Maandelijks archief: april 2015

Binnen vijf jaar!

Bij sommige jonge bloggers zag ik dat stokje passeren, waar verwacht je binnen vijf jaar te staan. En het is geweldig om al die dromen van jonge mensen te zien. Lekker kindjes krijgen, huisje, boompje , beestje verwerven, af en toe leuke reisjes enz. Heerlijke dingen om te lezen.

Er zelf over schrijven vind ik een stuk moeilijker. Als vijftiger, kom je opeens in een periode terecht waar je je familie dunner ziet worden. We zien onze nichten en kozijnen niet meer bij babyborrels of Communiefeesten, maar vaak op begrafenissen. Ik wil niet pessimistisch doen, maar het is pure realiteit. Binnen vijf jaar zouden mijn moeder 84, en mijn schoonouders 90 en 91 zijn. Het is nog maar zeer de vraag of ze er tegen dan nog zullen zijn. Dan zijn er nog de nonkels en de tantes. Die langs vaders kant, een taai ras, maar de oudste is nu toch ook al 87. Ik vrees dus een heuse uitdunning van de familie binnen vijf jaar.

Mmm, niet zo positief eigenlijk en vooral om te weten dat wij na hen staan aan te schuiven op de eerste rij. Wij worden dan de oudste generatie.

Ik ben niet echt bang voor de dood, maar wel om te vroeg te sterven. Maar wat is te vroeg? Ik vrees dat het altijd te vroeg is. Als je je kleinkinderen nog wilt leren kennen , wil je ze vast nog zien trouwen ook en wil je vast nog overgrootmoeder worden ook.

Dus ben ik eigenlijk blij dat ik niet in die glazen bol kan kijken. Ik neem de dag zoals hij komt, probeer van elke dag te genieten van wat er te genieten valt. En ik probeer niet te ver vooruit te kijken.

Wat ik zou wensen, wel eigenlijk is dat ook niet zo veel heel. Dat mijn leven een beetje blijft zoals het is. Dat mijne Wim eindelijk op pensioen kan gaan zodat we samen nog heel veel uitstappen kunnen maken.

Dat ik mijn zoon zo vaak mogelijk kan zien en dat er binnen vijf jaar toch een paar kleinkinderen ronddartelen in Nova Scotia en waarschijnlijk geen woord Vlaams zullen kunnen spreken met uitzondering van vloeken in het Vlaams en het hebben over schone tetten en daar hartelijk mee lachen.  Ik vrees dat mijn zoon ze niet in het Vlaams zal opvoeden, jammer maar het zij zo dan. Daarom heb je Granny’s die af en toe op bezoek komen en Vlaamse boeken mee brengen.

En ik hoop dat binnen vijf jaar, mijn dochter de ware liefde heeft gevonden, en zich ook heeft kunnen settelen. En misschien ook moeder is geworden, hoewel ze er nu nog niet aan toe is, maar het kan snel veranderen in een mensenleven.

Voor de rest hoop ik dat mijn lichamelijke toestand stabiel blijft, ik niet met al te grote problemen te maken krijg en dat geldt uiteraard voor de rest voor de mensen die ik liefheb, en voor jullie ook uiteraard.

Ik wil graag elk jaar een mooie reis maken, en wie weet, ooit Europa rondcrossen met een mobilhome , maar dat lijkt me terug een stuk onbereikbaarder.

Dus voor mij geld de regel, dag per dag leven, niet te ver vooruit kijken en vooral gelukkig blijven zoals ik nu ben, ik ben daar heel tevreden mee.

Advertenties

Terug van weggeweest!

Twee weken ben ik mijn laptop kwijtgeweest. En de wereld is niet vergaan, ik heb geen ontwenningsverschijnselen gekregen. Ik heb me alleen blauw geërgerd aan de compter van mijne hubby omdat ik via proximus in mijn mailbox geraakte. Ik kon mijn mails lezen, deleten en beantwoorden, maar had niet én emailadres. En ik leer het dus niet hé lieverds, om back ups en zo te maken, ik ken daar allemaal niets van. Je wordt ouder mama geef het maar toe! 😉

Nu heb ik weer een mailbox, en al wie me lief is mag me mailen, zodat ik de emailadressen terug kan opslaan. Er is nog werk aan de winkel.

Maar ik heb een zee van tijd gehad van het genieten van mijn nieuwe benen, mijn verbeterde lijf, en in het broeken van mijn lijf trekken, want die zijn ondertussen allemaal op het wijdste.

En ik ben zelfs de fiets opgekropen! Ik heb een toer(ke) gedaan van 2 km, t is een begin! Morgen doe ik twee toerkes! En ik ga zo een beetje opbouwen.

Ik ben mijn anders eten ondertussen al gewoon, ik zucht niet elke keer meer als ik de frigo opentrek. Ik steek met plezier koude schotelkes in elkaar. Ik word van langs om vindingrijker en creatiever.

Toen we verleden week bezoek hadden, heb ik eens normaal meegedronken, meegegeten. Ik heb zelfs twee blokjes kaas gegeten, die op de verboden lijst staat. En ik ben een geweldige kaasfreak. Maar ik kreeg er geen culinair orgasme van, ik was niet van mijn sokken geblazen.

Ik was s anderdaags wel ferm ziek, ik had een kater, ondanks dat ik niet zat was. Ik voelde me heel ongemakkelijk en had nul energie. En de pijnscore vloog alweer de lucht in.

Vrijdag nog eens een glas bier een één glaasje cava geprobeerd, maar koppijn s nachts en ook terug zenuwpijnen in de benen. Dus moraal van het verhaal. Maximum 1 glas is meer dan genoeg, en alleen in het weekend uiteraard. Dus we zullen ten huize Chrissebie nog heel lang weg kunnen met onze voorraad bier en zo’n honderd fleskes wijn die liggen te rijpen. Of we moeten onze caravan inrichten als weinstube en de voorbijfietsende mensen lokken met een goot bord.

Bon, ben hier zever aan het verkopen, maar soit. Ik ben terug, ik lees terug blogs en begin zo stillekesaan terug te reageren.

En ik ben ondertussen 7 kilo lichter, en we gaan nog even door! Met dank aan mijn mental coach Miss Carrie die me met raad en daad bijstaat! En me ook af en toe wat receptjes bezorgd.

Laptop gecrashd

Lieve lezers.

Even melden dat mijn scherm van mijn laptop kapot is. Ik moet minimum 3 weken wacht eer hij terug uit herstelling komt. Ik zit nu even om Wim zijn computer, maar haat het om niet met mijn eigen laptop te kunnen werken. Ik probeer mijn mails hier te lezen . Ik lees ook jullie blogs die binnenkomen via mail. Maar ik reageer voorlopig niet, omdat ik me het liefst hier zo snel mogelijk uit de voeten maak, op een pc waar ik niet vertrouwd mee ben.

Maar ik leef nog, ik ben nog steeds aan het dieten en dat gaat goed. Mijn haar is nog steeds ros, en ik verlang net zoals jullie heel hard naar een beetje zon, die er vandaag dus voor het eerst is. Fijne paasdagen en hopelijk tot binnenkort.

Liefs