Verzamelwoede

Eergisteren zag ik weer een programma over een dame met verzamelwoede. Niet zomaar verzamelen van olifantjes, of schildpadden of aapjes. Maar verzamelaar van alles! Een heel huis volgestouwd vol gerief, zodat er geen plaats meer is om te leven, laat staan , te kuisen of te koken! Zo’n toestanden waarvan je zegt, “oh my god, hoe kan je zo leven”! En toch bestaat het! En soms naast je deur, zonder dat je er erg in hebt! En ik kan het weten!

Op een dag trok een vriendinnetje van dochter, bij mij aan de alarmbel! Ze klopte bij mij aan, via Msn,en vertelde me dat ze een groot geheim had en een heel groot probleem waar ze niet meer mee kon leven. En ze wist niemand die haar kon helpen en dus kwam ze bij mij aankloppen.Ze stortte haar hart uit en vertelde me dat hun huis een puinhoop was, een vuilnisbelt waarin ze niet meer wou leven.

Ik was verbaasd, want ik was al dikwijls bij hen thuis geweest,, in de gang en in de living en had nooit iets gemerkt. Enfin, het was een beetje verouderd, het was niet super-opgeruimd, maar er leefden ook kleine kinderen, en vond dat het daardoor door de beugel kon. Mijn huis was vroeger ook geen toonbeeld van orde en netheid, toen de kinderen nog klein waren en ze vaak alleen moesten spelen.

Ze drukte me op het hart , dat haar probleem echt wel dramatisch was, en dat ik me niet mocht vastpinnen op wat ik van het huis al gezien had! Ze was 14 of 15, was niet mee gegaan, 3 weken naar Spanje, om haar mama de verrassing van haar leven te bezorgen! En ze had al haar hoop op mijn gericht, om haar daar bij te helpen. En ons Chrissebie, heeft een groot hart en wou graag meewerken aan die grote verrassing. Ik dacht, op een dag of twee is die klus geklaard en het zal wel zo erg niet zijn, als Lies me verteld had.

Ik kwam aan op de afgesproken ochtend en ik werd door het meisje rondgeleid. De ogen vielen haast uit mijn kast! Ik had zoiets nog nooit gezien! 

In de keuken kon je nog nauwelijks koken, noch aan de tafel zitten om te eten. De vloer lag vol vuilnis. Het waskot vol met ongewassen gerief.

De garage was volgestouwd met plastiek zakken waar vanalles in zat. De mama ruimde de living op door alles snel in een plastic zak te steken en in de garage te droppen.  ( Zo bleef de living proper. ) Ze had het plan om dan later de zakken te ledigen. Maar kwam daar om één of andere reden nooit aan toe. En de garage veranderde naar een berg zakken. 

Maar ik zag daar nog doen aan, om zak per zak te sorteren  en vooral veel weg te smijten. De boven was nog dramatischer, althans de slaapkamer van de moeder en de vader. Want Lies zorgde zelf  voor haar eigen kamer, want  was er als de dood voor, dat haar kamer ook zo rommelig zou worden.

De moeder sliep in een twee persoonsbed, samen met haar 5-jarig zoontje. En dag over de breedte van een half bed. De andere helft lag vol met ongestreken wasgoed , rommel, speelgoed en boeken. 

Het kleine zusje sliep in een babybed, en voor de rest kon je haast nergens passeren in de kamer die volgestouwd was met allerhande. er lagen ook geen lakens op het bed, dat er vooral heel groezelig uitzag. 

De papa sliep in het kamertje waar eigenlijk de kleine jongen moest slapen. En Lies wou zo graag dat kamertje voor haar broer inrichten. . De stank in deze kamer was niet te harden. Met een hand voor mijn mond deed ik snel het raam open. Ik had nog nooit zo’n vieze lakens gezien, en tijdens de grote schoonmaak zijn die lakens dan ook naar de vuilniszak verbannen geworden.

Ik ben er een paar dagen gaan helpen, de rest heeft het meisje zelf opgeruimd. Een paar keer zijn we met gerief naar een kringloopwinkel gereden. En in de zakken in de garage, zat zoveel kleingeld dat Lies op het einde meer dan 400 euro had verzameld. Een deel daarvan heeft ze uitgegeven aan nieuw beddegoed voor haar broertje, die alles van cars super zou vinden. En ze was heel nerveus tegen dat de ouders thuiskwamen. 

Ik had nog een brief geschreven aan Marijke, de mama. Dat ik met plezier had meegeholpen zodat ze een nieuwe start kon nemen, bla bla bla. En ik dacht dat ik naast Lies, de grote held, wel de kleine held was!

Maar o wee! De moeder was razend! Ik kreeg een haatmail over wat ik haar had aangedaan, om zoveel gerief van haar weg te doen. Dat ik haar leven verwoest had, en zo verder. Daar ging mijn “kleine held-gevoel”. 

Ik heb er een wijze les uit getrokken en laat me niet meer overhalen om zo’n verrassingen te organiseren. Maar een paar jaar verder, heb ik nog af en toe contact met het meisje, ( niet met de moeder, die wil me nooit meer zien, ). En ik hoor dat het goed gaat.

De mama heeft zich helemaal herpakt.Heeft psychologische hulp gezocht en nu is het huis terug een thuis geworden. En zo heb ik toch niet voor niets, de haatmails gekregen en een vriendschap aan diggelen zien gaan. 

Eind goed , al goed. 

Advertenties

14 gedachtes over “Verzamelwoede

  1. Heb dergelijke programma’s ook al gezien en als Carrie denkt aan de hel, dan denkt ze die richting, het moet verschrikkelijk zijn om zo te leven en je krampachtig vast te houden aan je “rommel”, maar dat er meer achter schuilt is wel duidelijk,…….

  2. Mooie daad maar zoiets wordt niet altijd in dank aangenomen, dat bewijst dit wel. Trouwens, dit is geen verzamelwoede meer maar een psychische aandoening als je het mij vraagt.

    1. Ja, de titel verzamelwoede was misschien niet helemaal correct. Het was eerder een niets kunnen wegdoen-woede. En idd, er waren psychologische problemen. Gelukkig is alles nu toch goed gekomen!

  3. Verzamelwoede zou ik dat ook niet noemen… als die lakens zo vuil zijn enzo.
    Wel mooi dat je dat hebt willen doen… spijtige dat de mama zo reageerde, maar het meisje zelf zal er weel heel veel aan gehad hebben.

    1. Ja misschien is de titel wel misplaatst. Ik dacht er alleen terug aan toen ik een programma “verzamelwoede ” zag, en vandaar de titel. Het was eerder ” niets kunnen wegdoen-woede”. Ze spaarde alles, maar dan ook alles! Lege kaasdoosjes, want die konden ze in de kleuterklas gebruiken…. Maar eind goed al goed. Het meisje is me nog steeds dankbaar, en ik ben blij dat het daar nu veel beter gaat, dat is wat telt!

  4. Zo’n programma zag ik ook eens, niet te geloven hoe het zover kan komen en hoe die mensen in zo’n huis kunnen leven.
    Je deed voor wel en dan krijg je zo’n opdoffer via mail, hard. Gelukkig was er alsnog een happy ending voor die vrouw.

  5. Je hebt hier ook een tijdje zo’n programma op tv gehad, maar ik ben de naam even kwijt. Ik kan me nooit voorstellen dat mensen het zover laten komen. Maar er zit toch vaak wel een psychische reden achter.
    Ik vind het echt top van je dat je je buurmeisje hebt geholpen!
    (Zou ik misschien het wachtwoord van jouw beveiligde blog mogen?)

  6. Ja, die horderaars zijn meestal door psychische problemen enorm gehecht aan die rommel, en kunnen het dus ook niet goed aan als die rommel weg is. Heel erg natuurlijk voor de partner en kinderen van zo’n horderaar. Alle geluk gaat alles goed met dat meisje en heeft die moeder toch ingezien dat ze hulp nodig had.

  7. Ik heb ook een keer zo’n programma gevolgd over die verslaafde hamsteraars, die zelf niet inzagen wat ze verkeerd deden ook al maakten ze hun huisgenoten ongelukkig met hun verzamelwoede, dat is echt een psychisch probleem, en uiteindelijk heb jij wel een erg grote hulp betekend voor dat gezin hé, ze is tenminste ‘afgekickt’ of ‘genezen’ of whatever, en dat is mede dankzij jou!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s