Maandelijks archief: oktober 2014

Met zijn allen aan de insecten.

Gisteren werd op het avondnieuws nog maar eens uitgebreid promotie gevoerd v oor het eten van insecten. En ik moet zeggen, ik ben daar NIET klaar voor. Wormenburgers, stel je voor! In mijn gedachten ziet het eruit als een donkere versie van een rijstkoek, waar je de worpjes dicht bij elkaar geplakt ziet zitten. Ik kan die gedachte nu niet meer loslaten bij het eten van een rijstwafel.

Allee, als het dan toch zal moeten zullen we ons moeten verdiepen in de kookkunst met insecten. Wat dachten jullie van onderstaande suggesties?

  • risotto, met meelwormenballetjes in filodeeg.Het grote voordeel hierbij is dat je bij het bijten van een lang wit dingetje, nog de twijfel hebt of het nu om een rijstkorrel of om een worm gaat.
  • Quiche met meelwormen. Quiches zijn ervoor gekend, dat je daar in alle vrijheid van alles in mag droppen wat je kwijt wil. En huppekee, waarom dan niet een handvol of twee meelwormen, t smaakt naar nootjes ( naar het schijnt ) en t heeft inimini kleine pootjes.
  • Roerbakgerecht met meelwormen. Idem dito als hierboven, alles kan tegenwoordig”geroerbakt ” worden.
  • Bananenbrood met meelwormen, Ja hallo, dat spant de kroon vandaag!

En wormen zijn nog maar éen deel van de afdeling insecten, wat vind je van gegrilde sprinkhanen met nacho’s en guacamole. Ik vrees dat ik dat groene goedje heel goed zou kruiden met een flinke mespunt chili’s om toch de smaak van de sprinkhanen niet te moeten proeven!

Er is zelfs al een echt kookboek met insecten op de markt! En het zal wel niet bij dat ene blijven.  Hoe zien we dat in de toekomst, gaan we zelf onze eigen wormenboerderij hebben. Zijn beenhouwers nu met uitsterven bedreigd of zullen ze ook overstag gaan voor insecten.

Zullen de sterrenrestaurants zich gaan spitsen op insecten, en hoe gaan hun klanten daar op reageren. Wie weet wordt het een echte hype om te vertellen dat je zwarte kevers hebt gegeven met een espumaatje van herfstbladeren, want ook daarmee zijn ze in Japan bezig, de boscultuur -gastronomie. Mja, ik vrees dat ik dan toch voor het bos zal gaan.

Zullen onze kleinkinderen fier rondgaan op hun communiefeest met dikke gegrild worm op leuke prikkers. En gaan wij dan klappen dat het in onze tijd allemaal beter was?

Ik kan de Nederlandse lezers al meegeven dat er al vier insectenrestaurants zijn in hun moederland.

En om jullie alvast “goesting” te doen krijgen heb ik voor een paar fotootjes gezorgd! Zie ik het kwijl nu uit mijn laptop lopen?

download (1) Chocolaatjes met insecten, benieuwd of de bekende belgische chocolatiers deze al in hun uitstalraam hebben liggen?

download (2) De gegrilde spiesjes voor het communiefeest.

download (4)En speciaal voor lieve vriendin Joyce die verzot is op sushi, kan ik dit bordje aanbieden.

En voor degene die denken dat we nog geen insecten eten, zie het vakje hieronder. Misschien is de overstap naar de wormenburger minder groot hierdoor.

Mijn geluksmomenten

Ik moet bekennen dat het momenteel wonderlijk goed met me gaat. Het mooie herfstweer zit daar vast ook voor een stuk tussen. Maar ook het feit dat ik me meer en meer bevrijd van vooroordelen van mensen die me kennen. Om het in het vlaams uit te drukken, ik trek me geen moer meer aan van wat mensen van me denken. En omdat ik me vandaag zo vrolijk voel, wil ik mijn pleziertjes met jullie delen

Ik ben gelukkig met :

  • Het feit dat we zo’n prachtig herfstweer hebben,
  • Ik vandaag met mijn dochter in Gent was en we genoten van een heerlijke  gezonde maaltijdsoep in de soepbar.
  • Ik voor het eerst sinds 2 jaar zonder wandelstok ik in Gent was. Ja, ik heb de kasseien getrotseerd, joehoe.
  • Mijn ventje een uur vroeger van zijn werk komt, om samen met mij boodschappen te doen.
  • Ik voor het eerst risotto heb gemaakt met truffel en boschampignons en dat het ongelooflijk lekker was.
  • Ik meer en meer van het leven kan genieten, zonder dat daar iets speciaals voor moet gebeuren.
  • Er terug in slagen mijn dag goed in te delen en me nuttig te maken.
  • Er tijd is om te frutselen in mijn frutselkot
  • Ik het heb aangedurfd om een belachelijk filmpje , waarin ik zogezegd acteer durfde doorsturen, naar het castingbureau voor figuratie
  • Ik terug in de spiegel durf kijken en mezelf niet meer lelijk vind
  • Ik op het gemakske afval, door hervatting van het drinken van mijn shakes als vervanger van mijn lunch.
  • Ik stiekem, op reissites zit te kijken naar promo’s voor volgend jaar.
  • Er naar uitkijk  om op Wim zijn verjaardag vrijdag te vieren .

Voila, dat begint al te tellen hé! En jullie ? Ook zo gelukkig momenteel?

l?64110_10200915007988420_1648313067_n

De Mac donald.

Hoewel ik geen boekenwurm meer ben, wegens een gebrek aan concentratie, heb ik een boek gelezen van Dimitri Verhulst, ” De laatste liefde van mijn moeder”.

Daarmee heb ik hartelijk moeten lachen, ja, hoewel Dimitri meestal miserieboeken schrijft, slaagt hij er wel in, omdat op zo’n manier te schrijven dat het komisch wordt.

Ik ben normaliter geen overschrijver van wat dan ook, maar ik wil jullie op die zonnige zondagnamiddag trakteren op de onderstaande smakelijke tekst. Het verhaal speelt zich af, in den beginne dat Mc Donald Europa veroverd . Een chauffeur van een busreis naar het Zwarte woud, wil de mensen, dat speciale evenemt voorschotelen, zodat ze fier zouden kunnen zeggen dat ze in Frankrijk naar het beroemde Amerikaanse restaurant zijn gaan eten.

Restaurant, noemde die “Mac Donald zichzelf, maar van bediening aan tafel was geen sprake. Nen je moest lang staan aanschuiven om een wegens onderbetaling bedroefd gezicht te treffen dat nog nooit van stoofvlees had gehoord. Luikse siroop, een viandel, neen dat kenden ze ook niet. En vroeg je ketchup dan waren ze te lui om erop te spuiten. Die dingen moest je zelf doen. Net als zelf de tafel afruimen trouwens. Het verbaasde sommige klanten dat je niet zelf je hamburger moest bakken.

Bier hadden ze daar niet, dat paste niet bij hun Amerikaanse uitstraling. Maar ter compensatie dronken ze uit papieren vuilnisemmers suikerbommen aan frisdrank, en daarin, drevenzulkdanige blokken ijs, dat een salmonellavergiftiging niet veraf kon zijn.

Het personeel blafte orders naar elkaar en gooide de vleesschijven in piepschuimen troggen.

Plaats moest de klant nemen aan tafeltjes die waren geschilderd in kleuterklaskleuren en ongemakkelijke stoelen. Daar kon men vaststellen dat de pistolets waartussen men de hamburgers had gesmeten , wak waren als  hadden ze een etmaal liggen weken in de wasbak, maar dat men er een zestal zaadjes op had gekleefd als blijk van bekommernis om de klant z’n voorraad vitamientjes. En dat men er een verdact  sterk op karton lijkende snede kaas had tussengefoefeld om de aanblik van de maaltijd minder troosteloos te maken.

De rest moeten jullie zelf maar lezen! Ik heb er in elk geval veel plezier aan beleefd. In twee avonden , was het boek uit, wat voor mij een even grote prestatie is als het beklimmen van de Mount Everest door een maar half getrainde klimmer.

S nachts kon ik niet slapen, ik lag me suf te piekeren , wanneer ik van het eerst in mijn leven naar de Mc donalds ben geweest, wetende dat Mc donald pas na 1970 onze contreien had bereikt en ik geboren ben in 1961.

Het moet vast een hele belevenis geweest zijn voor mij, maar damn jammer, geen herinneringen meer, weg, foetsie!

En jullie opgegroeid met Mc Do?

Mijn frutselkot.

Je weet het, of je weet het niet, maar ik ben vorig jaar regelmatig naar een bezigheidscentrum geweest, hier bekend onder het koekoeksnest. Ik zag het eventjes niet zitten om mijn dagen hier in te vullen. Ik sukkelde met een depressie na een whiplash.

Mijn dokter vond het een goed idee, om daar een tijdje naartoe te gaan. En het heeft gewerkt. Ik ben terug aktiever geworden, ik vind mijn draai terug thuis en vul mijn tijd beter in.

Na mijn zomerpauze heb ik daar nog niet de draad terug opgenomen, en eerlijk, ik heb er geen zin meer in. Ik vind altijd wel iets om me mee bezig te houden. En ik geniet van de energie die ik momenteel heb, (had) want met zo’n hevig herfstweer, voel ik de wind waaien door de bomen en kon ik vannacht ook moeilijk de slaap vatten,. Maar soit, we staan hier niet aan de klaagmuur, nietwaar!

Maar ik kwam gisteren op een schitterend idee! Namelijk om van onze caravan in de tuin, een “frutselkot ” te maken. Ik sleep er al mijn knutselmateriaal heen, er is een cdspeler-radio er is verwarming en electriciteit . Er zijn kasten waar ik mijn gerief kan opbergen.

Ik kan me er terugtrekken in de namiddag om eens gewoon iets voor mezelf te doen, zonder dat ik zie dat de was bijna droog is, of dat er alweer een ander werkje ligt te lonken om de hoek.

Wat ik er zal uitspoken, schilderen, zentangeltekenen, misschien wat met klei spelen. En wees gerust, ware picasso’s zullen het niet worden.

Onze hall moet ook nog worden afgewerkt, het stuk na de gordijnen, moet nog tot boven behangen en geschilderd worden. Maar mijn handige harry zal daar een week verlof voor nemen, omdat ik niet wil, dat we 3 maanden aan een stuk over verfpotten moeten klauteren om ins ons bed te geraken. Uiteraard zal ik mij als assistent ten dienste stellen , tot de verf weer in mijn haren hangt.

Tot hiertoe ziet onze gang er zo uit.

DSCI3479

kastje

DSCI3480

Op de laatste foto hangt het kastje nog niet. Dat is beruchte gordijn, ( zelf gemaakt trouwens, fier als een gieter!) Wel achter dit gordijn, moet alles nog gedaan worden. De trap en de kast onder de trap komt in het wit. De muren krijgen vliesbehang en daarop, komt het  grijs van de muur op de eerste foto. De deuren zijn boven al wit geschilderd.

Het oranje schilderij, heb ik trouwens zelf in elkaar gefrutseld. Eerst wou ik er één kopen , maar mijn vingers jeukten zo hard dat ik er zelf eentje gemaakt heb. En als ik het beu ben, wel dan maak ik een ander hé, zo simpel is. En het bewijs is er, talent is niet echt nodig. Alleen goesting en materiaal. Voila. En nu ga ik mijn tekenmateriaal verzamelen en onze caravan gaan herinrichten! De creatieveling in mij begint te jeuken.

Herfst ten huize Chrissebie

Het is volop herfst, en ik geef toe, de herfst is heerlijk zolang het mooie nazomerse dagen zijn. Maar verder heb ik weinig sympathie voor de herfst.

Het herinnert er me er vooral aan, dat de winter voor de deur staat, dat kerst en nieuwjaar er staan aan te komen. En dat er nog weinig plannen zijn. Met uitzondering van een verjaardagsweekendje voor Wim die op halloween jarig is.

Daarna, zijn de plannen op en is het wachten tot januari, februari, tot de reisbrochures in de bus vallen en we hopelijk terug een leuke promotie vinden zoals vorig jaar.

Herst is ook, bladeren die constant binnenwaaien en constant bladeren vegen. Hoewel we dat niet dagelijks doen, want we kunnen wel bezig blijven.

Herfst is , overal chrysanten zien en herinnerd worden aan de mensen die ons lief zijn maar niet meer onder ons zijn.

Herfst is een periode waar alles sterft en ik het gevoel heb dat ik ook een dagje met de keer, mee aan het sterven ben, wat we eigenlijk allemaal doe.

Maar , de herfst probeer ik dan ook wat op te fleuren, met geurkaarsen, stoofpotjes, wintergroenten, en dan komt de Canadese thee terug boven die heerlijk naar cranberry’s smaakt met een vleugje kaneel. Heerlijk .En dat terwijl in de zomer, eerder wordt ge-opteerd voor een sangria, of een ander zomers drankje.

Herfst betekend ook heel korte dagen. En het winteruur vind ik pure horror.

Ik mag dan wel graag een oranje kaars zetten, of een bloemstukje in herfsttinten, ik heb het niet zo voor halloweentoestanden.

Herfst betekend ook dat mijn lichaam terug gaat protesteren en kraken onder , kou, vocht en wind. Gelukkig hadden we een geweldige nazomer tot nu toe, waardoor dat ik me super goed voel ,lichamelijk dan.

En met de feestdagen heb ik het ook een beetje gehad Laat ons zeggen dat ik er een haat-liefde relatie mee heb. Het is wel leuk, maar het slaat een gigantisch gat in mijn financiën en het vraagt ook veel inspanning voor de feestmanager en kok die ik al jaren ben. En misschien wordt het eens tijd, dat de manager zelf de voetjes onder tafel mag zetten.

Hoewel ik kerst met de kinderen in geen geval wil missen, wil ik het elk jaar soberder houden, gezellig maar zonder een stapel afwas s anderdaags. Maar mezelf kennende, serveer ik toch altijd veel meer dan gepland. Ik maak het vooral moeilijk voor mezelf terwijl iedereen erop vraagt.

Maar soit, als ik 1 seizoen mag kiezen, mag het voor mij de lente zijn, waar alles herleeft en we ontwaken uit onze winterslaap. De dagen terug langer worden, en er vakantieplannen gemaakt zijn, waar ik dan geweldig naar uit kan kijken.

Libelle zou ons een keertje in de bloemetjes zetten.

Toen ik een mailke kreeg van, “zet je vrouw eens in de bloemetjes” was Wim hier volop aan het klussen, wrijven, schilderen, behangen. En ik vond dat die wel eens in de bloemetjes gezet worden.

Ik schreef een kort mailke, over hoe ik het getroffen had met zo’n “nieuwe man” en dat ik hem wel eens in de bloemetjes wou zetten.Ik kreeg al snel antwoord, dat het nu echt wel de bedoeling was, dat de vrouw in de bloemetjes werd gezet. En dat ze vooral geïnteresseerd waren in het feit dat we een nieuw samengesteld gezin waren. Wij dachten dus dat het interview ging gaan over het feit dat de Wim blij is omdat ik de zorgtaak voor de ondertussen volwassenen kinderen heel de tijd op mij heeft genomen.

Wij kregen een make over en een fotoschoot en uiteraard het interview. Ik zag mezelf al zitten in de kapperstoel, nieuw kleurtje, nieuwe hippe haarsnit en eens in het nieuw gezet worden. En wie weet , een glaaske cava en een hapje.

Groot was onze ontgoocheling als we toekwamen aan een groot betonnen magazijn, dat ingedeeld was in koten, zo noemden ze dat zelf.

Kamers die waren ingedeeld, maar de plafonds waren niet dicht. Er stonden  een hele hoop ingepakte huishoudelijke dingen, zoals lampen van Ikea en zo, die waarschijnlijk nog gefotografeerd mochten worden.

We kregen een plastieken bekertje koffie, ( geen cava dus 😉 ) en mochten gaan kijken naar onze kleren. Het was de bedoeling om in bepaalde kleuren te fotograferen, en er gingen bovenstukken voor mij klaar in dat thema. Wat ik uiteindelijk mocht aanhouden voor de fotoshoot vond ik wel leuk. Er was een klein sprankeltie hoop dat we misschien iets van die kleren zouden krijgen, ( je weet wel, part of the “game “in de bloemetjes zetten. Maar niets was minder waar.

Wim die hoopte om zijn eigen eens in een heel andere stijl te zien , dan wat hij gewoon is, had de indruk dat hij in zijn eigen kleerkast was terecht gekomen. En als klap op de vuurpijl moest hij de trui aan doen die hij het lelijkst vond, en die bovendien dan ook nog een maat te klein was.

Daarna mocht ik plaatsnemen op een barkruk. Er werd eventjes wat rommel van de tafel gedaan zodat de schminkster, alias ook de kapster, haar werk kon doen.

Ik was verbaasd dat mijn haar niet eens gewassen werd. Een beetje nat spuiten en hupekee, een beetje herbrushen. Al goed dat ik mijn haar twee dagen ervoor toch nog snel zelf gekleurd had, want er was in geen enkele mail sprake van dat ook het haar gekleurd ging worden.

Eigenlijk ben ik voor de die fotoshoot een week ervoor naar de kapper geweest om te knippen , ben ik bij de schoonheidsspecialiste langsgeweest voor wenkbrauwen en bovenlip.

Ik heb mijn eigen eigenlijk “ge-make-overd.

Enfin, dat was de eerste ontgoocheling, daar zaten we dan midden de opslagruimte en een ruimte voor de fotoshoot.

Dat was voor mij best ok, moesen ze niet vooraf gezegd hebben, ” je wordt in de bloemetjes gezet”. Ik voelde me eerder in de zak gezet. Maar positief als ik ben, maakte ik er het beste van, zat honderduit te kletsen, en ik vond de fotoschoot op zich wel heel leuk. Fijn om eens met een professionele fotograaf te werken.

Toen ik eens uit mijn positie wou komen om de foto’s te bekijken, mocht ik niet eens, en moest braaf blijven zitten. Ik heb uiteindelijk alleen de foto gezien die ze als eindresultaat zullen gebruiken.

Toen werd Wim alleen meegetroond naar boven voor het interview.

Er werden hem heel ambetante vragen gesteld, waar hij liever niet op antwoordde. Vragen uit zijn vroeger huwelijk, wat het verschil was , vroeger en nu. En dat zorgde ervoor dat Wim dichtklapte. Hij wou het hier eigenlijk niet over hebben. Maar er werd hem verteld dat het thema was, uw huwelijk vroeger en nu.

Dat schoot duidelijk in het verkeerde keelgat , want Wim en ik hebben een goeie verstandhouding met de ex vrouw en ook met de kinderen en willen dat het liefste zo houden.

Het was dus op eieren lopen om zeker niemand te kwetsen met dat interview. En Wim voelde zich vooral gebruikt.

Toen hij beneden kwam , was hij gefrustreerd, kwaad en ontgoocheld. En daar moet ik dan verlof voor nemen zei hij. Ik voelde me schuldig omdat ik uiteindelijk degene was die hem had ingeschreven.

Wat een geweldige dag had moeten worden eindigde dus dik in mineur.

Gisteren kregen we de tekst  van de journaliste, en gelukkig konden we zelf nog wat sleutelen aan de tekst. T is nu nog maar te zien , welke van onze suggesties ze gaan gebruiken.

Zo stond op de eerste rij geschreven ” Toen de liefde tussen mijn vrouw en ik op was.” vonden wij dat niet de gepaste term, wij opteerden om te schrijven “Dat na 18 jaar huwelijk we doorhadden dat het potje en het dekseltje niet zo goed op elkaar pasten , werd er in vriendschap en goeie verstandheid  beslist om uiteen te gaan.

T is nu nog maar zeer de vraag, wat ze daar van gaan gebruiken. Het liefst had ik het helemaal zelf herschreven. En eerlijk, nog liever zien we het helemaal niet verschijnen!

Ik kreeg deze morgen een mail dat ze er zo goed mogelijk rekening zal mee houden, maar dat ze niets kan beloven. Ik stuurde een mailke terug en vroeg of we geen foto konden krijgen, ” want dat ik liever een foto zou hebben dan een bloemetje, en voegde er laconiek aan toe, “je weet wel, in de bloemetjes zetten “.

En dan werd het stil aan de overkant. En hier voelen we ons vooral bedrogen. Maar nu heb ik mijn les geleerd Interviews geven, neen u wordt bedankt!

Over figureren en acteren.

Ik liet het al eens vallen dat figureren op mijn bucketlist stond en ik die topic kon afvinken, midden augustus. Maar ik kreeg de microbe te pakken en schreef me in bij een castingbureau en gisteren werd ik opgeroepen voor een Nederlandse speelfilm, die zich gedeeltelijk in Belgie afspeeld.

Ook in figureren zit een vorm van hierarchie. Beginnelingen, ( zoals ik dus), worden slechts opgeroepen als er massa’s figuranten nodig zijn, zoals gisteren waar we met zo’n 150 mannen-vrouwen , waren.

Eens de figuratie verantwoordelijke af en toe wat je gezicht ziet en weet dat je vooral betrouwbaar bent en komt opdagen, als er een afspraak wordt gemaakt. Dan pas krijg je regelmatiger wat opdrachten. Maar laat dit nu echt niet mijn bedoeling zijn, om dit heel regelmatig te doen.

Het is geen zwaar labeur,  drie vierde van de dag, zit je te wachten tot je een opdracht krijgt, of zit je zoals gisteren, een hele voormiddag in een aula om en scene op te nemen.

Het zijn vooral lange dagen! Waar je meestal vroeg uit de veren moet. Je moet het dus echt wel graag doen. Maar ik kan de rest van de week lang slapen en op die manier kan ik dit wel af en toe eens doen.

Gisteren moesten we zo vroeg zijn, omdat iedereen de schmink moest passeren, wat voor goedkopere series niet echt gebeurd.

Meestal staat het ontbijt klaar, koffie en water, thee. Maar gisteren was de catering grandioos te laat, hadden veel te weinig koffie. Ook s middags waren er te weinig broodjes, en Nico de figurantenverantwoordelijke ging serieus van zijn oren gaan maken bij de produktie.

2014-10-11 16.22.54

Maar eerlijk, sommige mensen zijn ook superonbeleefd en je moet je haasten om toch maar aan een bekertje koffie te geraken. Bij de figuratie van de serie “Bevergem” was dit niet het geval.

Er is een rustzaal voorzien voor de figuranten, denk niet dat je samen bij de acteurs kan zitten!

Er wordt wel wat afgetetterd, en meestal vind je al snel wat mensen uit je streek.

2014-10-11 16.22.07

De opnames waren in een aula van de universiteit, afdeling muziek en rechtswetenschappen en zo zaten wij op studentenbankjes. De heer bierboven was vergeten dat hij een maatpak moest dragen en werd bijgevolg voor veel scenes uitgesloten. Ja er zijn wel degelijk dresscodes waar je je moet aan houden.

Doe het vooral niet om met je kop op tv te komen, in dit geval op het witte scherm, want maak je geen illusies, hier en daar wordt er iemand uitgepikt, die een rolletje krijgt van een paar seconden en de rest is achtergrondvulling.

2014-10-11 16.49.24

Ook de vrouwen werd gevraagd om een tweedelig pak te dragen of klassieke kledij . Zo stond ik er dus bij gisteren.

Valt het je niet op dat er heel veel bejaarde mensen aanwezig zijn? Lander de jonge kerel die me een lift gaf van Kuurne naar Gent was vast de jonste man op een gezelschap van  personen. Hij was  26 jaar. Maar vraag eens aan jonge mensen of ze om vier uur willen opstaan  om een hele dag te figureren .

Vele mensen zijn vaste figuranten en draaien al jaren mee in het figurantenwereldje, en hoe meer ervaring je hebt, hoe meer kan je krijgt om eens aan een reclamespot te mogen meewerken. Maar die ambitie heb ik niet,  hoewel ik waarschijnlijk geen neen zou zeggen, moest ik daar ooit een kans toe krijgen.

2014-10-11 16.48.22

Jammer van de slechte kwaliteit van de foto’s, ik heb ze stiekem met mijn gsm genomen. Aan het rode tafeltje staan de acteurs , allemaal Nederlanders, met uitzondering van Wim opbrouck. De jonge man met zijn armen gekruist is Nico de verantwoordelijke van de figuranten. HIj legt de scenes uit en legt onze taak uit. Er wordt veel gelipt,doen alsof we spreken en ze noemen dat “goud rapen”. Achter het tafeltje zie je de camera. De Regisseur was een vrouw en de co-regisseur, was er eentje met veel vrouwelijke hormonen, twee vooruitstekende konijnentandjes en hij liep de godganse dag met zijn metalen gesloten koffiebeker rond.

Het viel me op dat de crew hier veel ernstiger was dan de crew bij Bevergem.

2014-10-11 16.48.42

Ik mocht in de voormiddag wel op de eerste rij naast de acteur zitten die later een speech moest geven omdat die zogezegd een award gewonnen heeft. Maar zelf dat naast de acteur zitten is totaal geen garantie dat je ook maar enigzins in beeld komt. De speech kan ik bijna van buiten , want we hebben hem op zijn minst twintig keer gehoord. En ik weet nog steeds niets over de “snaartheorie ” waarover hij het alsmaar had.

2014-10-11 16.48.30

Van hapjes mag je niet eten, van drankjes niet drinken. Die worden constant rondgebracht, afgeruimd, belanden aan andere tafels en daar wil je al helemaal niet van drinken. De rode wijn is druivensap, de witte wijn is appelsap. Alcohol op de set is dan ook uit den boze.  Zelfs als je een scene speelt op restaurant of zo. Alles is nep.

Wat ook nep is, zijn programma’s als “de huizendokter ” waar de mensen die als koper voor het huis, voor en na aan komen draven. Wel dat zijn ook figuranten.

Er worden ook speciale typetjes gevraagd, metals, of een “popeyetype”. Iedereen kan zich inschrijven als figurant, dik of dun, jong of oud, ze kunnen iedereen wel ergens voor gebruiken!

2014-10-11 16.23.04

Voor wie dat ook wil doen, ik zou zeggen, gaan met de banaan, als is het maar eenmalig, dan heb je dat toch ook maar eens meegemaakt. Ik vind het in elk geval leuk, zolang het maar af en toe eens is!

Baas-secretaresse-relatie

Toen we terugkeerden van London, maakten we voor het eerst gebruik van ons eerste klasticket op de eurostar.

We kregen een tafeltje van 2 personen toegewezen, lekker tête à tête. Naast ons op een bank voor vier personen namen een man en vrouw plaats. Het was al snel duidelijk, dat het een baas was met zijn secretaresse. Er werd eerst wat gewerkt, laptopke, en de secretaresse nam notities , wat de baas haar dicteerde.

Na, het werkgedeelte werd het pas fun toen baaslief, ( met trouwring ) voor de secretaresse ( zonder trouwring ) maar bloedmooi, terugkeerde van de bar, met een fles rosé bubbels , een fles witte wijn en twee doosjes versnaperingen, nootjes en olijven dacht ik.

Het was duidelijk dat hij de secretaresse probeerde te imponeren, ( lees versieren ). Maar zij deed alsof er niets aan de hand was, en ging niet op in vleierijen van de baas. Zij kwamen voor business naar Belgie, en ik ben uiteraard niet zeker, maar aan hun bagage te zien, zag het er wel naar uit, dat ze gingen overnachten in Belgie.

De secretaresse werd duidelijk in de bloemetjes gezet en baasje was heel attent. Ik schatte dat hij zo’n 15 jaar ouder was dan zijn reisgezelschap. Ik moet toegeven, wel een knappe man, heel keurig gekleed, dure schoenen.

Wij genoten stiekem van het tafereeltje! Er werd ook eten geserveerd, een kaasschoteltje met brood en wijn naar wens, een chocoladetaartje als nagerecht. Wij vroegen nog een tweede flesje wijn en dat was geen enkel probleem. Goeie service dus. Moeten we vaker gebruik van maken.

Ondertussen dronken onze buren ook van de aangeboden wijn , maar verkozen toch de wijn die meneer in de bar gekocht had, en de gratis wijn werd aan de kant geschoven.

We zullen er nooit achter komen hoe ze de nacht hebben doorgebracht. Maar het moet als secretaresse wel niet zo leuk zijn als je zo door je baas overdonderd wordt, tenzij je hem natuurlijk, dik ziet zitten. Maar hier leek het niet zo. Zijn flirtpogingen sloeg de iron lady niet uit  het lood.

Maar met het observeren van onze buren vloog onze tijd toch snel om!

Kinderspeelgoed.

Verleden week stond ik op het perron te wachten op de trein. Naast me kwamen twee vrouwen staan, en een jongentje van een jaar of vijf. Deze laatste had een mes in zijn handen, waarbij ik twijfelde of het een ijzeren mes was of een exemplaar in kunststof.

Ik hoorde al hun gesprekken, tja, ik kon moeilijk mijn oren toenijpen! De jonge moeder, haalde met triomf een zacht schaapje in pluche te voorschijn om nog eens te bewonderen. Ze zei tegen haar kleine rebel, “mooi he voor je zusje, ze zal blij zijn hoor.

De knaap haalde flink uit met zijn mes, naar het arme schaapje, met de woorden ” Ik snij zijne kop eraf” , waarop de twee dames waarlijk nog begonnen te lachen. Ik vroeg me af, of het nu aan mij lag, had ik nu ineens geen gevoel voor humor meer?

Het schaapje werd terug weggestoken, met de woorden, ja maar, k steek het vlug weer weg, t is voor je zus.

He kleine monster, begon heftig te zwaaien met zijn mes in het rond. Met geweldige vocabulair als,” k ga hier iedereen de kop afsnijden”

Ik voelde de grote drang om me te bemoeien met dat manneke, en met zijn fantastische mama, die blijkbaar meer gevoel voor humor heeft dan veel punten voor opvoedkunde. Toen ze toch eindelijk door krijg dat haar kleine man, een beetje over de schreef ging, zei de mama, ” allee, steek je mes nu maar weg, vloog de jongen tegen haar aan en riep, ik zal je buik opensnijden, stoute mama. Want zelf met een plastieken mes kan je iemand behoorlijk pijn mee doen. Nu ja dat geldt ook voor een ijzeren autootje, een zwiep van action man, of het smijten met legoblokken.

Maar ik vond het helemaal niet verantwoord , dat mormel zijn gang te laten gaan.

Ik was blij dat de trein er was en ik stapte een eind weg, zodat ik niet op hun wagon zou zitten. Ik had er genoeg van

Ik hou van kinderen, speel graag met kinderen, maar dit was erover, of ligt dat dan toch aan mij?

En ze zijn alweer weg, de tijd vliegt te snel als het leuk is.

Gisteren hebben we mijn zoon en zijn vrouw uitgeleide gedaan naar Zaventem. Telkens een vreselijk moment na hun korte bezoek. Vier dagen zijn ze hier thuis geweest. Heb ik gekokkereld voor hen, geshopt met hen, naar Ieper geweest en mijn portefeuille laten stelen door onbekenden. Zijn we bij mijn neef geweest die wijnboer is. Het wordt elke keer moeilijker om dingen te zoeken waar ze nog nooit geweest zijn.

We hebben een Hello-goodbye-feestje gehouden op dinsdag, zodat ik heel Vlaanderen niet moest rondrijden om overal een goedendag te zeggen. IK heb hapjes gemaakt, met cava rond gecrost, braadworsten geserveerd. Heel het huis overhoop gezet om zo’n 25 man in onze living te persen. Maar het was het waard! Het was een leuke avond, en een leuk weerzien met familie die ik al lang niet meer gezien had. Het jonge koppel heeft er ook erg van genoten, ze verbaasden zich er zelf over, want aanvankelijk waren ze niet zo te vinden voor het feestje.

En we hebben kennis gemaakt met het lief van mijn moeder. En eerlijk, mijn moeder zag er stralend uit! Ze was mooi opgekleed, haartjes in de plooi en ik kon het onmiddellijk wel vinden met haar André. Ik hoop dat het blijft duren, want mijn moeder verdient dit geluk, dubbel en dik.

We zijn ook drie dagen met zoonlief in London geweest. Het ging ons vooral om samenzijn, want uiteindelijk hebben we alle musea aan ons voorbij laten gaten, niet geshopt. We zijn in Camden town wat gaan floreren, terraskes gedaan in Convent garden. En we hebben ook af en toe de jonge gasten de vrijheid gegeven om gewoon van elkaar te genieten en eens op hun eentje de stad laten verkennen.

Dochterlief had voor een hotel gezorgd. Maar wij hadden zo’n vreselijke matras dat ik om twaalf uur s nachts gaan vragen ben om aub een andere kamer te mogen hebben. Ik was vergaan van de pijn. Gelukkig hadden ze nog een kamer vrij en hebben we zelf niet moeten opleggen , want we kregen een kamer van drie.En dan heb ik tenminste kunnen slapen, hoewel de matrassen ook geen toppers waren, maar soit, het was een goedkoop hotel, we mochten ook niet te veeleisend zijn. Maar eerlijk, ik was geradbraakt, ik heb me de tweede dag door London moeten slepen en vaak een terraske moeten doen, wat dan weer vervelend is, want dan moest ik constant plassen.  Toen we van London terugkeerden kon ik wat op mijn plooi komen, want Amaury en Shannon bleven een paar dagen in Gent, om vrienden te ontmoeten en wat bij zus te zijn.

En het afscheid is altijd zo moeilijk! Ik voel mijn hart de dag ervoor al zwellen en zwellen en dan breekt het open, en dan gaan ook mijn tranensluizen open. Maar ik probeer me sterk te houden om er te zijn voor mijn dochter. Want voor haar is het nog moeilijker omdat ze weet dat ze de financiele middelen niet heeft om zelf naar Canada te reizen. Ze ziet haar broer dus maar als hij naar Belgie komt.

Maar ik ben van plan om volgend jaar een weekje alleen te gaan , want met zijn twee kost het dubbel en dan is er geen budget meer voor een ander reisje. Want daar zien we uiteraard ook al terug naar uit.

Een mens moet dromen , nietwaar!