Een waargebeurd Valentijnsverhaaltje

Heel lang geleden, het jaar dat ik 17 ging worden, mocht ik op vakantie, naar Frankrijk, bij familie, “om te leren werken”. leren werken was zo het belangrijkste , in de ogen van mijn vader tenminste. We werden van jongs af aan gedrild, en honderden keer heb ik gehoord dat het maar met te werken is dat een mens er kan komen.

Ik vertrok voor een maand met mijn broer, naar de Marne streek, meer bepaald naar La neuville au pont, bij mensen die ik nog van haar nog van pluimen kende! Maar toch keek ik er geweldig naar uit, want mijn jongste broer was het jaar voordien geweest en vertelde fantastische verhalen. 

Het was een klein dorpje waar er warempel nog werd gewassen aan de boord van de rivier, , er was daar een platvorm geplaatst en mensen zaten daar nog de was te doen met  van die houten rasters. Maar onze familie had een wasmachine, gelukkig maar, die taak bleef me dus bespaard!

Ik mocht dagelijks boodschappen doen en koken, afwassen en als ik sjans had, mocht ik met de mannen mee. Er waren drie vaste knechten die elke middag samen met ons aan tafel zaten. En als de stallen gemest hadden, kan ik u verzekeren dat samen tafelen, niet voor een nasaal orgasme zorgde!  Maar ik zat graag tussen de mannen, ze plaagden mij, wat wil je, bijna 17, onschuldige maagd…Eén van de mannen was pruikje, enfin, hij heette Bruno, maar droeg sinds kindsbeen een pruik, want door een ziekte had hij al zijn haar verloren, ook zijn wenkbrauwen en ik vermoed de rest ook. Ik keek heel erg naar hem op, hij had een blitse wagen, en we luisteren naar cassetjes, echte gekochte cassetjes, , ik vond dat helemaal waow, want wij namen die zelf op van de top dertig indertijd. Ik stelde altijd voor om zijn auto te wassen, want dan mocht ik bij de rivier staan, muziek volle bak, 

https://www.youtube.com/watch?v=pAz-vQuvS-A

Het cassetje werd kapot gedraaid. En tot op heden, brengt het horen van dit liedje me nog steeds terug “chez Bernard, de kozijn van mijn moeder. En naar Pruikje uiteraard.

Ik was heimelijk verliefd, voordien werd ik verliefd op jongens, ik kan wel stellen hij met zijn 22 jaar in mijn ogen een echte man was. Hij had een zwoele stem, maar hij had een lief! Damn ik viel altijd op de verkeerde. Maar toch, een beetje door toedoen van mijn broer, je kent dat wel , pubers, die gaan overdragen als je op iemand een oogje had. En op een dag kwam de Bruno op mijn af, ik zat in de koestal, op een baal hooi, en hij vroeg of het waar was, dat ik een oogje op hem had. En terwijl het schaamrood me naar de wangen schoot , wachtte hij het antwoord niet af, maar nam mij in zijn armen en kuste me! En ik moet eerlijk bekennen, ( lieverdje doe eens je oortjes dicht ) dat dit de zachtste, liefdevolste , meest romantische kus was die ik ooit gekregen heb. 

De rest van de vakantie kusten we elkaar vaak in het geniep, maar verder dan dit ging het niet; En eerlijk, mijn kop stond dan nog totaal niet naar “sex, ik was nog de onschuldigheid zelve, die kussen met elkaar al een serieuse relatie vond! Maar ik moest naar huis en Pruikje moest verder met zijn lief. later hoorde ik dat hij getrouwd was met haar, ze was zwanger; Veel jaren verstreken, , ik kreeg andere lieven trouwde en hield een restaurant open. en op een dag kwam er daar een meneer binnengewandeld, heel toevallig, die van la neuville au pont was! Hij kwam af en toe af naar zijn familie in Ieper. Het bleek dat ik nog op zijn hof geweest was, en hij kende uiteraard, Bernard, Nadège en Pruikje. Er werd gekeuveld over vroeger, en ik dacht eraan om een paar flesjes bier in te pakken, voor de familie , maar ook voor Bruno. En ik hing er een briefje aan, ;Après des années, j’ai encore des beaux souvenirs de toi. Ik vond dat wel “vriendelijk” en het was ook gemeend, maar niets meer dan dat. Nu moet je weten dat mijn huwelijk op dat moment op springen stond, en  dat ik ook een stopdatum voor het restaurant gepland had. Voor die mensen afscheid namen, zeiden ze dat binnenkort terug afkwamen. Een paar maanden later, toen mijn ex nog maar eens opgenomen was, in de psychiatrie, kreeg ik telefoon! Het was Pruikje en hij stond in Ieper! O jee, die ik was blijkbaar nogal onduidelijk geweest met mijn boodschap over de goeie souvenirs à toi! Ik wist me geen houding aan te nemen, maar sprak af met hem, maar vertelde die plannen wel aan mijn ex. 

En o wee, daar stond een zenuwachtige man, met nog steeds hetzelfde pruikje aan, dat ondertussen totaal gedemodeerd was. Pruiken zijn trouwens heden ten dage totaal overbodig! hij zag er marginaal uit, ouderwets , had zichtbaar ook een drankprobleem en hij stond nota bene zijn liefde te verklaren! Dat hij me ook nooit vergeten was, en dat zijn huwelijk spaak gelopen was. En hij was holder de bolder afgekomen toen hij hoorde dat ook mijn huwelijk op de klippen liep. Ik wist niet waar ik het had, Ik stelde voor om naar de vestingen te gaan wandelen , maar laat dat nu toch de meest romantische wandelplaats van Ieper te zijn. Oh my God, hij nam constant mijn hand vast, was helemaal verstijfd,hij kon maar niet zwijgen over de boodschap aan mijn verpakte streefbier. Wat ben ik toch vreselijk naïef!Ik wou hem ook niet kwetsen, hij had voor mij de reis van zijn leven gemaakt, want hij was nog nooit buiten Frankrijk geweest. Gelukkig had ik een goed excuus dat ik af en toe naar de psychiatrie moest en geen tijd voor hem had; En ook mijn broer sprong in de bres, hij nam hem mee naar zijn huis, waar hij mocht logeren, ging ermee op restaurant en dan zijn we nog één keer samen iets gaan drinken; Maar de koppen draaiden zich, waar we toekwamen alsof we met een alien op stap waren , en vaak lachten ze hem in het Nederlands uit, , hij begreep het wel niet,maar mijn broer stapte dan kwaad op de mensen af en nam het voor hem op. Da’s een gave die ik heel erg waardeer aan mijn broer.  En hoe moeilijk ik het er ook mee had, ik moest duidelijkheid scheppen en vertellen dat ik het met mijn briefje niet zo bedoeld had en dat ik hoopte dat hij het begreep. En dat ik niet aan een nieuwe relatie wou beginnen vooraleer mijn huwelijk volledig achter de rug was, en dat hij ook geen hoop moest hebben, dat we het bij de goeie herinneringen gingen houden en die voor eeuwig zouden koesteren. Eind goed al goed en we leefden beiden nog lang en gelukkig , 

 

 

Advertenties

13 gedachtes over “Een waargebeurd Valentijnsverhaaltje

  1. Het begin is echt geweldig romantisch, je vind hier mijn zwakte, hopeloze romantica die ik ben hahaha 😉

    Maar dat het zoveel jaar later dan zo een domper is, is toch wel jammer 😉

  2. Kan me uw ‘verschot’ voorstellen toen hij plots in Ieper bleek te zijn 🙂 Prachtverhaal!
    Adriano Celentano….ik was ook dol op dat lied (al kan ik er niet meteen een herinnering aan vastplakken). Eentje van den goeie ouwe tijd 😉

  3. de verliefdheid doet soms vreemde dingen met de mensen hé.
    Maar in de jonge jaren gaat het zo vlug. Vaak is het terugzien van een oude bekende dan een grote teleurstelling.

  4. Superfijn verhaal om te lezen.. Typisch ook zo’n “wat als…” verhaal. Wat zou er gebeurd zijn als jullie toch een koppel waren geworden ? Alleszins zijn pruik weggooien, niet ?
    Trouwens, zoals hij het je toen op de man af vroeg, zo heb ik het ook gedaan 🙂

    1. leuke herinneringen hé Brubeck! En tuurlijk , die pruik, ze dateerde van de jaren 70, kan er niet direct een stijl op plakken, een beetje helm-achtig! En 25 jaar later, heel vies en versleten, brrr. Best dat we het niet weten zeker, wat er gebeurt zou zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s