The sad story about Karsten.

Sinds een paar maanden werkt mijn dochter A in een gloednieuwe hostel in de schaduw van de vooruit in Gent. Ze doet haar werk heel graag. Ze werkt aan de receptie, maar heeft ook een beurtrol om het ontbijt  en de bar voor haar rekening te nemen. 

Zo was er een viertal weken een jonge Noor, “Karsten” ingecheckt. Karsten was een heel intelligente jongen, met een uitzonderlijk pianotalent.. Zijn vader is een beroemde professor aan de universiteit  in Noorwegen en heeft al talrijke wetenschappelijke boeken geschreven.

Karsten was een aangename jongen, en op een dag vertelde hij aan dochter dat hij een bipolaire stoornis had. Ze kon het niet vatten want Karsten gedroeg zich heel normaal in het begin. 

Maar dag na dag begon hij zich raarder te gedragen en ze begon zich zorgen te maken. Maar hij betaalde elke dag correct , niets op aan te merken. Maar op een dag kwam hij toe in de hostel, in gescheurde kleren, had geen geld , geen papieren meer en wist zelf niet wat er gebeurt was, of deed alsof. Hij had gelukkig nog de creditkaart van zijn vader in zijn bezit.  Hij vroeg of hij voortaan hiermee kon betalen. Maar dochter en de andere meisjes kregen argwaan en A vroeg aan Karsten of ze een mail mocht sturen aan zijn vader. Geen probleem zei hij. 

Ze kreeg snel een mail terug dat het allemaal ok was. Dat ze maar met hem nieuwe kleren konden kopen en ze alles wat hij verbruikte in de hostel mocht betalen. 

De vader schreef in zijn email dat hij heel blij was dat hij op de hoogte was . Dat Karsten al maanden weg van huis was en het een opluchting was eindelijk te weten waar hij zat. Hij vroeg mijn dochter om er alles aan te doen om hem in de hostel te houden, want hij was in het verleden al eerder weggelopen uit London toen ze hem daar op het spoor waren. 

In september zou hij beginnen studeren aan de gerenommeerde St Andrews universiteit van Schotland, waar prins William en zijn Kate ook hun studies hadden gedaan.

Er werd tussen mijn dochter en de vader heftig over en weer gemaild voor de stand van zaken. Maar met Karsten ging het van kwaad naar erger en op een dag begon hij ook te stelen in de hostel. Gelukkig stond ook de manager van de hostel achter A, om Karsten niet zomaar de straat op te gooien. 

De papa had snel een vliegtuigticket geregeld . De meisjes moesten er voor zorgen dat Karsten vooral bleef en vroegen hem om een pianoconcert te geven op een avond, omdat hij zo geweldig was. Ze maakten affiche. Maar op die dag kwam de vader aan in de hostel. Hij was vol lof over zijn engeltjes van de hostel , waardoor hij eindelijk wist waar zijn zoon verbleef. 

Het doel was Karsten terug mee te nemen naar Noorwegen en de paperassen terug in orde te brengen. Een paar dagen kwam de mama van Karsten aan.  Karsten had echter geen zin om naar Noorwegen terug te keren en wilde zijn tocht door Europa verder zetten.

De ouders waren radeloos , verdrietig en bang, en huilden veel, het zal je kind maar wezen! 

Huilend smeekten de ouders aan het hostelpersoneel en de manager om de politie te bellen en hem te laten opnemen en er een psychiater bij te halen die moest oordelen of hij naar de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis moest. Eerst stond de manager er een beetje weigerachtig tegen, maar het was de laatste hoop van de ouders die zich geen raad meer wisten! Uiteindelijk heeft de manager de politie opgebeld en de situatie uitgelegd. De ouders waren er kapot van, dat het op die manier moest gaan.

Karsten werd opgenomen zoals verwacht was. De ouders waren heel blij, bleven logeren in de hostel, gingen hun zoon bezoeken. Er was weer hoop en ze genoten ondertussen van hun bezoek aan Gent en ze overlaadden de hostelmeisjes met complimentjes. En neen er komt geen ” en ze leefden nog lang en gelukkig ” aan mijn verhaal! 

Karsten is de maandag opgenomen en de zaterdag is hij uit het ziekenhuis weggelopen. Het was een gigantische klap voor zijn ouders. die er hopeloos moeten op toezien, hoe hun eigen zo getalenteerde zoon recht in zijn ongeluk loopt! Je zou dan toch door muren stampen van onmacht. De ouders zijn nog een vijftal dagen gebleven om alles af te handelen en zijn dan terug naar Noorwegen vertrokken.

Ik heb heel het verhaal dag na dag gevolgd en meegeleefd. En eerlijk, ik ben er nog steeds niet goed van dat het zo is afgelopen! Manische depressief of bipolaire stoornis, vreselijk ziekte! Er is de gepaste medicatie voor, maar die wou Karsten niet nemen, hij verkoos te leven in zijn manische wereld, te zweven en onrealistische dingen te doen, maar ooit zullen zijn vleugels smelten en het zal heel hard vallen zijn.

Arme Karsten arme ouders, k heb met alledrie zo veel te doen! Mijn hart voelt zwaar bij het schrijven van dit verhaal!

 

 

Advertenties

21 gedachtes over “The sad story about Karsten.

  1. t is hard werken voor zo’n mensen, maar zelfs zonder medicatie kunnen ze normaal leven, ik ken iemand die na jaren medicatie nu al jaren geen medicatie meer neemt

  2. Misschien is hij wel gelukkig in zijn wereld? Hard voor de ouders, maar die jongen geniet van vrijheid en ontdekken. Uiteraard met vallen en opstaan, maar hij komt altijd wel ergens terecht. En wie weet keert hij nog wel terug naar huis. Laat ons hopen op het beste.

  3. Het is moeilijk om zulke mensen te helpen. Meestal willen ze geen hulp zoals in het geval van Karsten, Het enige wat je dan kan doen is hulp aanbieden als ze weer eens op de bodem geland zijn.

  4. Toch wel een heel triest verhaal , inderdaad het zal je zoon maar zijn.
    Altijd in hoop en wanhoop leven, en in vrees waar hij nu zou zijn …

  5. Zo’n verhalen kom ik vaak ook op m’n werk tegen (er is ook een psych. en neuro afdeling). Familie of patiënten zelf die aan de balie ’s avonds hun hart moeten uitstorten. Nogal geluk dat wij een blog hebben om onze hersenspinsels op neer te pennen 🙂

  6. Dit raakt mij ook ! Chapeau voor je dochter en de directie van het hostel dat ze de moeite hebben gedaan om de persoon te helpen. Dat het uiteindelijk toch niet goed is afgelopen is natuurlijk heel jammer !

  7. Wat erg! Voor die ouders is dat een regelrecht drama. Het zal je kind maar zijn, ze willen hem helpen en steeds botsen ze met hun hoofd tegen de muur 😦 Je wilt het niet gedroomd hebben 😦
    Chapeau voor je dochter en haar bazen dat ze de moeite deden om die jongen en zijn ouders te helpen, dat verdiend een dikke pluim zelfs al is het anders afgelopen dan gewenst was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s