Maandelijks archief: juni 2014

Gouden tenen.

Voila si, ik heb mijn tenen in t goud gezet, allee, met gouden nagellak. En dat is enige wat ik aanheb van wat je enigzins make up kan noemen. In mijn valies steekt alleen zonnecrème, heel veel aftersun en  bodymelk. Alleen het broodnodige. Geen juwelen, geen opgeklede kleren. Normaal neem ik graag avondkledij mij, iets formelere kledij als we naar een deftig restaurant gaan, of er een speciale thema-avond is in het hotel.

Maar nu hebben we kamer en ontbijt alleen. En de meeste maaltijden gaan we nemen buiten het hotel. Ik heb tripadvisor platgesurfd, wat betreft, restaurants in de buurt en ik kreeg ook nutige tips, links en rechts.

Mijn tablet heb ik wel mee, maar het is nog maar de vraag of ik de tijd zal vinden om hier een verslag op te zetten.Maar k zal mijn best doen; Een berichtje op Fb of Twitter ga ik wel af en toe plaatsen. Dat gaat veel sneller dan een hele blog schrijven op die kleine toetskes. Een toetsenbordje heb ik nog niet voor mijn tablet, vanwege centjes sparen om daar op te doen. 

ik wou hier eigenlijk nog een fotoke opzetten, van onze valiezen, maar fototoestel zit al veilig weg, Maar ik ben overtuigd dat iedereen onder jullie al wel een stel valiezen heeft gezien, nietwaar.

De meteo ziet er iets beter uit dan in het begin van de week. En de regen die er valt is miniem; Maar misschien moeten wel de blauwe hemels missen. Maar een mens kan niet alles willen, nietwaar. We gaan daar niet om sakkeren, want uiteindelijk gaan we niet om te zonnebaden, maar om het land te proeven, te voelen, te ervaren. 

Het wordt dus geen voetbal kijken voor mijn ventje, want we moeten hier rond 17.30 vertrekken en ik heb er geen idee van als er in Zaventem grote schermen zullen staan opgesteld, ik vrees er een beetje voor. Maar hij zal het wel horen van de een of de andere die hem bij elk doelpunt een sms zal sturen; 

Voila si, tot over een dag of 9 ! Ik hoop dat jullie ondertussen hier in Belgie kunnen genieten van zomers weer! 

x

Dancing in the rain!

Zondag vertrekken we naar Phuket! En warm zal het er zeker zijn! Maar het is het regenseizoen, en ik dacht, dat gaat wel meevallen! Tot ik me straks een hoedje schrok toen ik op deze site ging piepen!.

Nog meer weersites bekeken en ik zie niets dan regen voor de volgende tien dagen. Maar ik heb voor elk een plastieken cape van de zeeman gekocht! Daarmee gaan het doen. Want ik heb eerder in tropische regens gezeten en meestal regent het heel hevig, maar is het dan voor de rest van de dag gedaan! Laten we vooral dat laatste hopen, of ik kom als een waterkieken terug! Beetje zonde om daar zo ver voor te vliegen, waterkiekens zijn we al in Belgie!

Maar kijk, het zal zijn wat het zal zijn! En ik heb al gezorgd voor alternatieven, dingen die we kunnen doen in de regen. Maar ok, ik zou toch heel graag de boottocht doen naar Het james bond eiland of naar de Phiphi eilanden, ben er nog niet uit wat we gaan kiezen!

Gelukkig hebben we nog niets geboekt van uitstappen. En misschien valt het allemaal nog wel mee. We zijn ook nog naar Turkije geweest, dat er s avonds een goeie plensbui met een paar donderslagen waren. 

In elk geval kunnen we eens een dansje in de regen wagen, ze kennen ons daar toch niet!  Ik wil al heel mijn leven al eens goed in de plassen springen! Wel ik denk dat op zijn minst deze wens uit zal komen! 

Help, ik zie soms blauwe kabouters!

Mijh fibrofog speelt me heel erg parten. Fibro zorgt niet alleen voor spierpijn, maar ook voor felle concentratiestoornissen en wat daar allemaal bij komt kijken. Ik heb dan nog adhd ook en ik heb een heel hoog “verstrooide-professor-gehalte “, allee, die professor wat minder natuurlijk 😉

En ik vind het niet meer leuk, hoewel ik soms grappige dingen zie of lees. Zoals deze week, Wim draaide een straatje in met de wagen en het leek even ( heel even maar) alsof er een blauwe kabouter in de hoek van die tuin stond. Tot we naderden en ik zag dat de kabouter eigenlijk planten waren; Ik schoot in de lach, vertelde dit aan Wim. Maar bij nader inzien was dat eigenlijk niet grappig. Ok, je kan af en toe iets verkeerds zien, maar die dingen overkomen me dagelijks. Ik lees reclameborden verkeerd, de gekste dingen eerst. Zo las ik ” De mafkees, iplv Maesekes, , misschien omdat er ook drie e’s inzitten. Ook rekenen lukt me alsmaar moeilijker. Ook het vinden van de juiste woordkeuze, en dan sta ik daar dan belachelijk in alle bochten te wringen om iets uitgelegd te krijgen omdat ik het juiste woord niet vind. Rilatine hielp me vroeger, maar sinds ik massa’s andere rommel van medicatie neem, kan ik dat niet nemen. Maandag naar de psy, daar ga ik eens vragen als ik ze nog allemaal op een rij he, t wordt bang afwachten, haha ! 😉 

 

Update Pebbles

Ondertussen hebben we de uitslag. Pebbles heeft een ferme pancreasontsteking.Ze kreeg 

gisteren 2 spuiten,eentje met cortisone en eentje met antibiotica. Ik hoop datdit snel aanslaat.

En ze moet voor de rest van haar leven vetarm eten; Gedaan met die zakjes waar ze zo naar snakt.Mevrouwtje krijgt nu gekookte vis en gekookte kip en speciale korrels die ze niet lust, die ik dan meng met korrels die ze wel lust. En zo zou het goed moeten komen.

We leven op hoop, maar ze is in elk geval terug speels, dat is dus al een goed teken! Dikke smile hier! Bedankt voor jullie steun!

Pebbles

 

 

Image Kleine lieverd 

Het was al een tijdje dat je vermagerd was, maar dan dachten we dat je je dikke winterjasje aan t verliezen was en dat je daardoor ineens zo dunnekes was. maar je was speels, en we dachten dat je wel nooit de vetsten zou zijn. Ik twijfelde of ik wel of niet naar de dierenarts moest. Ontwormde je nog een keertje , omdat ik dacht, dat dit misschien de oorzaak was. Ook uw voeding werd veranderd , omdat ik dacht dat het daar aan lag. 

Maar gisterenmorgen was de maat vol , ik zag hoe je moest braken na je eten. Belde de dierenarts en mocht onmiddellijk vertrekken. Je was maar slapjes en je had zo’n flauw miauwke. 

Daar werden je mooie maantjes wat afgeschoren in je hals en werd er bloed getrokken. Ik knijpte mijn oogjes dicht, ik vond het allemaal te zielig om naar te kijken. 

Tegen de avond mocht ik bellen voor de uitslag. Met een bang hartje toeste ik het nummer, en toen vertelde de dierenarts dat het geen goed nieuws was. Je nierwaarden zijn verhoogd, maar het ergste is je pancreaswaarden, die op hol slaan! Ik mocht nog langs gaan op spulletjes voor in de kattenbak , zodat ik je pipi kon opnemen met een pipet. Tegen de morgen was me dat gelukt. Maar die kaka was een andere zaak. Je wou niet op die korreltjes . En toen betrapte ik jou , je was de kamerplant haast aan het uitgraven.

Je wist niet waar je het had. Je kreeg je normale eten niet, mocht niet buiten. Ook niet in de plant. En uiteindelijk hebben we het met gewone kattekorrels opgelost, en kon je eindelijk je putteke scharten. 

En nu is het wachten op de uitslag daarvan. Gisteren kon ik niet getroost worden, ik zat maar te googelen wat er met een pancreas allemaal mis kon gaan. En ik sliep heel slecht. IK hoop maar dat het geen kanker is en dat je kan beholpen worden met dieetvoeding. Hoewel het ook niet leuk zal zijn, als je zo zit te snakken achter je normale pottekesvoer. Arme Pebbles. We duimen heel hard voor jou, kleine lieveling; We zien u zo graag!

 

 

 

Druk.

Ja, niet te geloven hé, niet uit werken gaan en het toch zo druk hebben, hoe kan dat nu?

Wel het pinksterweekendje was er een eentje van feestjes! Zaterdagavond gaf een kranige tante van 90 een verjaardagsfeest. Heel lekker gegeten en ons heel goed geamuseerd! Fijn dat we erbij waren.

Zondag met een collega van Wim en zijn vrouw die ondertussen goeie vrienden van ons zijn, naar Blankenberge gespoord met de trein. het leek wel een invasie van volk telkens er een extra trein toekwam; Mannekes, al dat volk. 

Gelukkig hadden wij ons plaatsje gereserveerd in de griffioen, en hebben er heel lekkere zeevruchten gegeten. Alles was kraakvers en de chef had een lekkere fles witte Macon voor ons uitgekozen, , lekker lekker. En de tijd vliegt als een mens nooit stil valt met babbelen, en met eten ook uiteraard. Zo’n schotel is eigenlijk ideaal als knabbel en babbel schotel! 

Het was al goed over 14 uur toen we het restaurant verlieten en J en ik genoten van de winkels, een beetje ladystalk, kijken naar de sjakossen, , typisch vrouwen dus! 😉

De mannen wachten als onze trouwe ridders buiten, en raakten ook niet uit verteld! Er was tijd voor een kop koffie en op den dijk maakten we nog tijd om een grote sangria te drinken, ok, toegeven, de sangria was duur, maar hij was lekker en goedgevuld en niet met een halve kilo ijs erin , oef gelukkig maar. 

Daarna was het alweer tijd om onze trein terug naar huis te nemen. En ik was toch wel bekaf als ik thuis kwam.Maar had er ontzettend van genoten! 

Gisteren stond er een verjaardagsfeestje op het programma van mijn schoonzusje, die voor ons lekkere hapjes had voorzien, een vrolijk versierde feesttafel, veel cava en een gezellige barbecue, met aangepaste wijn, en een nagerechtje en koffie. O ja en ook nog een puzzel met een foto van de jarige , en het werd puzzelen om ter eerst , best nog een gezellige bezigheid! Er hing serieus wat compitiedrang in de lucht! 

Duidelijk een leuk weekend, waarbij ik , zomaar huppekee een kilo was bijgekomen.

En vandaag hou ik me bezig met het maken van een leuke bekleding voor het broodmandje dat ik verleden week gevlochten heb. En zonder naaimachine ben ik daar wel een tijdje mee bezig! En mannen, met het bloglezen ben ik eindeloos achter, ik weet niet wanneer ik het nog ga bijbenen. Volgende week staan er nog veel afspraken op de planning, ik hoop toch nog wat uit te kunnen rusten vooraleer we op reis vertrekken. 

 

Mijn eerste droom;

Mijn eerste droom was een specialleke, lang voor ik droomde van een dierenasiel te openen, voor alle gestrande diertjes die ik wou helpen. Lang voor ik een eigen restaurant wou beginnen;

Nu mogen jullie allemaal goed in de lach schieten, want ons Chrissebie wilde “non” worden! Niet zo maar een non hoor, maar een speciale! Eentje die naar Afrika mocht om de arme kindertjes te helpen. Hoe vaak heeft mijn moeder niet gezegd, toen ik mijn vlees niet wou opeten en zij dan streng zei , dat ” de arme zwartjes in Afrika geen eten hadden en blij zouden zijn met mijn stukske vlees! ew. Ik was dan ook niet op mijn mondje gevallen, en antwoordde steevast, dat ze het vlees voor mijn part gewoon mocht opsturen naar Afrika. Ik lustte helemaal geen cotelet waar je eeuwig op kon blijven sabbelen, tot ik kotsneigingen kreeg.

Ik was toen een jongedame in de tweede kleuterklas. En er stond daar iets waar ik geweldig zot van was en vol bewondering naar keek , en dat had die droom aangewakkerd. Het was een soort zandbak op tafelhoogte en daar stonden poppetjes in, Nonnekes, kleine zwarte Popjes en hutjes. MIjn fantasie sloeg daar helemaal op hol van! Wist ik veel dat nonnen celibatair moesten leven en dan nog , welk kinderhoofdje van 4 jaar wist toen al wat sex , het woordje stond nog niet eens in mijn woordenschat, hoewel ik best heel mondig voor mijn leeftijd was, ja, ik was een adherke , maar dan was dat woord ook nog niet uitgevonden.en werd ik bestemd als “halve jongen”, noem het gerust drie-vierde-jongen!

Afbeelding

Zie me daar staan, k had blijkbaar mijn nonnenkapje al op! En ik was daar waarschijnlijk al aan het denken, “kon ik dat nu maar delen met de …….. Ja, ik was toen al een geverke die graag deelde en graag andere mensen plezier wou doen. Ik wou ook nooit Prinses of koningin spelen, ik was altijd de “dienaar”, En ik ben dat eigenlijk altijd wel een beetje gebleven. Alleen de droom als “non” is overgewaaid .Hoewel Ik als jong meisje dan graag vrijwilligerswerk had willen doen in Haiti, maar dat werd dan ook weer snel van tafel geveegd. Na school moest ik zo snel mogelijk werken, om de kost te verdienen, ( het geld moest afgegeven worden). Ja en toen spaarden de ouders nog om een trouwfeest te organiseren, waar wij zelf geen fluit van hadden in te brengen. De ouders stalen de show en nodigden hun vrienden uit. Wij stonden erbij en keken erna!

Gelukkig hebben wij anno 2007 ons beider tweede huwelijk heel anders georganiseerd naar ons eigen idee. Maar ik ben nog steeds niet echt in Afrika geweest, met uitzondering, van Egypte, Marokko, Tunesie. Maar Tanzania of Namibië staan zeker nog op mijn bucketlist. Ik ga echt tijd (en geld ) te kort komen in mijn leven.

 

Afbeelding

En zo zijn we dus getrouwd, op het eiland van mijn dromen, met de prins van mijn dromen. En dat was uiteindelijk de mooiste droom die is uitgekomen! Never stop dreaming blijft mijn leuze.

.

 

Mijn eerste lief!

Hebben we niet allemaal een eerste lief gehad? De eerste verliefdheid ( op mijn kinderverliefdheid op Heintje na ) blijft een mens zich toch voor eeuwig en altijd herinneren.  De eerste kus , en ik herinner me nog goed het gedacht dat ik dat misschien nooit zou kunnen! Maar het lukt ondertussen toch wel aardig hoor!

Ik noem hem mijn eerste lief, maar eigenlijk waren we niet eens elkaars lief! Ik was verliefd op hem terwijl hij iemand anders had! Ja, ik viel blijkbaar altijd op de verkeerde mannen zeker!

Het was de beste vriend van mijn broer en kwam vaak bij ons over de vloer. Ik was 15.5.jaar terwijl hij 18 was, al een hele vent eigenlijk , vergeleken met mij een schoolmeisje die wel een piepklein behaatje droeg maar eigenlijk niet eens echte borsten had! Hij reed met een brommer, een heuse brommer waar je een helm voor nodig had! Ja indertijd moest je op een lichte brommer geen helm dragen. Dus was het keistoer als je een helm nodig hebt.

Ik was eigenlijk een puberende speelvogel, die heel erg graag plaagde , op de trein en graag geplaagd werd. Het was een zogezegde vete tussen de gasten van de Groene poorte en die van Spermalie waar ik zat. Indertijd waren die scholen nog niet gemengd. Dat werd dan boekentassen uitgieten, elkaar over de banken tussen de jongens smijten. Ja daar deed het beschaamde Chrissebietje graag aan mee.

Maar ik mocht dan nog maar een puberke zijn, ik was “echt verliefd” ! Ik schreef ellenlange epistels in mijn dagboek over mijn droomjongen, die zo grappig liep. Ja, ik heb al altijd de nood gehad om mijn levenservaringen op te schrijven, lang voor Bloggen bestond.

Aja, voor ik het vergeet! Waarom ik nu precies, vandaag over mijn eerste lief blog, is omdat ik hem gisteren heb teruggezien, toevallig, toen we op een terraske zaten in zijn hometown! Hij had ons ineens in het vizier en is een praatje met ons komen maken. Hij kende mijn moeder ook nog, want uiteindelijk was hij indertijd kind aan huis!  Het was een fijne babbel en neen er waren geen vlindertjes, ! Ik vond het wel grappig dat deze man van middelbare leeftijd , de jongen was die vroeger een jeans en een parka droeg , grappig liep en mijn tienerhoofdje op hol deed slaan.

Maar hij zal wel even verrast zijn geweest, een dikke taart te zien, in plaats van de dunne sprinkhaan zonder borsten die hij kende uit zijn jeugd.

Ik deed er alles aan om te mogen werken in de feestzaal waar hij werkte, om in zijn buurt te zijn, en ik denk dat ik hem zelf liefdesbrieven schreef en via mijn broer liet overhandigen! Je kent dat wel, hé, tienerkes durven dat niet zelf!

En op een keer kon mijn vader me niet komen afhalen na het werk, en mocht ik mee naar zijn huis om te slapen. Ik mocht met hem op de brommer achteraan en ik vond het leuk dat ik dan een excuus had om hem eens goed vast te pakken!

En toen ik in de zetel lag om te slapen, kwam hij praten over de brief, vlam heel mijn kop werd rood, gelukkig was het duister. En dan kwam er de eerste kus, en dat zette mijn verliefdheid nog meer in vuur en vlam.

Later hebben we nog een paar keer gekust, maar ik weet niet meer precies waar en hoe!

Er werd mij nooit een relatie beloofd, hoewel ik daar wel op hoopte indertijd. Want als ik verliefd was, ja dan was ik dat ook heel heftig, ik was toen al een emo-mensje.

Maar het lot heeft anders beslist! Want op de dag van hun laatstejaars-bal, zat hij aan de kassa met zijn “echte “lief, en dan is mijn hart voor het eerst heel hard gebroken. En ik heb daar het eerste stuk in mijn kraag gedronken, zot hé, nog niet eens 16. Schamelijk gewoon!

Meer dan een jaar heb ik getreurd , liefdesverdriet gehad, en had ik geen interesse meer in jongens. Maar uiteindelijk zijn mettertijd alle wonden geheeld, en ben ik groot geworden, kreeg echte borsten, en ben nog heel veel keren verliefd geworden! Eind goed , al goed!