De Mac donald.

Hoewel ik geen boekenwurm meer ben, wegens een gebrek aan concentratie, heb ik een boek gelezen van Dimitri Verhulst, ” De laatste liefde van mijn moeder”.

Daarmee heb ik hartelijk moeten lachen, ja, hoewel Dimitri meestal miserieboeken schrijft, slaagt hij er wel in, omdat op zo’n manier te schrijven dat het komisch wordt.

Ik ben normaliter geen overschrijver van wat dan ook, maar ik wil jullie op die zonnige zondagnamiddag trakteren op de onderstaande smakelijke tekst. Het verhaal speelt zich af, in den beginne dat Mc Donald Europa veroverd . Een chauffeur van een busreis naar het Zwarte woud, wil de mensen, dat speciale evenemt voorschotelen, zodat ze fier zouden kunnen zeggen dat ze in Frankrijk naar het beroemde Amerikaanse restaurant zijn gaan eten.

Restaurant, noemde die “Mac Donald zichzelf, maar van bediening aan tafel was geen sprake. Nen je moest lang staan aanschuiven om een wegens onderbetaling bedroefd gezicht te treffen dat nog nooit van stoofvlees had gehoord. Luikse siroop, een viandel, neen dat kenden ze ook niet. En vroeg je ketchup dan waren ze te lui om erop te spuiten. Die dingen moest je zelf doen. Net als zelf de tafel afruimen trouwens. Het verbaasde sommige klanten dat je niet zelf je hamburger moest bakken.

Bier hadden ze daar niet, dat paste niet bij hun Amerikaanse uitstraling. Maar ter compensatie dronken ze uit papieren vuilnisemmers suikerbommen aan frisdrank, en daarin, drevenzulkdanige blokken ijs, dat een salmonellavergiftiging niet veraf kon zijn.

Het personeel blafte orders naar elkaar en gooide de vleesschijven in piepschuimen troggen.

Plaats moest de klant nemen aan tafeltjes die waren geschilderd in kleuterklaskleuren en ongemakkelijke stoelen. Daar kon men vaststellen dat de pistolets waartussen men de hamburgers had gesmeten , wak waren als  hadden ze een etmaal liggen weken in de wasbak, maar dat men er een zestal zaadjes op had gekleefd als blijk van bekommernis om de klant z’n voorraad vitamientjes. En dat men er een verdact  sterk op karton lijkende snede kaas had tussengefoefeld om de aanblik van de maaltijd minder troosteloos te maken.

De rest moeten jullie zelf maar lezen! Ik heb er in elk geval veel plezier aan beleefd. In twee avonden , was het boek uit, wat voor mij een even grote prestatie is als het beklimmen van de Mount Everest door een maar half getrainde klimmer.

S nachts kon ik niet slapen, ik lag me suf te piekeren , wanneer ik van het eerst in mijn leven naar de Mc donalds ben geweest, wetende dat Mc donald pas na 1970 onze contreien had bereikt en ik geboren ben in 1961.

Het moet vast een hele belevenis geweest zijn voor mij, maar damn jammer, geen herinneringen meer, weg, foetsie!

En jullie opgegroeid met Mc Do?

Advertenties

14 gedachtes over “De Mac donald.

  1. Mijn moeder had altijd erg gekke ‘ideeën’, zo was ze fel tegen de macdonalds, dat was slecht en ongezond! En gingen we dus naar de quick, dat was wel goed… 🙂

    Ik heb de macdonalds dus pas ontdekt toen ik op schooluitstap was, en de klasgenootjes er een mcflurry gingen halen. Sindsdien ben ga ik vaker naar de macdonalds dan naar de quick :-).

  2. Bij mij hangt Mc Donalds samen met naar Brugge gaan shoppen. Vanaf dat ik oud genoeg was om dat alleen te doen nam ik vanuit Maldegem de bus en ging ik een tweetal keer per jaar shoppen. ’s Middags hoorde daar Mc Donalds bij. Hoewel, sla me dood, op de markt in Brugge is het een Quick zeker ? Enfin, heel die handel smaakt ’t zelfde …
    Nu bezondigen we ons daar niet meer dan 2x per jaar aan.

    1. Dat deed ik ook ooit met een vriendin. Toen moesten we die trap omhoog met plateautje en al. Zij struikelde en heel haar boel viel naar beneden via die trap, de limonade drupte langs de zijkant naar beneden. we zijn 15 jaar later en we praten er nog van.

  3. Eind jaren 1990 ging ik soms een happy meal kopen voor onze zoon,
    Bij mijn weten is de laatste keer dat we iets gaan kopen hebben in de Mac ergens in 2007 geweest. Onlangs ben ik met de dochter geweest voor een sollicitatie maar we hebben er niets besteld.

  4. Mijn eerste MacDonald’s maaltijd heb ik in Eindhoven genoten samen met twee vriendinnen. Als grote fans van Van Halen, waarvan de heren verslaafd waren aan Mac (dat was een van hun meer onschuldige verslavingen) moesten wij dat wel gaan proberen… Dat zal eind jaar zeventig begin jaren 80 zijn geweest. Maar helemaal precies weet ik het niet meer…

  5. Ik heb nu al veel boeken gelezen maar nog nooit ene van Dimitri Verhulst, iets voor de toekomst 😉 Zijn beschrijving van ‘het restaurant’ is treffend 😀
    Voor het eerst zijn we eens bij mc Donalds gaan eten ergens halfweg de jaren 90. Eén van de kinderen, ik weet zelfs niet meer wie, wou daar eens naartoe en ter ere van haar/zijn verjaardag gebeurde het. Tot op heden hebben we dat een drietal keer gedaan (ondertussen al vele jaren geleden). Het eten was niet ons ding maar de kinderen vonden het geweldig om zo’n kartonnen box te krijgen waar van alles in zat: hamburger, friet…weet ik veel wat nog maar het belangrijkste: een speeltje 😀

  6. Ik was denk ik een jaar of 15 toen er een Mac naar de stad kwam en
    momenteel woon ik daar een 500meter vandaan. Ik ben er echter nog maar,
    op 17 jaar tijd, twee of drie keer geweest. Ik vond het verschrikkelijk
    slecht/vies.

  7. zo’n mc Donalds, dat doen we vooral als we op reis zijn. Wegrestaurants zijn meestal zo pokkeduur voor wat je maar krijgt, dan eet je beter volledig ongezond voor weinig geld! Maar zo eens uit onszelf naar de mc Do? Pff nee danku

  8. Bij ons was het de quick, mac vond ik nooit geweldig nog steeds niet. En op woensdagmiddag ging ik daar met vriendinnen naartoe. Want Carrie is een fastfood liefhebster en kan er nog steeds van genieten om met Chattheo er te gaan eten, hoewel mijn maag en darmen dat minder vinden 🙂

  9. Ow ja ik ben groot geworden met de happy meals 🙂 Had daar mijn kinderfeestjes en al, maar ondertussen vind ik er niet heel veel meer aan eerlijk gezegd. Eten is slecht en niet eens echt lekker, op de wraps na dan 😉

  10. Mijn ouders namen ons zelden mee op restaurant, laat staan naar de McDo! Mijn eerste kennismaking met een fastfoodzaak was in het derde leerjaar op klasuitstap toen we gingen lunchen in de Quick.
    Ik ben benieuwd naar dit boek van Dimitri Verhulst! Heb al een paar andere van hem gelezen en over dit al veel goeds gehoord.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s