Tevreden

Toen ik me vandaag realiseerde dat we bijna Maart zijn, dacht  ik eraan dat 7 maart, verleden jaar een dag was waar veel ellende begon. Ik kwam terug van het reisbureau waar ik tickets geboekt had om zoonlief in Canada te gaan opzoeken, toen ik boem patat in iemand zijn gat reed, enfin in het gat van zijn auto welteverstaan.  Ik heb daar een whiplash aan over gehouden en veel psychologische problemen.  Raar maar waar, van een whiplash kan een mens een depressie krijgen. Ik zat maar thuis voor mij uit te staren. Er kwam niets meer uit mijn handen, alleen het levensnoodzakelijke deed ik nog. Ik was constant moe, had in niets interesse en voelde me compleet leeg.

Toen heb ik hulp gezocht, en heb me ingeschreven bij de dienst geestelijke gezondheidszorg. Ze vertelden me dat er een wachtlijst was van 6 maanden tot een jaar. Maar omdat ik nood had om onder de mensen te komen raadden ze me aan om bezigheidstherapy te volgen. Ik daar naartoe met een klein hartje, maar na een tijd beviel het me wel heel erg en ik was er vaak van de partij. Tot voor kort eigenlijk. Maar toen ze me meer en meer klusjes deden klaren, kleinschalige dingen als een taart bakken, of de tweedehandswinkel bemannen, begon mijn franc te vallen!

Ik bedacht bij mezelf , als ik dat hier kan, dan kan ik dat thuis toch ook! En systematisch begon ik op dagen dat het voor mij fysiek mogelijk was, (hangt sterkt van meneerke Fibro af) thuis meer kleine werkjes te doen.

Ik heb ook een hele to-do-lijst afgewerkt, van dingen die ik dringend eens moest doen. En met gisteren naar de gynaecoloog te gaan is mijn lijstje rond. De tandarts stel ik bewust nog wat uit, omdat het financieel allemaal te veel op een hoop komt anders.

Ik weet dat ik niet hals over kop aan de grote schoonmaak moet beginnen, dat is een utopie om dat ooit weer te kunnen. Maar ik doe kleinschalige dingen waar ik achteraf blij mee ben.

Zo heb ik vandaag eens mijn keukenlades serieus uitgemest! Massas kapot gerief, kloppers zonder handvat, zo van die toestanden heb ik allemaal weggegooid.

Alles gesorteerd en afgewassen. Voor de meeste mensen is een paar laden kuisen een fluitje van een cent, maar eerlijk, ik zit met zo’n werk aan mijn fysiek kunnen.

En ik was al die oude brol zo beu! Ik heb een set mooie couverts  die ik gebruik als er volk komt of zo. Maar onze doordeweekske couverts, waren er van alle slag en soorten!

Ik heb heel dat zootje gepakt en in een doos gestopt en ben nieuwe gaan kopen! Ik had nood aan en beloning voor mezelf en ik heb er meteen nog drie nieuwe tafelnappen gekocht , voor keuken-salon- en livingtafel. Alledrie afwasbaar. Het kleintje van de salontafel kan in de wasmachine.

En eerlijk, ik ben een tevreden mens! Ik heb in dat jaar een lange weg afgelegd en ik ben weer degene die ik wil zijn, mentaal dan toch! Mijn neerslachtigheid heeft terug plaats gemaakt voor de vrolijke ikke zelve! Ik heb wat meer energie, en kan toch kleinschalige werkjes doen die me voldoening geven. Mijn to-do-lijst is af en nu ga ik een paar leuke dingen plannen! Ik moet maar eens een paar vriendinnen gaan opzoeken, een keertje gaan shoppen. Ik heb in elk geval een badpak nodig om op reis te gaan, want ik heb beslist om geen bikini meer te dragen vanwege “geen zicht meer “. Ik heb ook een paar zomerbroeken nodig en nog een paar zomerschoenen.

Ik ben de mensen van het koekoeksnest dankbaar om wat ze met mij bereikt hebben; Zo zie je maar dat het soms echt wel beter is om je trots opzij te zetten en aan de alarmbel te trekken als het niet meer gaat!  Het betekend niet dat ik er niet meer naartoe zal gaan, want ik vind het ook leuk om wat te kletsen tijdens het breien, want ik ben momenteel kussens aan het breien, wat ik vroeger nooit gekund zou hebben. Ja, het leven lacht me weer toe, ondanks de vele pijn, de slapeloze momenten, de vermoeidheid.

Ik geniet!

Advertenties

17 gedachtes over “Tevreden

  1. Je laatste worden, zoiets lees ik graag. Je hebt helemaal gelijk met wat je zegt. Je moet zelf wat van je leven maken, zelf tevreden zijn met alles wat wel kan. En natuurlijk zijn er mindere momenten maar dan kan je terugvallen op dit besef!

  2. Heel leuk om te lezen dat je op een jaar tijd er terug zo bovenop bent gekomen! En idd, doe gewoon de dingen die je aan kan maar forceer jezelf niet! 🙂

  3. Ik vind dit een heel mooi geschreven stukje. Niet iedereen durft (zichzelf) toegeven dat het niet meer gaat. Je hebt gedaan wat nodig was en nu ben je weer zoals je moet zijn. Dikke proficiat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s