Bang hart om Misty

Het gaat niet goed, al heel de week niet! Ik had nog niet eens de kracht deze week om erover te bloggen. De facebookers zijn op de hoogte, maar hier deed ik mijn verhaal nog niet!

Het begon zondag. We kwamen van de zee bezoek aan mijn moeder. We waren toch een uur of 8 weggeweest en Misty was alleen gebleven. Ik had haar voorzien van speeltjes, had snoepjes verstopt in het gras, haar een versgekookt mergpijpje gegeven, zodat ze haar niet zou vervelen.

We openden de poort van de oprijlaan en verbaasden er ons over dat Misty niet enthousiast begon rond te lopen. Onze hyperhond was een lammetje geworden, waar duidelijk iets mee aan de hand was. Ik heb niet lang getalmd om de dierenarts op te bellen en we mochten direct gaan.

Volgens haar , een aanval van epilepsie omdat ze haar over iets had opgewonden. Ze kreeg een inspiting en ik kreeg pilletjes voor haar verdere behandeling.

Dezelfde avond merkten we dat ze buikpijn had gekregen, veel ging drinken om dan telkens uit te braken. Ik had ook een plasje bloedsmurrie in het gras gevonden, want ik volgde haar letterlijk op de voet met een zaklamp, zodat ik duidelijk kon informeren wat er aan de hand was.

Ik belde de dierenarts nog eens en ze vroeg of ze iets onverteerbaars zou kunnen gegeten hebben.

Wij dachten prompt aan een kussen in de zetel dat ze had aangevallen omdat ze zich waarschijnlijk verveelde.

S morgens was de toestand zo erg geworden dat ik om 7.30 s morgens de dierenarts opbelde.

Misty moest onmiddellijk aan het infuus. Er werd bloed afgenomen, en er zouden foto’s genomen worden. 

In de namiddag kreeg ik telefoon dat er een organische massa in haar maag zat en dat ze haar eerst wat stabieler gingen proberen te krijgen. 

Twee uur laten kreeg ik telefoon dat ze dringend gingen opereren omdat haar eiwitwaarden massa’s gezakt waren.

Een uur later kreeg ik opnieuw telefoon dat we direct moesten gaan , dat het bloed spuitte uit haar achterste en dat ze waarschijnlijk de nacht niet ging halen.

Dit ging gepaard met heftige emoties waarvan we beiden niet wisten dat we ze bezaten, ons troetelkind ( dier) zou sterven en dat konden we niet aan.

Maar ik kreeg heel de nacht geen telefoon en met een bang hartje belde ik dan gisteren morgen en hoorde dat Misty zat te kwispelen in haar hokje, het bloeden was voorbij en ik mocht haar gaan voederen.

De dierenarts dacht dat de organische massa die ze gezien had in de maag misschien de bloedophoping was. 

Het was een ramp voor MIsty om daar in dat hokje opgesloten te zitten, ze had heel veel stress en jankte enorm om met ons mee te mogen naar huis. Heel pijnlijk, maar anderzijds heel blij dat ze er nog was.

Deze morgen mocht ik haar halen. Ze kreeg haar laatste medicatie via haar baxter en nog een inspuiting . Ik moest haar thuis aan het eten zien te krijgen. Ik kookte een heerlijk maaltje voor haar, maar o wee, het lag er zo weer uit! Ramp o ramp, een hoop slijm en bloed, en haar brokjes vlees. 

Terug gebeld naar dierenarts. Ze zei dat het zou kunnen dat er toch nog iets anders in die maag zit en dat ze toch nog moet opereren. En eerlijk, ik vrees het ook. 

Het beestje ligt nu te slaen, krijgt af en toe wat zenuwtrekken, waarvan ik niet kan inschatten of het dromen zijn of spasmen. 

Morgen moet ik terug om 14 uur, en ik ga erop staan dat er nog een foto moet gemaakt worden, anders ga ik nooit gerust zijn en nooit weten of we er wel goed aan doen haar te voederen.

Ons Misty is dus thuis maar zeker nog niet genezen. We zijn er allemaal kapot van dat het beestje zo moet lijden. We hadden ze willen wassen, want het klinkt niet mooi, maar ze stinkt uren in de wind naar geronnen bloed, maar ik wil haar geen extra stress bezorgen door haar nu tegen haar wil te wassen, want water is haar grootste vijand. We verdragen het, en vanavond ga ik haar toch een beetje proberen wassen met een washandje. 

Ze heeft zichzelf ook gekrabd aan neus, waardoor er wat plukjes haar weg zijn. Maar dat komt wel terug goed denk ik. 

Ik wijk niet van haar zijde, al doe ik geen zak in huis, me uitzondering van eten maken. Ik wil haar constant in de gaten houden als ze niet opnieuw in shock gaat. Maar ze heeft duidelijk veel slaap in te halen. Er brandt al drie dagen een kaars, ja , een mens zou alles doen, en ik durf haar nog steeds niet uit te blazen. Had ze even uitgeblazen en toen begon ze terug over te geven en bijgeloof of niet ik heb de kaars weer verder laten branden al loopt ze nu op haar einde. Duimen dus maar! DSCI2335DSCI2060

Advertenties

10 gedachtes over “Bang hart om Misty

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s