Station op zondagnamiddag.

Ik had inlichtingen nodig bij het loket “nationale treinreizen” en ben deze namiddag eens over en weer naar Gent gespoord, omdat we toch gratis reizen. 😉

De vriendelijke dame gaf me de nodige uitleg, en na vijf minuten was ik klaar en zat de nodige info in mijn koppeke.

Ik moest drie kwartier wachten op mijn trein terug naar Tielt. Ik twijfelde even wat ik zou doen in die tijd. Ik wandelde het stationsbuffet binnen, waar er één verwaaide pipo met een pint naar de koers zat te kijken. Al even snel trok ik de deur terug dicht, want ten eerste ik haat koers, en ik zou daar ook maar zitten koekeloeren in die lege ruimte.

De warmte lonkte me binnen bij starbucks , maar toen ik even de prijzen bekeek van een bakje koffie , ben ik toch maar mijn kar gekeerd. Ik twijfelde nog of ik een smoothie zou kopen of een koffie aan het andere koffiekraam die goedkoper was dan starbucks, want eerlijk, ik lust geen starbucks koffie! Zo’n lekkere chocomelk met veel slagroom en caramelflavour, daar was ik wel voor te vinden, en dit ook tot ik de prijs zag. Bijna 5 euro. Da’s verdorie 200 oude belgische frank.

Ik zette me wat neer aan een tafeltje die nog aan starbucks toebehoorde maar buiten hun gezichtsveld lag. Ik merkte dat niemand daar iets aan het drinken was en dus ging ik er van uit, dat ik daar ook mocht zitten. Moest er een invasie komen van Starbuckslovers , zou ik wel plaats maken dacht ik.

Ik zat dus achter glas te kijken op een rij vuilnisbakken . Een goed ingepakt meneertje, dikke muts met oorflappen, dikke gewatteerde winterjas en zijn hele hebben en houden op een stoeleke in een plastieken geweven boodschappentas. Hij schuifelde wat rond de vuilnisbakken en greep naar pakjes aluminiumpapier waarvan hij dacht dat ze nog etensrestjes bevatten. Toen het alleen maar harde broodkorstjes leken , verkruimelde hij die in zijn schoppen van handen en smeet ze aan een duif die heel de tijd om hem heen drentelde. Een werk van barmhartigheid, de hongerigen voederen. Maar hij had geluk, hij vond nog een halve suikerwafel , ging bij zijn hebben en houden zetten en begon smakelijk en rustig te eten, al wou hij van iedere hap genieten. Suikerwafels, 1.80 euro stond er op een houten bord. En ik had niet de durf om een wafel te kopen en hem aan de meneer aan te bieden. En ik durfde ook geen koffie meer te bestellen, nog bij het amerikaanse wondermerk , noch bij het eenvoudiger kraam. Ik zat daar maar ongemakkelijk te wezen. Alsof ik uit solidariteit , mijn goesting wegstak, op wafels, smoothies en koffie. Ik besliste dan maar dat ik thuis de luxe had om op een knopke te duwen, een koffiepadje in de machine te steken , effe wachten en daar zou waarachtig koffie uitkomen.

Ik  wou de man gaan vragen of hij honger had, maar stel dat hij geen vlaams, noch engels of Frans sprak, dan stond ik daar schoon. Toeme , mijn tweestrijd was groot.

Om even mijn hoofd te laten opklaren ging ik buiten wat slenteren. Twee alcoholverslaafden in hun sjofele kleren stonden elk met een plastiek glaasje  cava, of één of andere bubbeldrank, die waren vast vergeten dat nieuwjaar al voorbij was, of ze feesten gewoon het hele jaar door. Ik dacht aan vroeger, toen ik met zo’n feestvierder getrouwd was. De tijd kroop voorbij, er was nog maar een kwartier voorbij en het leek al een uur. Ik ging me binnen nog wat bezig houden. De man met zijn hebben en houden zat er nog en eerlijk, hij leek voldaan . Zat met zijn handen op zijn buik, alsof hij net een dubbele pak friet en drie frikadellen binnen had. Ik besloot om niets te eten voor hem te kopen. Ik had het best gekund, met het geld dat ik uitspaarde door zelf geen koffie te drinken. Ach, waarom zit ik altijd met die eeuwige tweestrijd.

Weer een minuut voorbij.

In de gang naar het stationsbuffet was er  een drie dimensioneel  paneel ingewerkt in de muur. En het leek alsof de meneer op het scherm daar gewoon echt achter het glas zat. T moeten niet altijd de meisjes zijn, die achter glas zijn in beruchte straatjes. Maar dat even terzijde.

Ik duwde op een knoppeke en die mens begon begot te babbelen tegen mij. Ik gaf hem een knipoog, en het leek of hij terugknipperde. Toen ik gekke bekken stond te trekken , deed hij niet mee, serieus als hij was. En ik liet hem maar vertellen . Voor ieder onderwerp was er wel een knoppeke. Het verwonderde me dat hij me nog niet beu was en niet vroeg, of ik nu nog niet genoeg info had. Daarnaast stond een infoscherm, naar waar hij verwees. Ik knipoogde nog even en ging met het andere scherm nog wat spelen. Keek naar de goedkope slaapplaatsen die Gent te bieden had, Backstay hostel stond er bij. En mijn moederhart begon zo waar op te zwellen omdat mijn dochter in dat fantastische etablissement werkt. Ik liet het scherm open staan op de hostel, al wilde ik het delen met alle voorbijgangers in het station.

De stationsklok toonde me ondertussen dat mijn trein er binnen tien minuten zou zijn. En traag schoffelde ik door de tunnel die me naar spoor 6 moest leiden. In de verte zat een mens accordeon te spelen, ja nogal logisch dat het een “mens” was die accordeon zat te spelen, ik heb nog nooit een varken of een koe accordeon zien spelen. Daar liep een koppel en twee dansende  kinderen. De man zocht in zijn portemonnee naar kleingeld en de kleine dansertjes mochten  dat “preus gelijk 40 ” ( westvlaamse uitdrukking voor fier als een gieter ) in een potteke gooien. Ze waren blij.

Ik was niet blij, ik had het niet aangedurfd aan de man te vragen of hij honger was. Eerst wou ik het nog snel goed maken door wat kleingeld uit mijn portemonnee te scharrelen en in het potteke te smijten van het accordeon meneerke. Maar dat zou de honger niet stillen van de duivenredder die waarschijnlijk nog naast zijn hebben en houden zat.

Toeme, ik heb gefaald, ik die anders zo’n grote mond kan opzetten. Misschien kan ik de volgende keer wat boterhammen smeren en meenemen, dat is op zijn minst gezonder dan een heel lekkere riekende wafel.

Advertenties

14 gedachtes over “Station op zondagnamiddag.

  1. ik ben een koffieliefhebber, maar dronk nog nooit zo’n exemplaar van Starbucks. Nu ja, voor die prijs moet er al bijna een gouden randje aan hé… 😉

    Het valt me op dat je nogal opmerkzaam rondgekeken hebt daar, én alles nog gedetailleerd kon beschrijven hier.

  2. We kunnen niet alles oplossen in de wereld. En misschien ben ik een beetje een cynicus, want er zijn effectief hardnekkige bedelaars, die je dag na dag ziet. Ik herken de tweestrijd wel, zoals ik ook beschreven heb in mijn blog, Christa.

  3. Gij hebt zo’n groot hart Christa, dat is zoooo mooi. Ik kijk meestal gewoon weg als ik daklozen of bedelaars zie… tenzij ze hele mooie muziek maken. Ik schaam me meestal te erg om mijn portefeuille boven te halen… Zo van, kijk mij de rijke luis eens een goede daad begaan… Ook verkeerd, ik weet het.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s