Maandelijks archief: april 2014

Fotosessie

Gisteren was er een snelcursus fotograferen in het koekoeksnest waar ik soms nog naartoe ga. Voor wie het niet weet, is het koekoeksnest een soort dienstencentrum waar je bezigheidstherapy kan volgen. En af en toe kan je er leuke workshops volgen.

Sinds ik een multifocale bril draag was ik ervan overtuigd dat ik geen foto’s meer kan nemen. En ook vanwege het niet stil kunnen houden van mijn handen. Verleden jaar kochten wij een  toestel waar toch al een redelijk lensje opzit. Neen het is geen grote canon met een joekel van een telelens ( jammer ) . En eerlijk, ik ken er drie vierden van de knoppekes niet en meestal wordt mijn mannetje dan ook als fotograaf gebombardeerd. Maar dan sta ik vaak te commanderen dat het geen naam heeft! Want ik zie wel hoe je een leuke foto kan maken, en denk dat ik zelf niet kan. 

Wel gisteren leerden we met een paar kleine tips leuke foto’s maken en ons Chrissebietje ging met heel veel enthousiasme aan de slag.

De opdracht was om ons doelwit opzij te zetten, er alleen een stuk van te fotograferen, een natuurlijk kader rond de foto realiseren . En fotograferen van boven naar beneden en van beneden naar boven. Maar dat laatste moet je doen in de kikkerstand, en laat de kikkerstand nu niet bepaald mijn beste pose zijn. 

Ik werd helemaal happy van het nemen van foto’s en wil er hier graag een paar delen. Voor een allereerste sessie na een uurke theorie vind ik ze helemaal niet slecht. En ik ben gemotiveerd om al eens vaker aan de slag te gaan met mijn fototoestel in plaats van het toestel in Wim zijn handen te duwen. Ik heb alleen een beetje meer zelfvertrouwen nodig! 

Afbeelding

De van boven naar beneden-foto

Afbeelding

Nog een van foto uit “vogelzicht”

Afbeelding

de detailfoto

Afbeelding

Afbeelding

 

Afbeelding

De kader vind ik het minst geslaagd, maar kom, ik wou een voorbeeld geven van een foto met een natuurlijk kader errond.

De tweede sessie kan ik helaas niet bijwonen, maar de derde sessie is portretfotograferen in een studio en daar kijk ik geweldig naar uit! 

 

 

Advertenties

Superweekend.

Ik zit hier uitgeteld in mijn bekende hoekje nog wat te tokkelen. ik ben moe van het voorbije weekend. Voor wie het niet weet, ik organiseer lotgenotencontacten voor mensen die te kampen krijgen met de chronische ziekte die mij ook te beurt is gevallen. Om de twee jaar worden al de contactpersonen uitgenodigd voor een vormingsweekend. 2 nachten in het M hotel in Genk, 4 workshops en voor de rest lekker chillen, lekker eten, alles erop en eraan inbegrepen, tot de drank in de bar toe. Maar daar hebben wij geen schandelijk misbruik van gemaakt want ik wou tijdens dat weekend geen twee kilo bijkomen. 

Ik was heel erg blij met onze mooie gerenoveerde kamer met een inloopdouche , waar ik heerlijk onder de regendouche kon. Ik moest me nog net inhouden om de regendans niet te gaan doen!

Afbeelding

Een zalig bed, waar ik me de prinses op de zeven matrassen waande, al waren het er maar 3.

Afbeelding

Maar het meest heerlijke was eigenlijk om al de mensen te leren kennen, die ook ergens in een gat in Vlaanderen een praatgroep organiseren. 

Mijn voorstelling aan de groep was een ware ramp, ik stond daar maar wat aan te modderen, terwijl Wim net ervoor mij met zijn speach mij zo’n mooie liefdesverklaring had gedaan waar ik waarlijks tranen in mijn ogen van kreeg. Wat kan mijne grote stoere vent toch een klein hartje hebben. 

En het allerleukste moment van het weekend was wel onze workshop met als naam, “coachen onder beweging”. Een frele dame, waar je bijna het auro rond haar hoofd kon zien glimmen kwam haar voorstellen, met een veel te zachte stem, waardoor ik vaak wablief moest zeggen. Ze leek wel een goeroe die ons het licht ging doen zien; We moesten danspasjes doen, elkaar in de ogen kijken, contact maken met ons hart, contact met de aarde, onze borstkas volledig openzetten, Maar weinig van de groep konden hun lach niet inhouden en het werd een hilarisch spektakel waar vooral de mannen de show steelden en zich heel hartstochtelijk op de dansvloer bewogen alsof hun leven er van af hing, maar eigenlijk waren ze ferm de draak aan het steken met heel het concept! Wim die op feestjes nooit danst voelde zich blijkbaar verheven, ik denk dat hij het licht zag of zoiets! Hij bewoog zich met het bekende handje van Rudy uit Marsman en de beroemde wave van Pocahontas en de snel knipperde oogjes die dan weer eigen zijn aan de Wim zelve.  Ik moet bekennen ik heb al jaren niet meer zo gelachen . We zijn er niet achter gekomen als de jonge freule ons hyperactief gedoe leuk vond, want onze danspasjes werden abrupt afgebroken toen er een dame uit de groep zich onwel viel en flauw viel. Uit respect voor de dame werd de sessie stopgezet; Maar tegen dan denk ik dat wel allemaal licht gaven als glimwormpjes.

Vandaag werd er vergaderd en kon ik mijn grieven kwijt over hoe mijn groep momenteel draait. ik kreeg heel veel nuttige tips om het anders aan te pakken . Een nieuwe start te nemen , nog niet eens zeker of we in Tielt blijven of voor een grotere stad kiezen. Ik moet het allemaal zelf nog wat evolueren in mijn hoofd. Maar ik voel me opnieuw gemotiveerd en ben vast besloten het allemaal terug een beetje op de rails te krijgen . 

En toen ik gevraagd werd om een column te schrijven voor het driemaandelijkse tijdschrift dat de leden ontvangen, was ik eigenlijk fier als een gieter! En ik ga dat proberen goed te doen! Voila si!

Verlatingsangst;

Afbeelding

Verleden week hoorden we voor het eerst dat Misty hartstochtelijk , luid en vooral heel lang huilt aan de poort als wij weg gaan. Ik dacht dit maar af en toe was, tot ik deze namiddag hoorde van de buurvrouw dat het eigenlijk heel erg is en ze dan nog zo heel luid jankt dat ze het hoort tot bij haar binnen en het wel lijkt alsof er een dier wordt afgeslacht.

Ik voelde het bloed uit mijn gezicht trekken en haastte me naar binnen om daar snel over te googelen, gelukkig bestaat google en moest ik niet stante pede naar de bibliotheek! En ik vond deze symptomen!

WAT zijn de symptomen van scheidingsangst???
Een hond met scheidingsangst is meestal kalm,braaf en volgzaam als hij bij zijn baasje is. Maar als hij alleen gelaten wordt,komen 1 of meerdere van de volgende symptomen voor:
-Vernieling (kauwen,graven etc)
-Plassen of poepen in huis.
-Blaffen ,janken ,huilen.
Ander typisch gedrag is de gehechtheid aan zijn baas(overal waar de baas is is de hond tot op de wc aan toe).
Het van streek raken als hij verlaten wordt en het overdreven begroeten als zijn baas terug thuis komt.

Als ik de punten overloop merk ik het volgende

  • Het vernielen uit zich in putten graven of kussens door het hondeluik sleuren, ook .dekens.
  • Maar vooral het huilen is een ware catastrofe, zo’n dramaqueen. Ze lijkt wel mishandeld te worden.
  • het overdreven gehechtheid is ook van kracht, vooral dan met mij. Van als ik recht sta uit de zetel loopt ze achter me aan. Als ik kook ligt ze in de keuken; Als ik in de badkamer ben komt ze ook mee.

O wee, we moeten daar dus dringend aan werken voor de buren de politie bellen, ik hou daar echt mijn hart voor vast. Het lukt al zo moeilijk op de hondenschool om haar naar behoren te trainen, daar wil ze alleen maar spelen met de hondjes. En ik wil mijn beste vriendje niet kwijt hoor. Ik heb al stil in een hoekje zitten huilen bij het idee alleen al!

Ik ga er keihard moeten aan werken, want het is vooral aan mij dat ze zo gehecht is. Ze doet niets als Wim of de kinderen vertrekken, zolang ik hier nog ben.

Ik ben te moederlijk met het haar omgegaan vrees ik. Een mens kan ook “te goed” doen dat het op den duur niet meer goed is! Te veel spelen, te veel aandacht geven, te veel aaien, haar veel meenemen met de auto. O jee, ik ben in paniek!

Maar ik heb één redmiddel achter de hand. Er bestaat namelijk medicatie die kan helpen . Maar met medicatie alleen zal het niet lukken.

Misschien ga ik best eens met de buren praten en hen vertellen dat we dat aan het afleren zijn, vooraleer ze knettergek de politie bellen.

Lieve mensen, duim voor mij, en voor Misty, want we hebben het zo goed samen! Snik.

 

Geen eigen huis!

Toen Wim en ik na een latrelatie van 5 jaar besloten en samen te wonen ben ik gewoon ingetrokken in zijn huis. Ik heb de huur van de winkel en het appartement opgezegd , de meeste meubels weggedaan en ben hier komen wonen. 

Het is een leuk huis, niet al te groot, wel alleenstaand wat ik een pluspunt vind en een redelijke tuin, groot genoeg om er te kunnen ontspannen, Misty laten rondcrossen en om te onderhouden. Laat ons eerlijk zijn, een tuin onderhouden kost veel inspanning! En ik kan Wim daar onmogelijk mee helpen! Ik moet al een goeie dag hebben om in staat te zijn, het terras en de oprit te vegen. Maar soit, daar gaat het allemaal niet over. 

Tot op heden was ik altijd tevreden met dit huis, er zijn al diverse dingen vernieuwd sinds ik hier woon, want het was precies of alle electrische apparaten ineens niet meer blij waren met mijn aanwezigheid. We kochten al een nieuwe tv, wasmachine, droogkast, kookplaat, microgolf en vaatwas. 

Ook een nieuw bed vond ik noodzakelijk , want goed slapen is één van de belangrijkste dingen vind ik! We hebben vier jaar geleden de living geschilderd, Wim zijn meubelen verbleekt, dat was mijn idee om het toch een beetje een lichtere look te geven, aangezien het huis vrij donker is.

Maar op alles komt sleet en ik wil graag mettertijd een nieuwe badkamer, een nieuwe keuken, de hall opdoen en onze slaapkamer laten schilderen. Vooral over dat laatste komen we zowieso al niet overeen. het zijn schuine wanden allemaal in grenen planchetten en eerlijk, ik ben dat Ardennengevoel spuugzat! Mijn vingers jeuken om alles te veranderen . Weliswaar niet alles in een keer; Maar dan begint het te wringen, het is mijn huis niet! Wim heeft veel zelf gedaan aan het huis en wil zijn werk niet afgebroken worden. Voor hem is alles best ok, zoals het nu is, en bovendien hebben we er momenteel toch niet het budget voor. En zo lang het niet kan zeur ik er niet over, een mens moet niet boven zijn mogelijkheden gaan leven nietwaar.

Maar ik vrees voor de toekomst dat er wrijving zal ontstaan, tussen wat ik wil , wat hij wil, of als hij helemaal niets wil en de boel de boel wil laten. 

En op zo’n momenten vind ik het jammer dat we niet samen een huis hebben. Dat we niet kunnen overleggen samen wat we leuk vinden, . Ook het samen dromen mis ik eigenlijk wel. Wim leeft van dag tot dag, zonder plannen, terwijl ik dromen en verlangen naar heel erg belangrijk vind. zelfs al weet dat ik het me nog niet kan veroorloven en er nog gespaard zal moeten worden. 

En dan doet mijn hartje pijn maar moet ik mezelf troosten met het idee, een mens kan ook niet alles hebben hé! 

Eieren voor pasen, neen dank u!

En dan is het paasweekend, maar wil je dieet niet naar de knoppen helpen door paaseieren te eten bovenop een copieus paasmenu, met aperief, aangepaste wijnen, desserten en juist ja, nog meer paaseieren! 

Neen dus! Wat is dan het alternatief om iets doen? Uit eten is geen aanrader, op kroegentocht ook al niet. Dus dan wordt het maar de paasfoor in kortrijk!

Met het idee in mijn achterhoofd dat ik veel zal moeten wandelen, de stad bereiken vanaf de parkings is al een huzarenstukje voor mij. Maar dan glimlach ik, omdat er dan misschien één wijntje van af zal kunnen ! Want ik weet nu al dat ik ga moeten plassen! Met zo’n waterbuik als de mijne moet ik constant de pot op! Thuis , geen probleem! Met een karrevrachte wc-papier mee te brengen ben ik er van af. 

Maar heel vervelend als je ergens naartoe moet! En dan opnieuw een glas water drinken, maakt dat ik er een water-kroegen-tocht moet van maken iplv een wandeling langs de paasfoor! 

Neen, we gaan geen oliebollen eten, en geen braadworsten. We gaan ook nergens opzitten, hoewel ik maar dat is ook al weer een jaar of vier geleden! Nu durf ik al dat gekluts niet meer aan en dus wandelen we braafjes rond de kermis; Een beetje mensjes-kijken, wat één van mijn favoriete bezigheid is. Te genieten van jengelende kinderen, ( neen dat meen ik niet) . 

Maar toch de foor heeft wat melancholisch. En ik weet ondertussen al dat het spookhuis er het meest griezelig uitziet dan de binnenkant en dat de glazen wanden in de doolhof zo vettig zijn dat je op vijf minuten je weg naar buiten al hebt gevonden .

En toch trekt het me aan. Jeugsentiment zeker. Al moet ik bekennen dat ik nooit in de overdekte rups jongens heb gekust, al had ik dat wel leuk gevonden, maar de vraag was groter dan het aanbod, en ik was niet meegevraagd. Ja, ik was niet echt een lelijk eendje, maar een doordeweeks saai eendje die niet opviel tussen de mooie zwanen. 

En zo is dat geluk aan mij voorbijgegaan. Eén keer heb ik me gewaagd aan zo’n suikerappel die er zo glanzend en smakelijk uitzag. Toen ik daar in beet kwam meteen heel het rode goedje los en was ik verplicht om heel het suikerplakkerige goedje in éen keer in mijn mond te steken. Ik moest er een half uur mee worstelen om het goedje uiteindelijk door te slikken. ( Geen wonder dat ze me niet meevragen op de overdekte rups! ) En eerlijk, de appel zelf, vond ik maar niks, allee, t was een appel daar niet van, maar hij moest voor mij op zijn minst een speciaal kermissmaakske hebben, maar dat had hij niet! 

Ik vond ook altijd dat de andere kinderen grotere suikerspinnen kregen dan mij, want ik hield wel van dit wolkjes-eten. 

Mijn lievelingsattractie als kind waren de vliegtuigjes, ik reisde daarmee heel de wereld af. 

En ook het schietkraam, ja, ik wilde altijd jongensdingen doen hé. Ach, ja, allemaal mooie herinneringen! 

Ik ga nu eens kijken welke ervaring ik deze avond ga opdoen! En als er een overdekte rups is, wat ik ten zeerste betwijfel, betaal ik mijne Wim een ritje en ga hem een ongelooflijke tong draaien!

 

 

Vijf kilo minder.

Wat eigenlijk begonnen was als een maagsparend dieet, is uiteindelijk geëvolueerd naar een dieet om kilo’s kwijt te raken! Toen ik maar bleef sukkelen met de akelige kuch en op een dag, eum ( nu sla ik even heel rood aan ) mijn stoelgang bij de dokter moest binnenbrengen, schoot ik in paniek! Dat goedje was te bleek om goed te zijn. En ons Chrissebie ging googelen dat het geen naam had en kwam tot de vreselijkste dingen! Galstenen, slechte lever. En laat een goed werkende lever nu levensbelangrijk zijn en ja ik wil best nog een heel eind mee, ik wil de halve aardbol nog zien! 

Dat was voor mij de klik om vettig eten, overvloedig eten, frieten sausjes en alcohol af te zweren. En eerlijk ik was in het begin niet bezig met mijn gewicht, ik wou gewoon gezonder gaan leven. Maar toen die weegschaal ineens onder 90 ( ik kom van 93) aanwees, was dit de motiviatie om er deze keer mee door te gaan! En bovendien, het doet mijn maagje goed, ze moet zoveel niet werken, hoewel ik een beetje moet opletten met al die fruitsmoothies, aardbeien kiwis, omdat dit allemaal nogal zuur is voor de maag. Dus eet ik noodgedwongen af en toe een echte boterham; Mijn warm eten is gehalveerd en ik eet al helemaal geen aardappelen. 

Het enige wat je me niet mag afpakken is zout! Want zout zorgt ervoor dat er toch nog wat smaak in mijn eten zit. Ofschoon ik wel besef dat  zout ook wel niet het gezondste is; 

Ik mis het slaapmutske niet s avonds, noch het trappistje, al drink ik wel iets in het weekend; Als ik dan toch eens wat suiker moet hebben op zure aardbeien met zure yoghurt gebruik ik maple syrup, de echte; Daar zitten ook wel calorieên in, maar ook ontzettend veel mineralen en zo. En suiker is een waar vergif voor het lijf. 

En ondertussen weeg ik nog 87,7 kg . Maar op een lijf zoals het mijne zie je dat nog niet eens; Ik moet daar minstens nog 5 kg voor kwijt; En ik schep geen te hoge verwachtingen, want ik besef best dat de eerste kilo’s kwijt raken het gemakkelijkste is!

Ik ga er heus niet mee door tot ik een maatje 42 heb! Maat 44 zou geweldig zijn omdat ik dan terug de meeste winkels binnen kan lopen en veel meer keuze zou hebben aan kleren dan wat ik nu heb.

Hoewel dat een ramp zo zijn voor mijn portemonnee, omdat ik verleden jaar alle kleren heb buiten gezwierd waar ik niet meer in kan! Het zou betekenen dat ik uit mijn spaarboek zou mogen putten om me een heel nieuw garderobe aan te schaffen! Maar zo’n vaart zal het wel niet lopen zeker! We mogen uiteraard niet vergeten dat ik nog altijd medicatie gebruik waar ik uiteindelijk dik van geworden ben. . Eens de mensen niet meer zielig naar mijn buik staren en denken, “ocharme, die is op haar 52 ste nog zwanger, dat moest vast een ongelukje geweest zijn,” is het voor mij ok. 

En laat nu net de buik de plaats zijn waar je het laatst je kilo’s verliest; Maar soit, zolang mijn broek van mijn tankini niet afvalt in het water is het goed, ! Want ja , in een warm land op reis gaan vraagt af en toe wat verkoeling aan het zwembad, nietwaar! 

Oja, deze wil ik jullie zeker niet ontnemen! ik doe overal chiazaad op! Dat neemt tien keer zijn volume op, zodat je niet zo snel honger hebt! Op mijn slaatjes, mijn boterhammen met beleg, soep, en uiteraard op mijn yoghurt met fruit! Ik denk dat ik helemaal 

in een plant ga transformeren! Zolang het dan maar niet in een cactus is!

Verleden week kreeg ik een blogaward.

Ja, ik werd getagd op de blog van “zo simpel is dan geluk”( thanks daarvoor ) om het stokje verder te dragen; En vandaag maak ik er eindelijk eens tijd voor! Ik ga zelf niemand taggen omdat de award al op veel blogs gepasseerd is. Maar wie zich geroepen voelt, neem de award in ontvangst, t is je met veel plezier gegeven.

Regels

Natuurlijk zijn ook aan deze award regels verbonden.

  1. Je bedankt de persoon die je genomineerd heeft, en linkt ook even terug naar diegene.
  2. Kopieer de regels en Show off that award!
  3. Deel 7 dingen of leuke feitjes over jezelf.
  4. Nomineer 15 andere blogs waarvan je vindt dat zij het verdienen, en deel je blogpost met ze.
  5. Laat de award duidelijk op je website zien en volg degenen die je genomineerd hebt op Bloglovin’

Hierbij ga ik mijn hersenen goed uitwringen en zeven weetjes proberen te vertellen wat jullie nog niet wisten van mij! ik heb al zoveel over mezelf verteld, dat ik even in mijn verleden moet gaan graven.

  1. Dat ik al heel mijn leven eens Zwarte Piet ( Miet in mijn geval) maar dat het waarschijnlijk nooit meer zal lukken met heel dat gedoe van verleden jaar. Misschien moet ik genoegen nemen met Rooie MIet, (mja ben ik dan geen indiaan?) Gele piet mag ook al niet. Misschien dan toch een rood met witte stippen-Miet! 🙂
  2. Dat ik hou van mensen met een verhaal, ik kan uren aan de lippen hangen van mensen die al veel hebben meegemaakt. Ik denk daarbij aan straatartiesten de hele wereld al hebben afgedweild, om hun kunstjes te verkopen. Of mensen die ontwikkelingshulp doen of zo.
  3. Dat ik best wel eens een naaktportret zou willen laten maken, alleen maar om te bewijzen dat je ook met dikke mensen kunstige foto’s kan maken. Maar ik zou het wel nooit durven uithangen.
  4. Ik zou heel graag eens een heel gek thema-feest geven, maar ik kan me dat niet veroorloven; Alle mensen uitnodigen die ik leuk vind, bloggers inbegrepen!
  5. Dat ik graag eens een huis zou bouwen naar mijn goesting, maar dat zal er ook nooit van komen, jammer. Maar dat wisten jullie al zeker??? Ik doe er een extra puntje bij!
  6. Dat ik vroeger een foster parents kindje had dat we sponsorden uit dank omdat mijne kleine indertijd mocht overleven toen hij vanuit zijn kamer op het eerste verdiep op de straat viel. En dat terwijl we zelf geen nagel hadden om in ons gat te krabben.
  7. Dat ik graag eens een hele lange reis zou willen maken met een mobilhome (liefst er zelf ene hebben). Daar heel Europa mee rondrijden , zonder ook maar voor iemand te moeten thuis zijn, Dolce far niente!
  8. Ik zou graag eens alle mensen die ik lief of tof vind, eens in de bloemetjes zetten, ook mensen die nooit eens een bloemetje krijgen. Maar ik zou zo veel mensen een plezier willen doen, dat ik geruïneerd van zou zijn!

Nu ik goed op dreef ben, zou ik er nog kunnen neerpennen, maar wie weet moet ik nog eens zo’n opdracht doen!

En nu aan jullie si!

 

Een beetje van e dit en een beetje van e dat!

Het was vandaag een rotdag! Iemand was met het verkeerde been uit bed gestapt en tegen de avond, was ik ook niet meer vrolijk! Maar nu maak ik het goed door mezelf blij te maken met een documentaire over laos en zijn Mekong rivier, zijn wouden, zijn boomhuizen. Met een mooie documentaire kan me me niet straffen,;Maar vreemd maar waar, ik lees niet graag geen reisblogs of reisverhalen, vraag me niet waarom,; Ik blog ook weinig over mijn reizen, in elk geval niet uitgebreid . Maar soit , ieder zijn mening daarrond. Ik kan me voorstellen dat veel mensen hun reis van het naaldje tot draadje willen beschrijven. 

Maar documentaires tonen ons vaak plaatsen waar je als gewone sterveling niet kan komen, vandaar mijn interesse. Maar het liefst van al reis ik uiteraard nog altijd zelf, om te proeven, te ervaren, te horen, te voelen, enfin, heel de reutemeteut, alles erop en eraan!

Gisteren was het ook al geen positieve dag, eerst een gastroscopie die ze uitvoerden zonder verdoving omdat de dokter geen ader vond en er blijkbaar ook het geduld niet voor had. Toen ze zeiden dat ze het zonder verdoving gingen doen, zei ik dat ik niet instond voor de gevolgen!  

O jee, dat was niet leuk, ik heb gekokhalsd dat het gene naam heeft, en ik dacht dat heel dat ding er ene keer ging uitfloepen. De tranen liepen over mijn gezicht maar ik kon niet zeggen dat het welletjes geweest was; Ik zat met een mondstuk opgezadeld waar de buis met het cameraatje aanging. Bah, magen bekijken, er lijken me leukere dingen dan dat. En het verdikt was een maagbreuk, een hernia bla bla bla, naam vergeten. Gewoon voor de rest van mijn leven maagzuurremmers nemen, tenzij ik ineens veel afval en het stuk maag terug uit mijn middenrif op zijn plaats valt!,

Ik ben goed aan het lijnen, ik beperk alcohol tot een minimum, alsook vet, sausen, frieten. Eigenlijk eet ik ook gewoon heel weinig! Deze middag drie kiwi’s en een potje yoghurt; Deze avond twee boterhammetjes met een plak ham. Maar nu zit ik hier met een trappist om mijn kutdag toch met iets leuks door te spoelen. En ik hoop dat er straks iets leuks op tv is, zodat ik mijn zinnen kan verzetten en de avond toch vrolijk kan beëindigen, want ik ga niet graag met een slecht gevoel gaan slapen. Maar soit, wie heeft eens geen slechte dag, nietwaar! Morgen beter zeker ! En morgen gaan we naar de gevleugelde stad in Ieper, straatfestival en een hele leuke sfeer daar en dat er verdorie niemand mijn dag verpest!

Noodkreet

Gisteren om kwart voor één, rinkelde de telefoon. Ik nam op en antwoordde, hallo met ……………………. Niemand beantwoordde dit, maar ik hoorde een krijsende hysterische vrouw op de achtergrond. Ik hoorde het verschuiven van meubelen, ( ik vermoed stoelen) , gestommel allerlei.ik bleef maar vragen, hallo, is daar iemand!, Maar toen ik wou inhaken hoorde ik ineens een kinderstemmetje,( ik vermoed een meisje van 5) Het kindje sprak maar één kort zinnetje, klaar en duidelijk, “mama is stout”. Ik vroor even vast in mijn zetel en wist niet goed direct hoe ik moest reageren. Ik vroeg aan het kindje, wat kan ik voor je doen, wil je dat ik iets doe? En dan zei het meisje “dada” en haakte in.

Ik was perplex, en zag allerhande scenario’s in mijn gedachten. Mijn stiefdochter die psychologie studeert zei dat het wel ernstig moest zijn, omdat het voor een kind van 5 heel moeilijk en vee moed moet vragen om haar mama “stou” te noemen want de mama is onvoorwaardelijk de liefste van de wereld.

Omdat ik me verantwoordelijk voelde om iets te doen met die noodkreet, belde ik 1207. Die konden me niet helpen en probeerden me te sussen, met te vertellen dat het maar een grapje zal geweest zijn! Halloooo, ik hoorde wel een vrouw tieren en tuiten op de achtergrond! Al moet ik zeggen dat het kind niet angstig maar heel kordaat klonk alsof ze dat regelmatig doet, bellen dat haar mama stout is. Ze heeft ofwel een willekeurig nummer ingetikt, ofwel een nummertje mis ingetikt. 

Elisabeth en ik besloten dan naar een ander nummer van Belgacom te bellen, en daar werd ik telkens doorverwezen, “kies voor nummer 1, bla bla, ik duwde steevast op nummer 1, omdat er geen keuze inzat, van ” ben je ongerust over een oproep”. 

En na vijf keer een 1 in te tikken kreeg ik een vriendelijke man aan de telefoon, die naar mijn verhaal luisterde en me vertelde dat alleen de politie het recht heeft het nummer op te vragen.

Ik bedankte hem en belde de 101, waar ik mijn verhaal nog eens uit de doeken deed. Tien minuten later werd er aangebeld en stond de politie aan de deur. Het was ondertussen 20 na 1 en ik vroeg me af, hoe het er ondertussen aan toe ging in het huis van de schreeuwster. Ik haastte me om alles zo snel mogelijk te vertellen, zodat ze konden ingrijpen. Ze vertelden me dat ze toestemming moesten vragen aan de magistraat om het nummer op te vragen. 

Toen was het voor mij tijd om naar het bloemschikken te vertrekken waar ik was voor ingeschreven. Ze gingen me op de hoogte houden. Ik rekende daar eerlijk gezegd niet op, maar soit; 

Toen ik met mijn paasstuk arriveerde, rinkelde de telefoon opnieuw. Het was de politie die me meldde van wiens huis de oproep kwam, en vroeg of ik zeker was dat ik die persoon niet kende; En hoe ver ik in de krochten van mijn hersenpan zocht, ik had nog nooit van dat vrouwmens gehoord. Ze beloofden me verder op de hoogte te houden en legden af. 

Ik was blij dat ze in elk geval toelating hadden van de magistraat om de zaak ter harte te nemen. Geen idee hoe ze het verder gingen aanpakken! Maar toch voelde ik me opgelucht dat ik mijn plicht had gedaan. ik had de politie verteld, dat ik morgen niet in de krant wou lezen dat er een kind van 5 vermoord was, of een vrouw een familiedrama had veroorzaakt. 

Elisabeth en ik zochten de vrouw op via facebook, en we vermoedden dat de politie dat ook wel zou doen. En ik moet eerlijk zeggen, dat het er “raar e type vrouw uitzag. Toen ik dat aan mijn dochter vertelde , zei ze dat ik vooringenomen was. En misschien had ze gelijk; De naam ga ik hier niet vrijgeven uiteraard; Want ik laat het nu in handen van de politie en in de grond van mijn hart hoop ik dat er gewoon niets gebeurt is . 

La Neuville au pont

Afbeelding

Na eerst in Laneuville au pont te zitten in haute Marne, kwamen we dan toch na nog eens 100km rijden, aan in La neuville au pont. Een spatie verschil heeft ons de das omgedaan en er voor gezorgd dat we “te laat aankwamen op de begrafenis. La neuville au pont, het dorpie uit mijn jeugd, ja het staat er nog steeds, en beter nog, na 35 jaar ziet het er nog net eender uit, Zie het beenhouwerijtje op de foto, nog net hetzelfde als 35 jaar geleden en dan was het al een heel oud beenhouwerijtje, waar ze misschien 6 soorten vlees verkochten, biefstukken, coteletten, worst en gehakt. O ja en salamis! 

Toen we er aankwamen, stond het vredige dorpje vol auto’s  en stond een meute volk rond de kerk, de dienst mee te volgen in het veel te kleine kerkje. Voor de rest was er in het dorpje niemand te bespeuren. Iedereen stond in zijn beste costuum ingetogen de afscheidsdienst mee te volgen. We raakten er niet meer binnen, ondanks onze gereserveerde plaatsen.

Afbeelding

Een heel oud kerkje waar ze al jaren aan het renoveren zijn, zat volgestampt met verdrietige mensen. Toen we konden aanschuiven om de kist te groeten en de offerande terzelvertijd, , lag de kerk bezaaid met bloemstukken, , wel honderd en dan heb ik er misschien nog eerder te weinig geteld dan te veel! Op zijn frans uiteraard, immens grote dingen, waarvan ik niet weet, hoe ze die allemaal op het kerkhof zullen kwijtraken. Wat een ellende , wat een verdriet, wat een tranen; Een man fluisterde ons in het oor, dat hij nog nooit zoveel tranen had gezien bij een begrafenis, ik knikte alleen maar. 

Ik zelf zat met een rare mengeling van gevoelens; Enerzijds het grote verdriet toen ik Eddy met zijn huilende kinderen zag, en anderzijds het geluk , hier weer te zijn, veel oude mensen te herkennen die ik nog ken uit mijn jeugd. . 

na de dienst reed mijn broer nog eens rond in het dorp, en daar merkten we dat er links en rechts toch wat huizen waren bijgebouwd.

Afbeelding

Alle huizen in stenen met een crepi bovenlaag. De nieuwe huizen staan aan de rand van het dorp, de kern is nog altijd het dorpje die ze zo konden gebruikt hebben voor een film van Bourvil. Ook het bakkerijtje is nog niet veranderd; Alleen het plaatselijk café-restaurant heeft waarschijnlijk een andere uitbater en de gevel had een laagje verf gekregen.

Ook l”a salle de commune” was nieuw, en daar ging de rouwreceptie door. Misschien klinkt het woordje receptie jullie vreemd in de oren, wel, ik vond het ook vreemd en niet conform aan onze gewoonten, maar eerlijk, ik vond dit heel goed aangepakt en een leuke formule ( voor zover een begrafenis leuk kan zijn uiteraard ) . Ik wil er onmiddelijk voor tekenen mijn begrafenis ooit ook zo te organiseren.

Er was een buffet met koffie, fruitsap en alcoholvrije dranken, en er stonden plateaus met kleine quiches, kleine reepjes boterhammen, minipizzas. En iedereen kon vrij rondlopen zodat we de gelenheid hadden om met iedereen een praatje te maken; herinneringen ophalen met mensen die we nog kenden van vroeger ondanks die 35 jaar die er tussen lag. Een tijdje later werden er plateaus gezet met kleine appeltaartjes, gevulde soezen, cakejes. Net genoeg om onze honger te stillen alvorens de terugweg aan te vatten. 

Afbeelding

Triest en een beetje gelukkig verlieten we de familie en het dorpje , altijd met de belofte om binnenkort eens af te komen, maar het komt er nooit van! Moeten we echt eens doen deze zomer, ( zeggen we ook altijd )

Afbeelding

Dag La Neuville au pont, de volgende keer gaan we de spatie niet vergeten in te tikken op de gps.