.

Na mijn uitgebreide eureka-verslag over mijn dieet, zit ik vandaag toch met wat bedenkingen! Verleden week mijn twaalfde en laatste testweek. Ik had hele bossen energie, geen pijn, alleen een klein beetje rugpijn, maar dat is eigenlijk al jaren zo. Met al mijn energie heb ik hier bijna grote schoonmaak gehouden. Niet snel snel een dweiltje door het huis trekken, maar eens netjes alle hoekjes uitkuisen, enfin je kent het wel ( hoop ik toch 😉

Vrijdag al mijn te grote kleren opgevouwen, een deel voor het goede doel en een deel om te houden, want je weet nooit, nietwaar!

Zaterdagmorgen traag aan de dag begonnen, en om 10.30 vond ik welletjes en ging even vlug de tafel afruimen en een douche nemen. Van de douche is er niets in huis gekomen. Ik plaatste een paar kopjes in de vaatwas en krak, daar schoot iets in mijn rug. Ik geraakte niet meer rechtop. Riep Wim, maar die was blijkbaar niet huis. Ik ben tot mijn stok gestrompeld die altijd aan de chauffageknop hangt in de keuken. Nog maar eens roepen dan, want het kostte me zo ontzettend veel moeite om vooruit te schuifelen als een honderdjarige. Ik ging uit onmacht altijd maar luider roepen . Ik hoorde de muziek vanuit zijn werkkot schallen. Ik riep blijkbaar iets te luid, zodat mijn mannetje dacht dat ik kwaad was.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken, ik ben op de spoed ge-arriveerd en de spoedarts vond het het beste om me daar te houden zodat de intraveneuze zijn werk snel kon doen. Ik werd naar een kamer van vier gebracht. De dag erop voelde ik me al terug goed genoeg om naar huis te komen.

De arts kwam langs en we bespraken de therapie voor de toekomst. Vooral spierversterkende oefeningen staan op de planning want het zou wel eens kunnen dat mijn spieren verslapt zijn door zo veel af te vallen in een korte tijd.

En ik heb blijkbaar een teveel van kalium in mijn bloed. Kalium haal je vooral uit groenten , fruit, noten, gedroogd fruit. En ja, ik eet daar kilo’s van.

Van het te veel aan kalium kan je een hartstilstand doen en daar heb ik helemaal geen zin in! Gelukkig was het te veel aan kalium niet alarmerend. Maar het zette me wel aan het denken.

En eerlijk , ik ben dan misschien wel een angsthaasje, maar zal het toch eens met mijn huisarts bespreken. Damned ik was nu zo goed bezig. Ik had geen pijn meer en dan schiet er iets in mijn rug.

Ik stel daardoor ook mijn vrijwilligerswerk sterk in vraag. Want als ik me goed voel zet ik boeken terug in de rekken, maar eerlijk, de boeken die laag tegen de grond in het rek moeten, die bezorgen me rugpijn. En het is nu de tweede keer sinds ik het vrijwilligerswerk doe dat ik terug naar de kiné moet vanwege rugperikelen. Ka

Heeft het wel zin om gratis en voor niets te gaan werken en om de haverklap terug kine te moeten volgen.

Ik weet het even niet meer.

Liebster Award

1.Van ons Tita kreeg ik de Liebster award. Je weet vast hoe het werkt, dus onnodig om het nog eens uit te leggen. Ik ga dus direct over na het beantwoorden van de 11 vragen en het bedenken van 11 vragen. En laat dat denken nu eens zo moeilijk zijn! Enfin, daar gaan we dan.

1) Wat is het zotste/foutste kapsel dat je ooit al hebt gehad?

Een sportpermanent, zo noemde de kapster het! Ik had een kop krullen waar ik gewoon niets mee kon doen, niet brushen, het leek wel of ik mijn vingers in het stopcontact had gestoken waardoor mijn haar geëxplodeerd werd!
2) Als je een tattoo zou zetten, welke zou dat dan zijn en waar zou je hem willen?

Misschien een dodovogeltje of de namen van mijn kinderen. Maar ik denk niet dat het er ooit van gaat komen!
3) Wat is je lievelingsdrankje?

Ik lust bijna alles, bier, wijn, cocktails. Maar stel dat ik verbannen word naar een onbewoond eiland, zou ik toch voor water kiezen.
4) Je gaat ergens op bezoek. Wat neem je mee voor de gastvrouw/gastheer?

Streekbiertjes voor meneer en bloemen voor madam. Het hangt ook af van de gelegenheid uiteraard!
5) Wat is jouw toprecept?

Mijn vispannetje, hoewel ik het zelf niet meer kan rieken noch eten, omdat het zo’n succes was indertijd in het restaurant.

Spontane feestjes waarvoor je niet opgedirkt moet zijn en waar je vooral jezelf kan blijven en je niet in alle bochten hoeft te wringen om toch maar in het geheel te passen.
7) Waar schaam je je eigenlijk een beetje over?

Mijn tics, ik probeer ze te camoufleren, maar ik heb er al heel mijn leven last van. Typisch voor adhders.
8) Wat is je beste organising-tip? Ik ben niet zo’n organiserstype, feestjes organiseren, daar mag je me dan wel voor roepen! 😉
9) Wat is de beste raad die je ooit kreeg?

Geen idee, dat ik minder impulsief moet zijn misschien.
10) Als je een buitenverblijf zou kunnen hebben in ons Belgenlandje, waar zou dat dan liggen?

Ik zou er geen willen in Belgie. Het zou wel handig zijn er eentje te hebben in Canada om in de zomer dicht bij zoon te wonen en in de winter in Belgie.
11) Een strandvakantie of een cultuurvakantie?

Ik combineer sowieso mijn reizen, ik ga graag naar warme landen, maar ben geen strandligger. Ik ga graag proeven van het land, zoveel mogelijk tussen de plaatselijke bevolking.

Oef en nu Drie slachtoffers aanduiden om mijn vragen te beantwoorden.

Meneertje pannenkoek

Liese

Rianne

Mijn elf vragen

Tegen wie zou je eens goed je gedacht willen zeggen, zonder angst voor de gevolgen.

Welke band mag wel eens een huisconcert geven bij jou thuis?

Met welke bekende Vlaming wil je bij pot en pint een diepgaand gesprek houden

Je wint een droomreis naar keuze, waar gaat die naartoe?

Met welke wagen wil je wel eens een proefritje doen?

Je krijgt een unieke uitdaging , maar daar moet je verhuizen naar Australie, neem je de uitdaging aan?

Wat is de favoriete inrichting voor je huis, modern, klassiek, rustiek, of alle stijlen dooreen?

Waar zou je waanzinnig veel geld aan geven, als je de lotto zou winnen?

Geef je wel eens iets aan een bedelaar of een straatmuzikant?

Wat is het meest nobele wat je ooit gedaan hebt?

Wat is het eerste wat je zou proberen te redden uit een huisbrand, (echtgenoot, kinderen, hond en kat zijn al in veiligheid)

Bourgondier versus gezondheidsfreak

Een bougondier als ik , had vroeger een hekel aan gezondheidsgoeroe’s, zo van die dunne pezen die bijna roken naar wortels en kropsla zonder pesticiden uiteraard. Ik vond het allemaal maar larie en apekool. En we hadden maar Ă©Ă©n leven om te genieten, nietwaar? Lekker eten, biertjes en wijntjes proeven hoorden daar allemaal bij.

Bovendien wou ik van het leven genieten , want ik was al opgezadeld met die allesvernietigende fibro. Dus genoot ik waar er te genieten viel, op de momenten dat me dat lukte.

En ik was niet ongelukkig in mijn situatie. Ik aanvaardde mijn nieuwe leven en bleef mijn positieve kijk op het leven houden.

Tot ik opeens fel achteruit ging en de pijnen alsmaar erger werden , bijna ondraaglijk. Ik voelde dat ik me die hoge pijnscore niet positief zou kunnen blijven en ik was bang, kopje onder te gaan.

Maar ik had geen zin in pijnpleisters met morphine. Ook kiné en zo brengt me geen soelaas. En mijn gedachten gingen terug naar iemand die vroeger naar de lotgenotencontactengroep kwam en indertijd had verteld van haar intens zware dieet. Ze had verteld wat ze allemaal niet mocht eten . En dat kwam aan als een mokerslag. Niets voor mij, de bourgondiër, de kok die lekkere sausjes in haar pan toverde.  Geen haar dat er aan dacht, mijn liefde voor lekker eten op te geven. Dat was een brug te ver.

En 12 weken geleden toen de pijnen hoogtij vierden in mijn lijf, dacht ik hier aan terug. En toen Miss Carrie het had over het paleo-dieet, viel mijne frank dat dit precies het dieet was waar mijn lotgenootje het vroeger over had. Ik  heb er twee weken over nagedacht of ik het wel zou doen. Het was een rouwproces om de bourgondiĂ«r in mij te veranderen naar een gezondheidsfreak . Ik vond van mezelf dat ” als ik het deed” , het dan op zijn minst twaalf weken moest volhouden en dan evolueren. Daarvoor hou ik nog altijd scores bij, slaapcomfort, pijnscores, energiepeil , gewicht.

Het was even doorbijten in het begin, want ik voelde niet direct effect. Maar de vierde week ging een nieuwe wereld voor me open! Ik had geen nachtelijke pijnen meer, de energie groeide. Zelf mijn geheugen werd er beter door. Ik werd rustiger en ik viel af. Negen kilo tot op heden.

En mensen toen we gisteren hadden afgesproken met Miss Carrie and family om te gaan shoppen in Gent was het geweldig om niet te hoeven strompelen met mijn stok over de kasseien. Ik vond het fantastisch om me niet te voelen als een 90-jarige. Ik was niet moe, niet op en ik had geen ademnood na het nemen van een paar trappen. Wat geweldig zeg.

Ik ben niet van plan om deze toestand zo maar op te geven. Dus gaan we er mee door hé!

En wat nog het meest geweldig was. Ik ben deze morgen opgestaan zonder het gevoel dat ik door een trein overreden was. Ik wil tekenen om voor de rest van mijn leven zo te zijn. De fibro is niet weg, maar is leefbaar en aanvaardbaar. Dus blijven we paloeteren hé!