Maandelijks archief: augustus 2014

Koppetje vol!

De laatste tijd loop ik nogal met een vol hoofd. Duizenden gedachten schieten door mijn hoofd, en tegen de late namiddag ben ik rad op van het nadenken alleen. Uw hoofd niet kunnen stilzetten zorgt voor intense vermoeidheid. 

Maar ik ben met veel te veel dingen tegelijk bezig. Volgend weekend gaan we er op uit met de kids, dus ben ik alles aan het regelen, alles aan het opstapelen wat mee moet. En ongelooflijk wat mee moet voor een luttele drie dagjes met zijn zes en met een hond. Ik ben niet van plan om daar elke voormiddag tijd te verliezen met boodschappen doen en wil alles graag mee hebben en ook simpel houden, maar toch ook een beetje feestelijk, in de zin van gezellig tafelen in de plaats van snel ons eten naar binnen spelen. Een aperitiefje, een glaasje wijn…. 

Dan is er nog de voorbereiding voor mijn zoon die we binnen drie weken gaan ophalen in London. Jeetje maar drie weken meer, dat komt er nu wel snel aan. 

En dan is er onze gang dat we aan het opdoen zijn. De ene keer wil ik behangen, de andere keer, toch liever schilderen. Deuren in het wit of in de kleuren van de muren??

De ideeën schieten voor mijn hoofd. Modern of koloniale stijl?? Mijn meubeltjes een nieuwe look geven of nieuwe meubeltjes. Ik bruis van de ideeën en wil het allemaal tegelijk, maar dat kan uiteindelijk niet. Dan mijn idee om een  lang , smal  horizontaal schilderij te kopen ,kleurrijk omdat het op een donkere muur moet. Of ga ik toch zelf iets maken??? Een modern geklieder, zonder boodschap, zonder inhoud, alleen kleuren door elkaar?? Of een schilderij in zentangle techniek, waar ik dan wel weken aan bezig zal zijn. Het liefst sleepte ik nu al een plank uit Wim zijn kot en begon er prompt aan. Maar dan bedacht ik me dat ik beter met het beetje energie dat ik heb toch een chambrang, ( deurkast dacht ik).zou afschuren. En dan is daar ineens de zon en bedenk dan toch om eerst een toerke met ons Misty te gaan wandelen. Ik begin aan verschillende dingen tegelijk . Gelukkig is er Wim, handige Harry van dienst en de nuchterheid zelve, die me van tijd uit te lucht plukt als ik te hard ga zweven. Vliegende gedachten, noemen ze dat. 

Ik wil te veel dingen tegelijk. Ik wil zoveel , dat ik bang ben dat ik mezelf aan t voorbij lopen ben en dan weer als een pudding in elkaar zal zakken, als de gedachtenstorm voorbij zal zijn. Dat ik ook ADHD heb, doet daar geen goed aan, en ben dan nog hooggevoelig ook!

Dat is nog zoiets, ik trek me de laatste tijd al het leed van de wereld aan, alsof het als een laken over me heen wordt gesmeten. Facebook vol, met hondenleed, ( wat ik vlug wegzap) mensenleed, zielige kindjes uit Israël, Ik zap die filmpjes en beelden allemaal weg. Niet dat ik er blind voor ben, maar net om mezelf te beschermen. Moest ik dat allemaal opnemen, zou ik gewoon niet meer durven gelukkig zijn. Niet meer durven een lekkere dikke boterham te eten, en me schuldig voelen, omdat ik een warm huis heb waar ik ten alle tijde terecht kan. Ik voel me als een opgejaagd dier, dat tegen de avond sneuvelt . Opgejaagd en tevens doodmoe. Maar gelukkig is er tussen al die dwaze hersenspinsels toch al één en ander afgwerkt, enfin, schilderklaar gemaakt. Ik doe daar wel mijn tijd over, omdat ik nu eenmaal niet lang aan een stuk kan werken. En ik zie ineens dat ook de ramen buiten een schilderbeurt nodig hebben en dat de binnenkant van onze keukendeur zo smerig is en moet herschilderd worden. O wee, al dat werk, ik zie het precies allemaal tegelijk! Zucht. Ik wou dat ik “normaal” was! 

zentangleZentangle tekenen

 

Advertenties

The sad story about Karsten.

Sinds een paar maanden werkt mijn dochter A in een gloednieuwe hostel in de schaduw van de vooruit in Gent. Ze doet haar werk heel graag. Ze werkt aan de receptie, maar heeft ook een beurtrol om het ontbijt  en de bar voor haar rekening te nemen. 

Zo was er een viertal weken een jonge Noor, “Karsten” ingecheckt. Karsten was een heel intelligente jongen, met een uitzonderlijk pianotalent.. Zijn vader is een beroemde professor aan de universiteit  in Noorwegen en heeft al talrijke wetenschappelijke boeken geschreven.

Karsten was een aangename jongen, en op een dag vertelde hij aan dochter dat hij een bipolaire stoornis had. Ze kon het niet vatten want Karsten gedroeg zich heel normaal in het begin. 

Maar dag na dag begon hij zich raarder te gedragen en ze begon zich zorgen te maken. Maar hij betaalde elke dag correct , niets op aan te merken. Maar op een dag kwam hij toe in de hostel, in gescheurde kleren, had geen geld , geen papieren meer en wist zelf niet wat er gebeurt was, of deed alsof. Hij had gelukkig nog de creditkaart van zijn vader in zijn bezit.  Hij vroeg of hij voortaan hiermee kon betalen. Maar dochter en de andere meisjes kregen argwaan en A vroeg aan Karsten of ze een mail mocht sturen aan zijn vader. Geen probleem zei hij. 

Ze kreeg snel een mail terug dat het allemaal ok was. Dat ze maar met hem nieuwe kleren konden kopen en ze alles wat hij verbruikte in de hostel mocht betalen. 

De vader schreef in zijn email dat hij heel blij was dat hij op de hoogte was . Dat Karsten al maanden weg van huis was en het een opluchting was eindelijk te weten waar hij zat. Hij vroeg mijn dochter om er alles aan te doen om hem in de hostel te houden, want hij was in het verleden al eerder weggelopen uit London toen ze hem daar op het spoor waren. 

In september zou hij beginnen studeren aan de gerenommeerde St Andrews universiteit van Schotland, waar prins William en zijn Kate ook hun studies hadden gedaan.

Er werd tussen mijn dochter en de vader heftig over en weer gemaild voor de stand van zaken. Maar met Karsten ging het van kwaad naar erger en op een dag begon hij ook te stelen in de hostel. Gelukkig stond ook de manager van de hostel achter A, om Karsten niet zomaar de straat op te gooien. 

De papa had snel een vliegtuigticket geregeld . De meisjes moesten er voor zorgen dat Karsten vooral bleef en vroegen hem om een pianoconcert te geven op een avond, omdat hij zo geweldig was. Ze maakten affiche. Maar op die dag kwam de vader aan in de hostel. Hij was vol lof over zijn engeltjes van de hostel , waardoor hij eindelijk wist waar zijn zoon verbleef. 

Het doel was Karsten terug mee te nemen naar Noorwegen en de paperassen terug in orde te brengen. Een paar dagen kwam de mama van Karsten aan.  Karsten had echter geen zin om naar Noorwegen terug te keren en wilde zijn tocht door Europa verder zetten.

De ouders waren radeloos , verdrietig en bang, en huilden veel, het zal je kind maar wezen! 

Huilend smeekten de ouders aan het hostelpersoneel en de manager om de politie te bellen en hem te laten opnemen en er een psychiater bij te halen die moest oordelen of hij naar de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis moest. Eerst stond de manager er een beetje weigerachtig tegen, maar het was de laatste hoop van de ouders die zich geen raad meer wisten! Uiteindelijk heeft de manager de politie opgebeld en de situatie uitgelegd. De ouders waren er kapot van, dat het op die manier moest gaan.

Karsten werd opgenomen zoals verwacht was. De ouders waren heel blij, bleven logeren in de hostel, gingen hun zoon bezoeken. Er was weer hoop en ze genoten ondertussen van hun bezoek aan Gent en ze overlaadden de hostelmeisjes met complimentjes. En neen er komt geen ” en ze leefden nog lang en gelukkig ” aan mijn verhaal! 

Karsten is de maandag opgenomen en de zaterdag is hij uit het ziekenhuis weggelopen. Het was een gigantische klap voor zijn ouders. die er hopeloos moeten op toezien, hoe hun eigen zo getalenteerde zoon recht in zijn ongeluk loopt! Je zou dan toch door muren stampen van onmacht. De ouders zijn nog een vijftal dagen gebleven om alles af te handelen en zijn dan terug naar Noorwegen vertrokken.

Ik heb heel het verhaal dag na dag gevolgd en meegeleefd. En eerlijk, ik ben er nog steeds niet goed van dat het zo is afgelopen! Manische depressief of bipolaire stoornis, vreselijk ziekte! Er is de gepaste medicatie voor, maar die wou Karsten niet nemen, hij verkoos te leven in zijn manische wereld, te zweven en onrealistische dingen te doen, maar ooit zullen zijn vleugels smelten en het zal heel hard vallen zijn.

Arme Karsten arme ouders, k heb met alledrie zo veel te doen! Mijn hart voelt zwaar bij het schrijven van dit verhaal!

 

 

The-day!

Vandaag zit ik met een zwaar hoofd en een geradbraakt lijf te tokkelen. Tuurlijk wist ik vooraf hoe slopend zo’n dag kon zijn en ik kijk dan ook met heel veel plezier terug op gisteren!

Alles was perfect geregeld, we werden aan de kerk in Avelgem hartelijk ontvangen en geregistreerd. Vandaar moesten we naar de weide waar er gefilmd werd. Er stonden drie grote legertenten, die dienst deden als rust en eet-ruimte voor de figuranten , een tent voor de acteurs en een rekwisitentent. 

We kregen een ontbijt en om 9 uur startten de filmopnames. We werden uitgebreid gebriefd en het was grappig hoe sommige mensen zich verdrongen rond de acteurs of perse voor de camera liepen. 

Het was een drassige wei, maar voor de regisseur kon het blijkbaar niet drassig genoeg zijn en de brandweer spuitte er lustig op los, om de wei om te toveren tot een walhalla van klei en modder.

De regisseur was Gilles Coulier, die blijkbaar op zijn 28 ste al heel wat op zijn palmares had staan. De assistent regisseur, was Marcus, waarvan de achternaam me ontsnapt, die ook al eigen kweek gedaan heeft, De ridder en Het vonnis. Een man die zijn vak kent en waar het geweldig mee samenwerken was. Wij werden gevraagd, , te zwijgen, te roepen, aan te moedigen en in groepjes staan keuvelen met een half lauw alcholvrij biertje in de hand.

Smiddags kregen we een broodje, en er was koffie, cola en water voor iedereen. Met momenten goot het water, en mochten we een break nemen in de tent. De buienradar werd nauwkeurig in de gaten gehouden, er werd materiaal afgedekt, en telkens terug herbegonnen, zonder dat er iets van stress te merken viel.

De meeste figuranten waren echte die hards en vertelden fier, waar ze al allemaal “in beeld” geweest waren. Voor velen was het een echte passie. Wij stonden helemaal niet te drummen om in beeld te komen. Wij gingen gewoon op in de massa, maar dat kon mijn pret niet bederven. We stonden wat te keuvelen met Freddy Devadder, die na vier jaar nog altijd wist dat ik ooit qoq au vin voor hem had klaargemaakt en dat hij me daarvoor nog altijd dankbaar was! Zijn drank moest hij drinken in het geniep, want ook de acteurs mochten geen alcohol nuttigen, maar daar veegde Freddy zijn laars aan, en zijn koffie roken net als zijn adem naar sterke drank. Ach voor mij niet gelaten, maar hij heeft wel nood aan iemand die zijn grenzen op dat vlak bewaakt.

Er werd dus een hele dag gefilmd, voor 5 minuten televisie, een scene met een reuzevarken in papier maché die bevrucht moest worden met zaad, door stoere mannen die daarvoor de beek overmoesten, wat zeg ik , de beek doormoesten. Hilarisch, .Een hockeyteam nam dat voor zijn rekening, weinig glorie zullen ze er niet aan gehad hebben, want ze droegen een kap en slechts twee gegadigden mochten voor het laatste shot hun kap afnemen. David Galle die één van de acteurs was, die door een stand in vervangen werd en zelf dus niet door de Beirebeke moest, was zo fair van dat toch te doen! Gekke mensen, die acteurs, maar vooral prettig gestoord dan! 

Er werd gefilmd tot 20 uur en eerlijk ik had het toen wel een beetje gehad. . Met zware modderschoenen gingen we naar huis. Moe maar ongelooflijk voldaan. 

Vandaag is er heerlijk nagenieten met een zware kop, t zal van het lauwe alcoholvrije pintje geweest zijn. 

Bevergem

Ik moet en zal hier een kort volkliedje van buiten leren! Niet zomaar voor de grap. Maar wie herinnert zich nog dat ik me eens heb ingeschreven in een castingbureau voor figuranten. Juist ja 

Maar die mail is nooit doorgestuurd geraakt om de één of andere reden, maar Wim kreeg had zich ook ingeschreven en kreeg een mail terug. Eerlijk, ik was best een beetje jaloers, ja, ik had dat zo graag eens meegemaakt. Niet om in de belangstelling te staan, maar om eens te zien hoe het er aan toe gaat op een filmset.

Maar vandaag kreeg Wim een foontje met de vraag of hij het zag zitten om donderdag te gaan figureren. Hij vroeg er meteen bij of ik ook mee mocht, en ja, ik mocht mee, want ze zoeken publiek voor een volksfeest waar me moeten supporteren voor de stoerste man van Bevergem of zo. 

Het is een westvlaamse fictie die zal uitgezonden worden najaar 2015 op canvas. De locatie is in een wei, en we moeten zorgen dat we iets aan ons voeten hebben dat modderbestendig is. 

We mogen ook niet te sjiek gekleed zijn, ( wat mij ook al helemaal ligt! 😉 ) En we moeten nog twee tenues meebrengen voor het geval de styliste het niet goed vindt, wat we die dag aan hebben. . 

We mogen geen strepen dragen, geen bolletjes en het liefst geen wit. We gaan dus volledig opgaan in de grijze massa. 

De cast bestaat uit Freddy Devadder Han coucke, Sebastien Dewaele, Wannes Capelle, Maaike cafmeier en de rest ben ik eerlijk gewoon vergeten. Het moet een komische serie worden. Benieuwd wie de muziek voor de film zal maken. 

En voila, donderdag kan ons Chrissebie ook dat van haar Bucketlist gaan schrappen . Ik hoop alleen maar dat ze me er niet gaan uitsmijten omdat ik met een stok loop, maar anderzijds, we zijn een deel van het volkspubliek en in ieder dorp woont wel iemand met een stok, dus……

Anders ga ik heel heftig protesteren hihi, .

Maar vermoeiend zal het wel zijn. We moeten er al zijn tegen 7.30 en het is gedaan om 19 u. Hopelijk regent het niet de hele dag! we zijn ook verzocht om een paraplu mee te brengen en regenkledij te voorzien. 

Ik hou jullie in elk geval op de hoogte hoe het gelopen is! 

Update over Misty

UIteindelijk is Misty vorige week donderdag toch nog geöpereerd geworden. We konden maar op 1 manier te weten komen wat er aan de hand was en dat was door haar eens van binnen te bekijken en er was nog altijd de vrees dat er iets in haar maag zat. 

Groot was de verbazing van de dierenarts dat er niets in de maag zat, maar dat haar maagwand aan de ene kant heel dik is, en dat door constante ontstekingen. Ze zat ontstoken van haar keel tot haar poep. Maag en darmen zaten vol dikke slijmvliezen waardoor ze geen voedsel meer opnam. 

Ochere het meisje heeft een vorm van IBD wat gelijkt op de ziekte van crohn. Ze moet levenslang op dieet en waarschijnlijk ook levenslang aan de medicatie. 

Vandaag zijn we dinsdag, ze eet en drinkt terug goed, zonder overgeven en zonder diarree. 

ZE heeft nog wat last van de draadjes in haar buik die haar waarschijnlijk heel hard belemmeren bij haar bewegingen. In ruige balspelletjes heeft ze nog geen zin. 

Binnen vijf dagen mogen de draadjes eruit en wordt de behandeling verder besproken. Maar we zijn wel dolblij dat ze er nog is. Ik ben deze week heel moe. Het ziek zijn van Misty en de bijhorende stress hebben me uitgeput, waardoor mijn bezigheden op een laag pitje staan en ik heel veel slaap nodig heb. Maar ook dat zal terug beter worden!

Bang hart om Misty

Het gaat niet goed, al heel de week niet! Ik had nog niet eens de kracht deze week om erover te bloggen. De facebookers zijn op de hoogte, maar hier deed ik mijn verhaal nog niet!

Het begon zondag. We kwamen van de zee bezoek aan mijn moeder. We waren toch een uur of 8 weggeweest en Misty was alleen gebleven. Ik had haar voorzien van speeltjes, had snoepjes verstopt in het gras, haar een versgekookt mergpijpje gegeven, zodat ze haar niet zou vervelen.

We openden de poort van de oprijlaan en verbaasden er ons over dat Misty niet enthousiast begon rond te lopen. Onze hyperhond was een lammetje geworden, waar duidelijk iets mee aan de hand was. Ik heb niet lang getalmd om de dierenarts op te bellen en we mochten direct gaan.

Volgens haar , een aanval van epilepsie omdat ze haar over iets had opgewonden. Ze kreeg een inspiting en ik kreeg pilletjes voor haar verdere behandeling.

Dezelfde avond merkten we dat ze buikpijn had gekregen, veel ging drinken om dan telkens uit te braken. Ik had ook een plasje bloedsmurrie in het gras gevonden, want ik volgde haar letterlijk op de voet met een zaklamp, zodat ik duidelijk kon informeren wat er aan de hand was.

Ik belde de dierenarts nog eens en ze vroeg of ze iets onverteerbaars zou kunnen gegeten hebben.

Wij dachten prompt aan een kussen in de zetel dat ze had aangevallen omdat ze zich waarschijnlijk verveelde.

S morgens was de toestand zo erg geworden dat ik om 7.30 s morgens de dierenarts opbelde.

Misty moest onmiddellijk aan het infuus. Er werd bloed afgenomen, en er zouden foto’s genomen worden. 

In de namiddag kreeg ik telefoon dat er een organische massa in haar maag zat en dat ze haar eerst wat stabieler gingen proberen te krijgen. 

Twee uur laten kreeg ik telefoon dat ze dringend gingen opereren omdat haar eiwitwaarden massa’s gezakt waren.

Een uur later kreeg ik opnieuw telefoon dat we direct moesten gaan , dat het bloed spuitte uit haar achterste en dat ze waarschijnlijk de nacht niet ging halen.

Dit ging gepaard met heftige emoties waarvan we beiden niet wisten dat we ze bezaten, ons troetelkind ( dier) zou sterven en dat konden we niet aan.

Maar ik kreeg heel de nacht geen telefoon en met een bang hartje belde ik dan gisteren morgen en hoorde dat Misty zat te kwispelen in haar hokje, het bloeden was voorbij en ik mocht haar gaan voederen.

De dierenarts dacht dat de organische massa die ze gezien had in de maag misschien de bloedophoping was. 

Het was een ramp voor MIsty om daar in dat hokje opgesloten te zitten, ze had heel veel stress en jankte enorm om met ons mee te mogen naar huis. Heel pijnlijk, maar anderzijds heel blij dat ze er nog was.

Deze morgen mocht ik haar halen. Ze kreeg haar laatste medicatie via haar baxter en nog een inspuiting . Ik moest haar thuis aan het eten zien te krijgen. Ik kookte een heerlijk maaltje voor haar, maar o wee, het lag er zo weer uit! Ramp o ramp, een hoop slijm en bloed, en haar brokjes vlees. 

Terug gebeld naar dierenarts. Ze zei dat het zou kunnen dat er toch nog iets anders in die maag zit en dat ze toch nog moet opereren. En eerlijk, ik vrees het ook. 

Het beestje ligt nu te slaen, krijgt af en toe wat zenuwtrekken, waarvan ik niet kan inschatten of het dromen zijn of spasmen. 

Morgen moet ik terug om 14 uur, en ik ga erop staan dat er nog een foto moet gemaakt worden, anders ga ik nooit gerust zijn en nooit weten of we er wel goed aan doen haar te voederen.

Ons Misty is dus thuis maar zeker nog niet genezen. We zijn er allemaal kapot van dat het beestje zo moet lijden. We hadden ze willen wassen, want het klinkt niet mooi, maar ze stinkt uren in de wind naar geronnen bloed, maar ik wil haar geen extra stress bezorgen door haar nu tegen haar wil te wassen, want water is haar grootste vijand. We verdragen het, en vanavond ga ik haar toch een beetje proberen wassen met een washandje. 

Ze heeft zichzelf ook gekrabd aan neus, waardoor er wat plukjes haar weg zijn. Maar dat komt wel terug goed denk ik. 

Ik wijk niet van haar zijde, al doe ik geen zak in huis, me uitzondering van eten maken. Ik wil haar constant in de gaten houden als ze niet opnieuw in shock gaat. Maar ze heeft duidelijk veel slaap in te halen. Er brandt al drie dagen een kaars, ja , een mens zou alles doen, en ik durf haar nog steeds niet uit te blazen. Had ze even uitgeblazen en toen begon ze terug over te geven en bijgeloof of niet ik heb de kaars weer verder laten branden al loopt ze nu op haar einde. Duimen dus maar! DSCI2335DSCI2060

Theater en zee en de egoisten!

Gisteren kon mijn mannetje me overtuigen om mee te gaan naar theater aan zee. Een gratis optreden op een hele leuke locatie in Oostende. 

Wim en ik namen een stoel mee, en plaatsten die achter een persoon in een rolstoel, met begeleidster, partner denk ik. Naast me stond een meneer in een invalidescooter met zijn vrouw op een stoel, naast hem. 

Toen Luc Devos zijn ballades zong, was er geen vuiltje aan de lucht. Zijn muziek zette niet aan tot dansen, maar eerder aan het meezingen, van zijn liedjes als Anja, Mia , enfin zijn bekendste liedjes.

De mensen in de rolstoel konden meegenieten van het optreden, want niemand belemmerde het zicht.

Toen de groep il Circo opkwam, ontplofte het publiek op de zuiderse , swingende tonen, , waardoor je stante pede met een vakantiegevoel zat. 

Het losbarsten van het dansende publiek zorgde ervoor dat de ene mens in de rolstoel na tien minuten vertrok, omdat die niets meer kon zien. En ik zag ook naast me hoe de mens in zijn scooter gefrustreerd raakte en al een paar keer mensen had aangemaand om uit zijn gezichtsveld te zijn. 

Daar stond ik gelukkig te wezen met mijn stok en het feit dat ik toch kon rechtstaan om te kijken en mee te genieten van het optreden.

Maar ik had medelijden met de meneer en ik kreeg daar een slecht gevoel van. Ik werd kregelig en wou eigenlijk zelf de mensen aanmanen uit de weg te gaan, zodat de man ook kon meegenieten. Maar het publiek gooide alle remmen los bij de opzwepende nummers. Mijn gevoel was zo dubbel, ik genoot van het gebeuren en voelde me anderzijds heel slecht omdat ik medelijden had met de man in zijn scooter. 

Ik moest me bedwingen om me er niet mee te bemoeien , omdat ik ten eerste niet kon inschappen of die man het als hulp zou zien of eerder aan gemoei van mijn mijne kant. 

Maar zijn vrouw was mee, en ik vond eigenlijk dat zij moest opkomen voor haar man. Was zij er niet geweest, dan had ik zeker ingegrepen. Dichter gaan staan was voor de man geen optie meer, omdat hij het harde geluid dan niet kon verdragen, ik had hem daar teken over zien doen ij zijn vrouw. Uiteindelijk is de mens kwaad weggereden en tien seconden later was zijn plek ingepakt door de dansende menigte. Mijn hart bloedde. Ik dacht ook aan mezelf die me nu nog kon beredderen met een stoel, om eerst te zitten en daarna op de steunen . Ik kon een beetje op en neer meewippen zonder mijn voeten op de heffen , maar dansen, neen, dat zit er niet meer in, tot niet gisteren waar ik al heel de dag geradbraakt was. 

Op die plaats was ook geen plaats voorzien voor mindervaliden, wat ik heel jammer vond. Misschien dat ik toch maar eens de organisatie aan zal spreken door een mailtje te sturen. 

Ik wil hierbij ook alle mensen die wat minder te been zijn , aansporen om toch dingen te blijven doen die je leuk vindt en ook om voor jezelf op te komen en je rechten af te dwingen. Was ik de man geweest, ik had me zeker niet laten wegjagen en was vlak voor de dansende menigte gaan staan met mijn scooter. Maar daar moet je dan mentaal ook sterk in je schoenen voor staan.

Mindervalide mensen zijn al gestraft en worden dan ook nog eens publiekelijk door de meute volk afgeslacht. Zonde toch!