Maandelijks archief: januari 2014

Het vliegtuig in mijn buik is wakker!

Ik had al een tijdje een catalogus liggen van jetair. Toen ik er eergisteren in bladerde, raakte ik wat gefrustreerd door het feit dat de meeste hotels in Kreta  niet toegankelijk zijn voor mensen die slecht te been zijn! Andere hotels waren dan weer te duur, of te ver van het centrum, en zo was er altijd wel iets! Ook de prijs viel dik tegen, meer daar in 1100 euro voor een all innvakantie. Want ik vertelde al eerder dat mijn mannetje dit jaar mocht kiezen! Maar ik mocht gelukkig spelen van suggestie-anbrenger! 😉 En die rol is uiteraard op mijn buik geschreven, want ik ben ingeschreven voor talrijke nieuwsbrieven van reisoperators. ik geniet er met volle teugen van, s morgens bij mijn eerste kop koffie.

De meeste promo’s die ik tegenkwam zijn er die kortbij geboekt moeten worden, en wij wilden graag eind juni vertrekken omdat de dochter dan hier kan komen studeren  in alle stilte en zo krijgt onze dierentuin ook menselijk gezelschap. Toen deze  anbieding , rarara, (op rarara linkje klikken om het te weten te komen).  Mijn reismicrobe nam onmiddellijk astronomische vormen aan, mijn adrenaline steeg ten top, ( beter dan een uur sporten voor mij) mijn bloeddruk steeg, mijn kop werd rood en er kon maar geboekt worden aan dit tarief voor 3 februari. Ik begon al lichtjes te panikeren, want  mijn mannetje heeft veel tijd nodig om over een reisje na te denken, en zijn repliek is dan steevast, ” er komen nog promoties”. Maar ondertussen ging ik toch al aan het bellen, want 799 was een vanaf prijs, en ik wou niet bedonderd worden en uiteindelijk veel meer moeten betalen dan dit bedrag. Ik kon maar beter mijn huiswerk maken vond ik! 🙂

S avonds na het eten stond ik te drentelen en begon van euh, euh… mannetje vroeg direct, wat moet je vertellen, moet je iets opbiechten of heb je een reis geboekt? Hij kent me dus blijkbaar beter dan ik verwachtte, blijkbaar spreek ik een duidelijke lichaamstaal!

Ik vertelde hem over de promo en raar maar waar, hij toonde interesse, vroeg wat er inbegrepen was, en wees me erop dat  het slechts kamer met ontbijt was. Hij draaide met zijn ogen toen ik zei, dat het eten daar heel goedkoop was. Hij plaatste zich achter zijn computer, ik kruiste mijn vingers dat hij het aanbod leuk zou vinden en hield me voor de rest opvallend koest. Na een uurtje stak ik even mijn kop binnen, en toen ik lichtjes informeerde naar zijn mening, zei hij “mja” ! Klein woordje , maar mijn hart maakte een grote sprong! S anderdaags belde hij van zijn werk dat we na 16 uur naar het reisbureau konden.  Yes yes, bingo! Ik  schreef snel geld genoeg over zodat ik meteen maar met bancontact kon betalen, want promos moeten meestal direct betalen. ik kon geen enkel risico lopen, nietwaar! Het meisje die ons te woord stond, vertelde vol overgave over de plek, het hotel, de pro en contra’s werden besproken. Vluchturen werden vergeleken en datums.En de jongedame kreeg groen licht om tot boeking over te gaan  We betaalden zelf nog iets minder dan de promopreis, maar namen wel nog vervoer van en naar de luchthaven en een annulatieverzekering, want dat is voor mijn prioritair. ik vertrek nooit zonder.

Keerzijde van de medaille is uiteraard, de lange vlucht, en het uurverschil. Maar kijk, ik besef maar al te goed, dat ik het “nu” moet doen, binnen tien jaar kan het zeker niet meer! Ik weet dawt dit heel van mijn lichaam zal eisen. Maar nadien kan ik twee weken rusten.

Wat mijne Wim over de streep getrokken heeft is veel positief commentaar van collegas en vrienden die er al geweest zijn, de schitterende foto’s die ik hem toonde op internet en misschien de mooie Thaise vrouwen, maar daar heeft hij wijselijk over gezwegen. Ik weet wel dat de prostitutie storend kan zijn, maar ik heb mijn wandelstok als het nodig is, om de vrouwen er van af te slaan!

Advertenties

Help, ik wil van een tevreden mens een gelukkig mens maken!

Ik weet niet of het glas bij mij altijd halfvol of halfleeg is. Soms denk ik dat ik mijn eigen geluk belemmer door  overdreven menslievendheid. ( Ik denk dat ik 20014 jaar geleden de barmhartige samaritaan was ). En alles wat ” te ” is , is nu eenmaal “te”.

Om even te staven wat ik precies bedoel, laat ik je even meekijken in mijn “gedachten” die vandaag kwamen boven drijven.

Toen ik deze morgen uit bed stapte was ik dankbaar voor mijn warme bedje, waar ik weer had mogen in liggen, dankbaar omdat ons dak niet was afgewaaid. En dat is idd een mooie reden om gelukkig te zijn. Maar dan wordt mijn geluksgevoel verpest door te gaan denken, aan de mensen wier auto vernield is, wie hun dak de lucht zagen invliegen. En uiteraard hoe dichter die dingen in mijn buurt gebeuren des te intenser ik met het gevoel zit opgezadeld. Begrijp mij niet verkeerd, ik vind mezelf ver van heilig hoor, maar soms wou ik heel graag dat ik eens wat oppervlakkiger was. Dat ik stop met nadenken terwijl   ik het pmd sorteer aan de mensen die dag in, dag uit, de pmd zakken mogen uitschudden en alles gaan sorteren en dat 8 uur aan een stuk. Maar het zorgt er wel voor dat ik soms beschaamd één en ander van tussen de pmd haal en toch de vuilnisbak in kieper. Dat ik stop met me schuldig voelen als ik met een volle kar naar de kassa van de lidl rijd , wetende dat er veel gerief in de kar ligt die we eigenlijk wel kunnen missen. En dat terwijl zoveel mensen honger lijden.

Toen ik verleden jaar mee mocht op cruise met mijn moeder, was ik gelukkig en ongelukkig tegelijk, want een cruise dat is ver boven mijn stand, ik hoorde er niet thuis, ik met mijn invalideloontje.

Ik bedacht ook dat mijn vroegere collega’s niet zomaar midden februari  verlof konden opnemen en dat ik me heel gelukkig mocht prijzen dat ik dat wel kon doen.

Ik ben dus emotioneel misgroeid, er is duidelijk iets mis in die bovenkamer van mij. Alleen ben ik er vandaag pas achter gekomen, dat het zo erg is.

Mijn gedachten saboteren mijn geluk. Je kan het vergelijken met een orgasme, dat je afremt,  en dat er dan uiteindelijk niet meer komt. Wel zo sla ik mijn eigen ruiten in. Elke dag opnieuw. Misschien gun ik me onbewust dat geluk niet, omdat ik denk dat ik het niet verdien, vanwege mijn gebrek aan zelfvertrouwen en mijn heel zwakke zelfdunk.

Als ik een goeie fles wijn heb liggen, durf ik ze niet open te maken en wil ze bewaren voor een speciale gelegenheid. Maar dat kwam me onlangs zuur op te breken toen we uiteindelijk de gelegenheid hadden gevonden om de 15 jarige St Estèphe open te maken. Die bleek niet meer drinkbaar te zijn en verdween door het gaatje van de afwasbak. Ik was kwaad op mezelf dat we er nu niets aan hadden. Zelfde met onze bak trappist. Als we er eentje drinken, wordt mijn geluk gedwarsboomd door de gedachte, dat er nu al twee weg zijn. Daaruit moet ik dus wel degelijk concluderen dat mijn glas dan altijd halfleeg is.

Ik kan me nooit met overgave geven aan het geweldige geluksgevoel, niet te vergelijken met het tevredenheidsgevoel. Er is nog een diepe kloof tussen tevreden zijn en gelukkig zijn lijkt mij want tevreden ben ik wel.

Op reis kan ik mijn hoofd niet leegmaken, denk ik aan degene die voor de huisdieren moet zorgen, en ja alweer aan de mensen die helemaal niet op reis kunnen. Waarom voel ik me altijd zo fucking schuldig. En dat terwijl wij ons ook geen grote levensstandaard kunnen veroorloven. We moeten ook besparen op andere dingen als we op reis willen. En ik geef toe ladys, dat ik geen tien paar schoenen heb staan, geen dure kleren, geen boeken , tijdschriften en heel zelden make up koop.

En met dit schrijven weet ik nu al wat ik donderdag met de psychologe wil bespreken, en ik hoop dat ik daardoor inzicht krijg , hoe ik anders kan denken, en van het halflege glas een halfvol glas kan maken. 

Aan meneertje Khaled hosseini

Geachte meneer Hosseini

Of mag ik gewoon Khaled zeggen? Neen dat is misschien teveel gevraagd, want jij kent mij noch van haar of pluimen, daarom ga ik je “meneerke H” noemen.

Wel meneerke H, allereerst moet ik zeggen dat ik u een geweldig schrijver vind. Jij slaagt er in om mij slechts een keer of zes de eerste bladzijden te moeten doen herlezen, omdat ik steeds vergeet, waarover het gaat; Bij de meeste boeken raak ik al helemaal niet vooruit omdat ik niet wijs raak uit al de personages. Dus meneerke H, door jou heb ik alvast mijn doelstelling gehaald om toch minstens één boek per jaar te lezen. Dan tellen we geen boeken op vakantie mee.  Wat zeg je meneerke H? Lage doelstelling? ja, ik weet het, schandelijk hé! Maar ik kan me nog zo moeilijk concentreren op een boek , dat ik geen meter verder raak!

En kijk meer dan halfweg ben ik al in jou laatste boek, in amper een weekje tijd. Want als de trein vertrokken is, word ik door die trein meegesleurd in het verhaal. Want nu wil ik uiteraard weten hoe het zal eindigen. En als ik eerlijk mag zijn meneerke H, ik heb al een keertje gespiekt naar het einde, maar ik werd niet wijzer en ben met blozende wangen teruggekeerd naar waar mijn bladwijzer zat. Stel je bij die bladwijzer maar niet te veel voor hoor, het is een rekening van de lidl en ik zie dat voor 59.90 € aan douchegel, jonagold appels, ardeens gebraad en nog allerlei heb gekocht.

Het gaat je eigenlijk geen fluit aan meneerke H, wat we hier thuis consumeren, ik wou alleen illustreren , dat een mens het ook kan stellen zonder boekenleggers, en dat uiteindelijk het lezen belangrijker is dan de boekenlegger.

Ik moet zeggen , dat jij wonderlijk de dingen beschrijft, ik kan me levendig voorstellen wat je bedoelt, hoe het landschap eruit, de mensen, ik voel me eindelijk een beetje op reis , ja je hebt echt superveel talent, en ik geniet er met volle teugen van.

Maar meneerke H, ik ben toch ietwat ontgoocheld dat het derde boek dat ik van je lees , alweer een boek is waar het verhaal zich afspeelt in kabul. Met zijn vliegeraars, de oorlog, het arme volk in de bergen van Afghanistan, de komst van de Russen en de taliban. En ik heb het eindelijk een beetje gehad met die verhalen. Moest ik nu uiteraard, 20 boeken op een jaar lezen, zou ik het niet erg vinden om er al weer eentje ove Kabul te lezen.Maar ik lees er maar eentje! Ik lees op de achterflap dat je in Californie woont meneerke h, wel ik denk dat er daar ook boeiende verhalen te rapen vallen. Dat je er ook zou in slagen, om te schrijven over San Fransisco en zijn “cabelcars”. Het heeft genoeg zand gestoven ondertussen en er zijn genoeg vliegers opgegaan . En neen meneerke h, ik zit hier niet te beweren dat ik het beter zou kunnen hoor, want zoals ik eerder al zei, je schrijft geweldig.

Maar ik zou zeggen, reis de wereld af, neen pen en papier mee, ah neen, er wordt heden ten dage niet meer met pen en papier geschreven. Ik verbeter, neem je laptop en reis de wereld af naar verhalen. En ik weet zeker dat er in China , Idonesie, Venezuela en zelfs hier in Belgie genoeg te rapen valt , om levenslang bestsellers te schrijven.

En Meneerke H, moest je idd, mijn wijze raad opvolgen en naar Belgie komen om inspiratie op te doen, dan wil ik je met genoegen, rondrijden en maak ik lekkere streekgerechten voor je klaar!

Ik sluit hierbij af, beste meneer Khaled Hosseini. Je krijgt mijn welgemeende groeten.

hoogachtend

Chrissebie uit Belgie

Afbeelding

Zomaar een vrijdag.

Veel nieuws is er niet onder de flauwe winterzon. Ik ben 3/4 van de dag bezig met Misty om ze een degelijke opvoeding te geven. Er kruipt daar geweldig veel energie in, en ik was blij toen dochter het gisteren een beetje van mij heeft overgenomen. Maar ik heb er ook plezier aan uiteraard want anders moet je niet aan zoiets beginnen.

Maar in al mijn enthousiasme vergat ik te vertellen dat ik maandag bij  de doktertjes van het risiv

niet door de schouwing ben geraakt! Drie dokters op een rij, eentje die je constant observeert, (heel kritisch, ik schoot in de lach toen hij vroeg hoeveel km ik deed op mijn hometrainer en moest zeggen, maximum drie keer twee minuten per dag. Een andere dokter deed bevragingen rond mijn diploma, mijn vorige arbeidsplaatsen, mijn interresses, hobby enz. En de derde dokter, onderzocht me, Bon, echt onderzoeken is veel gezegd, ze bekijken je algemene lenigheidstoestand, maar er wordt niet bij gevraagd of die bewegingen ook pijnlijk zijn. Maar ik was zo zenuwachtig en angstig dat ik heftige spasmen kreeg en van miserie nog begon te bleiten ook. En als er nu iets is wat ik NIET opzettelijk kan doen is het wel bleiten. Maar eerlijk ik was blij toen de vriendelijke verpleger kwam vertellen dat er voor mij niets veranderd, dat ik op invaliditeit blijf staan. En ik ben blij dat ik heel de heisa niet moet doen om in beroep te gaan tegen die beslissing. Bon dat is al iets dat voorlopig van de baan is. Nu kunnen we eindelijk reisplannen maken, (dochter E en haar vriend ) komen logeren om voor de hond en katten te zorgen, want dat was de afspraak om een nieuwe hond te houden. Toch is het nog moeilijk om Misty als de vervanger van Pluto te zien , want het is niet omdat er een nieuwe hondje is dat Pluto moet vergeten worden en er mogen daar zelf nog traantjes voor vloeien. Gelukkig is de oorlog tussen kat en hond gestaakt, het komt nog allemaal goed hoor. Voor de rest geen plannen dit weekend. ik vrees dat mijn moeder ontgoocheld zal zijn als ik zondag niet naar Menen rijd omdat ik Misty nog niet zo lang alleen durf laten, ( tenzij zoon S thuis zou zijn). We zien wel. En vandaag liet ik Misty een mail sturen naar zijn redders, Maar ik beloof u , ik zal echt nog wel over andere onderwerpen bloggen dan over Misty, maar daar gaat momenteel al mijn aandacht naartoe, want dat is nodig.

Ik wens jullie dan ook een prettig en gezellig weekend.

Hoi Hoi
Hier met Misty, je weet wel, Mishtou é!
K wil jullie, mijn grote redders eens komen vertellen hoe het met mij gaat,
want ik ken het vrouwke, ze zou heel ongerust zijn moest ze niet weten dat het goed met mij gaat.
En ja hoor, ik eet veel, en ik krijg ook snoepjes als ik mijn oefeningen doe. Mijn nieuwe vrouwke is
lief maar pf, ik mag niet de zetel, dat in de zetel springen was nu toch wel één van mijn favoriete bezigheden.
Maar soit, mijn nieuwe vrouwtje speelt dan wel veel met mij. Elke dag een keer of vier. Maar als ik nog meer wil
spelen, kruip ik gewoon door het kattenluik, maar ik denk dat het kattenluik alsmaar kleiner wordt! ik hoop dat mijn baaske
ook een hondeluik gaat plaatsen, want dat is wel gemakkelijk hoor, zo kan ik gewoon spelen als ik er zin in heb.
Pf, de eerste nachten is zijn me niet goed bevallen hoor, ik heb veel gejankt en aan de deur gebeten, maar heb ze niet
kunnen openen. Maar sinds twee nachten mag ik in de living slapen en dat is veeeeeeel leuker, ( dan kruip ik stiekem toch in de zetel, ze zien het
hier lekker toch niet, pf ) En mijn nieuwe vrouwke heeft een grote slaapmand op pootjes voor mij besteld, maar pf, ik denk toch dat ik daar aan zal bijten
hoor, want ik knabbel heel graag aan kleine takjes aan de tuin. Gisteren had mijn nieuwe baasje kauwsticks voor mij gehaald, maar haha, k heb ze goed
liggen gehad hoor, ze dachten dat ik daar heel de avond zoet zou mee zijn geweest, maar op tien minuten had ik het al opgeknabbeld, wat ben ik flink zeg!
Woensdag moest ik met nieuw vrouwke en baaske mee, ik was blij zenne, ik zit graag in de auto! Maar een dame met een witte schort heeft me pijn gedaan! het eerste spuitje
en de neusdruppels waren niet zo erg, maar die tweede chip, deed heel erg pijn. Mijn nieuwe vrouwke zei dat ik nu voor altijd bij hen mag blijven, maar
ik vind het toch een rare manier om dat bevestigen met zo’n pijnlijke spuit. Ik hoop dat ik ooit de mensen zal snappen!
Er zijn hier twee katten, en ik wil zo graag tikkertje met hen spelen, maar blijkbaar kennen ze hier dat spelletje niet. Maar ik laat
die rare dozen nu wel een beetje gerust, maar ik probeer hun eten wel te stelen, want dat is heel lekker zenne!
Maar ik kan niet klagen, ik krijg veel en lekker eten, en elke dag vers drinkwater, ik denk dat daardoor dat kattenluik zo klein is geworden.
Maar ik krijg geen mensensnoep, koekjes en mag niet mee aan tafel, maar ik weet dat ik nadien aan de beurt kom.
Ik mocht gisteren voor het eerst mee in de auto met het vrouwke alleen. Ze zei dat ik heel flink moest blijven zitten, en zeker niet op haar schoot mocht springen
ik ben redelijk braaf geweest, maar vooraan zie je veel meer, en daarom heb ik mij mooi daar geplaceerd. Ik moest even alleen blijven en
alweer sloeg de angst om mijn hart, want ik was bang dat ze me zou achterlaten! Ja, ik ben nog altijd bang alleen en ga heel hard huilen als
mijn nieuwe baas naar zijn werk vertrekt! Maar hihi, dan blaf ik lekker mijn nieuwe vrouwtje wakker, maar ze vindt dat niet zo leuk,
maar dan hoor ik haar zeggen tegen de grote dochter dat we het allemaal wat tijd moeten geven. Zou dat betekenen dat het wakker proberen te
blaffen op den duur niet meer zal helpen? Ach we zien wel hé! Ik ben het hier al goed gewoon en we zijn deze morgen nieuw bijtdinges gaan kopen,
maar die smaken bijlange niet zo lekker als die dentasticks. Zo ik ga nu wat rusten, want straks mag ik weer mee met het vrouwtje, met de auto en
dan een beetje wandelen en socialiseren, hoewel ik niet begrijp wat dat is,maar t klinkt wel leuk. Maar eerst gaat mijn vrouwtje mij eens tien minuten
alleen laten , want ik moet dat ook leren hé.
Dag lieve redders van mij! Doe de groetjes aan de andere hondjes,
want ik mis het bijten op elkaar wel, blijkbaar spelen dat ze dat hier niet zo graag, ( ach, mensen zijn rare dingen hé!)
 
daaaag,
ik stuur eens een foto als ik een beetje dikker ben geworden .
dikke knuffel een pootje ( jaja , ik kan dat ook al !) Ik kan ook al “lay down, “ al begrijp ik niet waarom ze dat hier in t engels zeggen, maar soit, ze
weten dat ik een slimme ben zeker.
Toedeloekes
Misty

Misty

Afbeelding

 

Voila, hier is ze dan, onze Misty. Ik profiteer vlug van een slaapmoment, tussen de speelmomenten door. Want eerlijk, ik ben bekaf. Want zo’n jonge temperamentvolle hond in je huis zorgt voor heel wat werk aan de winkel, euh, hond.

De grootste obstakels zijn de zetels, , waar ze zo grag in ligt om met ons te komen knuffelen. En blijkbaar luistert ze beter naar mannen dan naar vrouwen. De eerste dag heb ik haar constant uit de zetel moeten halen, bij gebrek aan medewerking. Nu lukt het al om haar met verbale commanda’s uit de zetel te jagen. Maar ik moet het wel tien keer herhalen, “foei” “af”want ik beperk me tot korte commando’s. En zie, nu ligt ze op haar slaapmat. Ze heeft er ene in de keuken en ene in de living. En er is een mooie mand op komst. Ik hoop dat ze dat dan een beetje als haar eigen zeteltje beschouwd en zich daar goed bij voelt.

Ze heeft nog veel last van scheidingsangst. Al twee nachten is er een hevig bleitconcert en ik weet dat haar gaan troosten geen optie is. Ze heeft zich heftig verweerd, en aheum, er is heel veel lak van de deur afgekrabt vannacht. Deze nacht gaan we de radio laten spelen en hopen dat ze zich dan wat meer op haar gemak voelt. Ik kruis mijn vingers, want mijn hartje bloedt bij het horen van zijn angstkreetjes. Maar dat is een fase waar we door moeten, willen we haar opvoeden tot een leuke gezelschapshond, die weet dat ze buiten mag ravotten , die mee uit wandelen kan. En die weet hoe ze zich moet te gedragen als er volk over de vloer komt. Ze heeft veel energie, maar na een kwartier buiten ravotten, met een van ons, ( alleen wil ze voorlopig niet ) rust ze wel een tijdje . En van dat moment profiteer ik nu om vlug een blogje te schrijven.

Straks gaan we naar de dierenarts, voor de nodige inentingen, chip enz. Want dat heeft ze allemaal niet gehad. We hopen dat de dierenarts ons ook kan helpen bij het bepalen van het ras, enfin, de rassen die erin zitten. Het is belangrijk om te weten, zodat je weet wat de hond nodig heeft en wat de verwachtingen zijn kwa grootte en dikte, want nu is ze nog graatmager, hoewel ze heel goed eet bij ons. Maar ze kruipt gezwind door het kattenluik .Ook door de spijlers van de poort die tot op heden altijd hondbestendig is geweest, maar dat was buiten Misty gerekend. Want toen ik deze morgen met de wagen vertrok op boodschappen, heeft ze het hazepad gekozen, recht door de spijlers heen. Wim is er mogen achter crossen, want ze vloog zo het straatje om. Ondertussen heeft mijn handige Harry dit euvel al verholpen door voor de spijlers van de poort , een soort ijzeren schutting met kleinere gaten te monteren. Nu hoop ik maar dat de katten er nog door raken.

 

De rest van de tijd heeft ze de ganse tijd zitten janken op Wim zijne schoot. Ze hecht zich volgens mij duidelijk rapper aan vrouwen dan aan mannen, en dat komt vast  door haar trauma dat ze heeft opgelopen. Nu wisselen we ons speelmoment af, zodat ze beseft dat we beiden haar vriendjes zijn. Maar gisteren was het niet te doen, de interesse in de bal was volledig weg, toen ik naar binnen kwam. Maar vandaag genoot ze er wel van om met Wim te spelen. Ik kan het lichamelijk niet aan om langer dan tien minuten met haar te spelen. We hopen dat ze over een tijdje ook alleen wil spelen, buiten , we zullen voor een afwisseling van speeltjes zorgen. Want met één tennisbal kan je wel eens lang zoeken tussen de struiken.

Dan is er nog de kattenoorlog. Poezen zijn doodsbang, en ze zijn elkaars teritorium aan het aftasten. Maar Misty zo o zo graag met die beestjes spelen, alleen begrijpen de katten voorlopig nog geen hondentaal. Onze Pebbles heeft Pluto maar gekend, eens dat hij oud was, niet meer speelde, en alleen af en toe nog eens buiten kwam, om zijn behoefte te doen.

Misschien gaan we vanavond langs bij de hondenschool, om eens te zien hoe alles in zijn werk gaat. Jammer dat het s avonds doorgaat, en vooral nu het winter is . Maar we eerst horen wat de dierenarts zegt. 

En nu proberen om een klein uiltje te vangen, terwijl Misty dat schijnbaar ook aan het doen is. Slapende hondjes in elk geval niet wakker maken! 

 

 

De redder in mij.

Sinds kindsbeen zit er een kleine redder in mij. IK wou liever naar Afrika om zieke en zwakke kindjes te redden. Ik smeekte me mijn moeder om met een gekwetste mus naar de dierenarts te gaan. En ik was razend toen ze dat niet wou en het musje overleed aan zijn verwondingen. Op school nam ik het steeds op voor gepeste kinderen, voor een kindje dat viel, voor een kleintje dat in een hoekje stond te bleiten achter zijn mama. Ik denk dat mijn hooggevoeligheid daar voor iets tussenzit. Ik voelde me ook anders dan andere kinderen.

Maar despijt mijn inzet en mijn opkomen voor anderen, ben ik zelf ook vaak gepest geweest. Het begon in het zesde leerjaar, pesterijen door een non. Ik moest heel de dag met mijn hoofd op de bank liggen, mocht de les niet mee volgen en moest s avonds alles overschrijven. Ik knipperde te veel met mijn ogen. Ja, ik was ook nog een adhd-erke met heel vaak zenuwtics. En de non dacht dat ik dat opzettelijk deed. Ik snapte niet dat nonnen die verondersteld werden ” de leer van God ” toe te passen zo onmenselijk konden zijn. Dat maakte me kwaad en opstandig. Thuis kon ik niet terecht om het te vertellen, , want in het begin van het jaar werd de non verteld dat ze “streng” moest zijn, want dat ik een stoute was.. Ik kon me inderdaad heel erg kwaad maken voor onrecht en ik kon inderdaad nogal heftig reageren. Ik mag gerust zeggen dat ik soms serieuze driftbuien had.Ja, ik was een koleirig kind met een hart vol goud. En indertijd bestond rilatine nog niet , hadden ze nog nooit van adhd gehoord.

Ook op school in Roeselare was ik heel erg gepest en dan vooral in het internaat. Ik was een laatbloeier op lichamelijk gebied en werd uitgelachen, dat ik “plat van voren was” ( ik heb die schade ondertussen heel goed ingehaald trouwens )

Ik kon niet terecht bij de opvoedsters want ik moest me maar weren zeiden ze en me niet laten doen. Maar als ze met zes rond me stonden in de (onbewaakte ) studie, en al mijn cursussen uit de mappen trokken en alle papier lieten ronddwarrelen door de studiezaal, kon ik me niet verweren. Ik probeerde dat, ik maakte me kwaad, ( zeg maar best koleirig) en hoe meer ik me kwaad maakte , hoe meer plezier ze er in schepten.

Na twee jaar mocht ik naar de hotelschool , ben daar drastig veranderd, en was een graaggeziene leerling, begrijpe wie begrijpe kan

Ik werkte naarstig, kon me daar goed uitleven en behaalde vooral voor de praktische vakken, heel goeie punten. .

En later in mijn leven moest ik perse een “weesjongen redden ” waar ik ook mee trouwde. Maar uiteindelijk draaide dat huwelijk uit tot een nachtmerrie en zijn we uiteindelijk na 19 jaar gescheiden.

En ik heb mijn lesje wel geleerd ondertussen. Ik heb het “redden ” ondertussen wat afgeleerd, door mijn ziekte heb ik al moeilijk om voor mezelf te zorgen. Maar gisteren, toen ik een sms kreeg van mijn nichtje , dat een vriendin van een vriendin een verwaarloosd hondje had opgevangen voor een nacht en dat het morgen naar het asiel moet, kon ik het niet laten.

Ik wil die hond een goeie thuis geven , ondanks mijn tegenargumenten dat het nu goed gaat zonder hond, de katten zich amuseren.

Maar ik ben er ook een beetje bang voor. Een hond opvoeden is geen sinicure en ik hoop dat ik ook wat strengheid aan de dag zal kunnen leggen, zodat de hond ook leert luisteren. Ik kruis mijn vingers dat het goed zal gaan. En ik weet dat ik van mijn veilige zone thuis terug een tijdelijke twijfelzone heb gecreêerd. Ik zal me zeker de eerste weken heel veel met het beestje moeten bezig houden, zodat het zindelijk wordt, leert wat kan en niet kan. En ook , dat het in de tuin en in de garage moet als er niemand thuis is. . Het schijnt een golden retriever te zijn, hoewel ik mijn twijfels daarrond heb, volgens mij is het een kruising. Maar golden retrievers zijn gekend om hun rustige karakter. En dat is wat ik nodig heb. Ik zie doodgraag een border collie, maar ik weet dat dit geen optie is, omdat ik niet de fysiek heb om daar elke dag mee te spelen en te gaan wandelen.

Ik hoop wel dat ik hondje x kan trainen zodat het met ons mee kan in de auto, wat onze voorgaande doggie niet had.omdat hij daar eigenlijk veel te groot voor was.

Ik kruis mijn vingers, dat alles goed mag gaan,. Ik wacht nog op een sms waar en wanneer we het beestje kunnen ophalen. Maar ik zou nu al stante pede naar de winkel willen rijden om een mand, speeltjes en wat een hondebeest nog meer nodig heeft. Wish me luck!

 

donderdag 16 januari

Voorlopig gebeurt niets “spectaculairs” in mijn leven. Maar de vraag is nog , als er elke dag iets spectaculairs moet gebeuren. Allee het meest spectaculaire was dat ik er in geslaagd ben een bak trappist van de paterkes van Westvleteren aan de haak te slaan. Het is redelijk ingewikkeld, eerst kijken of er een bak voorhanden is. Dan moet je nog binnen geraken om te bellen en dan moet je nog de chance hebben dat er nog een bak is. Fier als een gieter zette ik dat op fb, maar reageerde Alice dat zij gewoon naar het winkeltje rijden en dat er daar kartonnetjes kunnen gekocht worden. Maar goed, als ik er dan toch naartoe moet rijden, ( op afspraak dan nog ) kan ik eens kijken in het winkeltje om wat extra mee te nemen. Afbeelding

Ik heb het me tot op heden altijd ontzien ( tegenop gezien ) om heel dat gedoe te ondergaan voor een bak bier, ware het niet dat mijn Canadese schoondochter me daar info rond vroeg. Een hele goeie vriend van haar smeekte haar om van Belgie The best beer of the world mee te brengen. Of het nu echt “het beste bier is laat ik in het midden, ” want ik kan tussen al die lekkere  belgische bieren echt niet kiezen welke nu het beste is. Maar het is alvast het meest gegeerde bier .

Ik weet dus dinsdag wat gedaan. Even een ommetje maken naar de westhoek om een bakske bier. Maar het zal me goed doen om eens terug in mijn streekske te zijn waar ik 20 jaar van mijn leven heb doorgebracht. Ik kom er altijd nog eens graag terug.

Voor de  rest ben ik bij de psychologe geweest, waar ik een beetje kon ventileren over de dood van Wendy en over het feit dat ik maandag naar de “varkenskeuing” moet in Brugge om te zien of ze me nog als invalide beschouwen of als ik mijn werkplunje terug zal mogen aantrekken. Alle fibromyalgiepatienten worden opgeroepen. Het zijn immers gemakkelijke prooien om terug aan het werk te zetten omdat de pijnen niet te bewijzen vallen op scans, bloedonderzoeken of eender was.

Maar bon, okee, ik maak er me zenuwachtig over, maar t zal zijn wat het is. Ik ga zowieso in beroep als mijn invaliditeit wordt afgewezen, want hoe graag ik ook terug in de maatschappij zou meedraaien, ik besef maar al te goed, dat ik nergens nog een goeie werkkracht kan zijn. Maar bon laten we vooral niet voorlopen op de feiten. Maar ik heb al zoveel mensonwaardige verhalen daaromtrent rond gehoord, dat dit toch door mijn gedachten blijft spoken.

Vandaag gaan de studenten hier terug naar de mama. Dit betekent dat ik er eens kan invliegen, allee vliegen doe ik niet meer, maar kan opruimen en terug wat muziek aanzetten, want ik hou me al gans de week in stilte bezig! En het zal een welkome afwisseling zijn om terug wat normaal te kunnen doen. Maar t is voor t goede doel en ik probeer mijn best te doen, om het hen zo comfortabel mogelijk te maken, want ze doen ook heel hard hun best.

Ik vind het trouwens leuk om een beetje “psychologie” bij te leren en het zorgt altijd voor wat praatvoer aan tafel.

Het weekend is nog niet ingepland. In elk geval gaan we morgen op stap, met zijn tweetjes, maar het hangt van het weer af of het nu Brussel,, Leuven of  indien dit kutweer aanhoudt wordt het het waasland shoppingcenter.

Aja, ik moet nog vertellen, dat ik volledig deanxit-vrij ben,ik daar geen last meer van heb. En dat het werken met wordpress al veel beter lukt. Ik ben heel blij dat ik de overstap gemaakt heb. Het is helemaal nog niet perfect, maar het heeft me bloed , zweet en net geen tranen gekost om het voor elkaar te krijgen!

Prettig weekend iedereen!

Wendy

De mensen die mijn vorige blog” Fibromindy” een hele tijd gevolgd hebben, weten dat ik tijdens de week vaak crea of vrijwilligerswerk ga doen, in een centrum in Tielt. De verzameling mensen is een bont allegaartje van mensen die om de meest uiteenlopende redenen samen kwamen om de tijd nuttig in te vullen. 

Wendy was daar eentje van. Een op het eerste gezicht vrolijk meisje, dat openlijk babbelde over haar autisme probleem. Af en toe kreeg ze wel eens een angstaanval toen er een banale verandering plaatsvond, zoals de radio op een andere post zetten. Maar met het kerstfeestje zat Wendy aan onze tafel om te quizzen. Ze was heel enthousiast en ging volledig mee in het spel. En ze was druk aan het vertellen over haar plannen om een intense cursus te volgen om zelfstandig te kunnen wonen. Ze keek heel fel uit naar de verlossende brief die haar kon vertellen of ze in aanmerking kwam of niet. Zaterdag jl deed ze nog mee aan een activiteit van het koekoesnest. Ik was er niet bij, maar  het bleek dat ze daar nog gigantisch van genoten had en dat ze heel enthousiast aan het meeneuriën was met de muziek.

Toen we gisteren voltallig waren , kwam L de begeleidster, vertellen dat ze een mededeling had en dat het eigenlijk wel heel slecht nieuws was.Ze slikte even en zei, dat Wendy overleden was. Haar beste maatje schoot recht en zei, dat het niet kon, dat ze nog ge-sms-t had met Wendy. En de rest zat er verslagen bij. Tijdens de pauze kwam het maatje met een krantenartikel aandraven. Een artikel over een jonge vrouw in Roeselare die zichzelf in brand had gestoken. Dit werd niet bevestigd , de begeleidsters wisten niet hoe het gebeurd was, alleen dat het wel degelijk zelfdoding was. 

Vannacht kon ik er niet van slapen! Want hoe mensen kunnen kiezen voor zo’n gruwelijke dood is me een groot raadsel! Kiezen voor onmenselijke pijnen, brr, . Hoe wanhopig moet een mens daarvoor zijn! 

Deze morgen stond ik op, en ik ging googelen om te zien of ik niet ging vinden, wie de persoon was van het krantenartikel. En ik hoopte dat ik een naam zou vinden, of op zijn minst initialen, maar ik hoopte dan in elk geval dat het niet W. was. Van onderstaande krantenartikel kreeg ik een slag in mijn gezicht. Ik ben er echt niet goed van! Het ga je goed Wendy! Jammer dat je dromen niet zijn uitgekomen. Jammer dat er geen hulp voor je was. 

ROESELARE – De 28-jarige Wendy V. overgoot zich zondagavond met benzine en stak zichzelf in brand. De bewoners van het Sint-Elooisplein waren getuige van het drama. ‘Mijn zus kampte met zware psychische problemen’, zucht haar jongere zus.

 

Wendy V. was afkomstig uit het Antwerpse, maar woonde sinds een jaar bij haar moeder in Roeselare. ‘Omdat ze nergens anders meer terecht kon’, zegt haar zus. ‘Sinds haar vijftiende verhuisde ze van de ene psychiatrische instelling naar de andere. Maar overal werd ze de deur gewezen.’

Op een boogscheut van haar woning heeft Wendy zichzelf in brand gestoken. De bewoners van de flats op het plein hoorden een vreselijke gil.

Verzamelwoede

Eergisteren zag ik weer een programma over een dame met verzamelwoede. Niet zomaar verzamelen van olifantjes, of schildpadden of aapjes. Maar verzamelaar van alles! Een heel huis volgestouwd vol gerief, zodat er geen plaats meer is om te leven, laat staan , te kuisen of te koken! Zo’n toestanden waarvan je zegt, “oh my god, hoe kan je zo leven”! En toch bestaat het! En soms naast je deur, zonder dat je er erg in hebt! En ik kan het weten!

Op een dag trok een vriendinnetje van dochter, bij mij aan de alarmbel! Ze klopte bij mij aan, via Msn,en vertelde me dat ze een groot geheim had en een heel groot probleem waar ze niet meer mee kon leven. En ze wist niemand die haar kon helpen en dus kwam ze bij mij aankloppen.Ze stortte haar hart uit en vertelde me dat hun huis een puinhoop was, een vuilnisbelt waarin ze niet meer wou leven.

Ik was verbaasd, want ik was al dikwijls bij hen thuis geweest,, in de gang en in de living en had nooit iets gemerkt. Enfin, het was een beetje verouderd, het was niet super-opgeruimd, maar er leefden ook kleine kinderen, en vond dat het daardoor door de beugel kon. Mijn huis was vroeger ook geen toonbeeld van orde en netheid, toen de kinderen nog klein waren en ze vaak alleen moesten spelen.

Ze drukte me op het hart , dat haar probleem echt wel dramatisch was, en dat ik me niet mocht vastpinnen op wat ik van het huis al gezien had! Ze was 14 of 15, was niet mee gegaan, 3 weken naar Spanje, om haar mama de verrassing van haar leven te bezorgen! En ze had al haar hoop op mijn gericht, om haar daar bij te helpen. En ons Chrissebie, heeft een groot hart en wou graag meewerken aan die grote verrassing. Ik dacht, op een dag of twee is die klus geklaard en het zal wel zo erg niet zijn, als Lies me verteld had.

Ik kwam aan op de afgesproken ochtend en ik werd door het meisje rondgeleid. De ogen vielen haast uit mijn kast! Ik had zoiets nog nooit gezien! 

In de keuken kon je nog nauwelijks koken, noch aan de tafel zitten om te eten. De vloer lag vol vuilnis. Het waskot vol met ongewassen gerief.

De garage was volgestouwd met plastiek zakken waar vanalles in zat. De mama ruimde de living op door alles snel in een plastic zak te steken en in de garage te droppen.  ( Zo bleef de living proper. ) Ze had het plan om dan later de zakken te ledigen. Maar kwam daar om één of andere reden nooit aan toe. En de garage veranderde naar een berg zakken. 

Maar ik zag daar nog doen aan, om zak per zak te sorteren  en vooral veel weg te smijten. De boven was nog dramatischer, althans de slaapkamer van de moeder en de vader. Want Lies zorgde zelf  voor haar eigen kamer, want  was er als de dood voor, dat haar kamer ook zo rommelig zou worden.

De moeder sliep in een twee persoonsbed, samen met haar 5-jarig zoontje. En dag over de breedte van een half bed. De andere helft lag vol met ongestreken wasgoed , rommel, speelgoed en boeken. 

Het kleine zusje sliep in een babybed, en voor de rest kon je haast nergens passeren in de kamer die volgestouwd was met allerhande. er lagen ook geen lakens op het bed, dat er vooral heel groezelig uitzag. 

De papa sliep in het kamertje waar eigenlijk de kleine jongen moest slapen. En Lies wou zo graag dat kamertje voor haar broer inrichten. . De stank in deze kamer was niet te harden. Met een hand voor mijn mond deed ik snel het raam open. Ik had nog nooit zo’n vieze lakens gezien, en tijdens de grote schoonmaak zijn die lakens dan ook naar de vuilniszak verbannen geworden.

Ik ben er een paar dagen gaan helpen, de rest heeft het meisje zelf opgeruimd. Een paar keer zijn we met gerief naar een kringloopwinkel gereden. En in de zakken in de garage, zat zoveel kleingeld dat Lies op het einde meer dan 400 euro had verzameld. Een deel daarvan heeft ze uitgegeven aan nieuw beddegoed voor haar broertje, die alles van cars super zou vinden. En ze was heel nerveus tegen dat de ouders thuiskwamen. 

Ik had nog een brief geschreven aan Marijke, de mama. Dat ik met plezier had meegeholpen zodat ze een nieuwe start kon nemen, bla bla bla. En ik dacht dat ik naast Lies, de grote held, wel de kleine held was!

Maar o wee! De moeder was razend! Ik kreeg een haatmail over wat ik haar had aangedaan, om zoveel gerief van haar weg te doen. Dat ik haar leven verwoest had, en zo verder. Daar ging mijn “kleine held-gevoel”. 

Ik heb er een wijze les uit getrokken en laat me niet meer overhalen om zo’n verrassingen te organiseren. Maar een paar jaar verder, heb ik nog af en toe contact met het meisje, ( niet met de moeder, die wil me nooit meer zien, ). En ik hoor dat het goed gaat.

De mama heeft zich helemaal herpakt.Heeft psychologische hulp gezocht en nu is het huis terug een thuis geworden. En zo heb ik toch niet voor niets, de haatmails gekregen en een vriendschap aan diggelen zien gaan. 

Eind goed , al goed.