Stoppen met excuseren.

De mensen rond me hadden het me al vaak gezegd, ” stop met je te excuseren”. Ja, ik ben geneigd om me voor alles te excuseren en me voor alles te verantwoorden.

Ik mag dan wel beweren dat ik me niets meer aantrek van wat mensen van me denken. Ok, maar dan hoef ik me toch ook niet te verantwoorden.

Verleden week zat ik op de trein en ineens stond de conducteur achter mij. Ik had de deur niet gehoord. Ik excuseerde mij ( omdat mijn ticketje nog niet klaar lag). En zelfs die vriendelijke man zei me , ” Mevrouwtje , je hoeft je daarvoor niet te excuseren. Jij kon me toch niet zien aankomen, je hebt immers geen ogen op mijn rug.

En gelijk heeft hij. Ik moet leren, gewoon , neen, of ja, of misschien te kunnen antwoorden, zonder daar ellenlange excuses en verantwoordingen voor te moeten afleggen.

Verleden week paste ik dat toe, toen mijn buurvrouw belde en ik eigenlijk geen zin had in een babbel ( en ik stond op het punt te vertrekken). Ik vond het heel lastig om me niet uitgebreid te excuseren dat ik daardoor een beetje kort was aan de telefoon. Ze is dat in geen geval gewoon van mij. En ik heb haar sindsdien niet meer gehoord.

Ik moet de gedachten die soms boven komen de kop indrukken, of ik voel me alweer schuldig, dat ik haar “kort” te woord heb gestaan. En ik voel al bijna, wroeging. Ik heb het in elk geval al overwogen om haar zelf eens te bellen. Terwijl ik dat eigenlijk niet nodig vindt.

Volgens mij spruit dat nog altijd voort uit het feit dat ik steeds bevestiging zoek, dat ik als een beleefd en vriendelijk mens wil aanschouwt worden.

Maar ik maak er werk van, een stapje met de keer! Een mens kan ook niet leren zwemmen in 1 beurt hé, nietwaar!

Advertenties

13 gedachtes over “Stoppen met excuseren.

  1. zo herkenbaar!! maar als we dat niet doen blijven we met een wrang gevoel zitten en dat is ook niet gezond
    we gaan er samen aan werken

  2. Ik herken me hier volledig in. Ik kan niet goed “nee” zeggen en cijfer mezelf te vaak weg voor anderen. Als ik dan toch eens “nee” zeg, geef ik daar allerlei redenen voor om het goed te praten. En achteraf vloek ik daar wel eens om omdat ik mij eigenlijk daar niet voor moet verontschuldigen. We gaan dat oefenen hè, Christa. 😉

  3. En weet je wat hier het grootste probleem is? Dat het is omdat men dat van jou niet gewoon is, dat men dat precies niet accepteert (en van iemand anders wel). Know the feeling…

  4. Je bent duidelijk een erg aardig persoon, ik kan me voorstellen dat het een soort gewoonte is, je wilt de mens niet kwetsen of ‘tot last zijn’.
    Volgens mij maakt het je sterker niet te vaak te excuseren, je zult er even moeite voor moeten doen, maar je wordt er geen slechter mens van.

  5. Zo herkenbaar Christa! Ik voel me zo schuldig als ik ‘nee’ zeg. Ik verexcuseer me voor alles. Soms moet je op je tanden bijten maar als je dat niet gewoon bent, laat je maar al te makkelijk over je heen lopen. De laatste jaren probeer ik meer aan mezelf te denken en laat ik andere mensen mijn agenda niet meer bepalen… En eerlijk de afspraken die je dan maakt op een moment dat het jou wel uitkomt, zijn zowel voor jou als voor de ander 100 keer gezelliger. Voilà.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s