Maandelijks archief: januari 2015

Chrissebie won een kookboek!

Tijdens de kerstperiode, liep er een wedstrijd in het winkelcentrum K in kortrijk. Wim en ik braaf een briefje ingevuld, terwijl de meute volk de wedstrijdhoek gewoon voorbij croste, want er moest nog heel wat “ge-kerst-shopped ” worden. En begin januari kreeg ik een mail dat ik een kookboek had gewonnen ” De tafel van tien” Stressloos koken voor tien personen.

Gisteren stapten we de winkel binnen op ons geschenk op te halen. De gastvrouw die het kookboek zelf had geschreven , naar aanleiding van haar blog . Het werd een heerlijk gesprek tussen de dame en ik, over koken uiteraard. Ze schreef een persoonlijke notitie in het boek en die luidde “Voor Christa, Een supergoeie kok die hoogstens wat inspiratie kan halen uit dit kookboek. ”

Wel ik ben het niet met haar eens. Het blijft boeiend om nieuwe recepten te ontdekken. Maar het mooiste is, dat het een koken is waarbij je niet half Delhaize moet leegkopen, vooraleer je aan de slag gaat. Ik heb het boek helemaal doorgenomen en heb voor het eerst het gevoel dat dit nu eens nuttig is voor de hobbyok.

Zelf ben ik ook nogal geneigd om het te ingewikkeld te maken, maar in dit boek is less more. Goeie produkten kopen, en goed voorbereiden en het is een fluitje van een cent om tien mensen in je huis te ontvangen. Ik heb een kookboek liggen van Sergio Herman , het “pure c kookboek” en eerlijk. Het is allemaal veel te ingewikkeld, te arbeidsintensief voor wat het eigenlijk maar is. Back to basic is de trend. We hebben het een beetje gehad, met overbodigheden op ons bord, die wel mooi ogen, maar eigenlijk geen meerwaarde bieden aan de smaak van het gerecht. Maar Lieve is de Jeroen Meus van de feestelijke menu’s.

En ik vond het zo fijn deze dame te leren kennen en ik ga zeker haar blog volgen, want haar teksten lezen ook leuk. Mijn dag was ondanks al het gekraak en gespok in mijn lijf heel geslaagd. En ik ben vrolijk fluitend thuisgekomen met mijn buit.

Stressloos koken voor groot gezelschap. De tafel van tien  door Lieve Byttebier.

blog www.ruedesurene.com

Advertenties

Terreur en al

Ik heb daarnet het risico genomen om de digitale krant te lezen. Want, noem me gerust een koppige struisvogel , ja ik steek graag mijn kop in t zand voor al die miserie in de wereld. Ik ben nu eenmaal een mens met een rare kronkel, ik vrees dat ik ergens halverwege met mijn kop ben blijven steken ,terwijl mijn moeder me naarstig en vloekend aan het uitpersen was. Er moet dan vast iets zijn misgegaan waarmee ik voor de rest van mijn dagen moet rondlopen. Ik besta namelijk niet alleen uit cellen, huid, bloed en een boel ingewanden. Maar vooral uit 80 procent gevoel en slechts 20 procent verstand. En dat zorgt er voor dat ik alle miserie van de wereld aantrek. Wat behoorlijk lastig is.

Niets dan terreur en anti-terreur acties en vooral in Brussel dan. Vroeger zat die terrreur verder van huis, en hoe verder hoe makkelijker we duiken in de “ver van mijn bed show” waar het altijd vrolijk vertoeven is.

Gelukkig woon ik hier in een mollegat, te midden de vlaamse velden in de preigemeente die we op zijn Westvlaams de “pret” gemeente noemen. En ik hoop dat ik hier veilig zit , tussen de mais, de boerderijen , blatende geiten en loeiende koeien.

Gelukkig ben ik geen belangrijk persoon in de maatschappij, die ze zo nodig moeten mollen, want mijn dood zou voor hen geen meerwaarde betekenen en hen niet dichter brengen bij hun 27 jonge maagden, of hoeveel waren het er ook al weer? Ik sta hoogstens een keer in de gazet omdat ik me inzet voor lotgenoten , om toch maar iets goed te doen, op deze aardkloot, en daarmee bedenk dat het mijn struisvogelgedoe goedmaakt en ik mijn “one way ticket to heaven ” zal verdienen. Er zijn geen zekerheden meer, alles zal afhangen hoe goed Sinte Pieter gezind is, als ik aan de hemelpoort kom aangekreupeld.

Misschien had ik toch moeten gaan voor mijn grote droom, namelijk “missiezuster ” worden. Maar het idee heb ik helemaal laten varen, sinds ik door nonnen gepest een hele dag met mijn hoofd op mijn schoolbank moest liggen omdat ik te veel met mijn ogen knipperde en die pinguin dacht , dat ik dit express deed om haar te pesten. Gilles de la tourette, ze kende het niet , net zoals ze ook geen adhd kende. En eerlijk , op twaalfjarige leeftijd wist ik het ook niet. En al zeker mijn vader niet, die van mij een “meisje” wou maken door met een martenee op mijn blote billen te slaan.

Maar soit, ik ben aan het afdwalen van al die terreur. Feit is dat we er ons allemaal van bewuster worden, als het eens in ons werelddeel komt, ons land en later in onze stad. Bangelijk dat we bang moeten zijn, voor dingen die helemaal niet zeker zijn of ze ooit zullen komen.

Maar ondertussen blijf ik hier wel tussen de preivelden zitten.

Oeieoei aiai

Ik maak er niet graag een gewoonte van om over mij gezondheid te schrijven. Maar ik kan er niet naast meer voelen en het maakt hoe dan ook deel uit van mijn leven.

Ja, meneerke fibro doet wreed zijn best om me zoveel mogelijk te ambeteren. Nu heeft hij het op mijn rug gemunt en mijn benen. Ik heb al mijn trots moeten inslikken om in de bib te vragen om geen rekken meer te her klasseren, want verleden week ben ik geradbraakt thuis gekomen en het is alleen maar slechter geworden.Maar neen, ik ga niet opgeven! Ik heb deze week dus heel de namiddag boeken gekaft, en geen idee of ik daardoor vannacht weer helse pijnen in mijn benen had.

En als ik zeg “Helse”, dan meen ik ook dat het letterlijk de hel is! Ik lag te kreunen en me in alle bochten te wringen. Jammer genoeg is mijn mannetje wel heel behulpzaam en begripvol, maar hij moet s anderdaags wel vroeg uit de veren om nar Merelbeke te sporen voor zijn dagelijkse taken bij de spoorwegen.

Ik heb er dus toch eens de telefoon bij genomen , een afspraak gemaakt bij de huisarts, maar ik weet nu al , dat hij me zal doorsturen, en ik wel terug heel de ramtamtam zal mogen aflopen in het ziekenhuis. Bah, en ik zie daar zo tegen op, scannertje hier fotoke daar om dan te concluderen dat het “maar fibro ” is en ze er toch niets aan kunnen doen. Maar het ondermijnt me, ik ben moe en geradbraakt als ik wakker wordt en ik voel mijn krachten en mijn energie langzaam uit mijn lichaam glijden, en daar is ons Chrissebietje niet content mee zenne, maar bon, wie zou daar wel blij mee zijn.

Mezelf blootgeven.

Ik heb het er al over gehad, dat ik vaak als model meega naar de kappersschool. Mijn vaste Kapster had me gevraagd om mee te werken voor haar eindwerk. Haar taak is een heuse make over doen.

Om haar een handje te helpen had ik wat fotootjes bij elkaar gezocht op het wereldwijde net. En ik heb ze zelfs hier op één of andere blog gepubliceerd.

Ook wat kleurvoorbeelden, want ik wou deze keer gaan voor ros haar.

Ik was keurig op afspraak, en was er helemaal klaar voor. Met mijn kapselvoorbeelden en al.

I vertelde dat ze de week ervoor een kapsel hadden aangeleerd en ik zei in een overmoedige bui dat ik er helemaal wou voor gaan. Tot ze begon te knippen! Ik zag het hoopje  donkere lokken op de grond alsmaar groter worden. Ik kon niet meer terug. Ik had I carte blanche gegeven , dus daar moest ik nu de gevolgen van dragen. Ik had een “veilig” kapseltje, je weet wel , eentje waamee ik mijn gezicht een beetje kon verbergen tussen mijn gordijntjes en dat voelde veilig.

Ik lachte een beetje groen, toen ik voelde dat mijn haar achteraan  misschien nog anderhalve centimeter lang was. Het voelde heel vreemd aan, ik keek tegen een spiegel van een persoon die ik niet kende.Tenminste ik kende mezelf niet zo bloot.

Thuis waren ze niet zo enthousiast. Maar hoe meer ik in de spiegel keek, hoe beter het aanvoelde. En ik besefte dat ik niet zo’n braaf meisje was met mijn gordijntjeskapsel, maar eigenlijk best een beetje stoer. Ik kocht met wat nieuwe make up, een paar oorbellen, en pimpte mezelf een beetje  op en werd een tevreden mens.

Toen we zaterdag gingen winkelen, was ik best trots op mijn gedurfde haarcoupe. En toen ik rond mij keek zag ik dat de meeste vrouwen met gordijntjes lopen, waar uiteraard niets mis mee is.

Drie dagen na de metamorfose voel ik me er kiplekker bij met dank aan I. Maar omdat mijn ventje van lange lokken houdt zal ik het misschien na juni toch terug laten groeien. We zien wel hoe ik er me tegen dan bij voel

10632791_10205402199245397_1782349250478187029_n(2)

DSCI3650

Valentijn in zicht.

Ja ik weet het, je bent ervoor, of je bent ertegen. Wel wij zijn ervoor! Wij vieren valentijn. Het moet niet persé op 14 februari zelf, maar we vieren het. We hebben zoveel dingen te vieren rond die periode. Op 12 februari hebbben we elkaar voor het eerst ontmoet , in cyberland wel te verstaan. Op 2 februari 2007 , zijn we wettelijk getrouwd en op 12 februari zijn we nog eens getrouwd, op een idyllisch strand, heel ver hier vandaan. We vieren dus gemakshalve maar ene keer. Want trouwdatum, dat vergeten we toch, ik moest alweer eens goed nadenken. En Valentijn kunnen we niet vergeten, omdat het rond ons oren gekletst wordt eens de solden voorbij zijn.

En dit jaar gaan we Valentijn vieren in Rotterdam. We hebben nog een bongobon en we reizen gratis met de trein. Met de bongobon boekten we een kamer in een hotel op vijf minuten lopen van het station.

En ik heb zelf al het eten geregeld! Ja, want ik heb geen zin om kwijlend al de restaurantjes af te lopen, te wikken en te wegen, te vergelijken en dan te beslissen en horen dat het restaurant volzet is. Het is per slot van rekening winter, het kan nog alle kanten uit met het weer en met mijn slechte heupen, zie ik mezelf niet door de sneeuw dwalen op zoek naar eten.

Op de site van het hotel staan er paar adresjes die zij aanbevelen en die in de buurt zijn. En ik vond een leuke! Geen gastronomisch menu dit jaar, gedaan met krokantjes, bloemetjes op mijn bord en andere tierlantijntjes. Ik heb er nu even geen zin in. En al helemaal niet om een torenhoge rekening te betalen. Ik heb gekozen voor gezelligheid en we gaan tapas eten in een Mexicaans restaurantje Er is een formule ” all you can eat” en dat geeft ons wel de kans om van alles te proeven. T is nu niet dat we ons daar zullen volproppen tot ons ogen uit hun kassen springen.  Maar gezellig, met een lekker wijntje.

Ik ben nog nooit naar Rotterdam geweest en het is altijd leuk om met zijn twee een nieuwe stad te verkennen.

Aan cadeautjes doen we niet meer mee, tenzij ik iets zelf in elkaar flans, want het weekend is gewoon elkaars geschenk, voila dat is weer prettig geregeld!

Hier gaan we eten, simpel maar hopelijk toch ook wel lekker! 😉

Amigo

Station op zondagnamiddag.

Ik had inlichtingen nodig bij het loket “nationale treinreizen” en ben deze namiddag eens over en weer naar Gent gespoord, omdat we toch gratis reizen. 😉

De vriendelijke dame gaf me de nodige uitleg, en na vijf minuten was ik klaar en zat de nodige info in mijn koppeke.

Ik moest drie kwartier wachten op mijn trein terug naar Tielt. Ik twijfelde even wat ik zou doen in die tijd. Ik wandelde het stationsbuffet binnen, waar er één verwaaide pipo met een pint naar de koers zat te kijken. Al even snel trok ik de deur terug dicht, want ten eerste ik haat koers, en ik zou daar ook maar zitten koekeloeren in die lege ruimte.

De warmte lonkte me binnen bij starbucks , maar toen ik even de prijzen bekeek van een bakje koffie , ben ik toch maar mijn kar gekeerd. Ik twijfelde nog of ik een smoothie zou kopen of een koffie aan het andere koffiekraam die goedkoper was dan starbucks, want eerlijk, ik lust geen starbucks koffie! Zo’n lekkere chocomelk met veel slagroom en caramelflavour, daar was ik wel voor te vinden, en dit ook tot ik de prijs zag. Bijna 5 euro. Da’s verdorie 200 oude belgische frank.

Ik zette me wat neer aan een tafeltje die nog aan starbucks toebehoorde maar buiten hun gezichtsveld lag. Ik merkte dat niemand daar iets aan het drinken was en dus ging ik er van uit, dat ik daar ook mocht zitten. Moest er een invasie komen van Starbuckslovers , zou ik wel plaats maken dacht ik.

Ik zat dus achter glas te kijken op een rij vuilnisbakken . Een goed ingepakt meneertje, dikke muts met oorflappen, dikke gewatteerde winterjas en zijn hele hebben en houden op een stoeleke in een plastieken geweven boodschappentas. Hij schuifelde wat rond de vuilnisbakken en greep naar pakjes aluminiumpapier waarvan hij dacht dat ze nog etensrestjes bevatten. Toen het alleen maar harde broodkorstjes leken , verkruimelde hij die in zijn schoppen van handen en smeet ze aan een duif die heel de tijd om hem heen drentelde. Een werk van barmhartigheid, de hongerigen voederen. Maar hij had geluk, hij vond nog een halve suikerwafel , ging bij zijn hebben en houden zetten en begon smakelijk en rustig te eten, al wou hij van iedere hap genieten. Suikerwafels, 1.80 euro stond er op een houten bord. En ik had niet de durf om een wafel te kopen en hem aan de meneer aan te bieden. En ik durfde ook geen koffie meer te bestellen, nog bij het amerikaanse wondermerk , noch bij het eenvoudiger kraam. Ik zat daar maar ongemakkelijk te wezen. Alsof ik uit solidariteit , mijn goesting wegstak, op wafels, smoothies en koffie. Ik besliste dan maar dat ik thuis de luxe had om op een knopke te duwen, een koffiepadje in de machine te steken , effe wachten en daar zou waarachtig koffie uitkomen.

Ik  wou de man gaan vragen of hij honger had, maar stel dat hij geen vlaams, noch engels of Frans sprak, dan stond ik daar schoon. Toeme , mijn tweestrijd was groot.

Om even mijn hoofd te laten opklaren ging ik buiten wat slenteren. Twee alcoholverslaafden in hun sjofele kleren stonden elk met een plastiek glaasje  cava, of één of andere bubbeldrank, die waren vast vergeten dat nieuwjaar al voorbij was, of ze feesten gewoon het hele jaar door. Ik dacht aan vroeger, toen ik met zo’n feestvierder getrouwd was. De tijd kroop voorbij, er was nog maar een kwartier voorbij en het leek al een uur. Ik ging me binnen nog wat bezig houden. De man met zijn hebben en houden zat er nog en eerlijk, hij leek voldaan . Zat met zijn handen op zijn buik, alsof hij net een dubbele pak friet en drie frikadellen binnen had. Ik besloot om niets te eten voor hem te kopen. Ik had het best gekund, met het geld dat ik uitspaarde door zelf geen koffie te drinken. Ach, waarom zit ik altijd met die eeuwige tweestrijd.

Weer een minuut voorbij.

In de gang naar het stationsbuffet was er  een drie dimensioneel  paneel ingewerkt in de muur. En het leek alsof de meneer op het scherm daar gewoon echt achter het glas zat. T moeten niet altijd de meisjes zijn, die achter glas zijn in beruchte straatjes. Maar dat even terzijde.

Ik duwde op een knoppeke en die mens begon begot te babbelen tegen mij. Ik gaf hem een knipoog, en het leek of hij terugknipperde. Toen ik gekke bekken stond te trekken , deed hij niet mee, serieus als hij was. En ik liet hem maar vertellen . Voor ieder onderwerp was er wel een knoppeke. Het verwonderde me dat hij me nog niet beu was en niet vroeg, of ik nu nog niet genoeg info had. Daarnaast stond een infoscherm, naar waar hij verwees. Ik knipoogde nog even en ging met het andere scherm nog wat spelen. Keek naar de goedkope slaapplaatsen die Gent te bieden had, Backstay hostel stond er bij. En mijn moederhart begon zo waar op te zwellen omdat mijn dochter in dat fantastische etablissement werkt. Ik liet het scherm open staan op de hostel, al wilde ik het delen met alle voorbijgangers in het station.

De stationsklok toonde me ondertussen dat mijn trein er binnen tien minuten zou zijn. En traag schoffelde ik door de tunnel die me naar spoor 6 moest leiden. In de verte zat een mens accordeon te spelen, ja nogal logisch dat het een “mens” was die accordeon zat te spelen, ik heb nog nooit een varken of een koe accordeon zien spelen. Daar liep een koppel en twee dansende  kinderen. De man zocht in zijn portemonnee naar kleingeld en de kleine dansertjes mochten  dat “preus gelijk 40 ” ( westvlaamse uitdrukking voor fier als een gieter ) in een potteke gooien. Ze waren blij.

Ik was niet blij, ik had het niet aangedurfd aan de man te vragen of hij honger was. Eerst wou ik het nog snel goed maken door wat kleingeld uit mijn portemonnee te scharrelen en in het potteke te smijten van het accordeon meneerke. Maar dat zou de honger niet stillen van de duivenredder die waarschijnlijk nog naast zijn hebben en houden zat.

Toeme, ik heb gefaald, ik die anders zo’n grote mond kan opzetten. Misschien kan ik de volgende keer wat boterhammen smeren en meenemen, dat is op zijn minst gezonder dan een heel lekkere riekende wafel.

Mijn dag in foto’s.

Allee, ik had het vorig jaar ergens beloofd aan iemand onder jullie dat ik eens ” mijn dag in foto”s zou publiceren. En dank zij mijn grote persoonlijke hero, kan ik dat, want hij heeft de foto op mijn pc gezet. Al staat de foto er niet bij van ons bed, waar er net iemand uitgekropen is. Jammer nu zien jullie ons fantastische oranje spreitje niet die totaal niet match met onze bordeaux- rode boxspring. Maar soit, hoe lelijk ik het ding ook vindt, een mooie bedsprei heb ik nog niet gevonden, het wordt in deze contreien niet meer gebruikt. Alleen op amazon.uk zijn er nog bedspreien te rapen, maar ik voel daar graag ne keer aan, om me te vergewissen van de goeie kwaliteit en daarom ben ik niet echt een internetkoper.

Bon, eens het bed uit gekreupeld, sleuren we ons naar beneden naar het kleinste kamertje, alwaar ik mijn ogen probeer open te trekken!

DSCI3629 Mispakt u niet, ons kleine kamertje ziet er niet geel uit, maar ik ben zo’n goeie fotograaf dat het er o zo geel uitziet.

DSCI3630Ik sleep mij aan tafel, neem braaf mijn pilletjes , als ik ze niet vergeet, want ja dat gebeurt wel vaker, hoewel het doosje dicht in de buurt staat. Ik drink eerst een halve sloot koffie en als mijn ogen open zijn, neem ik mijn laptop erbij en drink de andere sloot uit! Ik ben bijna wakker , en om 10.15 trek ik naar de badkamer!DSCI3631Ik was met een douchegel die heel lekker naar gember ruik en smeer me in met een niet vettige bodygel voor mijn droge huid.

De rest gaat snel, je kent het wel, verse onderbroek en kleren, tanden poetsen en het haar wat proberen in de plooi te krijgen. Het bleef bij proberen!

DSCI3632Er stond een rekje was te drogen en als een naarstige huismoeder heb ik alles geplooid wat er te plooien viel en de rest in de mand om te strijken gelegd Enfn, ik bedoel niet dat ik de mand ga strijken, maar wel de inhoud. Daarna snel de fleecedekens in de wasmachine gestoken omdat ze naar mijn mening te veel naar “hond” roken.

Mijn tekengerief lag nog op tafel van de dag ervoor en ik ging nog een beetje aan het zentanglen, met nog een kop koffie, enfin nog een half kopje, want da kan was leeg.

DSCI3633Ik ben al halverwege deze tekening. Het paard dat onder de poes ligt, ( neen dat is niet dat paard zonder oren) heb ik al twee keer in het groot overgetekend. Maar  ik mag dan het paard wel aftekenen, ik vul zelf de patronen in, met wat ik momenteel zin heb. Na een kwartiertje hou ik het voor bekeken en ik merk wat stofwolken en besluit om eerst maar een borstel door het huis te trekken! En ik kreeg hulp, zoals elke dag!

DSCI3635

Ondertussen was het al tijd om aan het eten te beginnen! En omdat ik met niet super voelde, heb ik me er gemakkelijk van af gemaakt.

Pasta gevuld met eekhoorntjesbrood met tomatensaus, rare combinatie, maar ik vond het gezonder zonder kaassaus, en ik had te laat bedacht dat kaassaus eigenlijk beter zou, en was al aan de tomatensaus bezig. Ja mijn hoofd was precies nog niet helder en de koffie was op!

DSCI3636

Na het eten zwier ik me eerst een beetje in de zetel alvoor ik de namiddagkoffie laat maken door de koffiezet.

DSCI3639

Snel wat blogs bijlezen en wat mails verwerken( vooral deleten dan ).

Daarna alweer koffietijd, joepie daar zal ik helemaal wakker van worden, want er moet nog geshopt worden, ik moet op krachten komen!

DSCI3640Zwart en met een koekske ( of vier ) , zoveel zaten er in het pakje!

Aja, ik heb jullie mijn middageten niet laten zien. Ik foefel het hier snel eens tussen!

DSCI3638 Ja, ik wou toch een beetje van gezond doen en heb bij de pasta een slaatje gemaakt van raketsla en wat jonge scheutjes.

Voila en daarna gingen we shoppen, er moest eten op de plank komen en we wilden nog wat solden op de kop tikken.

DSCI3644 DSCI3645 Oei , foto op zijn kop! Ik heb een warme fleecetrui gekocht met een (nep)bonten kraag. Ik ben de moeder van de voorziening, als het nu niet meer wintert zal het wel koud zijn in November in Canada, dan heb ik alvast een warme trui. Wim kocht met dat idee ook een paar degelijke winterschoenen. En ik kocht al wat kerstcadeau’s voor november. Ja zot hé, maar omdat er nu nog kerstspullen te verkrijgen zijn. Want we zullen een kerstfeestje houden in November in Canada.

Nog snel en boterhammetje als avondmaal achter de kiezen duwen.

DSCI3646

En dan hup, boekje klaar, en een fleske wijn en een filmke en zo zullen we de avond slijten.

DSCI3648

Slaapwel!

Kijk een gekregen paard niet in de bek!

Voila si, het laatste familie-nieuwjaarsfeest zit erop. Mijn broers en ik regelen, elk om beurt het nieuwjaarsfeest, en regelt ook het cadeau!. Deze keer was mijn jongste broer aan de beurt. En hij wou het feest eens een andere schwung geven door eens cous cous te gaan eten in een Marokkaans restaurant.

We kwamen samen tegen 11.30 bij mijn moeder. En we hadden er ons eigenlijk op ingesteld dat we net zoals vorig jaar “niets” gingen krijgen. Ja mijn moeder was bang om niet toe te komen in haar leven met haar spaarcentjes. Nu hoor ik jullie denken, ja maar, dat kan toch. Ik kan jullie garanderen dat ze het nooit zou voelen als ze elk koppel 100 euro zou geven. Maar soit. Het gaat niet om geld krijgen, het gaat om tradities. Mijn vader was zo fier, met nieuwjaar dat hij met zijn enveloppes kon zwaaien. Dan ging hij zich op zijn ingebeelde troon gaan zetten en kregen de kleinkinderen , hun nieuwjaar na het opzeggen van hun nieuwjaarsbrief en het bijhorende epistel over centjes aan de mama’s geven voor de spaarboek. Neen er mocht daar niets leuks mee gekocht worden, t was voor de spaarboek.

Wij moesten net niet meer onze nieuwjaarsbrief voorlezen, wij kregen ons eigen epistel, wat ook jaar hetzelfde was. Maar op den duur vonden we het grappig en het was een jaarlijkse traditie.

Ons vader is bijna vier jaar geleden gestorven en het jammere is , dat met zijn overlijden ook de tradities overboord gegooid, wat wij heel erg jammer vinden.

Het bedrag dat mijn vader jaarlijks aan de kleinkinderen met zoveel plezier uitdeelde werd drastisch verminderd. En we missen daar ook een beetje de tradities en de jaarlijkse preek.

Ik geef mijn kinderen elk jaar iets meer, omdat het leven ook duurder wordt. Bij de V………s gaat het omgekeerd.

Wij gunnen ons moeder haar cruises en haar reizen, absoluut, ze moet van het leven genieten nu het nog kan.

Maar soit, ik had het over gisteren.

Toen we aankwamen lagen er vier pakjes op de tafel en ik wist het meteen! Dat zijn vier ivoren paardjes die eerst jaren in de winkel hadden gestaan, daarna op het appartement van mijn ouders. En ik dacht, OMG

Ik dacht niet Omg wat een klein geschenk, neen, want ik weet dat het ding wel waarde heeft! Maar ik wist ook dat die paarden niet meer allemaal oren hadden, gebroken door de jaren heen. En ik had wel in de grond kunnen zakken, van schaamte, want wie geeft nu dingen die eigenlijk stuk zijn! Maar aangezien je een gekregen paard niet in de bek mag kijken, in ons geval naar de oren mag kijken, zweeg ik.

De vier pakjes werden verloot, ik had geluk, ik had het kleinste paardje, met twee oren dan nog wel! Ik was opgelucht. Mijn oudste broer had ook een intact exemplaar. De twee andere broers hadden pech, het ene paardje had maar één oor, en het andere had er gewoon geen!

Mijn moeder gaf een kleine demonstratie hoe die met één oor zijn paardje op de kast moest stellen zodat men het niet zou merken.

En mijn andere broer kreeg de wijze raad om die zelf van oortjes te voorzien. Toen ik indertijd de winkel openhield, herstelde ik vaak houten paardjes, waar de oren ook ontbraken. Ik maakte uit leder nieuwe oortjes en dat viel niet op, omdat er ook leder verwerkt was om en rond die paardjes.

Maar een ivoren paard, met lederen oren, mmm, ik weet het zo nog niet. Gelukkig kon hij er nog mee lachen. We lachten allemaal wat, maar het was een beetje groen. Wim fezelde in mijn oor, dat hij volgend jaar ook eens zijn zolder gaat opkuisen om iedereen van zijn nieuwjaar te voorzien. Ik vrees dat hij wat te luid gefezeld heeft, want ik had de indruk dat mijn moeder het gehoord had. Ik gaf hem een lichte elleboogstoot en ik lapte er nog een shhhhht bij.

En we zijn allemaal benieuwd wat het volgend jaar zal worden! Ze heeft vast nog boeddha’s staan waar hier en daar ook iets aan ontbreekt, we kijken er al geweldig naar uit in elk geval! Zo heeft het nieuwjaarsfeest een nieuwe dimensie gekregen. Op naar 2016! Hinnik hinnik!

The incredible first of January

Ik wens jullie allemaal een gigantisch gelukkig nieuwjaar!

  • 1 januari, de dag dat ik opstond met een zwaar hoofd, ontzettend veel spierpijn.
  •                   kan ik terugkijken op een gezellige avond, waar we van dienst waren om het oudejaar feestje in elkaar te steken. We hebben de gasten verwend met hapjes, rare sorbet, en op het laatst zelfgebakken brownie, met geitenijs, ja je leest het goed. Iemand uit het gezelschap is allergisch aan lactose , suiker en gluten . En dan heb ik gemakshalve voor iedereen zo gekookt. En eerlijk, ik smaakte de geit niet in het roomijs. Met een toef slagroom en wat chocoladesaus, was dit eigenlijk een aangenaam dessert.
  • 1 januari, de dag dat ik in volle vertrouwen een scheet liet , maar het geen scheet bleek te zijn! Ramp o ramp, gelukkig had ik mijn pyjama nog aan. Ik weet niet of de geit er voor iets tussenzit?!Maar nu ik met het vliegend sch..t zit, kan ik mijn belofte tov Misty niet waarmaken . Ik riskeer het niet om naar Brugge te rijden naar de hondenweide! Ik had haar graag op een speeluurtje met andere hondjes getrakteerd. Een nieuwjaarscadeautje die ons Misty dolgelukkig zou maken.
  • 1 januari, de dag dat Wim beslist heeft om toch mee te gaan naar Canada in november, samen met mij en mijn dochter. Maar omdat hij dat niet direct beslist heeft samen met mij, zitten we op een andere vlucht in het terugkeren, en moet hij nog een ommetje maken terwijl mijn dochter en ik rechtstreeks van Brussel naar New york vliegen. Hoe meer zielen hoe meer vreugd Er staat gewoon een weekje huisgezelligheid op het programma, want eind november is er daar buiten shoppen in de nabije stad (op 60 km ) te gaan shoppen. Ik zal ook een vervroegd kerstfeestje organiseren en dat is wel fijn dat we er nu met zijn allen bij zullen zijn.
  • 1 januari,  Tegen dat ik op stond was heel de afwas al gedaan van gisteren. Hebben we samen alles terug in de kasten gewrongen. Gelukkig speelt mijn mannetje graag blokken en is hij een kei in het stapelen in kasten!
  • 14.13 Alle kerstversiering is weg, foetsie en het voelt goed, we hebben het weer gehad, weg met alle glitters en lichtjes, alleen de kaarsjes blijven staan. Het huis ademt terug wat meer ruimte uit. Mijn hoofd wordt niet meer overprikkeld door kerstballen, elandjes , gouden tafellopers , die vervelend aan de kleren blijven haperen.
  • 1 januari, de dag dat we de fazantfilet deze middag zelf hebben opgegeten, vanwege geen honger meer gisteren.
  • 1 januari, de dag dat de koffie heerlijk ruikt, en een nieuwjaarswafeltje daarbij gaat smaken en ik voor de rest heel dicht in de buurt van het toilet zal blijven, lijkt me het beste idee dat vandaag in mijn wazige kop is opgekomen!