Maandelijks archief: februari 2014

Tevreden

Toen ik me vandaag realiseerde dat we bijna Maart zijn, dacht  ik eraan dat 7 maart, verleden jaar een dag was waar veel ellende begon. Ik kwam terug van het reisbureau waar ik tickets geboekt had om zoonlief in Canada te gaan opzoeken, toen ik boem patat in iemand zijn gat reed, enfin in het gat van zijn auto welteverstaan.  Ik heb daar een whiplash aan over gehouden en veel psychologische problemen.  Raar maar waar, van een whiplash kan een mens een depressie krijgen. Ik zat maar thuis voor mij uit te staren. Er kwam niets meer uit mijn handen, alleen het levensnoodzakelijke deed ik nog. Ik was constant moe, had in niets interesse en voelde me compleet leeg.

Toen heb ik hulp gezocht, en heb me ingeschreven bij de dienst geestelijke gezondheidszorg. Ze vertelden me dat er een wachtlijst was van 6 maanden tot een jaar. Maar omdat ik nood had om onder de mensen te komen raadden ze me aan om bezigheidstherapy te volgen. Ik daar naartoe met een klein hartje, maar na een tijd beviel het me wel heel erg en ik was er vaak van de partij. Tot voor kort eigenlijk. Maar toen ze me meer en meer klusjes deden klaren, kleinschalige dingen als een taart bakken, of de tweedehandswinkel bemannen, begon mijn franc te vallen!

Ik bedacht bij mezelf , als ik dat hier kan, dan kan ik dat thuis toch ook! En systematisch begon ik op dagen dat het voor mij fysiek mogelijk was, (hangt sterkt van meneerke Fibro af) thuis meer kleine werkjes te doen.

Ik heb ook een hele to-do-lijst afgewerkt, van dingen die ik dringend eens moest doen. En met gisteren naar de gynaecoloog te gaan is mijn lijstje rond. De tandarts stel ik bewust nog wat uit, omdat het financieel allemaal te veel op een hoop komt anders.

Ik weet dat ik niet hals over kop aan de grote schoonmaak moet beginnen, dat is een utopie om dat ooit weer te kunnen. Maar ik doe kleinschalige dingen waar ik achteraf blij mee ben.

Zo heb ik vandaag eens mijn keukenlades serieus uitgemest! Massas kapot gerief, kloppers zonder handvat, zo van die toestanden heb ik allemaal weggegooid.

Alles gesorteerd en afgewassen. Voor de meeste mensen is een paar laden kuisen een fluitje van een cent, maar eerlijk, ik zit met zo’n werk aan mijn fysiek kunnen.

En ik was al die oude brol zo beu! Ik heb een set mooie couverts  die ik gebruik als er volk komt of zo. Maar onze doordeweekske couverts, waren er van alle slag en soorten!

Ik heb heel dat zootje gepakt en in een doos gestopt en ben nieuwe gaan kopen! Ik had nood aan en beloning voor mezelf en ik heb er meteen nog drie nieuwe tafelnappen gekocht , voor keuken-salon- en livingtafel. Alledrie afwasbaar. Het kleintje van de salontafel kan in de wasmachine.

En eerlijk, ik ben een tevreden mens! Ik heb in dat jaar een lange weg afgelegd en ik ben weer degene die ik wil zijn, mentaal dan toch! Mijn neerslachtigheid heeft terug plaats gemaakt voor de vrolijke ikke zelve! Ik heb wat meer energie, en kan toch kleinschalige werkjes doen die me voldoening geven. Mijn to-do-lijst is af en nu ga ik een paar leuke dingen plannen! Ik moet maar eens een paar vriendinnen gaan opzoeken, een keertje gaan shoppen. Ik heb in elk geval een badpak nodig om op reis te gaan, want ik heb beslist om geen bikini meer te dragen vanwege “geen zicht meer “. Ik heb ook een paar zomerbroeken nodig en nog een paar zomerschoenen.

Ik ben de mensen van het koekoeksnest dankbaar om wat ze met mij bereikt hebben; Zo zie je maar dat het soms echt wel beter is om je trots opzij te zetten en aan de alarmbel te trekken als het niet meer gaat!  Het betekend niet dat ik er niet meer naartoe zal gaan, want ik vind het ook leuk om wat te kletsen tijdens het breien, want ik ben momenteel kussens aan het breien, wat ik vroeger nooit gekund zou hebben. Ja, het leven lacht me weer toe, ondanks de vele pijn, de slapeloze momenten, de vermoeidheid.

Ik geniet!

Doe eens iets wat je nog nooit deed!

Wie had het hier in blogland ook alweer over ” iets doen , wat je nog nooit eerder gedaan hebt”. Met dat in mijn achterhoofd heb ik me vandaag ingeschreven voor een figuratiecasting. Niet omdat ik een geweldige actrice ben, een natuurtalent, of een schoonheid, waarop ze zitten te wachten! Neen gewoon om eens iets anders te beleven. Doe-dingen verzamelen op mijn levenspalmares vind ik nu eenmaal belangrijker dan centen vergaren op een spaarboekske dat toch niet meer opbrengt!

En laat er nu een casting zijn voor een West-vlaamse fictiereeks voor Canvas zijn. En aangezien ik toch niet zo heel ver meer rijd met de wagen, is West-Vlaanderen ok voor mij. Ik hoorde daar wel eens over vertellen, dat het vaak een leuke bedoening is. Dat er nogal wat afgelachen wordt, en dat je gewoon eens wat meemaakt! Voor mij alweer een idee om uit mijn saaie bestaan te vluchten! En het is bovendien gratis, en je krijgt er nog een maaltijd en drankjes voor in de plaats. En ons Chrissebie is daar content mee! En ja, ik ben een chauvinistische West-Vlaming! En aangezien er in een boeregat als Meulebeke niet echt veel gebeurt , zie ik een dagje figureren wel zitten. Al jammer dat het geen costuumfilm is, ik zou het geweldig vinden om zo eens in zo’n Middeleeuws kleed gehesen te worden. Zo eentje waarvan ze het corset met twee moeten dichttrekken, waar de borsten bijna uitpuilen, en je het idee krijgt dat je terug een beetje taille hebt. Een pruik met pijpekrullen op mijn hoofd. Ja en ik moet natuurlijk een rol krijgen van iemand die met een stok voorbij het decor loopt, want eum, heel elegant loop ik niet meer.  Of ze nu zitten te wachten op iemand met een “spakske” zou ik zo niet weten hoor. Maar ik heb me ingeschreven, en dat alleen al breekt de saaiheid van de dag.

Ik heb al eens “lijk” gespeeld op tv.Mensen uit mijn dichte kring waren er een beetje gechokeerd door, omdat ik het eigenlijk “te goed ” had gedaan! Ja, als ze me iets vragen doe ik mijn best hé! Maar met Firmin Crets die vanboven op mijn bed sprong was het de bedoeling dat ik na tien seconden in de lach ging schieten. Maar dat was buiten mijn ernst gerekend! Nu ik er aan denk, ik ga eens zoeken als ik dat filmpje nog ergens terug kan vinden! Het staat op mijn oude laptop. En als ik het vind, dan zet ik het hier .

En wie van jullie heeft figuratie of acteerambities?

http://www.een.be/mediatheek/tag/4475?page=1

 

Op training !

Ik begin hier met een welbelovende titel! Ik menigen onder jullie de wenkbrauwen fronsen, zo van, euh, Chrissebie en trainen?? Neen ik ben mezelf niet gaan trainen, maar de hond! Eindelijk was er eens “geen storm” op woensdagavond en hebben we de knoop doorgehakt en een keuze gemaakt in  welke hondenschool we ons zouden inschrijven!  Want er bestaat ook een speiciale opleiding voor retrievers , maar het lidgeld is daar bijna drie keer zo veel als de hondeschool waar we nu naartoe gaan; Toen ik toevallig op die site keek van de retrieverschool, is mijne frank gevallen , welke hond we nu eindelijk hebben!  Ik zag dit plaatje 

Afbeelding en  Afbeelding

Ik zag dit kleine plaatje, en ik schrok van de gelijkenis met onze misty; Het blijkt om een Nova Scotia toller duck retriever te gaan; In Belgie spreken ze afgekort over de Toller retriever. Op de site van de belgische verening voor Toller retrievers, bekeek ik de voorwaarden waaraan ze moet voldoen. En ze kloppen tot nu toe allemaal; Amandelvormige ogen, kleur van de oogranden moet hetzelfde zijn als de kleur van de lippen; Witte bles op de neus, en wit aan de borst. Dit verklaart ineens ook , de nerveusheid van onze jongedame , haar jachtinstinct, haar loopcapaciteit en haar snelle wendbaarheid in volle actie!  Er was één ding waar ik tot gisteren nog niet achter was gekomen , en dat was , of ze nu zwemvliezen had, jaja, je leest het goed, een hond kan wel degelijk zwemvliezen hebben; Maar Wim zijn dochter, heeft dat gisteren officieel bevestigd! yeah, we hebben een zwemhond, Wim noemt hem een zeehond! Misschien daardoor dat ze vol grote overgave diepe putten aan het graven is in de tuin. Het is duidelijk, ze wil een zwembad!

Ik geloof nogal in het lot, dat deze hond bij ons terecht moest komen! En wat blijkt nu, en deze vind ik super grappig! Ik had nog nooit van zijn levens gehoord van een Nova Scotia toller retriever! En ze zijn van oorsprong, gekweekt in Nova Scotia in aan de oostkust van Canada. En wie woont net in Nova Scotia, juist ja, mijn zoon! Er zijn dus geen toevalligheden in het leven. Ik vind het bijzonder grappig; Heel waarschijnlijk is onze Misty niet raszuiver, hij werd door heb baasje die hem verwaarloosde aangekocht voor 100 euro, dus……. 

Maar nu weten we tenminste wat we kunnen verwachten van ons huisdier; Veel zal ze niet meer groeien, ze zou nog maximum 4 kg mogen bijkomen. Haar haar is deftig aan het groeien en haar staart is dan een schriel dun staartje aan het ontplooien als een pluimstaart wat dus ook eigen is aan die honden. ook haar neus is niet zo spits meer als op de foto, haar kopje en haar bek  is wat voller geworden. 

Afbeelding Ze lijkt als twee druppels water op het hondje links dat waarschijnlijk ook een teefje is, wat kleiner en minder robuust dan het mannetje rechts.

O ja en de hondenschool, ja mannekes dat was intens hoor! En ik heb een halve zak snoepjes moeten uitdelen in een uurtje tijd. Te beginnen met de commando’ kijk, zit, lig en naast.; En dat was al meer dan genoeg! Maar het komt wel goed, een dag met de keer!

 

Chrissebie en de mode.

Afbeelding

Kijk eens si, mijn gezin! Althans de 6 op de eerste rij. Ik was heel fier op mijn zwarte fluwelen kleedje, en mijn daarop passende rode giletje. En ik was blij dat ik op de foto mocht! Foto’s werden maar genomen bij speciale gelegenheden.

Afbeelding

Daar si op weg naar nonkel Bob, mijn moeder had in één of andere wedstrijd de eerste prijs gewonnen die werd uitgereikt door Nonkel Bob himself. En ik mocht mee, met eerste communiekleedje, alweer het rode giletje en het uithangende combinaisonske, of hoe heette dat ook wal weer, zo’n onderrok met kant aan. Maar ik weet nog precies hoe fier ik was!

img045

13 was ik hier en helemaal klaar, met skivest, skibril en al, want we mochten op skireis met de Sarma, mijn moeder had al weer een pijs in de wacht gesleept! Het was een geweldige reis, alleen wilden we zo graag nieuwjaar vieren met de “grote” ( boven de 15) maar het mocht niet, dus maar balonnetjes blazen en fluitjes in elkaar knutselen met oudjaar.

img044

 

 

Oeps ik was mijn plechtige communie vergeten. Ziehier het meisje dat als enige een lang kleed droeg, ja de mode was ineens omgeslagen , het jaar ervoor liep iedereen nog in het lang. Mijn haar was afschuwelijk en toen ik mijn moeder vroeger op het uit te kammen wou ze niet.

img046

 

Op naar hotelschool spermalie op mijn veertiende! We droegen daar en uniform, mode bestond er niet hoewel velen zich dan lieten opvallen door heel veel accesoires te dragen, juwelen, sjaaltjes, make up, want raar maar , make was toegelaten, want we mochten ons opmaken om zaalpraktijk te doen. Make up stond dan nog helemaal niet in mijn woordenboek en ik liep nog altijd met lange witte kousen rond! Al moesten we voor de zaalpraktijk ook nylons aandoen, hatelijk vond ik het!

img047

 

Op mijn kamertje op internaat. mijn bureau lag zoals gewoonlijk overhoop! het was ook duidelijk de tijd van de holly hobbie popjes, ik had een roodlederen pennezak waar ik heel het middelbaar heb moeten doen. Het was heel herkenbaar de mijne, want op mijn vorige school hadden pestkoppen mijn pennetas vastgeplakt aan mijn bank op school en bijgevolg was mijn rode laagje er onderaan af. En neen, ik kreeg geen nieuwe!

img028

 

Laatste jaar middelbaar, op schoolreis naar Parijs, en ik die dacht dat ik “in” was met mijn bleekblauwe fluwelen broek en een beige trui die net als broek ergens uit de solden kwam. En mijn sjakos had mijn moeder voor mij meegebracht uit Thailand, maar dat dit feitelijk mijn goesting niet was, kon me eigenlijk weinig schelen hoor!

img049

 

Mijn periode van gerante zijn in een feestzaal in Dikkebus, 19 was ik daar en jawadde, ik droeg hakken, dat is een zeer zeldzaam moment zenne, dames en heren! Veel hakkenschoenen heb ik niet versleten! Maar ik herinner me nog dat die heel makkelijk zaten! Het behangpapier had ik niet zelf gekozen, was nog van de vorige bewoner, maar mijn tafel en stoelen kwamen van de makro, en het kastje was van mijn ouders, en ik vond het allemaal zo geweldig, alleen wonen op je 19 de, waaow!

img050

 

Chrissebie op huwelijksreis, 22 jaar en geweldig aan t smullen in Mikrolimanos bij de haven in Athene. Ik vond mezelf daar al serieus “opgekleed” wit vestje dat meestal niet lang wit blijft, maar kom. ik heb het vestje heel lang gedragen, en die t shirt had mijn nicht gemaakt!

img052

 

Verhuist naar ons eigen restaurant, ik had toen iets met tante nonnencols aan mijn kleding, ik had ook nog zo’n zwart kleedje. Vergeet vooral niet naar ons schitterend interieur te kijken, een oude relax  van de oma, en een zeteltje van 1000 fr, ook van de makro geweest en eerlijk, we hebben er heel lang mee gedaan hoor. Al ons geld ging naar de inrichting van ons restaurant en voor privédoeleinden was er geen budget meer over. Maar wat was ik fier op dat schattige meisje op mijn schoot!

img048

 

Whoopsies, die foto moest veel hoger staan, maar gelieve me te verontschuldigen daarvoor, want ik weet nog steeds maar half hoe mordpress marcheert, dus sjt dak hier niemand hoor reclameren! 😉

Het  huwelijk van mijn broer rechts. Ik had een geweldige outfit aan! Eerlijk, ik vond dat toen keischoon, een satijnen overal en daar een tule affaire over. later hebben mijn kinderen daar nog lang plezier aan gehad om als karnavalkledij te dienen of op schoolfeeesten te gebruiken. Ik heb het later trouwens aan de school weggeschonken;

img053

 

Hier verspringen we een stukje in de tijd! En kijk eens hoe slank ik daar nog altijd was! Ja, als je moet werken voor twee is er geen dikken aan hé. We moesten nog steeds niet zot doen met onze centen en ik herinner me nog goed dat dit tenueke van het gerenomeerde modehuis ” promo 800″ kwam. Heb dat ook heel lang gedragen. ook ons Amaury werd door dat modehuis aangekleed. Ik was heel erg gehecht aan dat houten juweel, en heb het 7 jaar geleden achtergelaten in een boetiek in Brussel toen ik op zoek was naar kleding voor mijn huidige huwelijk.

img055-001

En daar si, het tienjarig bestaan van ons restaurant. Let vooral op mijn make up! Ja, ik had de kapster carte blanche gegeven om me eens van een laagje schmink te voorzien, ( zeldzaam moment, ik stond immers altijd in de keuken om te werken) . jammer dat de foto hier zo klein wordt weergegeven, want mijn kinderen lachten zich hier te pletter mee! Ook dit tenue kwamen uit het huis Promo 800. Maar mijn schoenen waren wel duur, en zilverkleurig dan nog!  Mijn toenmalige man, stond daar naast me met één savat aan, die had zijn kleine teen gebroken . De tweede man van links is Yves leterme die toen schepen van Ieper was.

819734724

 

Hier maken we een sprong van 12 jaar, mijn huwelijk met Wim op het eiland van onze dromen; Ik droeg een lange beige rok en een rood topje. De bloemenkrans hadden we gemaakt met het naaisetje in het hotel en bloemen die we uit de tuin van het hotel geplukt hadden, foei, stoute wi

img057

 

Het huwelijk van mijn liefste nichtje, alweer heb ik hier slechte kleuren gecombineerd, ik dacht dat het wel kon, tot ik de foto’s zag! Maar wel een hele leuke foto met zoon -en dochterlief erbij!

DSCI1104

 

En zo zie ik er heden ten dage uit! Hier wel met make up, tja met al die fascionata’s op wordpress leer je het wel hé! Ik zal nooit een fascionata worden, maar ik doe veel meer mijn best dan vroeger om er toch een beetje “redelijk ” uit te zien, hoewel ik nog serieus kan blooperen bij het combineren van kledij zenne.

 

Liefdesbrief

Een uur geleden kreeg ik een geweldige liefdesbrief, waar de welgemeendheid uit straalt! Maar het was eigenlijk de bedoeling geweest dat ik die “zelf” uit de brievenbus ging gehaald hebben. Dus heeft mijn ventje hem maar zelf uitgehaald toen hij thuis kwam. En dat is mijn antwoord!

Lieverd, 

Je hebt me overdonderd met je liefdesbrief! Sorry dat ik die niet was gaan uithalen, want tja, ik wist het uiteraard niet dat er zoiets leuks in de brievenbus zou zitten, meestal zijn er deze tijd van het jaar alleen maar rekeningen, nietwaar! En dan durft een mens wel eens naast de brievenbus kijken. 

Of was het vanwege de lak die op mijn nagels aan het drogen was, want ik wil me mooi maken voor jou, zelfs als dat inhoudt dat ik drie keer opnieuw proberen om de lak effectief op mijn nagels te brengen.

Ja en ik beken, ik moest vandaag ook een beetje ” de leukste” uithangen op twitter en facebook, want Valentijn is iets bijzonders waarover er veel te vertellen valt.

Maar ondertussen heb ik ook de tijd genomen om eindelijk eens dat stof af te nemen in onze slaapkamer, want het zou nog wel eens kunnen dat het daar letterlijk gaat stuiven! En dan het liefste stuiven in de niet-letterlijke zin als het voor jou gelijk is. En ja schat, na al die jaren samen weet ik wel dat je het me eens bent! Want je kent mijn goeie, grillige, slechte, romantische, en veelal geradbraakte kantjes. En je neemt dat er allemaal bij! Als dat al niet geweldig is! Voor jou hoef ik niet miss universal te zijn, zelfs niet Miss Meulebeke, of miss Vijfstraat! Miss huisje weltevree is meer dan genoeg voor jou. 

Hoe dankbaar ik je  ben, en niet alleen omdat je een fantastische huisman bent die de strijk en de kuis voor zijn rekening houdt, boodschappen met me doet en zelfs mijn handtas voor me draagt als we gaan shoppen. En dat helemaal terwijl je echt iets tegen mannen met sjakossen hebt en er zelf zeker geen zou dragen!

Maar je bent  uiteraard veel meer dan een goeie huisman! En daarom verdien je het, dat ik deze namiddag de nodige rust genomen hebt, ( lees, in mijn zetel gezeten heb) zodat ik vanavond stralend voor je kan verschijnen. 

Aja, ik wou ons bed nog versieren met rozeblaadjes, maar ik gaf na twee minuten al op om er naar te zoeken, wat alweer één van mijn mindere punten is. Ik dacht er nog even aan, om hartjes uit te snijden, snoepjes op het bed te leggen, maar ik bedacht dat ik dan de deur uit moest. En ik had nog zo veel werk, om mijn benen te ontharen, me volledig in te smeren met de bodygel die bij de parfum zat die ik met kerst van jou gekregen heb. Mijn haar moest nog gebrusht worden  en ik moet dat in episodes doen, omdat mijn armpjes de haardroger niet lang omhoog kunnen houden. 

Ik bedacht veel te laat dat ik eigenlijk geen mooie sexy lingerie heb, en er nog achter kon rijden tot mijn euro viel dat mijn maandbudget er weeral door was! Niemand kon me een deftige suggestie geven op twitter hoe ik nog snel zelf iets kon fabriceren, damn, dan maar gewoon “proper” ondergoed aangetrokken, en daarmee zal je het moeten doen lieve schat van me!

Ik maak van een zomerkleedje dan maar een winterkleedje door er een jasje op te dragen. En ik hoop dat het net als bij Marylin Monroe, niet de lucht in vliegt vlak voor het restaurant, waar jij me vanavond hebt uitgenodigd! 

Maar ik zal in je ogen kijken schat en ik zal een film zien van onze twaalf jaar samen! Ik zal er van genieten, bij je te zijn. Ik zal trots op je zijn , dat jij van mij bent en ik van jou! En elk jaar opnieuw, op Valentijn, kies ik voor jou, telkens opnieuw! En het maakt niet uit hoe oud we zijn en hoe oud we gaan worden, zolang het maar samen is, zodat we elkaar elk jaar opnieuw onze liefde kunnen verklaren! Zou dat niet geweldig zijn lieverd. En wie weet haal ik het op 80-jarige leeftijd wel in mijn hoofd om vlak voor Valentijn rode lingerie te gaan kopen, ze zouden nogal kijken hé schat die winkeljuffrouwtjes, maar dat plezier willen ze gunnen nietwaar! 

Ach, er zijn nog zoveel dingen die ik met jou wil doen! Sporten zal het niet meer zijn, maar dat vervangen we door leuke uitstapjes, etentjes, drinkjes, en vooral veel samenzijn, wat al gezellig op zijn eigen is! 

Lieve schat, ik heb je lief, van uit het diepste van mijn ziel! Voor altijd , je Chrissebietje!

Een waargebeurd Valentijnsverhaaltje

Heel lang geleden, het jaar dat ik 17 ging worden, mocht ik op vakantie, naar Frankrijk, bij familie, “om te leren werken”. leren werken was zo het belangrijkste , in de ogen van mijn vader tenminste. We werden van jongs af aan gedrild, en honderden keer heb ik gehoord dat het maar met te werken is dat een mens er kan komen.

Ik vertrok voor een maand met mijn broer, naar de Marne streek, meer bepaald naar La neuville au pont, bij mensen die ik nog van haar nog van pluimen kende! Maar toch keek ik er geweldig naar uit, want mijn jongste broer was het jaar voordien geweest en vertelde fantastische verhalen. 

Het was een klein dorpje waar er warempel nog werd gewassen aan de boord van de rivier, , er was daar een platvorm geplaatst en mensen zaten daar nog de was te doen met  van die houten rasters. Maar onze familie had een wasmachine, gelukkig maar, die taak bleef me dus bespaard!

Ik mocht dagelijks boodschappen doen en koken, afwassen en als ik sjans had, mocht ik met de mannen mee. Er waren drie vaste knechten die elke middag samen met ons aan tafel zaten. En als de stallen gemest hadden, kan ik u verzekeren dat samen tafelen, niet voor een nasaal orgasme zorgde!  Maar ik zat graag tussen de mannen, ze plaagden mij, wat wil je, bijna 17, onschuldige maagd…Eén van de mannen was pruikje, enfin, hij heette Bruno, maar droeg sinds kindsbeen een pruik, want door een ziekte had hij al zijn haar verloren, ook zijn wenkbrauwen en ik vermoed de rest ook. Ik keek heel erg naar hem op, hij had een blitse wagen, en we luisteren naar cassetjes, echte gekochte cassetjes, , ik vond dat helemaal waow, want wij namen die zelf op van de top dertig indertijd. Ik stelde altijd voor om zijn auto te wassen, want dan mocht ik bij de rivier staan, muziek volle bak, 

https://www.youtube.com/watch?v=pAz-vQuvS-A

Het cassetje werd kapot gedraaid. En tot op heden, brengt het horen van dit liedje me nog steeds terug “chez Bernard, de kozijn van mijn moeder. En naar Pruikje uiteraard.

Ik was heimelijk verliefd, voordien werd ik verliefd op jongens, ik kan wel stellen hij met zijn 22 jaar in mijn ogen een echte man was. Hij had een zwoele stem, maar hij had een lief! Damn ik viel altijd op de verkeerde. Maar toch, een beetje door toedoen van mijn broer, je kent dat wel , pubers, die gaan overdragen als je op iemand een oogje had. En op een dag kwam de Bruno op mijn af, ik zat in de koestal, op een baal hooi, en hij vroeg of het waar was, dat ik een oogje op hem had. En terwijl het schaamrood me naar de wangen schoot , wachtte hij het antwoord niet af, maar nam mij in zijn armen en kuste me! En ik moet eerlijk bekennen, ( lieverdje doe eens je oortjes dicht ) dat dit de zachtste, liefdevolste , meest romantische kus was die ik ooit gekregen heb. 

De rest van de vakantie kusten we elkaar vaak in het geniep, maar verder dan dit ging het niet; En eerlijk, mijn kop stond dan nog totaal niet naar “sex, ik was nog de onschuldigheid zelve, die kussen met elkaar al een serieuse relatie vond! Maar ik moest naar huis en Pruikje moest verder met zijn lief. later hoorde ik dat hij getrouwd was met haar, ze was zwanger; Veel jaren verstreken, , ik kreeg andere lieven trouwde en hield een restaurant open. en op een dag kwam er daar een meneer binnengewandeld, heel toevallig, die van la neuville au pont was! Hij kwam af en toe af naar zijn familie in Ieper. Het bleek dat ik nog op zijn hof geweest was, en hij kende uiteraard, Bernard, Nadège en Pruikje. Er werd gekeuveld over vroeger, en ik dacht eraan om een paar flesjes bier in te pakken, voor de familie , maar ook voor Bruno. En ik hing er een briefje aan, ;Après des années, j’ai encore des beaux souvenirs de toi. Ik vond dat wel “vriendelijk” en het was ook gemeend, maar niets meer dan dat. Nu moet je weten dat mijn huwelijk op dat moment op springen stond, en  dat ik ook een stopdatum voor het restaurant gepland had. Voor die mensen afscheid namen, zeiden ze dat binnenkort terug afkwamen. Een paar maanden later, toen mijn ex nog maar eens opgenomen was, in de psychiatrie, kreeg ik telefoon! Het was Pruikje en hij stond in Ieper! O jee, die ik was blijkbaar nogal onduidelijk geweest met mijn boodschap over de goeie souvenirs à toi! Ik wist me geen houding aan te nemen, maar sprak af met hem, maar vertelde die plannen wel aan mijn ex. 

En o wee, daar stond een zenuwachtige man, met nog steeds hetzelfde pruikje aan, dat ondertussen totaal gedemodeerd was. Pruiken zijn trouwens heden ten dage totaal overbodig! hij zag er marginaal uit, ouderwets , had zichtbaar ook een drankprobleem en hij stond nota bene zijn liefde te verklaren! Dat hij me ook nooit vergeten was, en dat zijn huwelijk spaak gelopen was. En hij was holder de bolder afgekomen toen hij hoorde dat ook mijn huwelijk op de klippen liep. Ik wist niet waar ik het had, Ik stelde voor om naar de vestingen te gaan wandelen , maar laat dat nu toch de meest romantische wandelplaats van Ieper te zijn. Oh my God, hij nam constant mijn hand vast, was helemaal verstijfd,hij kon maar niet zwijgen over de boodschap aan mijn verpakte streefbier. Wat ben ik toch vreselijk naïef!Ik wou hem ook niet kwetsen, hij had voor mij de reis van zijn leven gemaakt, want hij was nog nooit buiten Frankrijk geweest. Gelukkig had ik een goed excuus dat ik af en toe naar de psychiatrie moest en geen tijd voor hem had; En ook mijn broer sprong in de bres, hij nam hem mee naar zijn huis, waar hij mocht logeren, ging ermee op restaurant en dan zijn we nog één keer samen iets gaan drinken; Maar de koppen draaiden zich, waar we toekwamen alsof we met een alien op stap waren , en vaak lachten ze hem in het Nederlands uit, , hij begreep het wel niet,maar mijn broer stapte dan kwaad op de mensen af en nam het voor hem op. Da’s een gave die ik heel erg waardeer aan mijn broer.  En hoe moeilijk ik het er ook mee had, ik moest duidelijkheid scheppen en vertellen dat ik het met mijn briefje niet zo bedoeld had en dat ik hoopte dat hij het begreep. En dat ik niet aan een nieuwe relatie wou beginnen vooraleer mijn huwelijk volledig achter de rug was, en dat hij ook geen hoop moest hebben, dat we het bij de goeie herinneringen gingen houden en die voor eeuwig zouden koesteren. Eind goed al goed en we leefden beiden nog lang en gelukkig , 

 

 

Oud Dikkebusnaar

Iedereen heeft ze al zien passeren zeker, de facebookgroepen : Als je van ….. dan weet je nog….. En zo werd ik uitgenodigd in de groep van Dikkebus. Dikkebus is dan niet mijn geboortedorp, maar ik heb er 20 jaar gewoond en de meest “beruchte” periode van mijn leven gewoond. Eerst was ik als 19 jarige al gerante in T kobbetje een café-feestzaal waar ik dubbele uren klopte ( en nog idealist was en dacht dat dit gewaardeerd zou worden ). Daarna 14 jaar ons eigen restaurant “harlekijn”, wat ik achteraf eigenlijk een heel belachelijke naam vond, maar soit, dat was de trend van toen  zeker.

Eens toegevoegd aan de groep, vond ik er berichtjes die over mij gingen, zoals

Ik nog met Christa in t kobbetje  veel kiekens geserveerd hebben aan de Engelsen en we heel gelachen hebben daar, 

of, Wie nog weet dat Christa en Ronny het restaurant Harlekijn uitbaatten dat nu Tommies heet; 

En heel veel leuke dingetjes die bij mij leuke herinneringen en soms mindere leuke bovenbracht. 

Waaronder, “Wie nog Marcel van de bank gekend heeft in de toen bank van Roeselare, waarop ik reageer: O ja, ik ken nog Marcel, die kwam wekelijks langs om het geld en de overschrijvingen op te halen, ( wat een service) en op een keer dat Ronny en ik iets “dringends” te doen hadden boven, dachten dat de bel aanlag.En ik met my hair in the ware  beneden kwam en Marcel in het café aantrof! Ik werd rood tot achter mijn oren, denkende aan het feit, dat ik boven heel wat decibels had geproduceerd.

Of, wie kent nog Maria Quaghebeur, ( een dorpsfiguur )? Tuurlijk ken ik nog Maria, toen haar moeder overleden was, kwam ze het menu bespreken en zei, Doe toch maar Rosbief, mijn mamaatje is maar ene keer dood! En ze zei ook dat ze haar mamatjes haar ging houden, ( waarmee ze haar mama’s pruik bedoelde) en haar valse tanden want dat kon nog van pas komen.

Ook slechte herinneringen komen boven, bij het lezen over Dikke Alleweireld, mijn oude baas. Daar zou ik dan willen bijschrijven, Die vieze dikzak die niet met zijn poten van mijn lijf kon blijven, me probeerde dronken te voeren , me vastpakte , beloofde dat ik de mooiste nacht uit mijn leven ging beleven, ( bweuk) zijn vieze tong in mijn mond duwde, ik wou schreeuwen, maar er was niemand en gered werd van zijn vrouw die binnenkwam! Toen hij de deur hoorde, liet hij me los. Ik reed s anderdaags naar huis, wou er niet meer werken, maar durfde het thuis niet te vertellen waarom, en vloog met mijn klikken en klakken terug naar Dikkebus.

Wel dat had ik nu eens op facebook willen zwieren, maar bon, ik ben een deftig mens, en heb me kunnen inhouden tot Alleweireld die vieze vent.

Maar ik heb veel jeugdvrienden teruggevonden op die site, de schare jonge kerels die aan de toog bleven plakken in t weekend en die me nog wilden meetronen naar Ieper om de bloemetjes na sluitingstijd buiten te zetten.

aje meester bart nog weetn et datn ging vliegn noar de kerktoren vanut de klasse mor ton altijd zen hand zeer deed an den radiateur

Afrekenen met mijne kikker.

Allee, mijn keel is onderzocht, met camera en al . Hoe vriendelijk de dokter ook was, van zijn camera met dunnen draden die door mijn neus zaten was ik helemaal niet zot! Ik dacht te moeten niezen en in gedachten zag ik die draden er uit floepen met een hoop snot erbij, tot op de schort van de dokter! Maar ik heb me nog net kunnen inhouden. 

Na het onderzoek is de dokter als een gek met twee vingertjes beginnen tokkelen om mijn gegevens en zijn diagnose bij mijn dossier te proppen. Ik kon het niet lezen, al was ik uiteraard nieuwsgierig, maar ik was niet aan het doemdenken , Ik ben ook niet irritant op zijn bureau beginnen te tokkelen, zat daar braaf te wezen, armen op mijn schoot. 

Na het typen.draaide de dokter zich naar mij, en zei klaar en duidelijk, “mevrouw, het is niets om je zorgen over te maken” . Hij legde me uit dat mijn stembanden aangetast zijn door brandend maagzuur, en ik daardoor constant het gevoel heb dat er een brok in mijn keel zit, die ik probeer weg te kuchen. En dat ik het alleen maar erger maak door te gaan kuchen! 

Dat wordt dus op de tanden bijten, en tevens opgelucht adem halen dat het dat maar is. En nu snel nog een voorraad mandarijntjes klaarzetten want ik ben al door mijn zoveelste voorraad heen!

En de therapie is heel eenvoudig, gewoon stoppen met kuchen! Eum, ik dacht even dat ik eerst niet goed gehoord had, en begon spontaan te lachen en vroeg, hoe moet ik dat doen?

Het antwoord was, telkens ik de drang krijg om te gaan kuchen, moet ik snel iets eten!! Je kan fruit nemen zei de dokter, die vast al doorhad dat kaasblokjes , salami en olijven niet de beste optie waren voor mij;

En hier zit ik dan met een bordje mandarijnen in aanslag, en telkens ik de onbedwingbare dwang krijg, om te gaan kuchen, prop ik een stukje mandarijn in mijn mond.

Maar het voelt als jeuk en niet mogen krabben , ik word er kierewiet van om niet gewoon eens goed te kunnen kuchen,  

Valentijn 2014

Er was eens een koppel , smoorverliefd op elkaar, die op valentijn de grootste trucen uithaalden om elkaar de liefde te verklaren. Er werd niet altijd gevierd op valentijn zelf, maar ergens tussenin de datum van onze eerste kennismaking, later, tussen onze 2 trouwverjaardagen in, hing er van af wanneer het weekend viel.

We maakten er ook vaak een weekendje van en dan had ik allerhande geheime spullen mee , maar daar hebben jullie het raden naar! 😉

ik schreef gedichtjes die ik inkaderde, ik maakte toepasselijke schilderijtjes, ja er werd serieus wat energie in gestoken! In 2006, het jaar voor we trouwden, hadden we een driedaags arrangement geboekt in een hotel in Luxemburg, twee maal een dineetje inbegrepen en een bubbelbad op de kamer. Ik had voor Wim een stalen ring gekocht met een diamantje, ik vond staal wel goed passen bij zijn robuuste mannelijkheid. Ik sprak af met de ober dat hij het doosje op Wim zijn dessertbord ging leggen op het einde van ons diner. Ja en ook mannen vinden dat geweldig! Dit was voor mij een hele speciale Valentijn. Ik was eind 2005 ziek geworden en ik voelde me doodellendig, en wist niet wat er aan de hand was. Alles wees op MS. We waren er op dat moment nog niet achter dat dit het begin van fibro was. En het heeft me op dat moment zo diep geraakt dat mijne schat, zei, dat , wat het ook was, hij altijd voor me zou zorgen, wat er ook uit de bus ging komen. We hadden op dat moment nog totaal geen trouwplannen! Die zijn pas in juni van die jaar gekomen toen we , raar maar waar, onze gedroomde huwelijksreis wonnen! Dat was voor ons het signaal om te trouwen. En ik dacht op dat moment terug aan onze valentijnsviering een paar maanden ervoor.Het ging opperbest met mij, ik had pilletjes gekregen, dokter had me verteld dat het waarschijnlijk fibromyalgie zou zijn, maar dat pilletje deed zo goed zijn werk, dat ik me volledig genezen achtte. En de doorslag om ja te zeggen, waren die woorden die hij me had verteld in de Ardennen, dat hij altijd voor me zou zorgen. 

Het jaar erop zaten we met Valentijn op het vliegtuig, op de terugweg van onze droomreis, waar we op het strand na 5 dagen wettelijk huwelijk, onze huwelijksgeloften nog eens overdeden. Een unieke ervaring. 

En toch komt er langzaam aan een beetje sleet op onze valentijns-huwelijkverjaardags-viering, we hebben het onderste uit de kant gehaald, de inspiratie raakt op. We hebben beiden handen, vingers en nekken te kort om nog juwelen te kopen. En cadeautjes werden vervangen door bonnetjes zoals ” goed voor een excursie op reis”,  Door mijn invaliditeit kromp ook mijn budget waardoor er prioriteiten moesten gesteld worden. En heden ten dage storten we elk iets op onze vakantiespaarrekening en gaan met Valentijn een avondje gezellig tafelen. Want Wim wil absoluut niet dat ik moet koken die avond. 

Zo heb ik me deze namiddag even verdiept in alle Valentijnmenu’s die de restaurantjes in onze streek te bieden hebben. Vele restaurants maken het zich gemakkelijk met voorgerechten als gerookte zalm of garnaalcroquetten, da’s lekker, maar dat eten wij thuis. Of het is dan weer te duur voor wat je krijgt, en nog slechter, je lust gewoon niet wat ze aanbieden. 

Ik amuseer me te pletter op resto.be en dan doorklikken naar de website’s van restaurants, tja een beetje oude beroepsmisvorming zeker. Maar we gaan al niet meer zo vaak uit eten, dus moet het mij ook wel aanstaan.En nu hopen dat het lekker is! 

Valentijnsmenu

 

Liefdesdrankje met Degustatiebordje

 

***   

 

Gebakken Coquille en Zeebarbeel,

Risotto met Woudmengeling,

Erwtjesmousseline

 

***

 

Hartverfrissing

 

  ***

 

 

Lamsfilet in Krokant Kruidenkorstje,

Groenteboeket en Aardappelsoezen

 

***

 

 

Cupido’s Dessert

 

***

 

Koffie met Zoetigheden

 

 

 

55 euro per persoon

 

Aangepaste kasteelwijnen zijn inbegrepen

Valentijnsgeschenkje per koppel

 

Dit menu is verkrijgbaar op vrijdagavond 14,

zaterdag 15 en zondag 16 februari

(enkel op reservatie)

En wat spoken jullie uit met Valentijn?

Kieken zonder kop

ER zijn zo van die dagen, dat ik hier rondloop als een kieken zonder kop; Toen ik in de voormiddag aan het telefoneren was, had mademoiselle Misty, mijn adapterkabel van laptop op drie verschillende plaatsen doorgebeten, toen ik haar even uit het oog verloren was. Damn, en ik geef toe dat ik daar helemaal van slag door was! Precies of heel mijn lichaam reageerde, en en ik constant in mijn gedachten hoorde, “Chrissebie,, je hebt geen internet meer hé” en echt, ik werd er heel rusteloos van. Dan maar het nummer van de verdeler van dit merk opgezocht en gebeld. En die ging me terugbellen. Tja en dan zat ik vast! Durfde het huis niet uit, nam zelf de telefoon mee naar het toilet, want zie dat ze bellen! Er was nog de desktop van Wim, maar eerlijk, ik ken mijn paswoorden niet van buiten. Twitteren kon ik niet en ik kon ook niet op mijn eigen wordpress kon ik ook al niet. En erg hoe rusteloos ik daarvan werd; Ja mannekes ik ben dus degelijk verslaafd aan dat ding als ik thuis ben! Want ik kan er gerust zonder als we op reis gaan of zo. Dan zijn er andere dingen die veel belangrijker zijn. 

Maar mijn laptop is mijn contact met de buitenwereld en gisteren leek ik wel op een andere planeet te lopen. Er was dan nog een brood zoek, dat ik de avond ervoor had meegebracht. Ik ben de tuin gaan afzoeken want Mea Culpa Misty, ik had je verdacht! Duizendmaal sorry, want mijne schat stuurde me een sms met de vraag of ik het brood niet in de diepvries had gestoken, wat hier af en toe gebeurt, als blijkt dat er eigenlijk nog brood genoeg was. En mijn eurocentje begon te vallen. En ik keerde van de diepvries terug, met het brood als een trofee in mijn handen, Leve mijne schat die blijkbaar nog werkende hersenen heeft in tegenstelling met de mijne . Ik vrees dat mijn hersenen na al die jaren van piekeren en nooit kunnen stoppen van denken waarschinlijk tot op de draad versleten zijn! 

Ik besloot om niet naar het koekoeksnest te gaan, want zie dat ze bellen voor die kabel. Ik stoorde me eraan dat een firma die zelf computers in elkaar steekt, geen vervangstukken heeft; Pf, slechte service; De namiddag gleed voorbij en ik had niet eens wat zinnigs verricht. Ik wou met de hond uit wandelen, maar was nog maar het hoekje om en ik moest al terugkeren! ik heb de kracht niet in mijn armen, om zo’n frivool en dartelend beest onder controle te houden. Mijn fibrolijf is daar gewoon te zwak voor. Dan maar een beetje spelen in de tuin met de hond wel te verstaan! Straks gaan jullie nog denken dat ik in de zandbak speel! De was geplooid en het eten voorbereid; Af en toe eens achter Wim zijn pc gaan zitten, om op facebook te zien en wat blogs te lezen; En maar wachten op het verlossende telefoontje die maar niet kwam! Ik stond in stand bye, klaar om in de wagen te springen, gps in aanslag, om missie adapter in goede banen te leiden. Maar het verlossende telefoontje kwam niet, grrrrr, ik werd alsmaar grimmiger! na het avondeten dan maar pijama aangetrokken en een beetje rondgezapt op tv. Tot mijn hubby me kwam vragen of we niet beter naar de mediamarkt konden gaan om daar een adapter te kopen. De mediamarkt was open tot 20 uur en het was 18.30, dan maar snel kleren terug aangetrokken en weg waren we. 

Ja en ik besef heel goed dat er ergere dingen op de wereld zijn dan een niet te gebruiken laptop, dat we het niet eens een probleem kunnen noemen.Maar toch was ik ongelooflijk blij, toen mijn lampje van mijn laptop aanging bij het insteken van de nieuwe adapter. Ben benieuwd of dat meneertje van de firma me nog zal opbellen! 

Eind goed, al goed,! Maar vandaag ga ik er een produktievere dag van maken, en blijf ik hier niet verlammend zitten; Ik ga eens beginnen met boodschappen doen si!